GRZESZNI PAPIEŻE – Eric Lacanau / Paolo Luca (e-book)

Dolce vita na dworze watykańskim w średniowieczu i renesansie

Świętowali otoczone tajemnica orgie.

Sobory wabiły tysiące prostytutek.

Najpiękniejsze i najsłynniejsze kurtyzan były ich kochankami i towarzyszkami zabaw. Władza sztyletu, trucizny i tortur. Sabaty czarownic – intrygi – nepotyzm – korupcja.

Jest to pierwsza kronika na temat rozpustnego życia papieży w średniowieczu i renesansie. Autorzy prezentują barwny dokument tamtych czasów w oparciu o akta i dokumenty sądowe, tajne protokóły oraz prywatne dzienniki.

Tytuł oryginału: DIE SUNDIGEN PAPSTE

Dolce vita am Hof des Yatikans in Mittelalter und Renaissance.

SPIS TREŚCI:

I Madonny miłości. Prostytutki, sutenerzy i orgie w Watykanie

II Playboye z Zamku św. Anioła. Szalone życie kardynałów

III Kobiecy regiment w Watykanie. Jak kobiety rządziły papieżami

IV Dolce vita zastępców Boga. Luksus, przepych i oszałamiające uczty

V Rzymscy łowcy czarownic. Procesy i zbrodnicze wyroki inkwizycji

VI Czarownicy z tiarą. Kult demonów, zamki upiorów i czarne msze

VII Transakcje w imieniu Pana. Nepotyzm, handel odpustami, intrygi i korupcja ….

VIII Mordercy na Tronie Piotrowym. Władza sztyletu, trucizny i tortur

IX Sędziowie w białym ornacie. Skandaliczne procesy: seks w klasztorach, kazirodztwo i sodomia

X Dzieci papieży. Miłostki, kariery, wpływy

XI Tajne archiwa Watykanu. Od miłosnych sprawozdań do Żywotów kurtyzan Aretina

Krótkie biografie papieży

I

Madonny miłości

Prostytutki, sutenerzy i orgie w Watykanie

Antonia jak oślepiona zamknęła na moment oczy, ale jasność, która wdzierała się nawet przez zaciśnięte powieki, nie była blaskiem słońca. Światło pochodziło od potężnej rotundy z dwiema czworokątnymi nasadami, która wraz z wieżami, murami i cyną wydawała się płynąć w powietrzu.

,,Popatrz” — zawołała matka Antonii. — ,,Zamek Św. Anioła!”

Antonia nie mogła jeszcze uwierzyć, że osiągnęły swój ceł. Ale nie było to złudzenie. Tysiące pielgrzymów wędrowało koło nich przez Via Recta do Watykanu.

Oczy dziewczyny nabrały blasku, kiedy zaczęła wodzić wzrokiem po papieskim pałacu. Matka jej, prostytutka i stręczyciełka, opowiadała, że w rzeczywistości pałac ten był Babilonem miłości. Świątynią uciech miłosnych, budowlą o potężnych rozmiarach, z sielankowymi ogrodami i zabytkowymi pomieszczeniami, w których to Ojciec Święty i najwięksi dostojnicy kościelni odbywali tajemne schadzki miłosne.

,,To miejsce jest kopalnią złota dla młodych, w sztuce miłości uzdolnionych kobiet” — wyjaśniła jej matka. Dziewczyna, która zna się na tym zmysłowym rzemiośle, może bardzo szybko ze stanu pospolitej ulicznicy wznieść się do rangi papieskiej madonny miłości i żyć jak księżniczka w aurze przepychu i bogactwa.

O tym wszystkim marzyła Antonia, która nie urodziła się wcale jako księżniczka. Ujrzała świat w małej tos-kańskiej wiosce; wiosce, w której panowała bieda.

Gdy Antonia dojrzała, matka jej stwierdziła, że z biedy tej brudnej wsi wyrasta prawdziwa księżniczka. Antonia miała niezwykle piękne rysy twarzy, jedwabiste jasne włosy i delikatną skórę o barwie miodu. Była cudem wyszukanej piękności i w wieku siedemnastu lat stała się już niezwykle atrakcyjną kobietą. Miała pełne, twarde, młode piersi, wąską talię i długie piękne nogi. Otaczała ją aura upajającej zmysłowości. Czar ten polegał głównie na tym, że za rozkwitłą kobiecością kryła się dziewicza niewinność. Matka jej wiedziała dobrze, że przez taką kombinację córce jej nie tylko nikt się nie oprze, lecz walory te stanowią niezwykły kapitał, który można zamienić na srebro.

Widziała to każdego dnia w spojrzeniach mężczyzn. Antonia nie mogła przejść przez ulicę, nie otrzymując jednoznacznych propozycji. Wszyscy mężczyźni widzieli w niej coś niezwykłego. Każdy pragnął ją zdobyć i był gotów za to zapłacić. Chytry, chłopski rozum mówił matce Antonii, jak wykorzystać ten łut szczęścia, jaki niespodziewanie dała jej natura w postaci córki.

Pewnego dnia powiedziała: ,,Pojedziemy do Rzymu. Tam przyjedzie książę i poprowadzi cię dalej”.

I tak jesienią 1501 roku matka z córką znalazły się w Rzymie. Zatrzymały się w zajeździe przy Torre di Nona, który leżał dokładnie naprzeciw Zamku Św. Anioła na drugim brzegu Tybru.

Młodzi mężczyźni z tej dzielnicy zachwyceni byli czarem i zmysłowością jasnowłosej piękności z prowincji. Wkrótce pojawili się pierwsi zalotnicy, wywodzący się spośród rzymskiej złotej młodzieży. Wszyscy ci kawalerowie składali hołd Antonii. W swoich wspaniałych kaftanach z aksamitu i atłasu wywierali na niej wielkie wrażenie. Matka jednak ostrzegała ją: “Nie wolno ci oddawać się pierwszemu lepszemu. Musisz sprzedawać swoje dziewictwo tak drogo i tak często, jak to tylko możliwe”.

Antonia rzuciła jej pelne zdziwienia spojrzenie: “Tak często, jak to możliwe?”

Na rubasznej twarzy matki pojawił się wyrafinowany uśmiech i wskazała na Watykan: ,,Ja sprzedawałam swoją cnotę więcej razy niż różne szelmowskie klechy swoje pierwsze msze”. Zniżyła głos do szeptu: ,,Jest to trik znany w każdym burdelu, należy tylko umieć sporządzić odpowiedni odwar z ałunu i terpentyny”.

,,A mężczyźni dają się na to nabrać?” — zachichotała Antonia.

Matka kiwnęła potwierdzająco głową: ,,Ale musisz nauczyć się najważniejszej zasady wszystkich kurew”.

,,A jaka ona jest?”

,,Musisz zawrócić mężczyźnie w głowie i wiedzieć, jak go najlepiej utrzymać przy sobie. Dopiero, gdy doskonałe opanujesz tę sztukę, będziesz mogła wyciągać mu pieniądze z kieszeni”.

Antonia była pojętną uczennicą. W kilka tygodni nauczyła się całego kunsztu prostytutek, a wieści o jej niezwykłym talencie i urodzie rozeszły się na cały Rzym. Codziennie godzinami przesiadywała na balkonie, aby jeszcze bardziej wybielić swe jasne włosy. Bo też blond włosy były bardzo modne i istniały niezliczone recepty na ich upiększanie. Antonia używała przyrządu, jakby kapelusza bez denka, na którym rozpościerała swoje bujne sploty. I tak uzyskały one z czasem barwę pola pszenicy w lecie.

W późne popołudnie przed Wszystkimi Świętymi dziewczyna siedziała jak zwykłe na balkonie i cieszyła się z ostatnich ciepłych promieni słońca. Wielu pielgrzymów przeciągało nad brzegiem Tybru, a Zamek Św. Anioła błyszczał w jesiennym słońcu jak przepyszny relikwiarz.

Nagle jakiś zalotnik zeskoczył z konia przed balkonem. W wieczornym świetle twarz jego błyszczała jak miedziana maska. W ciemnych, głęboko osadzonych oczach błyszczał ogień, jednocześnie pociągający i niepokojący. Antonia spostrzegła od razu, że musi to być szlachcic. Dosiadał wspaniałego konia. Na głowie nosił czarny beret z piórami. Przyodziany był w strój z białego adamaszku, a na to narzucony miał wedle francuskiej mody płaszcz z czarnego aksamitu. Zalotnik rzucił ogniste spojrzenie, zeskoczył z konia i wszedł do domu. Antonia zeszła z balkonu do sąsiadującego z nim pokoju, gdzie jej matka stawiała na stole kabale z kart. Znała się ona nie tylko na tej sztuce, potrafiła również przygotowywać napoje miłosne i inne czarodziejskie mikstury.

Gdy weszła córka, obrzuciła ją spojrzeniem: “Czy coś się stało?”

,,Właśnie przyjechał jakiś zalotnik”.

“Mam nadzieję, że to żaden z tych młodzieńców, co to nie mają dukata w kieszeni”.

Antonia uśmiechnęła się.

,,Myśłę, że ten jest jakiś szczególny”.

Matka położyła karty na stole — ,,A zatem pozwól mi prowadzić rozmowy”.

Wstała i wyszła z pokoju.

Po chwili Antonia podeszła do drzwi i przyłożyła do nich ucho. Rozległy się charakterystyczne kroki człowieka w butach do konnej jazdy. Potem usłyszała go wchodzącego po schodach na górę, a następnie swoją matkę rozmawiającą szeptem z nieznajomym kawalerem. Nie mogła zrozumieć ani słowa.

Po dłuższej chwili kroki się oddaliły. Antonia cofnęła się. W tej samej chwili drzwi się otworzyły i matka weszła do pokoju. Oczy jej sprawiały wrażenie, jakby nagle ujrzała skarbiec ze złotem.

“Kim był ten szlachcic?” — zapytała zniecierpliwiona Antonia.

Matka mrugnęła do niej okiem: “Ten kawaler może być dla nas kopalnią złota”.

“No, więc zdradź mi jego nazwisko” — powiedziała znużona Antonia.

Matka oblizała wargi — “Chodzi o syna Ojca Świętego”.

Antonia słyszała już wiele o papieskim legacie. Uchodził on w Rzymie za najpotężniejszego i najbardziej niebezpiecznego z łudzi. Otaczali go najemnicy i kondotierzy, a jego kasztelani rezydowali prawie we wszystkich zamkach. Znany był ze swojej przebiegłości i okrucieństwa, ale też z zamiłowania do luksusu i niepohamowanej żądzy. Kochał kobiety i wałki byków. Mówiło się, że jednym cięciem potrafi odrąbać zwierzęciu łeb.

Patrzyła na matkę wielkimi oczami: “Czego on chciał?”

Przysadzista kobieta uśmiechała się z zadowoleniem.

“Dziś wieczorem odbędzie się w jego rezydencji w Watykanie przyjęcie, na którym będą szacowne prostytutki i kurtyzany. I ty, mój złoty skarbeczku, zostałaś także zaproszona”.

“Co?”

Przez chwilę Antonia była zmieszana — “Mamo, czy to żart?”

“Nie, moje złotko. Dostałaś najwspanialszą propozycję, jaką otrzymać może dziewczyna w twoim wieku”.

Położyła rękę na ramieniu Antonii: ,,Teraz nadeszła chwila, gdy twoja piękność przyniesie zapłatę. Jeśli zostaniesz kurtyzaną w Watykanie, będziemy zabezpieczone na wszystkie czasy i będziemy mogły prowadzić spokojne życie”.

Antonia stała zdumiona.

,,Chodź” — powiedziała matka. — ,,Musisz przygotować się do swojego najważniejszego występu. Masz na to ledwie godzinę. Potem przyjdą po ciebie.”

Obie kobiety zajęły się przygotowaniami.

Antonia wyjęła z szafy suknię głęboko wyciętą, bez rękawów, i chciała ją zakładać.

“Nie możesz wystąpić w tym stroju przed Ojcem Świętym” — powiedziała matka.

Antonia rzuciła jej pełne zdziwienia spojrzenie: ,,Ależ w niej można dopiero w pełni docenić moje piersi i moją białą skórę”.

Ani się obejrzała, jak matka podniosła rękę i siarczyście uderzyła ją w policzek.

,,Ty małe, głupie ścierwo, już czas, żebyś zastanowiła się nad swoją rolą”.

Antonia stała niewiarygodnie zmieszana.

Matka wyciągnęła wysoko zapinaną czarną suknię z długimi rękawami: ,,Zakładaj ją!”

,,Ale ona mi się nie podoba”.

Matka uderzyła ją znowu w policzek — ,,Przed Ojcem Świętym musisz wystąpić tak wstydliwie, jak zakonnica”. Antonia popatrzyła na nią z niedowierzaniem: “Jak zakonnica?”

“Tak, jak zakonnica; żadnych szminek i dekoltów. Musisz odróżniać się od innych kurew w Watykanie. To działa znacznie lepiej. Rozumiesz?”

Antonia przytaknęła i bez słowa założyła suknię. Gdy była już gotowa, matka obejrzała ją dokładnie. Bujne włosy jak złoty welon spadały na czarny aksamit jej sukni.

Matka wydawała się być ukontentowana — “Teraz wyglądasz jak dobrze wychowana dama. Zachowuj się nienagannie, kiedy już będziesz w Watykanie. Przede wszystkim nie pij za dużo wina. Nie uśmiechaj się do innych mężczyzn — zachowaj uśmiech tylko dla tego, który cię zaprosił. Ojcu Świętemu poślij też kilka miłych spojrzeń, gdy będziesz w jego pobliżu. Rozmawiaj z Jaśnie Wielmożnym, ale niezbyt wiele. Bądź mu dobrą towarzyszką i daj do zrozumienia, że masz dla niego coś jeszcze poza tym”.

Matka pogładziła jej złote włosy — “Czy mnie zrozumiałaś?”

Antonia przytaknęła.

Matka uśmiechnęła się z zadowoleniem — “Jeśli posłuchasz moich rad, twój czar uwiedzie Ojca Świętego, a ty będziesz dobrze sytuowaną damą”.

Wkrótce potem zabrała Antonię czarna lektyka. Noc była jasna, a na niebie pojawiło się tylko trochę chmur. Srebrzyste światło księżyca padało na Zamek Św. Anioła i wprawiało Antonię w nieznany jej dotąd stan podniecenia.

Była to noc Wszystkich Świętych i nagłe pomyślała, że według starych wierzeń nadaje się ona najlepiej na sabat czarownic.

W tym momencie przypomniały jej się wszystkie te okropne historie, opowiadane wówczas w Rzymie. Mówiło się, że stary papież jest adeptem czarnej magii i zna się na tajemnych rytuałach czarnoksięskich. Poza tym opowiadano, że kiedy nie jest zmęczony, wyprawia w swojej świątyni okryte tajemnicą nocne orgie z kurtyzanami, ogierami i kłączami. Nie czynił tego bynajmniej sam, ale w towarzystwie swojej córki i syna, którym był oddany nie tyłkojako osoba duchowna, ale również jako kochający ojciec.

W tych skandalizujących opowieściach mówiło się też o kazirodztwie w rodzinie papieskiej: uważano, że córka utrzymuje stosunki nie tylko ze swym ojcem, ale i bratem.

Antonia dostała gęsiej skórki. Uchyliła odrobinę zasłony w lektyce i ujrzała, jak mijają wejście do Watykanu. Teraz nie było już odwrotu.

Pochodnie rzucały migotliwe, wężowate żółte blaski na wysokie mury pałacu. Papież zbudował swoją siedzibę jak fortecę, bronioną przez armatę, pochodzącą z dobytku jakiegoś eks-króla, a kupioną za pięćdziesiąt tysięcy dukatów.

Antonia słyszała również, że we wnętrzu zamku znajduje się pięć podziemnych więzień, w których dogorywali przeciwnicy papieża.

Te ponure myśli napędziły jej strachu, zmusiła się jednak, aby skierować je w inną stronę. Myślała o przepychu i bogactwie, jakie panowało w Watykanie, a z którego ona miała również czerpać korzyści. Papieskie metresy cieszyły się wielkim poważaniem i żyły w luksusie. Antonia słyszała nawet, że niektóre z nich miały być ogłoszone świętymi.

I ona pragnęła zostać taką kurtyzaną. Nie miała ochoty więcej być biedna i nikomu nieznana.

W tym momencie lektykę postawiono przed apartamentem syna papieża. Pojawił się służący z pochodnią i poprowadził gościa do prywatnych pokojów.

Już z oddali dało się usłyszeć podniesione głosy i muzykę. __iet zdawał się być w pełnym toku.

Kiedy weszła do sali, została na moment prawie oślepiona. Migotliwe światło kandelabrów rzucało złote blaski na bajkową scenerię. Wystawny stół uginał się pod stosami wyszukanych potraw i słodyczy. Dostojne towarzystwo raczyło się nimi obficie. Licznie zgromadzone kurtyzany i ich kawalerowie byli wspaniale, ekstrawagancko ubrani. Pili wino z niewielkich pucharów i śmiali się swawolnie, podczas gdy mezzano, przygrywając na lutni, śpiewał pieśni.

Antonia czuła się urzeczona. Po raz pierwszy zobaczyła na własne oczy rezydencję papieża, będącą domem uciech opanowanym przez kurtyzany i spragnionych miłości księży.

W pewnej chwili wzrok jej padł na frontową stronę stołu i ujrzała tam mężczyznę z czarną maską na twarzy, złowieszczo błyszczącą w błasku świec.

W pierwszej chwili Antonii wydawało się, że ujrzała samego Boga. Ale potem przypomniała sobie te wszystkie niezwykłe opowieści, które słyszała o papieżu. Nie był on Bogiem, choć jego potęga i bogactwo zdawały się nieopisanie wielkie. Był jednak tylko człowiekiem, który za maską ukrywał swą zniekształconą przez syfilis twarz.

Nagle spostrzegła, że zdejmuje on maskę, a jego wzrok zatrzymał się na niej. Mimo swych blizn był pię-

knym, ciemnowłosym mężczyzną. Kiedy na jego ustach pojawił się tajemniczy uśmiech, odpowiedziała mu tym samym…

***

W wielu źródłach znajdują się doniesienia o ówczesnych orgiach z pięćdziesięcioma kurtyzanami, co dla większości kronikarzy stanowi fakt nie budzący wątpliwości.

Najbardziej prominentnym gościem był papież Aleksander VI (1492-1503).

Johannes Burchard, który siedemnaście lat wcześniej pełnił urząd mistrza ceremonii na dworze papieskim, zachował dla potomnych opis takiej dzikiej hulanki. Zapis w jego dzienniku z niedzieli 31 października 1501 roku brzmi:

“Wieczorem urządził książę Valentino (Cesare Borgia) w swoich komnatach w Watykanie biesiadę z pięćdziesięcioma czcigodnymi dziewkami, nazywanymi kurtyzanami. Po jedzeniu najpierw ubrane, a potem nagie tańczyły ze służbą i innymi gośćmi. Wtedy to ustawiono na podłodze świeczniki z palącymi się świecami, koliście rozrzucano na niej kasztany, które nagie dziewki zbierały pełzając. Papież, Cesare i jego goście przeznaczali jako nagrody dla tych, którzy mieli z tymi dziewkami najwięcej stosunków, jedwabną bieliznę, obuwie i birety. Przedstawienie było publiczne, a nagrody rozdzielano zwycięzcom na podstawie werdyktu współuczestników”.

Tyle zapis papieskiego mistrza ceremonii. Został on potwierdzony przez florenckiego posła w Rzymie, Francesco Pepi. W nocie z 4 listopada donosił:

“W dniu Wszystkich Świętych i w Zaduszki papież nie pokazał się ani w katedrze Św. Piotra, ani w swej prywatnej kaplicy z powodu ropnia. Mimo, że choroba uniemożliwiła mu wypełnianie pasterskich obowiązków, nie przeszkodziła ona jednak w niedzielnej zabawie do późnych godzin nocnych wraz z księciem i sprowadzonymi przez niego pięćdziesięcioma kurtyzanami. Śmiejąc się i tańcząc, pozostały one tam przez całą noc”.

Kim były owe kurtyzany, które oddawały się do dyspozycji papieża podczas wydawanych przez niego przyjęć? Kobiety, które dzieliły sofy z kardynałami i zostały zaprzysiężone na krzyż, że dochowają całkowitej tajemnicy? Jak żyły w grzesznym Rzymie, w jakich warunkach; jak dostawały się do najwyższych kręgów kościelnych? I kim wreszcie byli mężczyźni i sutenerzy, w których gestii pozostawały te dziewczyny, a także rajfurki, które umożliwiały im, zręcznie i chytrze, rentowne miłostki z rzymską kurią?

Naturalnie, milczą o tym tajne archiwa Watykanu. Źródła i dokumenty Registrii zostały oczyszczone z relacji o dolce vita sług Kościoła. Książki kasowe papieskich wydatków nie posiadają rubryki na honoraria dla wesołych panienek.

Posiadamy jednak bardzo dokładny obraz profesji kurtyzan z zachowanych do naszej dyspozycji opisów papieskich mistrzów ceremonii i wielu innych ówczesnych źródeł.

Sprawozdawcy różnych domów książęcych donosili swym panom o tajemnych miłostkach w Watykanie. Sutenerzy rysowali, a kurtyzany, często wykształcone, opisywały swe przeżycia. Pisały listy, sporządzały testamenty i rozdzielały majątek między swoje dzieci.

Ponadto literatura włoska tego okresu kreowała barwny obraz renesansowych kurtyzan, a jej autorzy stanowią istotne świadectwo słodkiego życia w XVI wiecznym Rzymie. Aretino, na przykład, w swoich Ragionamenti — słynnych rozmowach kurtyzan — opisuje środowisko wyborowych rzymskich kurew*.

* Tytuł przekładu polskiego (pióra Edwarda Boye): Żywoty kurtyzan (PIW Warszawa 1958) [przyp. red.].

O karierach prostytutek opowiada sutener Zoppino w Dialogo di Zoppino fatto frate e Lodovico puttaniere (Rozmowa między Zoppino, późniejszym mnichem, a alfonsem Lodovico). Okres świetności kurtyzan rzymskich przypada na połowę XV wieku. Wabione bogactwem i blaskiem miasta oraz Watykanu, napływały do Rzymu kobiety ze wszystkich regionów i państw.

Imiona kurtyzan często mówią o ich pochodzeniu. Hiszpanka nazywała się Beatrice Spagnola, a inna, La Grechetta — Greczynka — już swoim imieniem udowadniała powab greckiej egzotyki.

Inne wybierały pseudonimy z czasów antyku, jak słynna Imperia czy Hortensja, ponieważ to właśnie renesans odkrył na nowo i nauczył cenić starożytną Grecję. Podobnie jak w czasach starożytnych, kiedy hetery były wysoko cenionymi i wykształconymi amazonkami miłości, tak też i kurtyzany w żadnym przypadku nie chciały być porównywane ze zwykłymi ulicznicami.

Już słowo “kurtyzana” określa te wymagania towarzyszki dworzan — cortigiane. Stąd właśnie pochodzi włoskie określenie kurtyzan. W ówczesnych łacińskich dokumentach kościelnych takie kobiety nazywano meretrix honesta, a więc: ceniona i czcigodna kochanka.

Zdobycie pozycji pełnej sukcesów i uznanej przez towarzystwo luksusowej kurwy było jednak trudne i najczęściej rozpoczynało się w prymitywnych warunkach, jak te w gospodzie przy Tierra di Nona, położonej naprzeciw Zamku Św. Anioła na drugim brzegu Tybru.

Tam właśnie często nawiązywano pierwsze kontakty z różnymi zalotnikami. Dziewczyny pokazywały się w oknach, zwykle oparte łokciem na czerwonej poduszce, wabiły przejeżdżających konno kawalerów. Przy Tierra di Nona marzyły o znalezieniu właściwego mężczyzny. Tutaj matki dziewczyn, które same wtajemniczały w arkana tego najstarszego zawodu świata, marzyły, że ich córki odniosą kiedyś podobny sukces jak wzór kurtyzan renesansu — Lukrecja, kochanka papieża Juliusza II (1505-1513). Papież ten przeszedł do historii jako “żelazny pontifex”, ponieważ równie dobrze znał się na wierze, jak i rzemiośle wojennym. W przeciwieństwie do swego poprzednika, Aleksandra VI, który uczynił Watykan miejscem orgii, Juliusz walczył o wzmocnienie Państwa Kościelnego.

Dwie rzeczy łączyły go jednak z poprzednikiem: zamiłowanie do sztuki — sprowadził do Watykanu takich geniuszy jak Bramante, Rafael, Michał Anioł — oraz zamiłowanie do kobiet.

Zanim Juliusz II został papieżem, miał już trzy córki, z których jedna — Felice, córka jego metresy Lukrecji — wyrosła ponoć na wyjątkowo piękną i powabną kobietę. Wkrótce po jej urodzeniu Lukrecja weszła przez małżeństwo do bogatej umbryjskiej rodziny de Cuppis i była zabezpieczona zarówno materialnie, jak i towarzysko. Jest rzeczą interesującą, że jeden z członków rodziny de Cuppis został kardynałem, zanim Giuliano delia Rovere w 1503 roku wstąpił na tron papieski jako Juliusz II. Istniały zatem ścisłe związki między rodziną de Cuppis a papieżem i nie jest wykluczone, że małżeństwo Lukrecji było dla niej papieskim “podarunkiem pożegnalnym”.

Małżeństwo z członkiem dobrej rodziny było dla wielu kurtyzan celem wartym wielu starań, od którego ważniejszy był tylko sukces osobisty, zapewniający bogactwo i niezależność. Jedną z niewielu rzymskich kobiet, którym się to udało, była słynna Fiametta. Wspominają o niej dokumenty jednej z komisji papieskich, że już w 1493 roku miała romans z osiemnastoletnim wówczas Cesarem Borgią.

Publicznie znana stała się już jednak znacznie wcześniej. Pierwsze źródła wspominają o niej w roku 1479. W tymże roku zmarł kardynał Ammannati, który sam pochodził z prostej rodziny i zyskał w Rzymie wielkie poważanie. W swoim testamencie kardynał prosił, by go pochować w skromnym grobie w katedrze Św. Piotra. Do tego jednak nie doszło. Papież Sykstus IV (1471-1484) wzniósł mu wspaniały nagrobek w kościele Św. Augustyna.

Kościół ten słynął jako miejsce spotkań kurtyzan. Jak pisze Aretino, siedziały one między ołtarzem a kardynałami. Kościół Św. Augustyna nie był jednak jedynym “kościołem kurtyzan”. Spotykały się one także we wspaniałym kościele Santa Maria delia Pace przy Piazza Navona, w którym Bramante stworzył wspaniały krużganek. To cieniste miejsce szczególnie lubiły damy lekkich obyczajów. Tu pokazywały się one dumnie ze swoim orszakiem i tu poszukiwały nowych klientów. Przekazy mówią także o kurtyzanach w aksamitach i jedwabiach, którym na mszy towarzyszyli liczni służący wytwornych kawalerów.

W świetle tych faktów, papieska idea pochowania kardynała Ammannati w “kurewskim kościele” Św. Augustyna wydawała się co najmniej kuriozalna. Jeszcze jedna sprawa w stosunkach kardynała z papieżem jest godna uwagi: otóż sprzeniewierzono się jego ostatniej woli i majątek zmarłego przeszedł na papieża.

Sykstus IV powołał czteroosobową komisję, której zadaniem było postanowienie, komu poczynić darowizny z majątku kardynała. Ta sama komisja obdarzyła też piękną Fiamettę, “córkę zmarłego Bartolomeo z Florencji”, domem i vigną.

Vigna był to ogród, najczęściej ze źródłem i altanką z pergolą obrośniętą winną latoroślą. W XVI wieku ogrody te stały się prawdziwymi świątyniami rozkoszy.

Ammannati posiadał w tej dzielnicy podobny dom i vignę. Nie ma pewnych dowodów na to, że chodzi o tę samą posiadłość, jednak uzasadnienie darowizny było jednoznaczne: kurtyzana otrzymała ją “z woli Boga i dla zabezpieczenia jej posagu”. Ze względu na zalety Fiametty dokument papieski wydaje się jednoznaczny. Członkowie komisji określają Fiamettę — co dla takich dokumentów jest niezwykłe — jako “pannę o szczególnej piękności”.

Taki posag spowodował w ówczesnym Rzymie poważną sensację. Możliwe, że chciano nie tylko zaspokoić roszczenia Fiametty w stosunku do jej kochanka — kardynała Ammannati — ale że również jeden z młodych krewniaków papieża Sykstusa IV dostrzegł możliwość uczynienia czegoś dla pomyślności metresy.

W każdym razie, ten “szczodry dar” stał się podstawą dalszego bogactwa Fiametty. Z jej testamentu wynika bowiem, że posiadała jeszcze dwa inne domy i ufundowała orkiestrę w tym samym kościele, w którym znajdował się grób Ammannatiego. Oprócz bogactwa i sukcesu, archiwum rzymskie wspomina o jeszcze innym przymiocie kurtyzany: jej wyrafinowaniu. Wobec obowiązującego wówczas skomplikowanego prawa dziedziczenia przez nieślubne dzieci i dla uniknięcia precedensów, w testamencie określiła ona swego syna po prostu jako brata. W ten sposób nawet na wypadek swojej śmierci uchroniła rodzinę przed kłopotami.

Naturalnie, nie wszystkie kurtyzany odnosiły tak wielkie sukcesy jak Fiametta, a życie metres często było ciężkie i niebezpieczne. Rywale wpędzali niejednokrotnie te piękne kobiety w kłopotliwe sytuacje.

Szczególnie przykre następstwa mogło mieć tak zwane arlasse — przestraszenie kochanka. Przypadek taki opisuje kronikarz Stefano Infessura. Miejsce zajścia: dom małej Greczynki (La Grechetta) w 1468 roku.

Piękna kurtyzana umówiona była z francuskim szlachcicem. Przed spotkaniem pojawił się nieoczekiwanie Bernardo de Sanguini, syn potężnej rodziny rzymskiej. Młody elegant upierał, się aby pozostać. Kurtyzana z konieczności zgodziła się i zaryglowała dom. Niedługo po tym jednak pojawił się francuski kochanek. Ponieważ nie wpuszczono go, stracił nad sobą panowanie i wraz ze swymi przybocznymi chciał szturmować dom oraz uprowadzić kurtyzanę. Doszło do walki, w czasie której Bernardo został śmiertelnie pchnięty sztyletem. Wieść o tym zajściu rozprzestrzeniła się tak szybko, że przyjaciel Bernarda, Stefano de Crescenzi, przybył natychmiast wraz z czterdziestoma zbrojnymi, aby pomścić jego śmierć. W krwawej jatce zginęły cztery osoby, a czterdzieści zostało rannych. Dom całkowicie spłonął, zaś La Grechettę wydano władzom.

Kurtyzana wyszła jednak z tego bez szwanku; przypuszczalnie z powodu swych dobrych stosunków z władzami rzymskimi i Watykanem została wypuszczona na wolność.

Nie zawsze tego rodzaju afery kończyły się dla kurtyzan tak szczęśliwie. Często bogaci zalotnicy zapominali o swych kawalerskich manierach. Sfregia — nazywano brutalną zemstę, którą rewanżowali się za zniewagi ze strony dam lekkich obyczajów. Twarz dziewczyny okaleczano nożem do tego stopnia, że nie mogła już uprawiać swego zawodu. Putaniere — sutenerzy — posiadali swoje własne prawa: tak zwane trentuno (po włosku 31). Podczas tego rytuału zemsty kurtyzana gwałcona była przez trzydziestu jeden mężczyzn, a podczas trentuno reale — aż przez siedemdziesięciu dziewięciu.

Także Watykan nie zawsze pozwalał na wszystko swoim kochankom. Buchard, mistrz ceremonii Aleksandra VI, donosi o tragicznym przypadku Barbary z Hiszpanii, jednej ze służących kurtyzany Cordetty.

“Barbara” była w rzeczywistości Maurem, męskim służącym Cordetty. We wszystkich występach publicznych towarzyszył swojej pani w stroju kobiecym. Różne ekstrawaganckie i zwariowane akcesoria były wówczas w modzie. Należeli do nich także egzotyczni ludzie, jak Murzyni, a nawet karły; podobnie jak papugi, psy czy pawie.

Jednak dla władz tego było już za wiele. Kurtyzanę uwięziono 4 kwietnia 1498 roku, a następnie postawiono wraz ze służącym pod pręgierzem. “Barbara” odziany był w czarne aksamitne ubranie rozcięte tak, by obnażyć jego prawdziwą płeć. Wreszcie Maura uduszono garotą*, a zwłoki spalono na Campo di Fiori. Cordetta uszła z życiem.

* Garotą (hiszp. garrote) żelazna obręcz, przymocowana do słupa, którą zaciskano na szyi skazańca przez przykręcenie śruby [przyp. red.].

Równie ważne, jak i pełne podniecającej atmosfery dla otoczenia kurtyzan, było służenie im odpowiednimi poradami, wprowadzanie do wytwornego towarzystwa książąt, papieży i kardynałów, humanistów i artystów oraz aranżowanie przygód miłosnych. Szczególną rolę odgrywali tu mezzano i ruffiana, bez których nie mogła się obejść żadna z tych pięknych kobiet.

Mezzani — pośrednicy — to ludzie do delikatnych zadań. Byli to szarmanccy mężczyźni o światowych manierach, którzy wiedzieli, jak poruszać się w wielkim świecie. Z wielką wprawą torowali drogę do kontaktów kurtyzan z klientami. Zajmowali się nie tylko reklamą metres wśród wytwornych panów, lecz także reprezentowali interesy finansowe tych kobiet.

Mezzanich ogólnie akceptowano w towarzystwie arystokracji, kardynałów, jak również papieży. Ponadto byli oni często znakomitymi skrzypkami czy lutnistami. Ten rodzaj muzyki znaczył dla ówczesnego high life’u co najmniej tyle, co gra na fortepianie dla burżuazji XIX wieku.

Mezzani wyróżniali się nie tylko talentami muzycznymi; posiadali doskonałe wykształcenie humanistyczne. Do ich repertuaru należały wiersze poety renesansu — Petrarki, jak również komponowanie płomiennych listów miłosnych. Umiejętności te wykorzystywane były przez wiele kurtyzan w celu przypodobania się swym kawalerom również sztuką słowa.

Co innego ruffiana. Rajfurki miały znacznie mniej zadań towarzyskich. Służyły one bardziej codziennym celom; do ich obowiązków należało wszystko, od przygotowania odpowiednich czarodziejskich mikstur do makijażu i tworzenia wspaniałych fryzur na każdą okazję. Związane jeszcze całkowicie ze średniowiecznymi czarami i magią, znały one najbardziej wymyślne mieszaniny. Zaopatrywały się w zęby i oczy zmarłych, które, w połączeniu z błoną dziewiczą i pępowiną noworodków, służyły jako środek do zaklinania amantów. Robiono też napoje miłosne z rogu jelenia i nogi nosorożca dla wzmocnienia potencji kawalerów.

Poza tym były również wtajemniczone w arkana mody. Dobra ruffiana znała najnowsze kreacje z Florencji i Wenecji; wiedziała doskonale, jaki strój nosiła Beatrice d’Este podczas swego wspaniałego wesela po ślubie z Ludovico Sforza, zwanym Ludovico ii Moro, księciem Mediolanu. Znała również rozmaite zabiegi kosmetyczne, które maskowały skutki chorób wenerycznych, gdyż te oznaczały koniec kariery każdej metresy.

Poza tym rajfurki dbały o następczynie. Doświadczonym okiem wyszukiwały młode talenty. Nierzadko dziewczyny rozpoczynały kariery kurtyzan w wieku 14 lat i często potem same zostawały cieszącymi się powodzeniem rajfurkami.

Florentyńczyk Niccolo Martelli tak opisuje sprzedajne kobiety w liście do swego krajana:

“Iście królewski kunszt, z jakim traktowały one (kurtyzany) człowieka, ich wdzięczne maniery, ich dworskość, luksus, jakim klienta otaczały ubrane w karmazyn i złoto, wyperfumowane i w wyszukanym obuwiu, a także komplementy, które prawiły, wywierały na każdym wrażenie, że jest wielkim panem, a pobyt w ich otoczeniu sprawiał, że nawet na moment nie zazdrościło się mieszkańcom raju”.

Oczywiście, takie życie pochłaniało ogromne sumy pieniędzy. Wiele kurtyzan donosiło, że ich długi były daleko większe, aniżeli nie tak znowu skromne dochody. Często usługi miłosne wynagradzano im biżuterią i dziełami sztuki. Papież Jan XII (955-964) darowywał ponoć swoim metresom nawet święte przedmioty.

Również w czasach renesansu tradycja ta w tym zawodzie była szeroko rozpowszechniona. Sprzedajne damy przyjmowały drogocenne dary w postaci statuetek, brązów, wyrobów z kości słoniowej i srebra. Jako honorarium za miłość akceptowano również artykuły spożywcze, jak szynki z Kampanii, ostrygi i wino.

Luksus wprawdzie był dla kurtyzan podstawowym warunkiem sukcesu towarzyskiego, wielu jednak nie uszczęśliwiał, nawet jeżeli oznaczał materialne zabezpieczenie. Znamiennym przykładem są tu dzieje Imperii, która przejęła uprawianie tego zawodu po swojej matce Dianie.

Kariera Diany jako kurtyzany od samego początku była pełna sukcesów i ściśle związana z Watykanem: wyszła za mąż za o wiele starszego od niej Paolo Trotti, członka chóru Kaplicy Sykstyńskiej, który posiadał dobre kontakty z hierarchią kościelną.

Później córka Imperia zarabiała dużo pieniędzy, za które jej rodzice wybudowali dwa domy na bardzo lukratywnej ulicy, zbudowanej specjalnie przez Aleksandra VI z okazji jubileuszowego roku 1500.

Interesy Imperii, które na początku prowadzili jej rodzice, prosperowały doskonale. Urodę jej opiewali poeci w epigramach, sławiąc szczególnie smukłą szyję i wspaniałe piersi. Mówiono, że “jej szerokie czoło ukoronowane było złotymi włosami”.

Sława Imperii i fakt, że mieszkała w 1508 roku — podobnie jak malarz Rafael Santi — na tym samym Piazza Scossacavalli, pozwala historykom sztuki przypuszczać, że została o uwieczniona na wielu obrazach jako jedna z jego piękności. I tak, jako modelka pozowała Rafaelowi do postaci Safony i Kalliope w Parnasie, czym zasłużyła sobie na stałe miejsce w komnatach Watykanu. Oznacza to, że i obecny papież podczas codziennego spaceru po pałacu styka się z jedną z najsłynniejszych kurtyzan renesansu.

Bardziej prawdopodobne jest jednak, że Imperia pozowała do obrazu Rafaela Psyche i Galatea, który znajduje się w Trastevere w Villa Farnesina, należącej do Agostino Chigi.

Z Agostino Chigi łączyły ją szczególnie bliskie związki. Przez długi czas w swoim pałacu Chigi dzielił z nią łoże ze złota i kości słoniowej. Miała z nim córkę Margheritę. Papież Leon X (1513-1521) uznał ją za ślubne dziecko, co było wyjątkowym wyróżnieniem dla kurtyzany, która nie była żoną Chigi.

Imperia uchodziła za jedną z najsłynniejszych kurtyzan renesansu — “żyła jak księżniczka”. Ściany jej sypialni i salonu wybite były aksamitem, a podłogi pokryte dywanami, co w owym czasie stanowiło wyjątkowy luksus. Dla najdostojniejszych gości przeznaczono buduar, cały wybity brokatem. Podobno Juliusz II był zły na Michała Anioła, gdyż ten podczas malowania Kaplicy Sykstyńskiej pominął we freskach owe oznaki przepychu.

Imperia należała do bardzo kulturalnych i obytych kurtyzan; posiadała najlepsze maniery przy stole i nikt nie dorównywał jej w dystyngowanym sposobie jedzenia. Była też wyjątkowo rozmiłowana w literaturze i muzyce — i niedościgniona w okresie swojej świetności. Jej kontakty sięgały do najwyższych kręgów miasta i Watykanu.

Pewien poseł z Mantui donosił, że sekretarz kancelarii watykańskiej zamordował swego rywala z powodu Imperii. Motywem była zazdrość. I dalej protokołował:

“Nie sądzę, żeby pan nasz (papież) był tym szczególnie oburzony i pewnie kurtyzana wyjdzie z tego obronną ręką, głównie dlatego, że jest bardzo znana, a także dzięki łaskom, jakimi cieszy się u pewnych kardynałów, których nie możemy tu wymienić z nazwiska”.

Jednak pomimo tak wysokich protekcji, bogactwa i wieloletniego związku z Agostino Chigi, Imperia nie była szczęśliwa. Zażyła truciznę, prawdopodobnie z powodu zawodu miłosnego. Serce jej należało do innego mężczyzny, co do tożsamości którego istnieją jedynie spekulacje. Na łożu śmierci otrzymała błogosławieństwo od papieża Juliusza II.

Jej sława uwieczniona została później w epitafium, napisanym przypuszczalnie przez długoletniego przyjaciela — Biagio Pallia:

“Bogowie dali miastu dwa wielkie podarunki: Mars dał imperium, a Venus Imperię. Los zabrał mu imperium, a śmierć Imperię. Imperium jest cząstką serca naszych ojców, jednak z Imperia straciliśmy serce”. Podobnie jak Imperia rozpoczęła swą wspaniałą karierę Beatrice da Ferrara. Jej rodowe nazwisko brzmiało de Bonis, ale z racji pochodzenia z miasta Ferrary — od niego przyjęła pseudonim jako kurtyzana. Również i ona zaczęła od wychodzenia na ulicę w Borgo Leoni-no, dzielnicy Rzymu, w której wedle spisu ludności, dziesięć procent żyło ze sprzedajnej miłości.

Beatrice, w przeciwieństwie do Imperii, nie kultywowała wdzięków metresy w kręgach poetów, artystów i arystokracji renesansu. Słynęła bardziej z odważnego i niekonwencjonalnego seksu.

Jednym z jej kochanków był książę Lorenzo de Medici z Florencji. Do niego to właśnie napisała Beatrice intymny list, kiedy ten daleko od niej kurował się z odniesionych ran.

Dokument ów, pisany 23 kwietnia 1517 roku, zawiera niezwykłą mieszaninę seksualnych pożądań i głębokiej wiary chrześcijańskiej. Właśnie na tym przykładzie widać doskonale, jak przeżywały kurtyzany sprzeczności między zmysłowym zawodem a swoim ścisłym związkiem z Kościołem.

W liście Beatrice zupełnie otwarcie rozmawia o tym ze swoim kochankiem:

“Po tym, jak kilka dni przeżyłam cnotliwie, musiałam nadrobić z najukochańszym wszystko to, co straciłam. I tak, nie całkiem pełna skruchy, wyspowiadałam się u naszego księdza w kościele Św. Augustyna. Mówię “naszego”, gdyż wszystkie prostytutki Rzymu chodzą tam słuchać jego kazań. Ten, zobaczywszy tak niezwykłe zgromadzenie, co najmniej miał nadzieję wszystkie nas nawrócić. Oh! oh! oh! trudne to zadanie! Żeby mnie nawrócić, potrzebowałby stu lat na mówienie kazań. Ale odniósł jeden sukces: Gambiera została zakonnicą pod imieniem Św. Zofii […]. I Taddea zamierza zrobić to samo, a ja sama może też bym to uczyniła, ale kiedy pomyślę, że miałabym wyrzec się miłości, odżegnuję się od tego. Jednak, jak mówiłam, wyspowiadałam się u księdza i dałam mu dwa złote dukaty. Powtarzam — złote, a teraz żałuję tego z całego serca. Gambiera i Taddea spowiadały się tego samego dnia, jedna po drugiej. Pomyślcie, Ekscelencjo, ileż wspaniałych rzeczy musiał ksiądz usłyszeć za jednym zamachem! Po spowiedzi oddałam się zbożnym rzeczom i modliłam się do Boga o Waszą Ekscelencję. Chociaż jestem grzesznicą i kurwą, chciałabym bardziej niż inni być warta Jego łaski, że […] kiedyś ujrzę Ekscelencję po jego powrocie do zdrowia. Składałam ślubowanie: odbyć pielgrzymkę do Loreto, o ile tylko będzie mi to dane. A po tej pielgrzymce chciałabym, o ile to Waszej Ekscelencji nie przeszkadza, przybyć do Ancary, by ucałować stopy Waszej Ekscelencji. Dostojny Panie, od ośmiu dni jestem w stanie świętości i nigdy jeszcze nie przeżyłam takiej męki! Ach! Osiem dni bez miłości wydają mi się ośmioma latami i zaczynam zadawać sobie pytanie, czy w ogóle będę do niej zdolna, choć nigdy jeszcze nie używałam piżma ani afrodyzjaków. Ale kiedy przez osiem dni wypościłam się, odrobiłam to już w międzyczasie”.

Malarz Rafaelo Santi był tak zafascynowany tą kobietą, że wystawił jej pomnik w postaci Wizerunku kurtyzany, znajdującego się w Palazzo Barbarini. W każdym razie, ówczesny opis Beatrice odpowiada dokładnie temu portretowi. Potem jednak przestała odpowiadać gustom swej epoki. Nie była modną farbowaną blond pięknością, dlatego ze swymi czarnymi lokami wychodziła poza zewnętrzne ramy tego ideału. Niewiele kurtyzan odnosiło prawdziwy sukces, a wraz z przemijającą urodą i postępującym wiekiem kończyło się życie w luksusie. Prawdopodobnie podczas Sacco di Roma, splądrowania Rzymu przez niemieckich i hiszpańskich najemników cesarza Karola V w 1527 roku, Beatrice została zakażona syfilisem, a to oznaczało koniec kariery kurtyzany. Podczas gdy dla papieża Aleksandra VI choroba stanowiła jakby zaszczytne wyróżnienie, dla Beatrice oznaczała nieuchronny upadek. Imała się ona różnych zajęć, byle utrzymać się na powierzchni. Pod koniec życia była praczką i sprzedawczynią świec przed kościołem.

Kobieta, która drogę życiową rozpoczęła adorowana przez wszystkich jako bogini miłości, zakończyła ją jako żebraczka w szpitalu dla chorych wenerycznie. Tu zmarła, podobnie jak inne nieznane “madonny miłości”, zapomniana przez wszystkich przyjaciół.

Splądrowanie Rzymu otworzyło w historii tego miasta i Watykanu nową epokę. Złoty wiek kurtyzan dobiegał końca. Określenie “kurtyzana” przestało błyszczeć we wspaniałej twórczości renesansu. Tak, jak stało się to z greckimi heterami, kurtyzany renesansu przekształciły się znów w zwykłe dziwki, a słowo cortigiane — w ordynarną obelgę.

II
Playboye z Zamku Św. Anioła. Szalone życie kardynałów

Kiedy kardynał wjechał na niewielkie wzniesienie, ujrzał dom podobny do pałacu. Ściągnął cugle swego konia i przez chwilę siedział nieruchomo w siodle.

Blady i wąski sierp księżyca oświetlał posiadłość. Z łukowych okien biło wspaniałe różnokolorowe światło: różowe, fioletowe i cytrynowo-zielone.

Nagłe doznał fascynacji podobnej do tej, której doświadczyło wielu przed nim, kiedy to uwodzicielskie miejsce ujrzeli po raz pierwszy.

Z kręgów rzymskich miłośników kobiet otrzymał tajemny adres, którego chronił jak skarbu.

Dom należał do pewnej kurwy.

Ale nie jednej z tych, które obracały się w zajazdach. Ta tutaj była kulturalna i posiadała sławę niezwykle utalentowanej w sztuce miłości. Nowa gwiazda na firmamencie kurtyzan, błyszcząca i piękna jak Wenus.

Kardynał obejrzał się i rzucił spojrzenie na Watykan, który w tę jasną, ciepłą noc błyszczał jak zamek z kości słoniowej. Papież uchodził za człowieka o surowych obyczajach. Gdyby o przygodzie kardynała dowiedziano się w Watykanie, musiałby się Uczyć z wygnaniem.

Ale nie mógł oprzeć się myśli, że tam czeka na niego Wenus. Bóg zrozumie go.

Spiął konia ostrogami i podjechał do wejścia.

Służący wyszedł mu na spotkanie — ,,Monsignore, moja pani oczekuje już was, panie”.

Kardynał ześlizgnął się z siodła, oddał konia służącemu i wszedł do ozdobionego malowidłami wejścia domu.

Szerokie schody prowadziły do wspaniałe urządzonego salonu. Ściany wyłożone były złoconą hiszpańską skórą (kurdybanem) i udekorowane pięknymi obrazami.

W bogato przyozdobionym fotelu siedziała piękna, elegancka młoda kobieta.

Ubrana była we wspaniałą suknię wyszywaną perłami i złotymi ornamentami. Jej włosy błyszczały jak złocisty jedwab. Oczy miały kolor fioletu, który w świetle lamp oliwnych przemieniał się prawie w czerń.

Wstała i podeszła do gościa — ,, Wasza Eminencjo! przygotowałam dla nas skromny posiłek” — powiedziała i wzięła go za rękę, prowadząc do sąsiedniego pokoju.

Służąca przyniosła dużą srebrną miednicę i dzban z perfumowaną wodą. Kardynał umył ręce i zasiadł do wspaniałej uczty.

Po posiłku kurtyzana zaprowadziła go do sypialni, oświetlonej tylko przez knot płonący w czarce. Zdjęła szaty i naga położyła się na purpurowym łożu. Prezentując się w ten sposób kardynałowi, chciała go upewnić co do stanu swego zdrowia, że nie ma żadnych objawów syfilisu ani innych zakaźnych chorób.

Nawet bez ubrania, leżąc na wznak, wyglądała jak bogini, a jej skóra i włosy błyszczały jak utkane ze złota. Kardynał nie spieszył się z podejściem do niej. Wszystko miało być uczynione w pełnym spokoju, podobnie jak w czasie ceremonii religijnej. A ceremonia musiała być dopełniona. Z wolna zdjął sutannę i buty. Zbliżył się do łoża, na którym łeżała, klęknął u jej stóp i dotknął kostek. Wydawało się, jak gdyby tylko okrężną drogą poprzez smukłe kolumny nóg mógł zbliżyć się do jej ołtarza… Jego spojrzenie zagubiło się na pewien czas w jej wzroku. Nigdy przedtem nie widział tak pięknych oczu. Odnosił wrażenie, że patrzy na fioletową świątynię, której bramy były bardzo szeroko otwarte. Wyraźnie doznawał nakazu przekroczenia progów tej wspanialej świątyni. Świątyni kurwy.

“Przystąp do mego ołtarza i poślub mnie” — wabiła go. Po tym nie mógł już oprzeć się jej czarowi. W tej samej chwili rozbrzmiały w domu podniesione głosy.

Kardynał uniósł głowę — “Co to ma znaczyć?”

Kurtyzana uśmiechnęła się do niego — “Nic nadzwyczajnego, mój kochany. Prawdopodobnie tylko jakieś nieporozumienie między służącymi”.

Pogładziła go czubkami palców — “Chodź znów do mnie, mój mały Boże..”.

W tej samej chwili dał się słyszeć rozgniewany męski głos: “Rozgniotę jaja temu papieskiemu ministrantowi i poślę wraz z jego świętą dziewicą do diabla”.

Następnie dało się słyszeć staccato ciężkich kroków na schodach.

Kardynał podniósł się i wyskoczył z łoża. Ale nie zdążył już obciągnąć swojej koszuli, gdy drzwi rozwarły się i do komnaty wtargnął uzbrojony mężczyzna.

Był rozwścieczony, a jego oczy rzucały dzikie błyski. “Ty gówniany skurwysynu Ojca Świętego” — zasyczał z wściekłością — , jeśli myślałeś, że w tym domu możesz kopulować bez przeszkód, to bardzo się pomyliłeś. Ta madonna spośród dziwek należy tylko do mnie!”

Kurtyzana przyglądała się rozbawiona, podczas gdy jej zazdrosny kochanek podszedł bliżej. “Porąbię tego klechę na kawałki i rzucę na pożarcie rzymskim psom!” W tym samym momencie mężczyzna skoczył do przodu. Kardynał krzyknął z bólu, gdy uderzenie kija trafiło go w twarz. Z nosa leciała mu krew, a ból wyzwolił w nim nieprawdopodobną siłę. Ugryzł rękę napastnika tak, że i temu popłynęła krew.

Twarz przeciwnika zsiniała. Jego ręka straciła siłę i kij wypadł na podłogę. Kardynał rzucił się na niego.

Kurtyzana wyskoczyła z łoża i przez moment obserwowała, jak dwaj mężczyźni tarzali się po podłodze. Zaraz potem skierowała wzrok na służących, którzy z ciekawością zgromadzili się u wejścia do sypialni.

“Na co jeszcze czekacie?” — powiedziała — “Wyrzućcie tych błaznów z mojego domu!”

Służący pochwycili obu mężczyzn.

Twarz kardynała była purpurowa. — ,, Kurwa!” — rzucił przez zęby.

Kurtyzana śmiała się, gdy wyrzucano z pokoju obu kochanków, po czym zaryglowała drzwi…

***

W taki oto nieokrzesany sposób zabawiali się kardynałowie z Zamku Św. Anioła. Obecnie określono by ich mianem playboyów.

Jeden z nich to kardynał del Monte. Nosił czerwony kapelusz za Piusa IV (1559-1565).

Pewien protokół z tajnego archiwum watykańskiego powiada, że często chodził jak włóczęga po ulicach i burdelach, wszczynając kłótnie i bijatyki.

“W noc piątkową wdał się w bój z ulicznikami” — informuje pewne avviso, list informacyjny z 1560 roku — “ale później w domu kurtyzany Martucci również wszczął bijatykę z Signorem Giacomo Malatesta […]”.

Jest rzeczą niewątpliwą, że eskapada miała dla kardynała przykre skutki. Gdy tylko wieści o nocnych Przygodach tego sługi Kościoła doszły do uszu papieża Piusa IV, wezwano go do Watykanu. Za karę musiał ustąpić z trzech opactw i zagrożono mu odebraniem kardynalskiego kapelusza, “o ile nie zwycięży w nim rozsądek”.

Już papież Pius II (1458-1464) narzekał na nieokiełznane i dzikie życie swoich kardynałów: “Gdybyśmy mieli nadawać tę godność (kardynalską) tylko tym, którzy na nią naprawdę zasługują, musielibyśmy w niebie szukać ludzi, którym moglibyśmy dać czerwony kapelusz. Ponieważ my jesteśmy tylko ludźmi i nie mieszkamy w niebie, i nie jesteśmy aniołami, lecz żyjemy na ziemi i ludźmi mamy rządzić, będziemy wybierali ludzi”.

W żadnych innych czasach uczty kardynałów nie były tak rozpustne, ich tryb życia tak wystawny, miłostki z najpiękniejszymi kurtyzanami rzymskimi tak powszechne, a grono kawalerów w purpurowych kapeluszach, zabiegających z namiętnością o łaski kobiet, tak wielkie.

Kardynałowie, którzy nocą przemykali się po ulicach Rzymu i odwiedzali burdele, w dzień zaś wyprawiali luksusowe polowania z tuzinami jeźdźców, tworzyli historię Kościoła; wielu z nich dostąpiło godności papieskiej, co nie przeszkadzało im nadal wieść swoje dolce vita.

Jednym z nich był Rodrigo de Borja (później Borgia), który pod imieniem Aleksandra VI wszedł do kronik jako osławiony papież renesansu. Krytycy mówili o nim, że był “diabłem miłości”; inni nazywali go “przestępcą doskonałym” albo “synem chaosu”.

Rodrigo Borgia zasłużył na to miano nie tylko poprzez swą pozbawioną skrupułów politykę finansową i nepotyzm, ale przede wszystkim dzięki niestosownemu trybowi życia w czasach, gdy był kardynałem. Wyprowadzał z równowagi nawet papieży.

Ten Hiszpan, któremu nie mogła oprzeć się prawie żadna kobieta, służył pięciu Ojcom Świętym. Zaprotegowany został przez swego wuja Alonso de Borję, noszącego imię Kaliksta III (1455-1458)*. Był on drugim hiszpańskim papieżem.

* Siostra Alonso de Borja, Isabel, poślubiła swego kuzyna, Jofre de Borja y Doms. Stąd takie samo nazwisko u wuja i siostrzeńca (przyp. red.).

Kalikst dosyć wcześnie poznał się na talentach swego siostrzeńca, gdyż ustanowił go kardynałem już w wieku dwudziestu pięciu lat. Zaledwie po roku Rodrigo zrealizował pierwszy cel swej błyskawicznej kariery: został papieskim wicekanclerzem i wodzem wojsk. Urząd ten sprawował przez trzydzieści pięć lat, przez co zapewnił sobie majątek, który stał się podstawą jego wystawnego życia. W Rzymie uchodził za drugiego pod względem bogactwa kardynała po Francuzie Estonteville.

Nie tylko pieniądze uczyniły go ulubieńcem płci pięknej. Jemu współcześni powiadali, że był wspaniałym kawalerem i tancerzem, który “przyciągał kobiety mocniej niż magnes żelazo”. Jego stosunki z kobietami doprowadziły jednak do nawracających konfliktów z papieżem.

Następca Kaliksta III, Enea Silvio de Piccolomini, ów Pius II, który w obliczu swoich kardynałów potrafił tylko ulegać, także postawił na finansowe talenty Borgii, mimo że w bardzo ostrej formie ganił styl życia, jaki tamten prowadził.

Pius II lubił długie wojaże po Italii, w których najczęściej towarzyszył mu gorącokrwisty Borgia. Jedna z takich wypraw wiodła do Mantui, gdzie zwołano konferencję książąt. Podróż trwała sześć miesięcy, a rozczarowanie Piusa było tym większe, że nie znalazł tam żadnego z zaproszonych arystokratów. Kardynałowie zaś nudzili się długim oczekiwaniem na obrady. Skarżyli się nawet papieżowi, że z tego powodu muszą rezygnować ze swego słodkiego życia.

W Mantui mianowicie, w obrębie murów nie kwitło życie towarzyskie. Dobrze urodzeni, jak na przykład rodzina książęca Gonzagów, aby uniknąć upałów i dla rozrywki, często wybierali się małymi stateczkami na przejażdżkę po rzekach i kanałach.

Rodrigo Borgia, naśladując Gonzagów, również udawał się nad wodę. Przekazy mówią, że wraz z kardynałami Alain i Colonna często jeździł na takie wycieczki. Dowiedziawszy się o tych eskapadach swojego wicekanclerza, Pius II stracił panowanie nad sobą i zabronił gorącokrwistemu Hiszpanowi opuszczać jego kwaterę w Mantui.

Nieznany jest nam powód tego zakazu. Źródła milczą o tym, co działo się w czasie owych wycieczek. Przygody kardynała musiały jednak przekroczyć przyjęte ramy przyzwoitości, gdyż i sam Pius II nie należał pod tym względem do wstrzemięźliwych. Miał co najmniej dwoje dzieci, z których jedno przekazał swemu ojcu ze słowami: “Przyznaję się do błędu: nie jestem bardziej święty niż król Dawid ani mądrzejszy niż Salomon”.

Rokowania w Mantui nie przyniosły spodziewanego rezultatu. Próba zmuszenia książąt do wspólnej wyprawy przeciw Turkom, nawet za pomocą bulli papieskiej, spaliła na panewce.

Rodrigo Borgia prowadził ożywioną korespondencję rodziną Gonzagów. Książęta słynęli z hodowli koni, psów i sokolnictwa. Wysyłali oni wicekanclerzowi, zapalonemu myśliwemu, wiele wspaniałych okazów zwierząt.

Przygody Borgii, w owym czasie drugiego co do potęgi człowieka w Watykanie, przysporzyły mu wielu kłopotów również w drodze powrotnej do Rzymu. W Petroli, małym miasteczku pod Sieną, papież pragnął podleczyć kąpielami podagrę i artretyzm nóg. I tu znowu Rodrigo Borgia wywołał nowy skandal, tym razem z francuskim kardynałem Rohan. Jak wynika z przekazów, obaj kardynałowie mieli wystąpić w charakterze ojców chrzestnych w zamożnej rodzinie de Bichis. Zaledwie obaj, zgodnie z obyczajem, przeszli z damami bramę ogrodu, by rozpocząć ucztę, kazali zamknąć wejście, a mężów pozostawiono za bramą. Tymczasem obaj dostojni goście wraz z damami ze Sieny w spokoju ucztowali.

Wieści o tym wydarzeniu natychmiast rozniosły się po mieście. Oburzeni małżonkowie z przyprawionymi rogami wołali: “Na Boga, gdyby ci, co się urodzą w ciągu tego roku, przyszli na świat w ubraniach swoich ojców, wszyscy musieliby być księżmi i kardynałami”.

O incydencie poinformowano papieża. Ten zareagował natychmiast, wysyłając do kardynała Rodrigo list, w którym uznał go niegodnym powagi duchownego dostojnika i pamięci wuja Kaliksta III oraz groził mu mękami piekielnymi. O hulance z okazji chrzcin papież pisał:

“Mówi się, że tańce były bezwstydne, że uwiedzenia nie miały granic, a wy sami byliście odurzeni jak młodzieńcy ze świata świeckich […]. Jest lekceważeniem Boga, jeśli sądzicie, że takie zachowania ujdą mej, wikarego Chrystusa, uwadze”.

I dalej karcił papież:

“Pozostawiamy Waszemu osądowi, czy zgodne jest z Waszym sumieniem to, że schlebiacie dziewczętom, wysyłając im owoce. Degustujecie wino i posyłacie je tej, która się Warn najbardziej podoba. Dni spędzacie jako zachwycony spektator na różnego rodzaju rozrywkach”.

Papieska nagana nie wpłynęła na zmianę stylu życia kardynała Borgii. W 1462 roku urodził się jego pierwszy syn Pedro Luis, zaś słabość do kobiet pozostała i wtedy, gdy został zastępcą Boga na Ziemi.

Pius II udzielał Rodrigowi poparcia mimo jego rozlicznych ekscesów. Nie mógł sobie bowiem pozwolić na rezygnację z geniuszu finansowego swego wicekanclerza. To dzięki temu właśnie talentowi i doskonałym stosunkom z książętami, królami i cesarzami mógł on liczyć na pobłażliwość dla swoich miłosnych szaleństw.

W wieku trzydziestu trzech lat Rodrigo ponownie podróżował z Piusem II przez Włochy. Tym razem interesy w imieniu Św. Piotra zawiodły ich do Ankony. I tu jedna z miłosnych przygód przywiodła go do nieszczęścia: od przygodnej kochanki zaraził się syfilisem. Choroba pociągnęła za sobą powstanie wielkich blizn na jego twarzy. Z tego powodu nosił później w Rzymie — od czasu do czasu — maskę, która nie tylko w okresie karnawału czyniła jeszcze bardziej atrakcyjnym i tajemniczym dla kobiet tego najsłynniejszego kochanka na Stolicy Piotrowej.

W ogóle, w okresie wspaniałych dni karnawałowych kardynałowie ożywiali się. Urządzali najbardziej zwariowane bale kostiumowe, ukrywali się za egzotycznymi maskami i przeobrażali plac przed Bazyliką Św. Piotra w krwawą arenę walk byków.

Rok 1499 należał do tych, w których wydarzenia karnawałowe wśród siedmiu wzgórz Rzymu doprowadziły miasto do punktu wrzenia. Festyny, jakie zorganizowano na wszystkich większych placach, znalazły swój kulminacyjny punkt w “triumfalnym pochodzie Wespazjana” na Piazza Navona. Było to przedstawienie, które przyciągnęło tysiące widzów.

Stu jeźdźców przedefiladowało w antycznych rzymskich szatach w kierunku Monte Testaccio. Główną atrakcją święta było wielkie bicie świń — brutalny sport, którym zachwycali się także kardynałowie. Ciężkie drewniane wozy załadowane świniami, zaprzężone w woły i byki, zjeżdżały z góry od Monte Testaccio. Jeźdźcy zaś próbowali byki i świnie lancami zakłuć na śmierć.

Jedną z najbardziej barwnych postaci i wziętych “matadorów” roku 1508 był dwudziestodziewięcioletni kardynał Luigi d’Aragón. Najpierw dla podniety obejrzał komedię Plautusa Mostelleria (Komedia upiorów). W sztuce tej przedstawiano przygody dwóch spragnionych życia Rzymian, Phitolachesa i Callidamatesa, ich eskapady, a przede wszystkim przygody miłosne z metresami. Świadkowie ówczesnych wydarzeń uważali nawet, że treść komedii niewiele odbiegała od prawdziwego życia kardynałów.

Według relacji posła z Ferrary, Luigi d’Aragón Przejechał potem przez Rzym zamaskowany, z grupą młodych kardynałów, na nie osiodłanym koniu, przykrytym jedynie aksamitem. Wraz ze swymi kompanami, przebranymi za mameluków (wyzwolonych niewolników), zabił na Monte Testaccio dziesięć byków.

Walki byków cieszyły się szczególnym upodobaniem wśród kardynałów hiszpańskich. Tradycja tych widowisk pochodziła z ich kraju i została przeniesiona do Rzymu już w XIV wieku. Trudno się dziwić, że i syn wicekanclerza Rodriga, Cesare Borgia, brał w nich udział. Wraz z wyszkoloną do tego celu grupą jeźdźców, wśród których znajdowali się prawdziwi matadorzy, zabił podczas “corridy” dziesięć byków.

Do atrakcji należały również liczne bale, wydawane przez arystokrację i kardynałów w ich bogatych pałacach. Tradycją stało się już, że kurtyzany i metresy przebierały się za mężczyzn, aby móc w ten sposób swobodnie prowadzić interesy.

W tym pełnym żądzy i rauszu świecie kardynałowie z przyjemnością ubierali się jak salonowcy wielkich miast. Zwracali na siebie szczególną uwagę przepychem strojów. W modzie były na przykład białe szaty z brokatu przybrane czarnym aksamitem albo futra z gronostajów. Te ostatnie zmieniano często jeszcze tego samego dnia, z okazji następnej zabawy, na przetykaną złotem tunikę. Kostiumy były tak wspaniałe, że kurtyzany zapraszane do towarzystwa kardynałów i książąt musiały pożyczać je od swych bogatych mocodawców.

Często “odkomenderowywano” na egzotyczne uroczystości słynnych malarzy i architektów, aby tam tworzyli pełne fantazji dekoracje. Artyści ci zwykle na co dzień malowali drogocenne obrazy i kierowali rozbudową rzymskich kościołów.

Powszechnie ceniony za swe obrazy przedstawiające madonny, architekt i malarz Rafael Santi w 1529 roku musiał zaprojektować wspaniałą scenografię do komedii Ariosta I suppositi (Domniemani). Nie ulega wątpliwości, że artysta wolał dalej budować słynną Yilla Mada-ma, niż malować na papierze dekoracje sceniczne. Nikt jednak nie ważył się odmówić papieżowi.

Bramante, nauczyciel i protektor Rafaela, który zaprojektował rozbudowę Bazyliki Św. Piotra, narzekał, że artyści źle wychodzili na kontaktach z wielmożami. Wiadomo również, że Michał Anioł wolał tworzyć rzeźby w kamieniu niż dekorować Kaplicę Sykstyńską. Rafael włożył cały swój wysiłek w wykonanie dekoracji ogromnych kolumn i łuków z papieru i kartonu, a wynik tego wart był obejrzenia. Przedstawienie w pałacu kardynała Cibo, siostrzeńca papieża Leona X, obejrzało dwa tysiące widzów. Po błogosławieństwie papieża, jak zapisał korespondent __u Wenecji, rozpoczęto przedstawienie. Ten sam Sier Toma Bartolomeo donosi, że papież śmiał się na cały głos w najbardziej nieprzyzwoitych momentach tej sprośnej komedii.

W XVI wieku Rzym nawiedzony został epidemią dżumy. Kardynałowie jednak dalej zajmowali się ekscentrycznymi i ekskluzywnymi rozrywkami. Grali, ucztowali i polowali, podczas gdy lud głodował. Wydawało się, po upływie pierwszej ćwierci wieku, że miasto popadnie w dekadencję.

Kardynał Cornaro na przykład, będący zapalonym myśliwym, mimo trudnych warunków nie zrezygnował z żadnej okazji do polowania, a w związku z wizytą swego wuja zgromadził stu konnych myśliwych i sam poprowadził ich na rasowym koniu andaluzyjskim.

Po polowaniu wydano ucztę dla pięćdziesięciu gości. Każdą wyborną potrawę podawano na masywnym srebrze. Najlepsi muzycy, grając na lutniach, skrzypcach oraz innych instrumentach, umilali gościom czas śpiewem i muzyką. Przyjęcie trwające sześć godzin nie było czymś niezwykłym w stylu życia rzymskich kardynałów.

Zabawy możnych stawały się coraz bardziej wyszukane i absurdalne. Podobnie i sztuka jedzenia. Z Florencji nadeszła moda urządzania ekstrawaganckich uczt z efektami wywoływania duchów. Te teatralne __iety wymyślone zostały przez Strozzich, milionerską rodzinę __ierów i kupców z upodobaniami, które wzbudzały grozę.

W 1466 roku powrócił z wygnania, na które skazali go florenccy książęta Medici, syn Filippo di Matteo Strozzi. Rodzina szybko odzyskała uprzednie znaczenie, na co niemały wpływ miało wybudowanie wspaniałego Palazzo Strozzi, wzniesionego przy nowo wytyczonej ulicy na specjalne polecenie Lorenzo “ii Magnifico” di Medici.

Oddani sztuce Strozzi zaczęli budowę w 1490 roku, jednakże prace budowlane wstrzymane zostały tuż przed ukończeniem w latach trzydziestych XVI wieku. Potomkowie utalentowanych kupców poświęcili się bardziej sztuce ucztowania niż sztuce budowlanej.

Gościom nie szczędzono żadnych okropności. Skomplikowane mechanizmy i przyrządy wytwarzały efekty jak w domach upiorów. Wielu uczestników było mocno przestraszonych.

Maszyny trikowe skonstruowane zostały przez rzemieślników i służyły zarówno do przedstawień teatralnych, jak i różnych innych inscenizacji. Strozzi należeli do tych rodzin, które kultywowały płatanie figli, a do sztuki ucztowania wprowadziły efekty sceniczne, co nie zawsze wywoływało poklask wśród zaproszonych gości i kardynałów…

***

Trzy kurtyzany, czterej kardynałowie i dwaj dworscy błaźni papieża wysiedli z lektyki i udali się w kierunku ciemnego wejścia do budynku. Noc byla ciepła i prostytutki nosiły suknie z delikatnego płótna, przez które prześwitywały ich piersi i biodra.

“Mój drogi Monsignore, dokąd nas przywiodłeś?” — zwrócił się jeden z błaznów do bratanka papieża.

“To jest willa zaprzyjaźnionego __iera” — odpowiedział kardynał. — “Dzisiejszej nocy odbędzie się tu wspaniale przyjęcie”.

Błazen popatrzył na dom podobny do pałacu. Sprawiał wrażenie opuszczonego. Nie można było dosłyszeć żadnego dźwięku — “Monsignore, to miejsce nadaje się raczej na sabat czarownic niż na ucztę”. “Na cóż więc jeszcze czekamy” — odezwała się ze śmiechem jedna z kurtyzan i w ziela pod rękę kardynała.

Weszli do domu i ujrzeli, że hali wejściowy oświetlony jest tylko jedną świecą. Stanęli jak wryci. Ciągle jeszcze nikogo nie było widać i znikąd nie dochodził najmniejszy szelest.

“Zupełnie mi się to nie podoba” — żachnął się jeden z kardynałów. “Nie bójcie się, Wasza Przewielebność” — odparła jedna z metr es. “To najmodniejszy obecnie figiel w Rzymie”.

W tym momencie pojawił się pan domu. Był znany ze swego dobrego smaku i radości życia.

“Witajcie, Signori”.

__ier-milioner i światowiec złożył lekki ukłon.

“Proszę za mną. Uczta już przygotowana”.

Poprowadził znakomite towarzystwo schodami w górę, a następnie innymi w dół i stanął przed czarnymi drzwiami.

Gdy je otworzono, kardynałowie i ich towarzysze ujrzeli wybite czarną materią pomieszczenie. W ścianach znajdowały się otwory wypełnione trupimi czaszkami.

Upiorny widok potęgowały cztery kościotrupy wiszące w rogach pokoju, a w każdym z nich ustawiona była świeca. Pośrodku stał stół, przykryty również czarnym suknem, na którym znajdował się drewniany talerz z trupią czaszką i kośćmi. Wokół niego drewniane puchary napełnione winem.

__ier przerwał ciszę.

“Moi Panowie, przystąpcie do posiłku”.

Żaden z kardynałów nie miał ochoty usiąść. Nagłe trupie czaszki poczęły obracać się i wysunęły się z nich pieczone bażanty, a z kości wielkie kiełbasy. Dopiero teraz z wahaniem goście podeszli do stołu, zjedli po kęsie i popili winem.

Następnie __ier zaprowadził ich do wielkiej sali, która sprawiała wrażenie sklepienia niebieskiego. Paliło się wiele lamp. Także i w tym pomieszczeniu stał stół.

Nagłe usłyszeli szmer i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawiły się srebrne półmiski z niezliczonymi

delikatesami, bażantami, kuropatwami, sałatami, a do tego szkła z napojami.

W momencie, kiedy goście zamierzali usiąść, rozległ się huk i cały pokój zaczął się kręcić. Kardynałom zrobiło się niedobrze, pomimo że ich głowy były tak mocne, iż mogli wypić wiele kielichów wina. Podskoczyli przerażeni i uciekli…

III
Kobiecy regiment w Watykanie

Jak kobiety rządziły papieżami

Stała wraz z synem na potężnej wieży swego rodowego zamku, a wzrok jej ślizgał się po Wiecznym Mieście. Z tego miejsca, z góry, miała wspaniały widok na stary Rzym, z jego łukami triumfalnymi, termami i świątyniami, świadkami dawnej świetności.

W barwach zmierzchu miasto papieży zdawało się być oazą spokoju. Ledwo słyszalne głosy dobiegały z antycznych portyków, kolumnad i amfiteatru, gdzie w budach, warsztatach rzemieślniczych i prowizorycznie skleconych domach zamieszkiwał rzymski lud.

Jednak ten sielankowy obraz był złudny. Gdyby kamienie Rzymu umiały mówić, opowiedziałby o nędzy i cierpieniu, o krwi i łzach. Miastu temu i jego mieszkańcom nigdy w przeszłości nie było dane żyć w spokoju; skazani pozostali na wieki, żeby doświadczać rządów wielu jeszcze nowych zaborców i papieży.

Świadkami tego były nie tylko rozpadające się, wyszczerbione mury miasta ze swymi wieżami, ciągnące się od Porta Flaminia przy rzece do mostu Hadriana. Również wieże szlacheckich zamków, stojących od Forum do Circus Maximus opowiadały o wałkach pomiędzy najpotężniejszymi rodami.

W owych czasach nie było szlacheckiego rodu, który nie posiadałby wieży. Do tradycji należało budowanie umocnień obronnych wokół posiadłości, gdzie właściciele wraz ze swymi rodzinami i drużynami zamieszkiwali w nie-przytulnych, ogrodzonych żelaznymi łańcuchami kwaterach. Ze szczękiem oręża opuszczali je od czasu do czasu, by walczyć ze swymi odwiecznymi wrogami.

Wałka o władzę była na porządku dziennym w tym mieście. Kobieta stojąca na wieży odgrywała w tych starciach ważną rolę. Kasztel jej stał na Aventinie. Pochodziła ze słynnego rodu hrabiów Tusculani z miasta Tusculum. Miasta, które było starsze od Rzymu, i którego początki sięgały mitu o Odyseuszu.

Ojca jej tytułowano Magister Militum (dowódca wojska), Consul Dux (książę) i Senator. Matka i ona sama nosiły tytuł Senatrix (senatorka). Po matce odziedziczyła nie tylko cechy kobiety stworzonej do rządzenia, lecz także jej nieopanowany charakter, przebiegłość i chłodną urodę. Głowę nosiła dumnie. Szyja jej wydawała się wyrzeźbiona z kości słoniowej, a oczy błyszczały jak dwa zielone, zimne kamienie. Włosy, czerwone jak papieska purpura, opadały fałami na białe ramiona.

Tego wieczoru nosiła suknię z niebieskiego aksamitu, ozdobioną złotymi sznureczkami. Także łańcuch na jej szyi i pierścienie wykonane były z masywnego złota i musiały kosztować fortunę.

Popatrzyła na swego dwudziestodwuletniego syna: “Przywołałam cię tutaj, bo muszę omówić z tobą ważne sprawy”.

“Czy nie można poczekać do jutra?” — spytał.

Zmarszczyła wąskie brwi: “Nie, dosyć czasu poświęciłeś na zabawy z twoimi końmi i rozkosznymi chłopcami. Już byłby najwyższy czas, abyś przejął odpowiedzialność i pomógł wzmocnić potęgę naszej rodziny”.

Milczał, patrząc na matkę. Otaczała ją aura zmysłowości i siły. Jak długo pamiętał, rządziła mężczyznami. Ujarzmiła nawet jego ojca, papieża, którego była kochanką. Wiedziała, jak zdobywać świat. Wydawało jej się to zupełnie proste; należało zapanować nad mężczyznami, a przynajmniej jednym z nich, a to było już początkiem władzy. Syn zdawał sobie sprawę z tego, że posiadała również władzę nad nim. Nienawidził jej za to i bał się jednocześnie. Była jak wąż, zwodnicza i przebiegła.

Jakże chętnie czytałby teraz w jej myślach, ale jej oczy pozostały jak zawsze nieprzeniknione. W tym momencie sionce zaszło i otoczyło miasto purpurowym płaszczem.

“Dni papieża są policzone” — przerwała milczenie.

Popatrzył na nią zdziwiony — “Skąd wiesz?”

, .Ponieważ jest już nowy kandydat”.

“Nawet jeśli tak jest” — rozważał — “obecny papież cieszy się doskonałym zdrowiem. Na pewno nie ustąpi dobrowolnie z Tronu Piotrowego. Trzyma się Tronu tak samo mocno, jak jego poprzednicy, i trzeba by go wygnać siłą lub usunąć”.

“Nie po raz pierwszy w długich dziejach kurii rzymskiej papież będzie musiał w ten sposób ustąpić miejsca swojemu następcy” — powiedziała oschłe matka. — “Dla dobra Kościoła stanowi to nieraz najlepsze i najprostsze rozwiązanie. Obecny papież jest zupełnie pozbawionym skrupułów człowiekiem. A zapomniałeś już, że uczynił arcybiskupem pięcioletniego chłopca?”

“Z tego powodu pozwolisz go zamordować?!”

Nastąpiła pauza. Patrzył matce prosto w oczy. Ujrzał chłód w jej oczach i poczuł, jak dreszcz przechodzi mu po plecach.

Należała do bardziej bezwzględnych, niż to sobie wyobrażał, i nagłe zdał sobie sprawę, że jest zdolna do wszystkiego. Każdy środek prowadzący do władzy byłby przez nią wykorzystany. Nawet morderstwo. Nie cofnie się nawet przed tym.

“O czym myślisz?” — zapytała.

“Że obecny papież jest kochankiem twojej matki” — powiedział cicho.

Roześmiała się, rozbawiona: “Cóż mnie obchodzą przygody miłosne mojej matki. Ja jestem prawem w tym mieście i nie mogę mieć względów na jakieś więzy rodzinne. Już jest postanowione, tej nocy papież pożegna się z życiem doczesnym”.

Popatrzył na nią zdumiony: “Tej nocy?”

“Tak” — powiedziała i zmarszczyła brwi.

“Ale papież jest mocno strzeżony” — odparł.

— “Nikt z zewnątrz nie ma do niego dostępu”.

Znów uśmiechnęła się z rozbawieniem — “Jego straże i służący są równie przekupni, jak jego krewni i pociotkowie, kardynałowie i biskupi. Ci watykańscy synowie Judasza dbają tylko o swą karierę i zyski. Nie są lepsi od ucznia Jezusa, który wydał na śmierć syna Pana naszego. Obiecaj im tylko trzydzieści srebrników i wysoki urząd, a zdradzą też i zastępcę Boga na ziemi”.

“Ale jeśli coś się nie uda?” — szepnął.

“Nie może się nie udać” — powiedziała. — “Sama obmyśliłam plan i sama go wykonam”.

Strach, ale też i podziw odbijały się w tym momencie w oczach syna — “Dlaczego czynisz to wszystko? Kto zostanie następnym papieżem?”

Położyła dłoń na jego ramieniu — “Ty, mój synu, powinieneś zasiąść na Tronie Piotr owym”.

Patrzył na nią z niedowierzaniem, ale ciemności skrywały teraz wyraz jej twarzy.

“Ja?”

“Tak właśnie postanowiłam”.

“Nie wiem, co mam powiedzieć” — odparł, a jego głos drżał ze strachu i wzruszenia.

,,Nie musisz mi dziękować” — powiedziała. Potem obróciła się i zniknęła bezszelestnie w ciemności.

Jak oszołomiony patrzył na Zamek Św. Anioła, który teraz, otoczony czarnymi cieniami, wydawał się być martwy i wygaszony. Tylko parę gwiazd migotało nad nim, jak dusze pokutujące, które nie zaznały spokoju.

Księżyc wzeszedl tego wieczoru późno i było już po północy, gdy jakaś postać z lunatyczną pewnością przemykała się przez labirynt wielkiego, zimnego, uśpionego pałacu papieskiego.

Oprócz strażników, którzy stali jak skamieniali w licznych niszach, nie było widać w tym czasie nikogo. W Watykanie panowała zupełna cisza.

Papież spal niespokojnie. Raptem obudził go szmer. Uniósł głowę. Wyczuwał jakąś zmianę. Wtedy ujrzał wydęte przez nocny wiatr zasłony w oknach, które przybrały kształt człowieka, tak jakby jakiś obcy ukrywał się za nimi.

“Kto?” — pomyślał. — “Kto tam jest?”

Przez chwilę wstrzymał oddech i już miał zawołać straże. Nagle spostrzegł, jak zasłony wygładzają się. Wisiały teraz zupełnie nieruchomo.

“To tylko wiatr” — pomyślał. Nikt nie może niepostrzeżenie przemknąć się koło straży i wejść do jego pokoju.

Przez chwilę leżał cicho i poczuł, że się uspokaja. Zmęczenie wróciło. Działało jak ciężkie mszalne wino, któremu pozwolił się unosić nad czarną nicość. Nie zauważył, jak cień wyślizgnął się zza zasłony i bezgłośnie ruszył w jego kierunku. Osoba ta wzięła poduszkę i z całej siły przycisnęła ją do twarzy papieża. Czul tylko, że nie może złapać powietrza. Chciał otworzyć usta i krzyczeć, ale z krtani wydobywał się jedynie świszczący dźwięk. To było już ostatnie świadome jego doświadczenie.

***

Tragiczny koniec papieża Jana X (914-928) był ponurą kulminacją epoki, którą słynny historyk, kardynał Cesare Baronio, określił w XVII wieku jako _okrację (rządy kobiet) i saeculum obscurum (ponure stulecie).

Jan X zginął z ręki ambitnej Marozji. Udusiła go poduszką, aby osadzić na tronie papieskim swego syna, Jana XI (93 1-935).

Już jej matka, wszechwładna Teodora, rządziła w Rzymie podstępem, gwałtem i mordem. To ona decydowała, kto będzie wybrany na zastępcę Boga. Jak doszło do sytuacji, w której kobiety zdobyły tak wielką władzę w Rzymie i decydowały o polityce Watykanu?

Jeszcze w VIII wieku rzymscy papieże czuli się w miarę bezpiecznie. Zawdzięczali to potężnemu królowi Franków, Karolowi, zwanemu później Wielkim. Ten właśnie cesarz stał u boku papieży ze swymi wojskami, w ciągłej gotowości na wypadek niebezpieczeństwa i obrony ich przed wrogami.

Także temu cesarzowi należy zawdzięczać, że do historiografii przedostały się, chociaż tylko w grubych zarysach, informacje o ówczesnych wypadkach w Watykanie. Wiele bowiem papieskich dokumentów uległo zniszczeniu podczas wojen i późniejszych najazdów Normanów i Saracenów. Wiele innych zostało ukrytych lub zamurowanych przez papieży ze strachu. Obawiali się oni bowiem, że dokumenty te mogą zostać przejęte przez wrogów lub zniszczone. Nierzadko posiadacze tych tajemnic nagle umierali lub byli mordowani i zabierali je na zawsze do grobu.

Karol Wielki, posiadający wybitny zmysł historyczny, polecił założyć tak zwany Codex Carolinus (Kodeks Karoliński), do którego przepisywano wszystkie dokumenty nadchodzące z Rzymu. Te ważne protokoły przedstawiały w istotny sposób obraz ówczesnych dziejów papiestwa.

Lecz wraz z panowaniem Karola Wielkiego skończyła się pełna chwały epoka ludzi na Świętym Tronie. Bez wsparcia potężnego cesarza papieże narażeni byli na despotyzm rzymskich rodów, które w mieście nad Tybrem walczyły o władzę.

Ton tej walce nadawali, obok starego rodu Crescenti, przede wszystkim hrabiowie z Tusculum. Ród ten pochodził z miejscowości leżącej na obszarze słynnych winnic rzymskich Frascati. W X wieku kasztel hrabiów z Tusculum był twierdzą nie do zdobycia. Z tego potężnego rodu rzymskiego pochodziło czterech papieży. Prawdziwą władzę nad hrabiami i papieżami sprawowały jednak kobiety. Biskup Liutprand z Kremony, biograf i poseł Ottona Wielkiego, opisał historię tych kobiecych rządów.

Żył on co prawda pięćdziesiąt lat po tych wydarzeniach, ale posiadał doskonałe informacje o “regimencie kobiecym” w Rzymie.

Pierwszym papieżem z rodu hrabiów z Tusculum był Sergiusz III (904-911). Odbudował on zniszczoną trzęsieniem ziemi Bazylikę S. Giovanni (Św. Jana) na La-teranie.

To już jemu pomogła zdobyć władzę Teodora (starsza), żona Theophylactusa, “Konsula i Senatora Rzymu”.

Liutprand opisuje dokładnie tę “twórczynię papieży”: […] męskim, ale podstępnym umysłem kierowała losami miasta; czego nie mogli dokonać cesarz i papież, dokonywała wszechstronnie uzdolniona kochanka”. Ze swej bazy w Zamku Św. Anioła panowała nad miastem.

Teodora miała dwie córki, Marozję i Teodorę (młodszą). Jak przekazuje biskup Liutprand, Marozja zdradzała z papieżem Sergiuszem III trzech mężów. Ta piękna rzymianka bowiem była zamężna trzykrotnie, najpierw z margrabią Alberykiem I ze Spoleto, następnie z Wido z Tuscji i na końcu z przyrodnim bratem Wida, Hugonem z Prowansji, królem Włoch.

Marozja, podobnie jak jej matka Teodora, posiadała niezwykłą żądzę władzy. Lecz plany osadzenia syna na tronie papieskim nie powiodły się w pełni.

Minęły trzy lata, w czasie których, po zamordowaniu Jana X, panowało dwóch papieży: Leon VI (928) i Stefan VII (928-931). Dopiero po tym intermezzo potęga Marozji tak się umocniła, że mogła przeforsować wybór własnego syna.

Później został on na wiele lat uwięziony w Zamku Sw. Anioła. Z czasem rzymianom Marozja wydała się zbyt potężna. Nie chcieli dłużej być uciskani przez nią i jej męża, Hugona z Prowansji. Zwrócili się więc o pomoc do Alberyka II, syna Marozji z pierwszego małżeństwa. Napadł on własną matkę w Zamku Św. Anioła i wtrącił do więzienia razem z przyrodnim bratem Janem XI.

Alberyk II panował teraz niepodzielnie w Rzymie. Dalsze losy Marozji giną w mroku dziejów. Przypuszczalnie dokonała żywota w lochach Zamku Św. Anioła, podobnie jak jej syn Jan XI.

Saeculum obscurum nie zakończyło się jednak na tym. Nowy władca Rzymu ustanowił kolejno czterech; papieży według własnego widzimisię. Byli oni jedynie jego marionetkami.

Piąty z nich, Jan XII (955-964), zyskał ponurą sławę. Był on wszystkim, tylko nie świętym. Stolicę apostolską przekazał mu jego ojciec Alberyk II na zasadzie zapisu testamentowego. Został papieżem mając osiemnaście lat. Dla historyków stanowi on “najbardziej żałosną i nikczemną postać” w historii Kościoła. Był bowiem niewykształcony, mówił wulgarnym językiem, a na dodatek uprawiał sodomię i wyświęcał diakonów w stajniach. Stare kroniki donoszą, że ówczesny Lateran stał się miejscem spotkań żądnej rozrywek młodzieży, uprawiającej tam wyuzdane orgie.

Przymierze z niemieckim cesarzem Ottonem I zapoczątkowało upadek tego papieża. Wprawdzie Jan XII koronował go w Rzymie na cesarza świata i otrzymał w zamian jurysdykcję nad całym światem oraz prawo zarządzania trzema czwartymi terytorium Italii, ale mimo to w krótkim czasie doszło między nimi do walki o władzę. Jan XII musiał uciekać z Rzymu, a Otton I na synodzie w S. Pietro ogłosił jego detronizację. Papież natomiast zrewanżował się cesarzowi ekskomuniką.

Jan XII zmarł pozbawiony władzy. Jak mówi legenda, został przyłapany w czasie przygody miłosnej z mężatką przez jej męża i tak pobity, że zmarł w wyniku odniesionych ran.

Również po latach rzymskiej _okracji znalazły się kobiety, które bezpośrednio lub pośrednio wpływały na politykę papieską. Byli także papieże, jak Hildebrand z Savony, znany jako Grzegorz VII (1073-1085), którzy abdykowali z powodu miłości do kobiety.

Petrus Damiani, słynny historyk Kościoła, znał doskonale tego pontifexa. Potępiał manię papieża “czynienia się Bogiem” oraz określał go jako “świętego szatana”.

Grzegorz VII posiadał też cechy zupełnie ludzkie. Uwielbiał hrabinę Matyldę z Toskanii, rządzącą jedną trzecią Italii, i pisał do niej gorące listy miłosne:

“Piszę do Pani własnoręcznie, a nie przez jakiegoś tam sekretarza, gdyż wiem, że jeśli kocha mnie Pani tak, jak ja Panią, nie przedłoży Pani żadnego śmiertelnika nade mnie”.

Romans z hrabiną nie przyniósł jednak papieżowi szczęścia. Jego przeciwnik, cesarz Henryk IV, wykorzystał wpływy kobiet w Watykanie, aby zaatakować papieża.

Tak rozpoczęła się epoka prowadzonych z równą zaciętością, a nieraz wręcz apokaliptycznych walk pomiędzy cesarstwem a papiestwem. Główną przyczyną konfliktu były spory o inwestyturę i prawo nadawania urzędów kościelnych. Papież odmawiał świeckiemu władcy tego prawa. Henryk zdetronizował natychmiast Papieża, a ten z kolei po raz pierwszy nałożył klątwę na niemieckiego cesarza. Punktem kulminacyjnym tego kościelnego i politycznego starcia o władzę była słynna pokutna pielgrzymka Henryka do Canossy. W tej północnowłoskiej skalnej twierdzy po trzydniowej pokucie cesarza papież odwołał nałożoną na monarchę ekskomunikę. Pielgrzymka do Canossy nie przyniosła jednak trwałego pokoju.

Ponieważ cesarz w dalszym ciągu nie rezygnował z prawa do inwestytury, papież ekskomunikował go ponownie. Teraz już nie było żadnej pielgrzymki. Henryk IV zajął Rzym, powołał antypapieża, a zamknięty w Zamku Św. Anioła Grzegorz VII musiał bezradnie przyglądać się koronacji cesarza. W tej sytuacji zwrócił się o pomoc do Normanów, którzy wmaszerowali wraz j ze swymi saraceńskimi sojusznikami, “uwalniając” Rzym i Grzegorza VII.

Normanowie odprawiali w Bazylice Św. Piotra saraceńskie nabożeństwa i splądrowali Rzym. Papież wraz j z grupą wziętych do niewoli rzymian został skazany na banicję i zmarł w Salerno.

Kobiety wywierały wpływ nie tylko na losy papieży. Podobno istniała taka, którą wybrano na najwyższe stanowisko w Kurii, papieżyca Joanna. Z legendy wynika, j że była pochodzenia brytyjskiego, ale urodzona w Niemczech. Studiowała w Moguncji i, jak dalej mówi przekaz: “[…] zakochał się w niej młody scholar (uczeń), ona j zaś skryła swą płeć pod mnisim habitem i udała siej z nim do Fuldy, gdzie jej przyjaciel był benedyktynem”. Dalej los zaprowadził ją do Aten, gdzie jej kochanek zmarł. Następnie przyjechała do Rzymu. Tu kardynałowie nie odkryli jednak, że pod mnisim habitem kryje się kobieta. Dostrzegli jedynie “wzór doskonałości teologicznej” i wybrali Joannę na papieża.

Według legendy Joanna prowadziła w Watykanie rozpustne życie erotyczne. Miała romans nie tylko ze swoim kamerdynerem, ale i wielu innych kochanków.

Amory te nie pozostały bez konsekwencji. Joanna zaszła w ciążę. Początkowo mogła ukryć swój stan pod papieską sutanną. Później jednak nastąpił nieunikniony koniec: podczas procesji przez Rzym do Lateranu, między Koloseum i Św. Klemensem, wystąpiły bóle porodowe i urodziła syna. Oburzeni rzymianie ukamienowali ją na miejscu. Ustawiono tam później statuę kobiety z dzieckiem, którą mieszkańcy rzymu nazywali papessą (papieżyca). Jeszcze za czasów papieża Innocentego VIII (1484-1492) nie odbywały się w tym miejscu żadne procesje, gdyż rzymianie odmawiali brania w nich udziału.

Nie tylko lud wierzył w prawdziwość historii papieżycy. Również hierarchia kościelna przypisywała tej legendzie duże prawdopodobieństwo. I tak, w 1400 roku w katedrze w Sienie papessą została naturalnie zaliczona do grona papieży. Tam znajdowało się jej popiersie, znane przez ponad dwieście lat jako “Joanna, kobieta z Anglii”. Usunięto je dopiero za panowania papieża Klemensa VIII (1592-1605).

Lęk przed kobietą na Tronie Piotrowym jednak pozostał. Aby ponownie nie doszło do takiej pomyłki, każdy nowo wybrany papież, nim został ogłoszony następcą Św. Piotra, musiał podobno przejść przed koronacją przez szczególną procedurę. Siadał on mianowicie na krześle z otworem (sedia stereorarid), a najstarszy kardynał poświadczał jego płeć. Do XIX wieku panowało przekonanie o takim “prześwietlaniu płci” podczas każdego nowego wyboru papieża, chociaż ze strony kardynałów nie zostało ono nigdy potwierdzone. Do dziś kwestia ta pozostaje tajemnicą, gdyż kardynałowie podczas konklawe pozostają w odosobnieniu. Jawność publiczna jest wykluczona.

IV

Dolce vita zastępców Boga
Luksus, przepych i oszałamiające uczty

Dom posła weneckiego znajdował się niedaleko Zamku Św. Anioła, na drugim brzegu Tybru. Pietro wychylił się z siodła konia i zapukał ciężkim, żelaznym pierścieniem znajdującym się przy furcie.

Drzwi otworzyły się po chwili i służący powiódł gościa do salonu.

Poseł Ser Antonio siedział za biurkiem, spoglądając na leżący przed nim list, opatrzony pieczęcią doży Wenecji. “Na was, ludziach sztuki, nie można polegać” – powiedział, lustrując z zainteresowaniem swego gościa.

Pietro był jednym z tych młodych poetów, którzy zawsze wiedzieli, gdzie można coś ciekawego przeżyć w grzesznym Rzymie. Wszystkie drzwi stały przed nim otworem. Był poszukiwanym animatorem i powszechnie radowano się, gdy improwizował na głos jakąś krótką pieśń. Jego teksty odznaczały się czymś szczególnym: całkowitym brakiem respektu dla autorytetów. Obawiali się ich wszyscy: i książęta, i kardynałowie, i papieże… Pietro brał ich wszystkich na ząb.

Popatrzył rozbawiony na posła — “Przepraszam za małe spóźnienie, ale nic pan nie stracił. Uczta u kardynała właśnie teraz się zaczyna. Przeważnie na początku wystawiają nudną komedię. Nadaje się tylko dla świeckich kaznodziejów papieskich. Możemy sobie oszczędzić tego przedstawienia. Tak naprawdę wszystko zaczyna się dopiero po północy; wtedy kardynał daje upust swoim namiętnościom”. ,,A jakie one są?” ,,Wino, kobiety i gra w kości”. Poseł zaśmiał się: “Pietro, jesteś największym filutem, jakiego znam”.

Poeta uśmiechnął się szyderczo: ,,Tak, tylko jeśli nie będzie pan wliczał tu kardynała i papieża. Gwarantuję panu, że dzisiejszego wieczoru otrzyma pan wystarczającą ilość materiału na interesujące sprawozdanie do Wenecji”.

Antonio przytaknął: ,,Byłoby znakomicie. Wenecja czeka już od jakiegoś czasu na mój raport. Nasze stosunki z Mediolanem znów są napięte i doża pragnie wiedzieć, w którą stronę wieje chorągiew papieska. Oczywiście, chcemy wiedzieć też o interesach i kumoterstwach papieża”.

Pietro śmiał się — ,,Przypuszczalnie zainteresuje też jaśnie panów w Wenecji, która to kurtyzana w tym momencie dowodzi regimentem w Watykanie”.

Antonio uśmiechnął się, wstając: ,,Dosyć już tych spekulacji, mój przyjacielu. Myślę, że powinniśmy iść” — ujął Pietra pod ramię. Przeszli przez wspaniałą salę

kolumnową do przedsionka. Gdy opuścili willę, ich wzrok padł na Wieczne Miasto. Dachy promieniowały jeszcze

ciepłem wrześniowego dnia, pomimo że na zachodzie księżyc wstawał już nad konturami antycznych pomników,

połyskujących świadków dawno minionego czasu, chwały i sławy.

,,Naprzód, do najpiękniejszych kobiet Rzymu!” — zawołał Pietro, wskakując na siodło swego konia.

Wkrótce znaleźli się na drodze do luksusowej dzielnicy, w której bogaci mieszkali wśród bogatych. Po jakimś

czasie zajaśniał przed nimi pałac kardynała. Podjechali do stajni, oddali konie parobkom i weszli na dziedziniec.

Przez arkady z doryckich kolumn dochodziły dźwięki muzyki. Migotliwe światło pochodni pokrywało złocistą barwą masywne belkowanie. W niszach stały zakochane pary. Niektóre w czułym uścisku, inne, kokietując się, prawiły sobie komplementy.

Obaj mężczyźni przeszli przez dwupoziomowy, wyłożony lustrami przedsionek. Antonio przystanął na chwilę, kontrolując w zwierciadle swój wygląd.

Jego obcisłe dwukolorowe spodnie uwydatniały męskie uda. Oblamowany futrem kaftan poszerzał ramiona, a buty z miękkiej krakowskiej skóry wykonane były przez najlepszych szewców weneckich. Na szyi pan poseł nosił złoty łańcuch z medalionem miasta nad laguną.

Pogładził się lekko po brodzie i poprawił kapelusik z piór.

Pietro nie mógł ukryć uśmiechu — “Cóż zamierzacie panie? Czyżbyście chcieli uwieść kochankę papieża? Na miłość boską, niechże będzie pan ostrożny! Jego Świątobliwość nie zna się na żartach. Zachowuje się jak wściekły pies, gdy odbiera mu się kość”.

Obydwaj wybuchnęli śmiechem. Następnie weszli do jasno oświetlonego ogrodu. Przed potężnymi kulisami teatru, zbudowanymi specjalnie na tę okazję, stali najpotężniejsi ludzie Watykanu, papież i jego kardynał. Wyglądali jak dwaj starożytni książęta, ciasno otoczeni przez śmietankę towarzyską Rzymu: szlachtę, malarzy, poetów, budowniczych i kurtyzany.

Poseł i Pietro podeszli do gospodarza, kłaniając się nisko.

,,Myśleliśmy już, że nie znaleźliście drogi” — powiedział kardynał.

,,Ekscelencjo, przepraszam za spóźnienie, ale zatrzymały mnie ważne interesy” — odparł Antonio.

Papież popatrzył na niego z zainteresowaniem

— “Wy, Wenecjanie, jesteście wszyscy tacy sami — macie w głowie tylko interesy”.

W tym momencie towarzystwo rozruszało się. Popędzani przez szefa kuchni: avanti, avanti, weszli liczni służący, niosąc do małej loggi w głębi ogrodu ciężkie srebrne półmiski.

,,Podano do stołu!” — zawołał kardynał.

Wraz z papieżem podszedł do długiego bufetu. Służba ustawiła na nim trzydzieści półmisków z najlepszymi z najlepszych potraw: dziczyznę, ryby, pasztety i wykwintne ciasta. Wspaniale owoce były tak ułożone, jak przedstawiają je malarze w martwych naturach. Cały stół miał co najmniej pięćdziesiąt kroków długości. Dla zachowania właściwej temperatury beczki z winem przechowywano w przedsionku. Na półkach stały tuziny pucharów.

Szef kuchni ukłonił się papieżowi do ziemi i ucałował jego stopy.

“Cóż możesz nam polecić?” — zapytał papież.

Kucharz wskazał na srebrną tacę z pasztetem z drobiu.

“Spróbuj!” — rozkazał kardynał. Dopiero gdy kucharz wykonał polecenie, papież z kardynałem pozwolili sobie podać talerz i kielich wina.

Jego Świątobliwość rzucił gospodarzowi rozbawione spojrzenie: “Doniesiono mi, że i wy posiadacie te najmodniejsze, pochodzące z północy dzbany do wina. Takie, które pokazują z jednej strony papieża, a z drugiej diabła. Mam nadzieję, że Belzebub nigdy nie wskoczy wam do głowy”.

“Możecie kazać sprawdzić” — odparł kardynał oschle. — “Takich diabelskich dziel nie znajdziecie nigdzie w moim domu”.

Na twarzy papieża pojawił się uśmiech, a kardynał przez chwilę poczuł się niepewnie. Wreszcie skierował się ku grupce lutnistów, skrzypków i flecistów, którzy właśnie zajęli miejsca na podeście — “Muzycy, grajcie!”

Antonio i Pietro oglądali tę scenę w milczeniu.

“Muszę powiedzieć, że kardynał za wszelką cenę stara się utrzymać papieża w dobrym humorze” — wyszeptał Pietro.

Antonio przytaknął — “Ale Jego Świątobliwość ma ostry język”.

Muzycy grali teraz galliardę, taniec, w którym partnerzy prawie się nie dotykają. Mężczyźni imponowali damom wyszukanymi krokami, których nauczyli się od swych nauczycieli i impresariów z Mediolanu.

Antonio mrugnął do poety — “Jak znajdujesz ten taniec, mój przyjacielu?”

Pietro odpowiedział mrugnięciem — “Nie dla mnie ta nudna galliarda. Poczekam na moją wypróbowaną lavoltę, przy której mogę wziąć swą piękną na kolana”.

Antonio, który w przeciwieństwie, do swego towarzysza znal się lepiej na dyplomacji niż na tańcu, odciągnął go od stołu i razem usiedli w niszy, skąd mogli obserwować towarzystwo. Coraz więcej gości znikało w ogrodzie pomiędzy żywopłotami i antycznymi posągami. Wreszcie obaj ujrzeli, jak papież opuszcza przyjęcie z nieznaną pięknością. Muzycy przestali grać i spakowali instrumenty.

W tym momencie podszedł do nich kardynał — ,,Kilku moich przyjaciół udało się do studiolo, aby spróbować pograć. Będziecie tam również mile widziani”.

Sier Antonio skłonił się lekko przed duchownym — ,,Z wielką przyjemnością, Ekscelencjo”.

Udali się za gospodarzem do salonu gry. Pokój był wyłożony szlachetnym drewnem i wspaniale urządzony. Ściany ozdabiały intarsje, przedstawiające mityczne sceny erotyczne. Zebrało się tam wykwintne towarzystwo. Gra toczyła się już od pewnego czasu.

Jeden z najbogatszych rzymian siedział przy stoliku, patrząc na kardynała pełnym oczekiwania wzrokiem. __ier był znany jako namiętny gracz. Wiedziano również powszechnie, że milionowymi kredytami finansuje dwór papieski, a od jego pieniężno-procentowej polityki zależą nie tylko losy Watykanu.

Kardynał podszedł do __iera — ,,Ostatnim razem mieliście dóbr ą passę. Oczekuję rewanżu”.

Rozmowy nagłe umilkły. Wszyscy patrzyli na __iera, którego oczy wlepione były w kardynała — “Otrzymacie wasz rewanż. Gra o wszystko albo nic. Jeśli wygracie, umorzę wasze długi. Czy się zgadzacie?”

,,Zgoda” — potwierdził kardynał. — ,, Wszystko albo nic”.

Usiedli przy stoliku do gry, polerowanym i ozdobionym intarsjami z wiśniowego drzewa — ,,Zaczynajmy!”

__ier wziął kubek z kostkami. Wszyscy wstrzymali oddech. Słychać było jedynie szmer rzucanych kostek. Gdy stanęły, __ier spojrzał na kardynała z triumfem: ,,Ekscelencjo, módlcie się do fortuny, żeby była z wami”.

Kardynał dygocąc podniósł skórzany kubek. Kostki znów potoczyły się po stole. Wszyscy wydali okrzyk i zwrócili oczy na gracza. Twarz jego była zupełnie blada.

,,Teraz nie pomogą żadne modlitwy” — szepnął Antonio i wyprowadził swego młodego przyjaciela dyskretnie z salonu.

***

Nie było w Rzymie rzadkością, że książęta Kościoła w ciągu jednej nocy, podczas gry, stawiali swój majątek na jedną kartę. Ich namiętność pochłaniała całe biskupstwa i księstwa, które przepadały pod licytacyjnym młotkiem. Gdy młodym kardynałom przy rzymskich stolikach do gry nie pomogły w ostatniej chwili płomienne, wzniosłe modlitwy, synekury, drogo wywalczone podczas wyboru na papieża, przechodziły z sekundy na sekundę od jednego do drugiego właściciela.

Kardynał Pietro Riario był najsłynniejszym przykładem opętanego hazardem dostojnika. Miał jednak olbrzymie szczęście w grze o wysokie stawki. I tak, podczas jednej nocy wygrał tyle, że mógł wybudować wspaniały Palazzo Riario, obecną Cancellaria.

Szybko zarobione dukaty były równie szybko i bezsensownie wydawane całymi garściami. Kardynał Pietro, niewykształcony franciszkanin, przetrwonił wraz ze swoją kochanką Teresą w ciągu pół roku majątek wartości dwóch i pół miliona franków w złocie. Nawet jej pantofle wysadzane były perłami.

Teresa przypuszczalnie była zwykłą prostytutką, nim stała się kardynalską metresą.

Oto inny przykład jego rozrzutności. Gdy Leonora d’Aragón, nieślubna córka króla Ferrante z Neapolu, przyjechała do Rzymu, na polecenie Pietro zbudowano drewniany dom podobny do pałacu, gdzie została przyjęta. Kardynał urządził tam przedstawienie teatralne i wyprawił ucztę, na której podawano w całości pieczone dziki, łabędzie, pawie, a nawet niedźwiedzie. Były tam zamki z cukrów i sztuczna góra, z której wyłonił się mężczyzna recytujący wiersze.

Nic więc dziwnego, że ulubiony bratanek Sykstusa VI, wiodąc takie dolce vita, zmarł w młodym wieku. Majątek odziedziczył jego brat Girolamo, handlarz korzeniami. Historycy przypuszczają, że obaj byli synami papieża.

Ojciec Święty zajmował się w międzyczasie wątpliwymi interesami finansowymi. Popierał budowę rzymskich burdeli i pobierał z nich roczny dochód w wysokości osiemdziesięciu tysięcy dukatów. Bywało, że kiedy kardynałowie i ich krewni popadali w długi, spowodowane hazardem, czy też zbyt wystawnym życiem, wówczas papież podawał im pomocną rękę, przez co uzależniali się jeszcze bardziej od niego.

Już Pius II próbował związać swych duszpasterzy z polityką Watykanu, udzielając pieniężnych podarunków. Dla swego protegowanego, kardynała Ammannati, polecił nawet wybudować pałac w Pienza.

W tych renesansowych zamkach wspaniałe klatki schodowe łączyły podwórce z komnatami. Rzeźby zdobiły kolumnady, które prowadziły do altan, a małe sadzawki i fontanny były harmonijnie wkomponowane w krajobraz. W przylegających do nich ogrodach podczas wieczornych przyjęć książęta Kościoła flirtowali z damami.

Oczywiście, przepych i luksus tego czasu służył nie tylko przyjemności, ale także wyróżnieniu się od zwykłych śmiertelników. Panowie z Watykanu na co dzień demonstrowali swoje bogactwo i potęgę.

Żądza przepychu nie znała granic. Przede wszystkim wówczas, kiedy kandydat na papieża, po satysfakcjonującym go wyborze, obejmował urząd.

I tak Bonifacy VIII (1294-1303), świętując swój wybór, polecił urządzić festyn uliczny. Wśród orszaku jechał przez ulice Rzymu na białym rumaku. Poczęstunek po ceremonii był także królewski. Nigdy przedtem nie podano na stoły w Watykanie tyle ryb, mięsa i wina. Pito z poświęconych, wysadzanych drogimi kamieniami kielichów mszalnych, które naturalnie przeznaczone były do zupełnie innych celów. Kronikarze pisali: “Byłoby lepiej, gdyby ta zorganizowana w ramach prywatnych uczta została zachowana w tajemnicy”.

Jeszcze mniej obawiał się opinii publicznej papież Leon X – Medici (1513-1521). Jego przybycie do Wiecznego Miasta 11 marca 1513 roku przyrównać można do pochodu triumfalnego. Na trasie przejazdu na Via Alessandrina w odpowiednich odstępach ustawione były ołtarze, które przypominały świeckie łuki triumfalne.

O ile symbolem władzy i potęgi Kościoła był krzyż, to Medyceusze przeciwstawili mu symbol swojego rodu. Wszędzie prezentowano rodowe godła, by zamanifestować, kim jest nowy pan domu i czyje interesy przede wszystkim reprezentuje – interesy finansowe rodziny __ierów.

Papież nęcił naród także pieniędzmi. Podczas przejazdu ze swym dworem do Placu Św. Piotra polecił swemu camerlengo rozdać tłumowi dwie duże sakwy złota, przy czym na każdej sztuce złota znajdowała się jego podobizna.

Most Aniołów, przez który przejeżdżał, wyłożony został jedwabnymi dywanami. Nie koniec na tym: Leon X polecił Rafaelowi przygotować dziesięć projektów dywanów (na kartonach), które kosztowały po sto dukatów w złocie. W XIX wieku sprzedawano te dzieła sztuki na pchlim targu w Paryżu.

Leon X podczas swego pontyfikatu przehulał całe bogactwo nagromadzone przez jego poprzednika Juliusza II, a po śmierci kasę pozostawił pustą; przez jego ręce przeszło cztery i pół miliona dukatów w złocie, suma zaiste gigantyczna. Papieża tego nigdy nie interesował specjalnie Kościół i religia. Swoje poglądy scharakteryzował bardzo trafnie w następujących słowach: “Wiadomo jest, ile my i nasi zawdzięczamy baśni o Chrystusie”.

Aleksander VI (1492-1503) w niczym nie ustępował Medicim. Ten papież z rodziny Borgiów usiłował zyskać sławę i szacunek przez organizowanie uroczystości publicznych. W czasie wesela swojej córki, Lukrecji, urządził na Placu Św. Piotra szczególny spektakl, który rozbawić miał nie tylko wysokich dostojników, ale również i pospólstwo. Po wyścigach rozegrano walkę o zdobycie statku, która przypominała tradycję walk gladiatorów. Wszystkich uczestników, ośmiu obrońców i ośmiu atakujących, uzbrojono w ostrą broń. Makabryczna zabawa weselna wymagała swojego trybutu: po zakończeniu na arenie pozostało pięciu rannych. Za czasów Aleksandra renesans osiągnął już prawie granice dekadencji. Kultura ta, chociaż dopiero w stadium rozwoju, wydawała się już prawie należeć do przeszłości.

Również pierwszy papież renesansu, Mikołaj V (1447-1455), był utracjuszem, jednakże w innym znaczeniu. Chciał stworzyć świat subtelnej kultury i nowego ducha. Uchodził za “najhojniejszego człowieka najhojniejszego stulecia”.

Współcześni mu przekazują, że obsypywał złotem uczonych i artystów. Budowniczy Beltramo di Martini otrzymywał w niektórych latach po trzydzieści tysięcy dukatów w złocie za budowę Bazyliki Św. Piotra i odbudowę murów miejskich.

Mikołaj przemienił Rzym w świątynię muz. Usunął rumowiska dawnych epok, odnowił wodociągi i zadbał, by zniszczone dzielnice znowu nadawały się do zamieszkania.

Pozostawił swoim kardynałom koncepcję odnowy Państwa Kościelnego i wzmocnienia władzy papieskiej w Rzymie. Na łożu śmierci mówił do nich: “Jeśli powagę Stolicy Apostolskiej uwidocznimy w majestatycznych budowlach […], to zostanie ona przez cały świat uznana i szanowana. Szlachetne budowle, jednoczące wspaniałymi proporcjami smak i piękno, przyczynią się bardzo poważnie do zwiększenia znaczenia Tronu Św. Piotra”.

Wola papieża rzadko trafiała do serca jego następców. Interesy osobiste, pragnienia i namiętności odgrywały rolę pierwszoplanową. Tak, jak Leon X utrzymywał w Watykanie prywatne zoo z wieloma egzotycznymi zwierzętami, tak i inni późniejsi papieże dawali upust swoim upodobaniom w ekstrawaganckich przyjemnościach.

Przekazy z tajnych watykańskich archiwów donoszą o wizycie delegacji z Moskwy, która w 1659 roku podróżowała przez Włochy w towarzystwie pewnego księdza. Bogobojny sługa boży nosił na plecach małe tabernakulum z płonącymi świecami i figurą Św. Michała, patrona moskwiczan.

Kler rzymski bawił się znakomicie widząc, jak towarzysze duchownego modliła się o wszystkie najdrobniejsze codzienne sprawy. Jeśli jednak modlitwy nie zostawały wysłuchane, bito po prostu świętego.

V

Rzymscy łowcy czarownic
Procesy i zbrodnicze wyroki inkwizycji

Inkwizytor jako pierwszy wszedł do sali rozpraw. Drewniana podłoga skrzypiała pod jego krokami. Za nim podążali dwaj papiescy legaci i dominikanin, któremu wyznaczono rolę protokolanta.

Inkwizytor przez chwilę znieruchomiał za dębowym stołem i wzrokiem objął zgromadzonych. Był chudym, wysokim mężczyzną o lodowatych, szarych oczach. Cichy szmer rozmów widzów umilkł i ponura cisza zapanowała na sali. Ludzie patrzyli na inkwizytora jak urzeczeni. Znali bowiem jego okrucieństwo i potęgę.

Ten sędzia śledczy papieża posiadał specjalne uprawnienia i środki, które każdego oskarżonego mogły uczynić bezwolnym obiektem. Najstraszniejszą jego bronią były tortury i krzyżowy ogień pytań.

Obrońca praw Kościoła bez słowa zajął miejsce. Pochylił głowę i zaczął kartkować leżące na stole protokoły. W ciszy mijały sekundy.

Wtem podniósł wzrok i znacząco popatrzył na straże — “Wprowadzić oskarżoną!”

Ciążące milczenie zniknęło, rozległy się szepty i szmery. Wprowadzono młodą, jasnowłosą kobietę. Ręce miała skute ciężkimi żelaznymi łańcuchami, a straż ciągnęła ją za sobą jak małpę na sznurze. Papieski cenzor przenikliwie zmierzył wzrokiem oskarżoną.

“Nie bój się niczego” — powiedział przymilnym głosem. — ,,Z pobłażliwością i życzliwością osądzimy twoją sprawię, jeżeli będziesz gotowa otworzyć swe serce i powiedzieć prawdę. Jesteś gotowa?”

Umęczona oskarżona przytaknęła.

“To dobre postanowienie. Zacznijmy zatem przesłuchanie. Ile masz lat?”

“Dwadzieścia cztery”.

“Twój zawód?”

“Akuszerka”.

“Czy to prawda, że twoja matka została spalona jako czarownica?”

“Tak”.

Szmer przeszedł po sali. Inkwizytor podniósł rękę i natychmiast nastała cisza.

“Czy to twoja matka namówiła cię do tego, abyś wyzbyła się wiary i zawarła pakt z szatanem?”

Oskarżona cała zadrżała — “Wielki panie, nie wiem, o czym mówicie!”

“Twierdzisz więc, że nie wiesz, jak brzmi akt oskarżenia przeciwko tobie?” — z głosu inkwizytora przebijała teraz bezlitosna surowość. — “Powiem ci więc, jakiego przestępstwa się dopuściłaś. Tak jak twoja matka, spotykałaś się w tajemniczym miejscu z diabłem i miałaś z nim stosunek płciowy. Wiemy z zeznań twojej matki, że podczas tego rytuału diabeł jest bogato ubrany i siedzi na tronie. Ma na czole dwa rogi, oznaczające prawdę. Lecz to nie wszystko. Podczas stosunku używa zimnego, mroźnego przedmiotu, który zależnie od rozpustnych upodobań zainteresowanej kobiecej alkowy może być duży lub średni”.

Widzowie zaczęli szeptać. Inkwizytor uniósł rękę i wskazał na oskarżoną: “Ta kobieta wywołała gniew Boga także innymi występkami i okrucieństwami. Pomogła mężatkom i dziwkom zabijać płód za pomocą zaklęć, czarów i maści czarownic. Zabijała dzieci przy porodzie, nim zostały ochrzczone. Dalej, swymi czarodziejskimi sztuczkami spowodowała u wielu mężczyzn impotencję, tak że nie mogli spełniać obowiązków małżeńskich”.

Oskarżona jęknęła: “Panie, moja dusza jest niewinna”.

Sędzia zaśmiał się: “Patrzcie, tak mówią wszystkie ujęte i postawione przed sądem czarownice. Postępują one tak, jak gdyby miały czyste sumienie. Są nieświadome, że właśnie to jest dowodem ich winy”. Zrobił teatralną pauzę, popatrzył na salę i znów utkwił wzrok w oskarżonej — “Wszystkie czarownice przy przesłuchiwaniu wiją się jak węże i trudno je złapać. Należą do przebiegłych i wyrafinowanych, wymyślają tysiące kłamstw, aby nas zmylić”.

Oskarżona bezsilnie patrzyła na inkwizytora: ,, Wielki panie, nic nie jest ode mnie bardziej odległe, niż chęć okłamania pana. Mogę tylko powtórzyć, że jestem dobrą chrześcijanką i nie jestem świadoma żadnej winy”.

,,Zaprzeczasz zatem, że dopuszczałaś się wszelkiego rodzaju diabelskich przestępstw?”

,,Tak, panie”.

,,A zatem wyjaśnij mi, w co wierzy dobra chrześcijanka”.

,,W to, czego naucza Kościół”.

,,Jaki Kościół?”

“Święty Kościół Rzymski pod zwierzchnictwem naszego łaskawego papieża”.

Inkwizytor zaśmiał się — “Zaprawdę, to przebiegła i wyrafinowana odpowiedź. Któż nauczył cię tak mówić?”

“Nikt”.

Uśmiech znikł z jego twarzy, a oczy zaczęły mocno błyszczeć — “Kłamiesz!”

“Jak możecie tak mówić, panie?”

“Gdyż powtarzasz z nikczemnym uporem odpowiedź, którą wszystkie czarownice mają na swoją obronę. Odpowiedź, którą podsunął wam diabeł!”

“O, nie!” — oskarżona uniosła ręce, jakby chciała się osłonić. — “Co mam zatem powiedzieć, abyście mi uwierzyli?”

“Udowodnij swoją niewinność”.

“Przysięgam na Boga wszechpotężnego, wszechwiedzącego, że jestem niewinna”.

Inkwizytor uśmiechnął się lodowato — “Cóż za niegodziwość. Przysięgasz, bo chcesz uratować swoją skórę. Lecz mylisz się, jeśli myślisz, że zwiedziesz nas swoją przebiegłością. Przysięga jest dla nas następnym dowodem twojej winy”.

Oskarżona rozejrzała się zrozpaczona po sali, jakby oczekiwała od widzów pomocy, ale w ich oczach nie znalazła żadnego współczucia. Publiczność wydawała się rozkoszować tym przesłuchaniem, jak jakąś barbarzyńską sztuką, której ona miała paść ofiarą. Miała wrażenie, że wielu z nich wydało już swój własny wyrok. Brzmiał on: winna. Wzrok jej błądził od jednego sędziego do drugiego — “Cóż więc muszę uczynić, abyście mi uwierzyli?”

Inkwizytor wysunął podbródek — ,,Nie możesz już nic uczynić. Przejrzeliśmy twoje zwodnicze manewry. Nie pomogą ci teraz twoje zaklęcia i trujące zioła. Wiemy wszystko o tobie. Znamy twoje diabelskie grzechy. Wszystko, co ci pozostało, to przyznać się!” — Po tych słowach zrobił krótką przerwę, a następnie podniósł głos: ,,Zatem przyznaj się, abyśmy mogli skrócić to nieszczęsne przesłuchanie”. Oskarżona przełknęła ślinę — “Albo ja, albo wy jesteście szaleni. Nie mogę przyznać się do czegoś, co wyście wymyślili!”

Inkwizytor zamknął na chwilę oczy, jakby patrzył w swoje zranione wnętrze. Następnie powiedział cicho: ,,Niechętnie chwytam się sposobów, których Kościół zawsze się wyrzekał. Mówię o torturach. Jak wiesz Jest to ulubiona metoda doczesnych władców, którzy w imieniu prawa stosują ją w szczególnie trudnych przypadkach. Zapewniam cię, że jestem jej przeciwnikiem. Nieraz jednak powstają sytuacje, w których Kościół nie ma innego wyboru, niż stosowanie tych doczesnych środków, aby przywieść grzesznika na drogę chrześcijańską. Pochylił się nieco do przodu: “Czy mnie zrozumiałaś?”

Oskarżona przytaknęła.

“Nie” — powiedział cicho. — “Myślę, że nie pojęłaś znaczenia mych słów”. Dał znak strażom. — “Przygotujcie narzędzia tortur!”

Oskarżona padła na kolana — “Błagam, wielki panie, tylko nie tortury!”

Inkwizytor jakby nie zrozumiał jej słów i wydał dalsze polecenia strażom: “Zachowajcie przy tej procedurze znane reguły. Działajcie powoli i stopniowo, tak, by oskarżona miała wystarczająco dużo czasu na zastanowienie się nad swoimi grzechami”.

Straże podeszły do młodej kobiety, aby ją odprowadzić. Uniosła ręce obronnym gestem. Mężczyźni zawahali się przez moment. I w tym momencie wybuchnęła śmiechem — “Może się mnie boicie?” — Zwinęła się jak kotka. — “Tak, przyznaję, że Lucyfer jest moim kochankiem. Tak, przyznaję, że dawałam kobietom diabelską mąkę owsianą, aby przeszkodzić poczęciu w ich łonie. Tak, przyznaję, że potrafię zamieniać łudzi w zwierzęta i niszczyć plony!”

Widzowie wzburzeni powstali ze swych miejsc i przeklinali kobietę, która przyznała się do znajomości z księciem wszystkich piekielnych wojsk. “Skończyć!” — krzyczeli. — “Spalić czarownicę!”

Oskarżona oniemiała. Drżała na całym ciele, a jej dłonie w łańcuchach otwierały się i zamykały w konwulsjach. Inkwizytor w milczeniu porządkował protokoły. Potem popatrzył na salę. Widzowie siedli znów na swoich miejscach. Panowała śmiertelna cisza. Wszyscy patrzyli na niego. Siedział za ciężkim dębowym stołem jak na tronie. Sekundy mijały w ciszy. Po chwili mocnym głosem wypowiedział wyrok: ,,Ogień oczyści oskarżoną!” Straże ujęły młodą kobietę i wyprowadzili z sali. Na zewnątrz, na placu zebrały się setki ludzi. Mieszanina okrzyków, śmiechów i przekleństw przetaczała się przez ciżbę, gdy skazaną wleczono na środek placu, gdzie stal siup otoczony drewnem i gałęziami. Straże przywiązały kobietę łańcuchem do słupa. Słońce świeciło jej prosto w twarz. Zamknęła oczy. W tym momencie inkwizytor i dwaj inni sędziowie ukazali się na placu. W jednej chwili zapanowała cisza.

Któryś ze strażników zbliżył się z płonącą pochodnią. Wszystkie oczy zwróciły się na inkwizytora w oczekiwaniu na znak. Uniósł rękę, a oczy jego zapłonęły dziwnym blaskiem. Strażnik wcisnął pochodnię pomiędzy suche drewno stosu. Nad placem i ludźmi przeszedł krzyk. Niebieski dym uniósł się i otoczył głowę jasnowłosej kobiety. Wiatr wcisnął gęsty dym do jej oczu i nosa. Zaczęła kaszleć. Oczy jej otworzyły się nienaturalnie szeroko, podobne do oczu lalki. Na białej szyi zaznaczyły się nabrzmiałe żyły. Cienkie, pomarańczowo-żółte języki płomieni otoczyły ją jak welon w spokojnym świetle słońca.

Wtedy tłum wydał okrzyk. W miejscu, gdzie znajdowała się kobieta, ku bezchmurnemu niebu unosił się biały płomień.

***

Wielkie polowanie na czarownice, które zapaliło stosy w całej Europie, wywołane zostało bullą Summis desiderant papieża Innocentego VIII (1484-1492) z 5 grudnia 1484 roku:

“W ostatnim czasie doszły do nas wiadomości, które wielce nas zmartwiły, ponieważ wielu ludzi obu płci zgrzeszyło z diabelskimi incubusami i succubusami, przez czary zostali pozbawieni sił, zaczęli popełniać przestępstwa oraz inne czyny karalne. Zabijali oni, dusili i pozwalali umierać noworodkom, płodom zwierząt, plonom ziemi, winorośli, sadom i łąkom, mężczyznom i kobietom. Czynili krzywdę mężczyznom i kobietom, klaczom, owcom i innym zwierzętom oraz powodowali u nich straszliwe bóle wewnętrzne i zewnętrzne. Przeszkadzały one mężczyznom zapładniać, a kobietom poczynać, tak, że mężowie nie mogli wykonywać swych obowiązków małżeńskich wobec żon, a kobiety wobec swoich mężów […]”.

Kim był ten papież, który w swym pobożnym zapale dał znak do rozpoczęcia trwających całe stulecia masakr czarownic?

Innocenty VIII urodził się w 1432 roku w Genui jako Giovanni Battista Cibo. Gdy był kardynałem, pełnił obowiązki nuncjusza papieskiego w Niemczech, gdzie zetknął się z doniesieniami o zwiększającej się liczbie czynów popełnianych przez “czarownice”. 29 sierpnia 1484 roku obrany został papieżem. Ze swoją kochanką miał dwoje dzieci. Syn jego ożenił się z Magdaleną de Medici, córką Lorenzo Magnifico (Wawrzyńca Wspaniałego), a córka wyszła za mąż za papieskiego skarbnika.

W ostatnich miesiącach życia odżywiany był w sposób szczególny, podawano mu bowiem mleko mamek. Próba odmłodzenia go przez transfuzje krwi kosztowała życie trzech chłopców, których w tym celu musiano wykrwawić.

Jak więc można wyjaśnić patologiczną nienawiść do kobiet papieża, który sam posiadał metresę?

Niektórzy historycy uważają, że Ojciec Kościoła miał wyrzuty sumienia z powodu swego prowadzenia się i stąd jego pobożny zapał, którym pragnął odkupić grzechy. Pozwolił on twórcom “bulli czarownic” na dokonanie zasadniczego zwrotu, aby w ten sposób “ukazać się swemu Bogu w lepszym świetle”.

Inni naukowcy są zdania, że niszcząca psychoza nienawiści była eskalacją wrogości wobec kobiet, która, głoszona przez wielu teologów na długo przedtem, w efekcie musiała doprowadzić od słowa do stosu.

Już w dawniejszych, wrogich kobietom pismach uchodziły one za “śmierć dla duszy i ciała”, “sidło smoka i diabła”, “kusicielki i zastrzyk trucizny” oraz “prostytutki”. Historia kultury zawdzięcza pewnemu włoskiemu dominikaninowi osławiony alfabet kobiecy: avidissimum animal, bestiale barathrum, concupiscentia carnis, duellum damnosum … i tak dalej*.

*(łac.): bydlę najchutliwsze, otchłań zwierzęcości, pożądliwe mięso, zgubna walka [przyp. red.].

Kobietę zgodnie z powyższym przedstawiano też jako “parszywe zwierzę” oraz obdarzano innymi, bardziej dosadnymi określeniami. Istnieje również teza, że prześladowanie i unicestwianie czarownic było “nie tylko produktem histerii umysłowo chorych dostojników kościelnych”, lecz rozwinęło się z “dokładnie wymierzonej kalkulacji politycznej całego kleru i szlachty”.

Wielu socjologów uważa dziś, że wraz z unicestwieniem mądrych kobiet została zniszczona “stara wiedza ludowa o kontroli urodzeń”, którą właśnie akuszerki, nazywane teraz czarownicami, chroniły i przekazywały z pokolenia na pokolenie. Mówiąc inaczej, poprzez strach i terror chciano zmusić kobiety do rodzenia i wychowywania więcej dzieci, niż same chciały.

Wiarę w czarownice i kult szatana znano w bardzo dawnych czasach i występuje ona również w całym okresie chrześcijaństwa. Już eremici prześladowani byli przez diabła, a różnorodne przekazy o czcicielach demonów dreszczykiem ożywiały życie klasztorne.

Wiara w czarownice utrzymała się dłużej na wsi niż w miastach. Jedną z przyczyn mógł być starodawny kult kapłanek, pochodzący z czasów przedchrześcijańskich. Przetrwał on wśród starych, mądrych kobiet, znających się na ziołach i czarodziejskich zaklęciach.

Takich na przykład, jak znana nam z przekazów stara irlandzka formuła magiczna na zamknięcie się i wygojenie ran:

“Żadnej więcej krwi i żadnych więcej bólów, zanim Maria Dziewica nie urodzi znów dziecka”.

Umiejętności i wiedzę akuszerek doceniał słynny szwajcarski lekarz i przyrodnik Paracelsus (1493-1541). Twierdził on, że podczas swych dziesięcioletnich wędrówek po prawie wszystkich krajach europejskich nauczył się od nich więcej, niż na uniwersytetach.

Historie o tajemnych czarodziejskich siłach starych kobiet fascynowały także ludzi średniowiecza, tak jak współczesnych historie kryminalne. Dotyczyły one osławionych miejsc, gdzie odbywały się sabaty czarownic, z ich tak często opisywanymi wybrykami seksualnymi i bluźnierczymi okropnościami. Do tych tajemnych miejsc należały nie tylko ciemne lasy i groty, ale także zamki z duchami i zrujnowane pałace. Wysłannicy piekła, demony w ludzkiej i zwierzęcej postaci, lubiły też spotykać się z podległymi im ludźmi na poświęconych miejscach, jak cmentarze i place kościelne.

Wedle średniowiecznych wyobrażeń, bluźniercy, którzy zaprzedali dusze diabłu, musieli wykorzystywać każdą sposobność, by wyszydzać i naigrywać się z symboli wiary. Oddawali się najwymyślniejszym rytuałom seksualnym, gdyż demony przekazywały swą magiczną siłę tylko przez stosunek płciowy. Im potężniejszy demon, tym okropniejsza była jego postać i tym okrutniejsze pieszczoty, jakich żądał.

Śmiertelnik, który nabył diabelską moc, musiał nieustannie potwierdzać swój związek z szatanem. Dlatego ciągle kaptował nowych jego czcicieli. Bezlitosne prawo świata demonów wymagało od ludzi najpierw zwerbowania najbliższych krewnych, a potem dalszej rodziny. Swoją diabelską moc mogli oni przekazywać tylko w stosunkach płciowych, w kazirodztwie z rodzicami, dziećmi i rodzeństwem. Orgie i zakazane praktyki miłosne należały więc do żelaznego repertuaru czarów i herezji.

W starych kronikach czytamy, że nawet młode zakonnice zapadały na czarodziejską gorączkę. Biegały po polach i łąkach, wdrapywały się na drzewa, naśladując głosy zwierząt. Opowiadały, że na wiele pozwalały sobie z diabłem i swymi spowiednikami. Niektórzy księża tracili rozum, chorowali psychicznie albo przyznawali się do kontaktów z mocą piekielną.

Zanim Innocenty VIII rozpoczął wielkie polowanie na czarownice, Francja była już widownią prześladowań. Sekty waldensów i katarów utworzyły swój ośrodek w Prowansji. Domagały się powrotu do ubóstwa i prostoty. Krwawe prześladowania ich zapoczątkowały inkwizycję. Przeprowadzały je wspólnie, w celu zbadania przyczyn herezji, władze duchowne i świeckie. Wykonanie tego zadania powierzono założonemu w 1216 roku zakonowi dominikanów, których jako “psów Boga” bardzo się obawiano*.

* Gra słów: łac. dominicanes (“dominikanie”) interpretowano złośliwie jako: Domini canes (“psy Pana Boga)” [przyp. red.].

W pewnym francuskim protokole sądowym z 1230 roku czytamy o sabacie czarownic i orgii z heretykami, którzy odrzucili wiarę:

“Żaden heretyk nie mógł odmówić rytuału czczenia diabła, który kończył się ekscesami seksualnymi. Musiało to się odbywać w zaciemnionym miejscu pod kierunkiem demonów w zwierzęcej postaci. Aby zapomnieć prawdziwą wiarę, musiał bluźnierca całować w pysk duże żaby i ropuchy”. Ropuchy i żaby uchodziły za zwierzęta opanowane przez demony.

W innym protokole sądowym z przesłuchania pewnej czarownicy czytamy:

“Została doprowadzona do wyrzeczenia się wiary przez jakąś starą kobietę, może własną matkę; zmuszona została także do rysowania krzyża na ziemi i jeżdżenia na nim jak na koniu oraz plucia nań. Zaraz potem pojawił się piękny koń, którego wszystkie dosiadały, i przenosił je do pewnego uroczego miejsca za górą. Tam widziały, jak powiadają, dużą ilość mężczyzn i kobiet chodzących, tańczących, śpiewających i grających na instrumentach. Wszyscy okazywali wielką radość z przybycia nowej kobiety, chwalili ją i głaskali. I ona, we własnym mniemaniu, miała być najpiękniejszą i najbardziej poważaną damą świata, była więc bardzo szczęśliwa. Znajdował się tam fotel cały ze złota, na którym siedział Wielki Pan i Mistrz, otoczony przez wielu baronów, panów i mistrzów, ubranych w jedwabie i złoto; towarzyszyli im bardzo młodzi i piękni chłopcy. Przewodniczka przedstawiła Panu nową apostołkę. Córko, witam cię — powiedział on i wychwalał ją, dotykając ręką, i jak powiedziała, jego ręka nie była podobna do naszych […]”.

To właśnie Innocenty VIII uczynił polowanie na czarownice procederem sądowym. Najpierw powołał swoich legatów w Niemczech, dwóch zimnokrwistych fanatyków: Jakuba Sprengera i Henryka Kramera. “Ukochani synowie” Ojca Świętego otrzymali polecenie zbadania pogłosek o czarach. Sprenger wydał w 1487 roku w Strassburgu klasyczne dzieło o czarach Malleus maleficarum (Miot na czarownice).

Za prawdziwego autora tej książki uważa się jednak Heinricha Kramera. Zanim został papieskim legatem sprzeniewierzył pieniądze pochodzące ze sprzedaży odpustów, za co z wielkim trudem udało mu się uniknąć kary i uwięzienia. Ponadto znacznie później wraz ze swoim kolegą i pewnym przebiegłym adwokatem sfałszował akt notarialny. Zmarł w 1505 roku w wieku siedemdziesięciu lat. Jego praca Miot na czarownice i patologiczna nienawiść do kobiet wywarły wpływ w sposobie myślenia Kościoła na wiele stuleci. Każde opracowanie na temat czarnej magii powołuje się na to dzieło.

Przez wieki polowano, torturowano i palono przede wszystkim kobiety. Często dlatego, że nie chciały ulec woli łowców czarownic. Wielu inkwizytorów osadzało je jako “czarownice-prostytutki” w więzieniach, aby w ten sposób osiągnąć swój cel.

Najsłynniejszą ofiarą inkwizycji była narodowa bohaterka Francji, Joanna d’Arc, która sama nazywała siebie Joanna la Pucelle*.

* (fr.) Dziewica [przyp. red.].

Córka zamożnych chłopów, poczuła się powołana przez “głosy” do poprowadzenia Delfina (Karol VII) do Reims na koronację i uwolnienia Francji od Anglików. Towarzyszyła francuskiemu wojsku do Orleanu i wraz z nim pobiła angielskie wojska oblężnicze. Był to punkt zwrotny wojny.

Później “dziewica orleańska” została wzięta do niewoli przez Burgundczyków i następnie wydana Anglikom. Po przewiezieniu jej do Rouen sąd pod przewodnictwem Pierre’a Cauchon, biskupa z Beauvais, skazał ją na śmierć jako czarownicę i heretyczkę. Zginęła na stosie 30 maja 1431 roku. Kościół uniewinnił ją w 1456 roku, została beatyfikowana w 1909 roku, a następnie zaliczona w poczet świętych w 1920 roku.

Do połowy XIX wieku historycy uważali, że spalono na stosie około 9 milionów czarownic i czarowników. Ilość ta wydaje się obecnie mało prawdopodobna. Dokładna liczba ofiar nigdy nie będzie mogła być ustalona, gdyż dokumenty rozpraw uległy zniszczeniu. Istnieją jednak dobrze zachowane pojedyncze dane, które pozwalają na określenie jej w przybliżeniu. W 1974 roku jedna z badaczek katolicyzmu doszła do wniosku, na podstawie studiów starych kronik, dzienników i protokołów, że “liczba ofiar może iść w miliony”.

Sędzia saksoński Benedikt Carpzow (1595-1666) samodzielnie wydał dwadzieścia tysięcy wyroków śmierci. Był także autorem dzieła Practica Rerum Criminalum (1635), nazywanego “Protestanckim młotem na czarownice”. Francuski łowca czarownic Nicholas Remy (1530-1612) w ciągu piętnastu lat dziewięćset razy wysyłał oskarżonych na stos. W Hiszpanii, gdzie inkwizycja nie oddawała w ręce władz świeckich spraw dotyczących prześladowania czarownic, spalono żywcem w latach 1481-1746 trzydzieści cztery tysiące sześciuset czterdziestu czterech ludzi, a zwłoki osiemnastu tysięcy czterdziestu trzech — po wykonaniu wyroku.

Orgia okrucieństwa nie znała granic. Według weneckich źródeł, alpejska dolina Camonica była w późnym średniowieczu miejscem procesu czarownic, który kosztował życie sześćdziesięciu czterech ludzi. Uważa się, że dolina ta, leżąca na prehistorycznym szlaku bursztynowym, przez tysiąclecia stanowiła miejsce kultu i pielgrzymowania.

Podobne masowe egzekucje miały miejsce w północnowłoskim Como. Tu w 1523 roku inkwizytor wraz z dziesięcioma pomocnikami spalił tysiąc osób. W Wielkiej Brytanii pierwszy proces czarownic odbył się w 1479 roku; skazano wówczas na śmierć przez powieszenie około trzydziestu tysięcy osób. W Niemczech kontynuowano procesy czarownic z całą dokładnością i okrucieństwem: 16 lutego 1629 roku w Wurzburgu zginęło w dwudziestu dziewięciu masowych egzekucjach sto pięćdziesiąt siedem osób, a w Quedlinburgu w ciągu jednego dnia w 1589 roku sto trzydzieści jeden osób.

W tryby procesów czarownic dostawały się przede wszystkim kobiety. Stanowiły co najmniej osiemdziesiąt procent ofiar. Łowcy czarownic prześladowali najczęściej akuszerki. Z badań historyków wynika, że były one głównymi ofiarami w każdej miejscowości. Ich prześladowania opisano instruktażowe już w Młocie na czarownice. Liczba ich jest tak wielka, czytamy, że nie ma jednej wioski, w której nie znalazłoby się jakiejś czarownicy.

W bawarskiej Schongau i sąsiednich miejscowościach w roku 1584 na sześćdziesiąt trzy oskarżone o czary było piętnaście akuszerek. W Kolonii, największym w średniowieczu mieście niemieckojęzycznym, szaleństwo prześladowań osiągnęło kulminację w latach 1627-1630. Rezultat przerażający: siepacze inkwizycji prawie całkowicie wytępili akuszerki. Jedną trzecią skazanych kobiet stanowiły właśnie one.

Przyznanie się do winy najczęściej wymuszano torturami. Przykładem może tu być protokół z przesłuchania pięćdziesięcioletniej Barbary Rudinger z frankońskiego Wertheim. Zaczęła zeznawać dopiero po trzecim przesłuchaniu 30 marca 1634 roku, po torturach, w wyniku których zmiażdżono jej kciuki:

“Trzydzieści razy wyjeżdżała ze smarowidłem (maścią czarownic) i zabiła dwie krowy, nie nauczyła się tylko warzenia smarowidła. Z mężem swoim popełniła mocno ją obciążające grzechy: chroniła się, by nie mieć z nim więcej dzieci; on potwierdził, że zgodził się na to, żeby ona nie miała więcej dzieci”.

Ta matka dwojga dzieci usiłowała popełnić samobójstwo, aby uniknąć dalszych tortur. Doznała przy tym licznych krwawych wylewów. Na następnym przesłuchaniu pytano ją: “czy diabeł ją tak sponiewierał?”

Aby uniknąć tortury przypalania gorącym żelazem, prosiła sędziego o łagodniejszą śmierć: obcięcie głowy lub otwarcie naczyń krwionośnych. Odmówiono jej tego. Odwołała zatem swoje zeznania. Przyniosło jej to tylko dalsze męki.

Innym przykładem okrucieństwa łowców czarownic jest sprawa z Monachium. Małżonków z dwoma synami torturowano tak długo, aż w końcu przyznali się do tego, że “zaczarowali i uśmiercili czterysta dzieci, pięćdziesiąt osiem osób porazili i okulawili oraz dopuścili się innych zbrodni”. Ojciec został ukarany nadzianiem go na rozżarzoną dzidę, matkę spalono na rozżarzonym żelaznym krześle, synów torturowano rozżarzonymi cęgami, łamano kołem i w końcu spalono. Tylko młodszy syn uszedł z życiem. Musiał jednak być świadkiem strasznych egzekucji swoich rodziców i braci, “aby odtąd wiedział, czego unikać”.

Dzieci czarownic były dla świeckich i kościelnych śledczych zawsze pierwszymi podejrzanymi. Powoływali się oni na wskazówki w Młocie na czarownice, że “córki czarownic zawsze powołane są do naśladowania matczynej profesji, a całe potomstwo jest również tym samym zarażone”.

W roku 1519 inkwizytor z Metzu opierał swoje oskarżenie na tym właśnie dekrecie. Kiedy okazało się, że nie ma dostatecznych powodów do podejrzenia o czary, zareplikował: “jednakże istnieją wystarczające (poszlaki), że jej matka została spalona jako czarownica […]. Ta poszlaka jest bardzo ważna, ponieważ […] czarownice zaraz przy porodzie ofiarowują swoje dzieci demonom i w ten sposób rodzina dziedziczy siłę czarodziejską”.

Również i Lucerna w 1454 roku była miejscem takiego procesu opartego na poszlakach. Oskarżoną Dorotę skazano na śmierć tylko dlatego, że “kilka lat temu jej matka (jako czarownica) została spalona”. Łowcy czarownic nie wahali się przed wydawaniem wyroków śmierci również i na dzieci. W ten sposób skazany został na śmierć noworodek, ponieważ pochodził z “kazirodztwa ojca z córką”.

Dla dzieci czarownic poniżej czternastu lat wydano nawet specjalny katalog kar. W Trier w latach 1540-1603 wzbudzający strach inkwizytor nauczał, aby dzieci w rzeczywistości nie torturować, a tylko straszyć biciem rózgami. Z kolei tych poniżej szesnastu lat nie skazywać na śmierć, tylko więzić tak długo, aż się poprawią.

Nie tylko kobiety i dzieci dostawały się w tryby inkwizycji. Zwykli ludzie, astrologowie, zakonnicy, księża, a nawet sami papieże byli podejrzanymi o uprawianie czarów i trafiali na czarną listę “Wielkiego Brata” z Rzymu.

Papieża Sylwestra II (999-1003) bez ogródek oskarżano, że uzyskał Tron Piotrowy za pomocą paktu z diabłem. Aleksander VI (1492-1503) posiadał prawdopodobnie również demoniczne siły. Papieżom jednak procesów nie wytaczano.

Inkwizycja nieubłaganie prześladowała templariuszy, którym zarzucano tajemne nauki heretyckie, bałwochwalstwo i praktyki obsceniczne.

Zakon Świątyni założony został przez Hugona z Payns w 1118 roku w celu ochrony pielgrzymujących do Świętego Grobu i zatwierdzony przez sobór w Troyes w 1128 roku. Na swoich białych płaszczach templariusze nosili ośmioramienny czerwony krzyż. Siedzibą Wielkiego Mistrza była Jerozolima, a następnie Cypr.

Od 1139 roku zakon został bezpośrednio podporządkowany papieżowi i posiadał, szczególnie we Francji, liczne posiadłości. Gdy po upadku Akki w 1291 roku stracili templariusze swe zajęcie w Ziemi Świętej, stali się nielubiani i podejrzani. Szarym świtem 13 października 1307 roku na rozkaz króla Filipa Pięknego zostali uwięzieni w liczbie dwóch tysięcy. Oskarżenie brzmiało: herezja. Papież Klemens V (1305-1314) próbował początkowo bronić zakonu, jednak bez większego nacisku. W międzyczasie uruchomiono całą machinę tortur inkwizycyjnych, by w końcu wszyscy templariusze przyznali się do tego, o co ich oskarżano: modlili się do różnych bogów, z których jeden miał głowę kota, inny postać diabła, trzeci satyra. Dalej: opluwali krzyż, uprawiali sodomię i sprzysięgli się przeciw królowi i papieżowi. Później odwołali oni swoje zeznania, w nadziei, że papież znajdzie dla nich łaskawe słowo. Ojciec Święty odrzucił jednak swoich apostołów w białych ornatach. Rozwiązał zakon i pod wpływem króla Filipa Pięknego nakazał wszystkim chrześcijańskim książętom prześladować templariuszy. Zmusił nawet Edwarda II, króla Anglii (1307-1327), przeciwstawiającego się temu nakazowi, aby ich torturował.

Wielki Mistrz Jacques de Molay został spalony na stosie w nocy na Wyspie Żydowskiej w obecności całej rodziny króla Francji. Według przekazu umierający rzucił przekleństwo na papieża, króla Filipa i jego kanclerza Wilhelma de Nogaret: “Wołam, żebyście, nim minie rok, stanęli przed boskim trybunałem!”

Papież umarł w czterdzieści dni po skazaniu templariuszy; Nogaret niewiele później. Ostatnie jego słowa brzmiały: “Płonę…”.

Filip Piękny rozstał się z życiem w tajemniczych okolicznościach. Według jednej z wersji, podczas polowania na jelenia lub dzika w lasach Pont-Sainte-Maxence zapadł na nieznaną chorobę. Gdy umierał, skarżył się na straszliwe pragnienie.

O prześladowaniu czarownic i inkwizycji wspomina się w historii Kościoła i papiestwa jedynie marginalnie lub w ogóle się je przemilcza. W międzyczasie psychoanaliza usiłowała historycznie zakwalifikować, odpowiednio do jego znaczenia, ten mający początek w Kościele holocaust.

“Wyprzedzając metody Hitlera i jego siepaczy” — podsumowuje psychiatra P. Priskil — “Kościół katolicki prześladując czarownice przekształcił Europę w jedyny swego rodzaju obóz koncentracyjny: szpiegowanie, zastraszanie, denuncjacja określały dzień powszedni. Strach przed uwięzieniem i traktowaniem jak bydło był wszechobecny. W miastach i wsiach dymiły stosy tak, jak później kominy krematoriów obozów koncentracyjnych”.

VI

Czarownicy z tiarą
Kult demonów, zamki upiorów i czarne msze

Po nieszporach mnich poszedł do celi. Czul się bardzo zmęczony, kładąc się na łóżku. Nie mógł jednak zasnąć. Burza targała jego nerwy. Powietrze w celi było ciepłe i lepkie. Po chwili wstał i wszedł do ogrodu, by zaczerpnąć świeżego powietrza.

Burza tymczasem już przeszła. Noc nadchodziła teraz szybko. Zerwała się chłodna bryza i rozpędziła duszne powietrze dnia. Pojawiły się pierwsze gwiazdy, a cienki sierp księżyca przecinał niebiesko-czarne niebo.

Mnich patrzył przed siebie w noc. Nie słychać było żadnego szmeru. Przez chwilę miał wrażenie, że jest jedynym człowiekiem na Ziemi. Nagłe ujrzał, że coś zabłysło wśród czarnych cieni krzaków. Zielonkawe światło wyglądało wręcz nienaturalnie i miało dziwną magnetyczną siłę.

Dreszcz przebiegł mu po plecach.

Skąd mógł pochodzić ten tajemniczy blask?

Powoli poszedł w kierunku źródła światła, wyglądającego zza ciemnej masy krzaków jak straszne oko cyklopa. Gdy znalazł się dwadzieścia metrów od niego, ujrzał w mroku coś poruszającego się i zmieniającego kształt. Odróżnił kontury sylwetki mężczyzny. Nieznajomy był odwrócony do niego piecami, tak, że nie można było rozpoznać jego twarzy.

Unikając jakiegokolwiek szmeru, mnich wygiął się w pałąk, przybierając pozycję umożliwiającą mu lepszą widoczność. Teraz mógł zobaczyć twarz mężczyzny.

Przez chwilę wydawało mu się, że śni; potem serce zaczęło bić szybciej, a krew tętnić w skroniach. Nie miał wątpliwości. Był to kardynał mający w Rzymie największe szansę na wakujące miejsce zastępcy Boga.

Przyszły papież siedział wyprostowany w narysowanym przez siebie na ziemi magicznym kole, ze skrzyżowanymi nogami i zwisającymi rękami.

Kardynał oddychał powoli, a jego twarz była nieruchoma. Głęboko osadzone oczy patrzyły w zielonkawy ogień, płonący w glinianym naczyniu. Były szeroko otwarte, jak gdyby szukały jakiegoś celu w zaświatach.

Zakonnik widział ze swego ukrycia, jak zielonkawe płomienie, równomiernie połyskując, wiły się na twarzy kardynała, upodabniając go do maga. Z glinianego naczynia unosił się spiralnie srebrny dym. Dym, który pachniał kwasem, siarką, saletrą, mirrą i kadzidłem.

Jakimi tajemnymi naukami i eksperymentami mógł zajmować się przyszły papież? Zakonnik przypomniał sobie nagle wszystkie plotki, które krążyły od dawien dawna o kardynale. Powiadano, że zna się na astrologii i jest uzdolnionym, doświadczonym czarownikiem. Ponadto nosił sygnet, w którym znajdował się zamknięty mały bożek.

Mnich przez chwilę nie wierzył własnym oczom, gdyż zobaczył rzeczy, których nie można było zrozumieć.

Oczy przyszłego papieża wyglądały teraz jak oczy ducha: zdawały się w nich płonąć takie same zielone płomienie, jak w naczyniu stojącym przed nim.

Mnich ujrzał, jak kardynał przelewał do innego naczynia krew zabitego koguta i wtedy w nocnej ciszy zabrzmiał nienaturalny głos, nie dający się porównać z ludzkim: głos demona. Wydawało się, że dochodzi on zewsząd: z gwiazd, z siedmiu wzgórz, pałaców i katakumb Wiecznego Miasta.

Zakonnik poczuł, jak drży pod wpływem wielkiego, obezwładniającego strachu.

Zrobił znak krzyża i odszedł, by nie widzieć i nie słyszeć nic, czego nie mógł zrozumieć.

***

Powyższa scena pochodzi z tysiąc trzechsetnego roku. Świadkiem był pewien mnich, który obserwował papieża Bonifacego VIII (1294-1303) podczas spotkania z demonami.

Biografie papieży zawierają wiele opowieści o takich eksperymentach, podczas których przy pomocy magii i czarów chcieli przywłaszczyć sobie część potęgi Wszechmogącego. Jest to temat o fascynującej i s_ej naturze. Temat uważany przez niektórych naukowców za godny intensywnych badań, zaś przez innych przedstawiany jako produkt wybujałej fantazji. Niewątpliwie interesował on od pradawnych czasów zarówno ludzi, jak i Kurię. Goethe w tragedii o życiu doktora Fausta pozostawił trwały poetycki pomnik tej historii.

Wiara w demony, magię i sprawy nadprzyrodzone była zawsze częścią tradycji w sposobie myślenia człowieka. Symbolikę czarodziejską i magiczną znajdujemy już w rysunkach człowieka jaskiniowego. Strach przed demonami pozwalał płynąć krwi na pierwszych kamieniach ofiarnych i zmuszał bohaterów Homera do składania ofiar z ludzi. W świecie antycznym wierzono, że czarownice latają po nocnym niebie na demonicznych koniach lub kijach w celu bałamucenia mężczyzn. Odyseusz o mało co nie uległ uwodzicielskim sztuczkom czarodziejki Circe.

Także Rzymianie obawiali się uwodzicielskiej siły pięknych czarownic. Wierzyli, że wampiry w postaci kobiet wysysają nocą krew z nowo narodzonych dzieci, a obrzydliwe stare wiedźmy przynoszą choroby i śmierć.

Czarownice spotykały się na opuszczonych cmentarzach niewolników, gdzie przypuszczalnie mogły zbierać trujące zioła i wygrzebywać ludzkie kości. Pozostałości antycznej magii odnajdziemy na malowidłach ściennych i sufitowych zniszczonych pałaców cesarskich: demony i czarownice latają na delikatnych skrzydłach ważek wokół kwiatów i owoców, pośród ptaków i motyli. Także wykopaliska dostarczają nam wielu przeróżnych amuletów i tabliczek z zaklęciami, mającymi chronić przed złym spojrzeniem.

W średniowieczu i renesansie wiara w demony i czary znalazła nową pożywkę. Na dworach i uniwersytetach prowadzono studia nad białą i czarną magią. Było to dążenie do nieograniczonego poznania, do władzy, bogactwa i zmysłowej rozkoszy. W dążeniu tym znajduje odzwierciedlenie niepokój tego pobudzonego przez reformację i renesans okresu, zamienionego w prawdziwy jarmark czarowników, zaklinaczy diabła, mistrzów czarnej magii i wróżbitów.

“Hokus-pokus” wywierał olbrzymi wpływ nie tylko na naukowców, ludzi powierzchownie wykształconych i studentów, lecz także na papieży, ich zwolenników i przeciwników.

Po prostu “upiorne historie” miały w większości realne tło polityczne. W grze o najwyższy urząd kościelny partie polityczne dopuszczały się przeróżnych podstępów, aby pognębić przeciwnika, rzucić na niego podejrzenie o magię i związek z diabłem.

W okresie wielkiej schizmy zachodniej średniowiecznego kościoła na przełomie XIV i XV wieku antypapieże nie szczędzili sobie wzajemnych oskarżeń o herezję i uzurpację prawa do tronu, a wszystko to z motywów osobistych i politycznych. Trudno było już znaleźć odpowiedni odcień czerni, jaką malowano grzechy swego przeciwnika. W ten sposób powstały liczne legendy.

Na miano najsłynniejszego “upiora z tiarą” zasłużył sobie papież Aleksander VI (1492-1503). Przeciwnicy zarzucali mu nawet, że jest Maurem — poganinem, który tylko pozornie nawrócił się na chrześcijaństwo, aby posługiwać się religią chrześcijańską jak magią.

Jednym z tych, którzy gorliwie przyczynili się do barwnej biografii Borgii, był papieski mistrz ceremonii Johannes Burchard. Pochodził z Alzacji, studiował prawo, został doktorem praw i kanonikiem u Św. Tomasza w Strassburgu. W jakiś sposób udało mu się zdobyć pieniądze, za które jego przyjaciel kupił mu stanowisko w kurii rzymskiej, o co zabiegało już wielu innych przedsiębiorczych Niemców.

Burchard był stosunkowo młodym człowiekiem, kiedy w 1481 roku przyjechał do Rzymu szukać szczęścia. Szybko został mianowany promotorio apostolico. Stanowisko to nie przeszkadzało mu jednak działać w charakterze adwokata w sądach papieskich. Kościelny dyplomata szybko poznał mechanizmy robienia kariery na dworze papieża: do osiągnięcia uprzywilejowanej pozycji potrzebny był wpływowy przyjaciel i pieniądze.

Wpływowego przyjaciela znalazł w mistrzu ceremonii Agostino Petruccim. Z jego polecenia został mianowany pisarzem w Urzędzie Ceremonii, a po dwóch latach następcą Petrucciego.

Burchard był dobrze przygotowany do tego skoku w karierze, miał odłożone jako oszczędności odpowiednie sumy: czterysta pięćdziesiąt dukatów w złocie trzeba było zapłacić za nominację.

Za panowania Sykstusa IV (1471-1484) objął urząd mistrza ceremonii i zaczął prowadzić swój dziennik. W założeniu nie miało to być żadne dzieło literackie, lecz jedynie zestaw notatek dla własnego użytku, wsparcie pamięci na temat szczegółów codziennego ceremoniału papieskiego i etykiety, za przestrzeganie której był odpowiedzialny.

Z wielkim zapałem przez dwadzieścia sześć lat pisał Burchard te “papieskie memuary”. Służył pięciu papieżom i wielu historyków uważa za prawdopodobne, że jego wpisy dostosowane były do poglądów aktualnego pana, a nieraz nawet korygowane ex post w tym duchu, ponieważ nie zawsze Najwyższy Pasterz był przyjacielem swego poprzednika.

Innocenty VIII (1484-1492) obdarzał kronikarza największym zaufaniem i wynagradzał jego pracę, ofiarując mu liczne beneficja w diecezji strassburskiej.

Burchard przebywał stale w pobliżu papieża także i wtedy, gdy ten ogłosił swą tak brzemienną w skutki bullę Summis desiderantes o czarownicach. Urojenia o potwornych upiorach, które prześladowały papieża, wywarły również wpływ na jego zaufanego i uskrzydliły fantazję kronikarza w późniejszych wpisach dziennika.

Następcą Innocentego VIII został Aleksander VI. Przez jedenaście długich lat panowania Borgii pieczołowicie i dokładnie odnotowywał Burchard w swoim pamiętniku wszystkie uroczystości i ceremonie kościelne.

W jego błyskotliwym opisie jako naocznego świadka “nocy pięćdziesięciu kurtyzan” zauważyć można liczne ślady Malleus Maleficarum, który należał do podstawowych podręczników wszystkich prześladujących czarownice, i który nawet w XVIII stuleciu był gorliwie stosowany zarówno przez katolików, jak i protestantów. Już data orgii Borgii, noc przed Wszystkimi Świętymi, odpowiada stereotypowi Miota na czarownice. Noc ta uchodziła w Niemczech za najbardziej odpowiednią na sabat, a Burchard był przecież Niemcem.

Do tego obrazu pasuje również to, że Aleksander VI był po tej nocy, jak pisze Burchard, nieludzko zmęczony i pozostawał w swojej rezydencji. Miot na czarownice uczy, że uczestnicy sabatu skarżą się na ogromne zmęczenie i unikają ceremonii religijnych. Zatem w przekazie o orgii Borgii znalazło się wiele elementów z sabatów czarownic, wyliczanych przez stulecia w protokołach inkwizycji.

Również niektóre sceny w Nocy pięćdziesięciu kurtyzan Burcharda (1502) są dokładnym odzwierciedleniem podobnego opisu przedstawionego we francuskich aktach sądowych z procesu w 1230 roku, mówiącego o orgii demonów z heretykami, którzy odstąpili od wiary.

Żaden heretyk nie mógł się uchylić od rytuałów czczenia diabła. Rozpoczynały się one od ekscesów w jadle i napitku, a kończyły rytuałami seksualnymi. Odbywały się w zaciemnionych miejscach pod przewodnictwem demonów w postaci zwierząt. Bluźniercy, dla

zapomnienia prawdziwej wiary, musieli całować w pysk ropuchy i żaby, które uchodziły za zwierzęta opanowane przez szatana, gdyż ich samice uśmiercały samców podczas aktu płciowego w sposób wzbudzający odrazę.

Według zapisków Burcharda orgia Aleksandra VI zaczęła się od “wielkiego żarcia” przy świetle świec, a skończyła wymyślnymi zabawami seksualnymi: pięćdziesiąt kurtyzan pełzało nago po ziemi i zbierało kasztany. Niektórzy badacze źródeł historycznych uważają, że miało to wywoływać u czytelnika “lubieżne wyobrażenie o świni, zwierzęciu brudnym i nikczemnym, szczególnie ulubionym przez demony”. Pełzające wkoło dziewczęta miały przedstawiać stado świń, które w krajach śródziemnomorskich często pasły się w kasztanowych gajach. Kulminacją tego satanicznego __ietu miłości były nagrody dla tych, którzy wyróżnili się szczególnymi umiejętnościami uwodzicielskimi.

Jednak zaczarowane ropuchy, demoniczne kozły i wilki nie zaliczały się do rekwizytów Borgiów. Za to ich amory i zbrodnie dostarczały materiału do innych legend. Piękna, mająca mnóstwo zalotników i kochana przez wielu Lukrecja Borgia określana była jako “czarownica” i “demoralizatorka królestwa”, która “była w zmowie z diabłem, aby pozyskać magiczne siły dla swych przygód miłosnych i związywać ze sobą mężczyzn niedozwolonymi sposobami”.

Również i ta teoria odpowiada obrazowi świata w Miocie na czarownice: uwodzicielskie kobiety używały swego wpływu dla unicestwienia mężczyzn. Czyż wszystkie wielkie mocarstwa świata nie zostały zniszczone przez kobiety? Od pięknej Heleny po Kleopatrę?

Najłatwiej więc było porównać z nimi Lukrecję. Legenda uczyniła z niej nieuniknione ogniwo pomiędzy jej ojcem i bratem a szatanem. Burchard jako kronikarz musiał odnosić to samo wrażenie co do pięknej córki papieża. Uczestniczyła ona w większości ceremonii religijnych. Okazało się także, że pod nieobecność ojca prowadziła bieżące sprawy Watykanu. Zwolennicy Młota na czarownice widzieli w tym potwierdzenie swojej teorii: kobieta posiada magiczną siłę uwodzicielską i, żądna władzy, ima się polityki.

Nowym tematem do rozmów i biografii Borgii była śmierć Aleksandra VI 11 sierpnia 1503 roku, kiedy to po uroczystościach związanych z rocznicą koronacji na papieża zapadł na zagadkową chorobę i umarł po niecałym tygodniu.

Liczne przekazy donoszą o upiorze przy papieskim łożu śmierci. Przeciwnicy Borgii rozpowszechniali wiadomości, że nawet papież nie mógł przechytrzyć diabła. Pakt, jaki Borgia zawarł z piekłem przed wyborem na papieża, zapewniał mu wprawdzie dwunastoletnie panowanie, ale bez możliwości dotrwania do końca tego ostatniego roku. Kiedy minął umówiony termin, Aleksander rozpoczął spór z diabłem o jego trzydniowe przedłużenie celem uregulowania najważniejszych spraw. Szatan jednak nie zgodził się na żadne targi. Papież szukał więc schronienia w świętych symbolach wiary, a nawet w Najświętszym Sakramencie. Stwierdził jednak z przerażeniem, że poświęcona Hostia, którą nosił na szyi, pozostała w pokoju sypialnym. Wysłał więc gońca, by przyniósł ten cenny amulet. Według niektórych źródeł był nim młody Gian Pietro Carafa, późniejszy Paweł IV (1555-1559). Misja jego zakończyła się jednak niepowodzeniem, gdyż został porażony nieziemsko silnym promieniem światła i rzucony na ziemię. Inne źródła powiadają o demonie, który przybrał postać małpy lub dziecka i wzbraniał mu wstępu do sypialni.

W pokoju chorego Aleksandra, jak donoszono, pełniło straż siedem demonów w postaci dużych czarnych małp. Jednemu z kardynałów udało się złapać taką małpę. Jednak na polecenie papieża musiał wypuścić zwierzę, ponieważ było diabłem.

Według innych plotek, które przeciekały z Watykanu, obok leżącego na łożu śmierci papieża siedziały prostytutki, a jego ręce w śmiertelnych konwulsjach ściskały ich piersi.

Koniec życia Aleksandra opisywany jest jako okrutny i makabryczny. Liczne legendy opowiadają, że zaraz po śmierci ciało papieża straszliwie się zmieniło. Po prostu zaczął się gotować. Z nosa płynęła mu woda, a z ust wydobywała się para. Następnie zwłoki jego ogromnie spuchły i straciły kształt ludzki. Język wychodzący z ust poczerniał, a potem poczerniało też ciało. Już pierwszej nocy pojawił się nieznośny odór rozkładu: piekielny smród siarki. Wielkie czarne psy poczęły wyć. Wydarzenia te wywołały wśród zamurowanych w bocznej kaplicy w dożywotniej klauzurze zakonnic taki przestrach, że uciekły ze swego dobrowolnego więzienia.

Także pogrzeb Aleksandra porównać można do piekielnej inscenizacji. Różne źródła donoszą, że nikt z obecnych nie mógł się przemóc, by dotknąć rozdętych zwłok. Ciało jego było tak zniekształcone, jak ciała potępieńców na średniowiecznych ołtarzach, które diabły trzymały w swych szponach. W końcu grabarze założyli sznur na nogi zwłok i zaciągnęli je do kaplicy grobowej. Ciało wtłoczono do wąskiego sarkofagu i pochowano pospiesznie w poświęconej ziemi. Teraz wreszcie nastąpił spokój.

Innym papieżem, którego często oskarżano, że zdobył tron papieski przy pomocy paktu z diabłem, był Sylwester II (999-1003). Studiował w Toledo, hiszpańskim mieście mistrzów czarodziejstwa, u arabskich magów. Potem był sławnym uczonym; humanistą i retorem, astronomem i filozofem, przyrodnikiem, poetą i hellenistą, ale przede wszystkim matematykiem.

Ogromna wiedza tego papieża wyprzedzała jego epokę i była powodem wielu legend; uchodził za prą-‚ wzór Fausta.

Opowiadano, że w Hiszpanii nauczył się wykonywać ciała niebieskie z purpurowej skóry, jak również rozpalać demoniczne ognie, którymi wywoływał dusze zmarłych, co prawda o drgających, ale rozpoznawalnych zarysach.

Inna legenda powiada, że papież mimo paktu z diabłem potrzebował olbrzymich sum pieniężnych dla sprawowania władzy. Dzięki swej wiedzy umiał uzyskać potrzebne środki, właśnie przy pomocy demona, który mieszkał w głowie pewnej statuy i zaprowadził papieża do wielkiej podziemnej sali. Znajdowały się tam olbrzymie skarby, strzeżone przez gniewne duchy. Dzięki swej czarodziejskiej mocy papież wiedział, jak je przechytrzyć i jak zawładnąć ich bogactwem.

Koniec życia Sylwestra i jego śmierć przedstawione zostały jako straszny, wręcz piekielny spektakl. Jest rzeczą godną uwagi, że ów sposób prezentowania wydarzeń został później przejęty przez twórców legendy Borgiów i może służyć jako dowód, iż obie legendy mają wspólne tło polityczne; baronowie rzymscy nienawidzili i obawiali się tak francuskiego, jak i hiszpańskiego papieża. Także partia cesarska nie wahała się przed naznaczeniem czoła swojego przeciwnika na tronie papieskim heretyckim piętnem kainowym.

Z legendy wynika, że Sylwester, podobnie jak Borgia, został oszukany przez szatana i był zupełnie nie przygotowany, gdy przyszła jego ostatnia godzina: słychać już było hałas demonów, gdy nagła błyskawica powstrzymała je i uratowała papieża przed zesłaniem do piekła.

W ostatniej sekundzie bowiem okazał skruchę i rozkazał, by odjąć mu te wszystkie członki, które oddawały hołd diabłu. Potem poćwiartowano całe jego ciało, aby uwolnić duszę, zanim zostanie skradziona przez demony.

Tym razem szatanowi nie udało się, jednak mścił się za tę porażkę. Przez całe stulecia wyładowywał swą złość na ziemskich resztkach nieszczęsnego Sylwestra i trząsł jego grobem podczas każdego wyboru nowego papieża. W Pałacu Laterańskim słychać było wtedy piekielny hałas i widziano, jak z grobowca wypływa strumyczek potu.

Również Jan XII (955-964) i Bonifacy VIII znajdują się w “galerii demonów” jako oddani diabłu papieże. Kronikarz Liutprand z Kremony (jedno z najważniejszych źródeł historii Włoch X wieku) obwinia Jana XII o podobne przestępstwa, jakich dopuszczał się Borgia: świętokradztwo, otrucia, miłostki z “rozpustnymi kobietami”, odchylenia seksualne i sodomię. Jeżeli można wierzyć Liutprandowi, to rezydencja papieska była burdelem, a następca Piotra uwielbiał celebrować msze w stajniach.

Takimi strasznymi historiami musiał się także zajmować pierwszy papież z rodu Borgiów, Kalikst III (1455-1458), wuj Aleksandra VI.

Jego droga do Rzymu wiodła poprzez zamek Peniscola. Zamek ów był ostoją antypapieży i uchodził w całym obszarze śródziemnomorskim za twierdzę duchów. Okoliczni mieszkańcy znali najrozmaitsze przerażające historie o tym zaczarowanym miejscu. Żaden wysłannik papieża nie ważył się przekroczyć progu tej twierdzy. Każdy z soborów oświadczał, że antypapieże, mieszkający w tym zamku nie do zdobycia, praktykowali zaklinanie duchów i czarną magię.

Papież Marcin V (1417-1431) pisał: “Doszło do nas, że […] w przeklętym synodzie Peniscola znajduje się ostoja idoli, bałwochwalstwa i zła, seminarium herezji […].”

Dopiero prałat Alfonso de Borgia, przyszły papież Kalikst III, skończył z upiorami. Zajął “przeklęty synod” i znalazł tam tylko zwykłych śmiertelników. Sukces ten nie tylko zaskoczył Rzym, ale też stanowił punkt zwrotny w jego życiu osobistym: jako jeden z nielicznych w swej epoce, odważnie i z zaangażowaniem wystąpił przeciw obłędowi czarów, pomówień i praktyk.

Jednym z jego pierwszych przedsięwzięć była rehabilitacja Dziewicy Orleańskiej.

VII

Transakcje w imieniu Pana

Nepotyzm, handel odpustami, intrygi i korupcja

Sześciu mężczyzn przyszło pod osłoną ciemności. Ich czerwone kapelusze naciągnięte były głęboko na czoła. Nikt nie powinien ich widzieć ani rozpoznać, by potem dać świadectwo istnienia tajnej umowy. Weszli do pokoju oświetlonego migoczącymi płomieniami świec. Pośrodku stał długi stół, przykryty czarnym materiałem. Na nim paliły się świece, a pomiędzy nimi leżał krucyfiks.

Kardynałów właśnie oczekiwano. U szczytu stołu siedział mężczyzna o ciemnym obliczu. Ogniste spojrzenie oczu zdradzało gorącą południową krew płynącą w jego żyłach.

“Proszę, zajmijcie miejsca, moi bracia” — powitał ich i wskazał na proste krzesła.

Kardynałowie usiedli wyprostowani, a na ścianach pojawiły się ich cienie; wówczas oczy ich zatrzymały się na kandydacie. Był on najbogatszy z nich, rozporządzał książęcymi dochodami i niewiarygodnie wielkimi zasobami beneficjów.

Teraz zapragnął dostać się jeszcze wyżej: tej nocy chciał zostać zastępcą Boga.

Kardynałowie byli o wszystkim poinformowani. Kandydata powiadomiono o ich gotowości do pomocy. Potrzebował ich głosów, bez których nie mógł zostać papieżem.

Tron Piotrowy miał swoją cenę. Już dawno, jak pamiętali, było przyjęte, że głosy w wyborach należało wynagrodzić przywilejami materialnymi: urzędami, opactwami, biskupstwami i zamkami.

Kardynałowie czekali w napięciu na ofertę kandydata. Nie spuszczali go z oczu. W pomieszczeniu było zupełnie cicho. Ich vis-a-vis chrząknął i na jego energicznych wąskich ustach pojawił się delikatny uśmiech.

,,Dziękuję Warn za przybycie”. Jego wzrok prześlizgnął się po książętach Kościoła. “Jak wiecie, chodzi o sprawę bardzo delikatną”. Zawahał się na chwilę. “Czy mogę mówić z Wami otwarcie?”

Kardynał najstarszy urzędem skinął głową: ,,Bracie, możesz mówić z nami otwarcie”.

Głos jego zabrzmiał, jak gdyby udzielał rozgrzeszenia grzesznikowi.

Kandydat uśmiechnął się.

,,Chodzi o wybór”.

Jego ciemne oczy zdawały się przeszywać każdego z obecnych.

,,Potrzebuję Waszych głosów”.

Książęta Kościoła patrzyli na niego wyczekująco.

Kandydat był dobrze przygotowany na tę chwilę. Wiedział, jaką wartość mają głosy i jak można je kupić. Rozpoczął realizację swego, po mistrzowsku opracowanego, planu rozdziału dóbr.

Każdy z obecnych tu duchownych powinien otrzymać to, czego sobie życzy i co sprawia mu przyjemność.

Gdy zakończył swój wywód, zaległa przez moment cisza.

Przyjrzał się kardynałom, jednemu po drugim. Blask świec przemykał po ich twarzach, a w oczach widział chciwość. Wiedział, że zwyciężył: teraz nic nie mogło go powstrzymać.

,,Bracia, zgadzacie się zatem?”

Kardynałowie przytaknęli.

“Chcę, abyście na znak zgody unieśli swoje ręce”.

Kardynałowie unieśli ręce.

,,Niech żyje nowy papież! Niech żyje Kościół!”

Oczy kandydata zalśniły w blasku świec.

“Rozejdźmy się w jedności i w jedności kroczmy do celu”.

Kandydat wraz z sojusznikami opuścił pomieszczenie i razem udali się do Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie zgromadziło się tej nocy dwudziestu trzech kardynałów, by wybrać nowego papieża.

Watykan przypominał twierdzę. Rzymska szlachta na koniach broniła dostępu. Tłum oczekiwał zakończenia konklawe w blasku pochodni.

Świtało, gdy otwarto okno. Pojawił się krzyż i w ciszy rozpoczynającego się dnia ogłoszono imię nowego papieża.

Zaczęły bić dzwony. Tłum szturmował Bazylikę Św. Piotra, by oddać cześć nowemu zastępcy Boga. Pierwsze promienie słońca zaglądały przez szklane okna, a ich światło odbijało się na pełnych nadziei twarzach wiernych, gdy nowy papież kroczył wzdłuż ich szeregów.

Zatrzymał się przed głównym ołtarzem. Słońce świeciło mu prosto w twarz. Zamknął na chwilę oczy. Wymarzył sobie, że pewnego dnia będzie tu stał jak na szczycie góry, którą zdobyło się rankiem, by ujrzeć wschód słońca. Przeżyć chwilę, gdy żarzące oko świata wschodzi nad lodowatym horyzontem i obejmuje go na szczycie swoimi promieniami.

W tym momencie chwycił go potężnie zbudowany kardynał, uniósł wysoko i posadził na tronie przed głównym ołtarzem.

Usłyszał, jak lud zaczyna wznosić radosne okrzyki.

“Sto lat, niech żyje papież!”

Wśród tej radości usłyszał szum i doznał zawrotu głowy. Teraz jest już na samej górze. Wspiął się na szczyt Pana Boga…

***

Kupowanie głosów, handel urzędami, nepotyzm, korupcja, jak i milionowe wpływy ze sprzedaży odpustów i świętych relikwii należały do codzienności w historii papiestwa. Wielu zastępców Chrystusa w sposób otwarty i bez poczucia wstydu, w imieniu Boga, szło do kolegium kardynalskiego podczas konklawe, na początku głosowania, i po prostu kupowało sobie tiarę pieniędzmi, urzędami, posiadłościami lub innymi beneficjami.

Hiszpański kardynał Rodrigo Borgia był jednym z tych papieży, którzy doszli do władzy przekupstwem i podarunkami. Historię jego wyboru czyta się w starych kronikach jak burleskę.

W maju 1492 roku zmarł Innocenty VIII (1484-1492). Tron Piotrowy stał do dyspozycji nowego kandydata. Śmiertelnie chory papież dokonał ostatnich czynności urzędowych: na krótko przed zgonem otrzymał w podarunku od sułtana Bajazeta z Konstantynopola relikwię Świętej Włóczni. Chciał ją pokazać ludowi rzymskiemu z loggii Bazyliki Św. Piotra. Nie miał jednak dość siły, by unieść ciężki, wykonany z górskiego kryształu relikwiarz. Wyręczył go kardynał Borgia, podnosząc świętość wysoko w górę, podczas gdy papież udzielał apostolskiego błogosławieństwa. Ojciec Święty zmarł niedługo potem.

6 lipca zebrało się konklawe, by wybrać nowego papieża. Dwudziestu trzech kardynałów walczyło o najwyższy kościelny urząd. Dziewięciu z nich było spokrewnionych ze zmarłym. Do 10 lipca odbyły się trzy głosowania. Jednak bez wyniku, ponieważ włoskie ugrupowania w kolegium kardynalskim zachowywały równowagę.

Adherentami rodzin rzymskich byli kardynałowie: Orsini, Colonna, Conti i Savelli. Florencja posłała do Rzymu młodego, siedemnastoletniego Giovanniego Medici, późniejszego papieża Leona X. Przedstawicielami Mediolanu byli kardynałowie: Sforza, Delia Porta i Sclafenati.

Wenecja, wysyłając dwóch bratanków papieża Pawła II, Zeno i Michiela, została zepchnięta na dalszy plan. Przysłano zatem pospiesznie do Rzymu dziewięćdziesięciosześcioletniego patriarchę Gherardo. Nieomal odmówiono temu sparaliżowanemu i trzęsącemu się starcowi wstępu na konklawe. Wprawdzie został mianowany seniorem kardynałów przez Innocentego VIII, ale nie zostało to ogłoszone.

Tak przedstawiała się sytuacja wyjściowa podczas wyboru papieża w 1492 roku. Większością w kolegium kardynalskim dysponowali Włosi. Początkowo nikt nie myślał poważnie o wyborze hiszpańskiego kardynała. Jednak ambitny papieski wicekanclerz pracował dla siebie z niebywałym kunsztem. Jego atutem było to, że nie był Włochem i stał ponad wszelkimi walkami partyjnymi. Nie miał też żadnych związków z królami hiszpańskimi i francuskimi, jak kardynałowie Sforza i delia Rovere. Był też od nich starszy, bowiem tamci nie przekroczyli trzydziestki. W przypadku jego wyboru nie należało się obawiać nadmiernie długiego panowania.

Włochom bardzo odpowiadało, że ten hiszpański kandydat nie miał we Włoszech żadnego poparcia i był skazany na samotność. Poza tym istniejąca gromada jego bastardów mogła być wystarczającą przeszkodą w wyborze na papieża.

Z drugiej strony, uważany był za jednego z najbogatszych książąt Kościoła. Posiadał niewyczerpane zasoby beneficjów. Każdy kardynał, oddając głos na niego, mógł liczyć na sowitą nagrodę.

Borgia przedstawił im wszystkim opracowany jak w sztabie generalnym plan, dokładny podział swoich beneficjów w wypadku wyboru. Kardynałowi Ascanio Sforza obiecał stanowisko wicekanclerza z Cancelleria i całym jej majątkiem. Do tego biskupstwa Eger i Erlau oraz dowództwo nad zamkiem Nepi, który właśnie został przez Borgię wybudowany. Kardynałowi Rinaldo Orsini, najbardziej związanemu z partią neapolitańską, zaproponował piękne biskupstwo hiszpańskie Cartagena, stałą legację w Marchii i dowództwo w Soriano i Monticelli koło Rzymu. Kardynałowi Savelli zaoferował biskupstwo Majorki, archiprezbiterium S. Maria Maggiore w Rzymie i dowództwo w Civita Castellana. Swoje własne biskupstwo Pamplona w Królestwie Navarry obiecał Genueńczykowi Pallavicini; arcybiskupstwo kardynalskie Porto, które zawsze należało do najstarszego rangą kardynała, Wenecjaninowi Michieli.

Jak powtarzano w Rzymie, sekretarze starego patriarchy Gherardo podtrzymywali podczas głosowania jego rękę, za co otrzymali sowite łapówki. Podobnie inni kardynałowie obdarowani zostali bogatymi opactwami, katedrami i innymi beneficjami.

To oszustwo wyborcze opłaciło się: obcokrajowiec, pozbawiony politycznej podpory, zwyciężył Włochów. Zaślepieni bogactwem podarunków, wybrali go jednomyślnie w czwartym i ostatnim głosowaniu nocą 11 sierpnia 1492 roku jako 210 papieża w historii Kościoła.

Republikanin Infessura skomentował wyniki wyborów w sposób bardzo arogancki:

“Zaraz po swym wyborze papież Aleksander VI rozdał biednym wszystkie swoje bogactwa”.

Kardynałowie byli całkowicie zadowoleni, gdyż wybór znalazł również uznanie wśród ludu. Zapomniano o wszelkiej rywalizacji. Tym razem nie było mowy o lęku przed zamieszkami i bijatykami, zwykle występującymi po wyborze papieża.

Zapomniano też o tradycyjnej wrogości wobec panowania obcokrajowców; o czasach, kiedy Rzymianie szturmowali pałac młodego Hiszpana i urządzali prawdziwe polowania na “Katalończyków”.

Już przed wyborem Borgia wiedział, że musi przypodobać się ludowi “chlebem i igrzyskami”; wprowadził hiszpańskie stroje i uroczystości, a rzymianom pokazał nawet walkę byków na Piazza Navona.

Radośnie krzyczące tłumy powitały papieża, gdy ten po konklawe udawał się do Bazyliki Św. Piotra. Następnego wieczora urządzono na jego cześć wspaniały pochód z pochodniami. Brało w nim udział ośmiuset mieszczan na koniach. Wszędzie w mieście paliły się okolicznościowe ogniska.

Z okazji papieskiej koronacji Rzym otrzymał wspaniałą dekorację. Ulice ozdobiono ołtarzami i girlandami z kwiatów. Z łuków triumfalnych patrzył na Wieczne Miasto hiszpański byk Borgii. Właściciela herbu sławiono w najwyższych tonach:

“Cezar uczynił Rzym wielkim, teraz Aleksander podnosi go odważnie na szczyt — tamten był człowiekiem, ten Bogiem!”

Komentarz pewnego kronikarza:

“Nawet Marek Antoniusz nie był przyjmowany przez Kleopatrę z takim przepychem, jak Aleksander VI”.

Cały Rzym był na nogach, gdy rankiem 26 sierpnia Borgia-papież opuszczał na czele procesji Plac Św. Piotra. Pochód koronacyjny trwał prawie cały dzień.

Dopiero po południu dotarł papież do kościoła S. Giovanni na Lateranie. Kiedy Jego Świątobliwość zsiadał z konia, padł nieprzytomny na ręce swych towarzyszy. Wiele godzin spędzonych w spiekocie było dla niego zbyt wielkim wysiłkiem. Służba ocuciła go zimną wodą i poprowadziła do Cappella Sancta Sanctorum, gdzie miały zakończyć się uroczystości. Aleksander omdlał ponownie przed ołtarzem kaplicy. Takie ataki utraty przytomności nawiedzały go potem wiele razy, kiedy był bardzo podniecony.

Już w okresie młodości Hiszpan odegrał kluczową rolę przy wyborze nowego papieża. Do Tronu Piotrowego kandydowali wówczas dwaj kardynałowie, najbogatszy i najbiedniejszy: Francuz d’Estouteville i Włoch Piccolomini.

Faworytem był naturalnie kardynał d’Estouteville. Uchodził za bogatego i potężnego. Wybór jego oznaczałby rozdanie wielu pięknych beneficjów. Nie szczędził też obietnic dla uzyskania większości głosów.

Podczas konklawe ten mający najwięcej szans kandydat spotkał się z nieufnością wyborców. Włoscy kardynałowie obawiali się jego potęgi i francuskiej narodowości. Ponadto — wraz z papieżem — obcokrajowcem pojawił się też strach z powodu niedawnego wygnania Kurii do Awinionu.

Niespodziewanie po najbogatszym kardynale o Tron Piotrowy ubiegał się najbiedniejszy z zebranych na konklawe kardynałów, Enea Silvio de Piccolomini.

Także przeciwko niemu wysuwano liczne zastrzeżenia; miał burzliwą przeszłość i do tego kapelusz kardynalski nosił od niedawna. Musiał użyć całej swej sztuki przekonywania, aby zdobyć dla siebie głosy wątpiących. Również Rodrigo Borgia był początkowo przeciwko jego kandydaturze. Opowiadał później Piccolomini, że skłonił młodego Borgię do zmiany decyzji, nazywając go “młodym osłem” i “niedoświadczonym chłopcem”.

Tajne głosowanie zakończyło się dla obu kandydatów patem. Decyzję należało teraz podjąć przez tak zwane accesso; przy tym sposobie głosowania każdy kardynał, na oczach wszystkich, musiał stanąć przy wybranym przez siebie kandydacie.

W sali konklawe zapanowała cisza. Kardynałowie patrzyli na siebie w milczeniu. Każdy czekał, który wstanie pierwszy i okaże swój wybór.

Wydawało się, że accesso jest także nie do przeprowadzenia. Żaden z kardynałów nie chciał otwarcie ryzykować i czynić z siebie pośmiewiska, stając przy pokonanym i znienawidzonym później kandydacie.

Cisza na konklawe była obezwładniająca. Kto zrobi pierwszy krok?

Nagle wstał Rodrigo Borgia i stanął obok Piccolominiego:

“Jestem za kardynałem ze Sieny”.

Postawa Borgii nie tylko zapewniła wybór Piccolominiego jako Piusa II (1458-1464), ale również bardzo mu się opłaciła. Pius bogato wynagrodził swego wiernego sprzymierzeńca; uczynił go ostatecznie biskupem Walencji i potwierdził wszystkie jego urzędy i godności. Szczególną nagrodą było zezwolenie papieża na udział Borgii w ogromnym dziedzictwie jego brata, Pedro Luisa*.

* Pedro Luis de Borgia był księciem Spoleto, naczelnym dowódcą wojsk papieskich i prefektem Rzymu [przyp. red.].

Przekupstwo beneficjami nie było oczywiście wynalazkiem Piusa II. Stanowiło już w Rzymie wielowiekową tradycję. Nowo wybranym papieżom nie chodziło tylko o zabezpieczenie swych kardynałów w środki materialne, ale przede wszystkim o ich wpływy i władzę polityczną. Z urzędami papieskimi otrzymywanymi od pontifexa związana była często władza ziemska. I tak kardynałowie decydowali nie tylko o sprawach opactw i klasztorów, ale i o losach księstw i hrabstw.

Sergiusz II (844-847) był pierwszym papieżem, który wsławił się handlem urzędami. Rozpoczął od wyświęcenia na biskupa swego brata, obciążonego, według kronikarza, “przestępczymi uczynkami”. Następnie papież używał władzy w Watykanie, aby uprawiać handel dobrami kościelnymi. Sergiusz nie obawiał się sprzedawania całych biskupstw i uchodzi za praojca symonii, handlu urzędami. Wielu następców brało zeń przykład. Oczywiście, umowy i układy, do których dochodziło w wyniku symonii, były nielegalne z punktu widzenia prawa kanonicznego. Jednak z biegiem czasu stały się ogólnie przyjętą praktyką.

Benedykt IX (1047-1048) doprowadził ten system do zenitu. Pisze o nim Desiderius de Montecassino, późniejszy papież Wiktor III (1086-1087), że “siłą panował nad Rzymem, miastem bezprawia, i prowadził rozwiązłe życie paszy”, a to oczywiście kosztowało wiele pieniędzy.

Benedykt, pochodzący z rodu Tuskulańczyków, obejmował Tron Piotrowy trzykrotnie; po raz pierwszy został na nim osadzony w 1033 roku w bardzo młodym wieku przez swego ojca Alberyka III, z pomocą cesarza Karola II. Pod koniec 1044 roku wypędzono go z Rzymu i obrano biskupa Johannesa von Sabina jako antypapieża Sylwestra III. Jednak już w marcu 1045 roku udało się Benedyktowi IX pozbawić go władzy i ponownie wstąpić na tron. Jeszcze tego samego roku ten “występny młodzieniec” sprzedał tiarę z zyskiem. Jako odstępne otrzymał tysiąc funtów srebra. Oczywiście, najwyższy urząd pozostał w rodzinie. Następcą został jego chrzestny ojciec Johannes Gratianus, który pozostawał przy władzy przez dwa lata (1045-1046) jako Grzegorz VI. Następnie na tron ponownie powrócił Benedykt. Jak donosi kronikarz, “do roku 1048, poprzez swoje machinacje, doprowadził papiestwo do granicy wytrzymałości”.

Nie tylko papieże i kardynałowie próbowali korzystać z każdej zmiany władzy w Watykanie. Również prości rzymianie zarabiali pieniądze, dokonując zakładów o wysokie sumy przed każdym wyborem papieża. Według Aretina, najdziwniejszy zakład zrobiła w 1521 roku kurtyzana Matrema non vole (Moja matka tego nie chce). Już samo jej “imię” wskazuje na profesję, jaką się zajmowała. Także jej matka zarabiała pieniądze na ulicy.

Z powodu urody, już od wczesnych lat przyciągała Matrema spojrzenia mężczyzn. Gdy tylko się zbliżali, wołała: “Moja matka tego nie chce!”, a ten “artystyczny pseudonim” przetrwał nawet wtedy, gdy już nie była aniołem niewinności. Stała się niezwykle popularną kurtyzaną, obracała się w najwyższych kręgach kościelnych i miała romans z kardynałem Campeggi, biskupem Bolonii. W każdym razie, tak donosi Sanudo w swoich zapiskach.

Kiedy Leon X, zasiadający na Tronie Piotrowym od 1513 roku, zmarł niespodziewanie l grudnia 1521 roku, rozgorzała walka pomiędzy wpływowymi rodzinami o kandydata na jego miejsce. Opór przeciw następnemu papieżowi Medyceuszowi był wielki. Wybór na konklawe przeciągał się, co dawało rzymianom okazję do robienia coraz wyższych zakładów.

Także Matrema nie mogła się temu oprzeć. W rzymskim centrum handlowym Banchi obwieściła pisemnie:

“Signora Matrema non vole, kurtyzana zamieszkała przy Torre Sanguigna, prześpi się chętnie z mężczyzną, podda się jego żądzom i figlom, jeśli da on w formie zabezpieczenia sto dukatów na wypadek, gdyby kardynał, którego ona wymieni przed wyborami, został papieżem. Jeśli tak się nie stanie, będzie spała z zakładającym się przez trzy noce bez wynagrodzenia”.

Nie wiadomo, czy ktoś podjął to wyzwanie prostytutki. Wynik wyborów musiał być jednak dla Matremy niemiłym zaskoczeniem, bowiem nowym papieżem został pochodzący z Utrechtu Hadrian VI, człowiek o surowych obyczajach.

Początkowo musiał uporać się z następstwami pontyfikatu Leona X, który pozostawił po sobie górę długów. Leonowi, prawdziwemu papieżowi renesansu w najlepszym tego słowa znaczeniu, udało się wydać rekordową sumę czterech i pół miliona dukatów. Suma to niewyobrażalna, kiedy pomyśli się, że wówczas można było kupić dom w Rzymie za sto dukatów.

Leon X wyśrubował budżet poprzednika Juliusza II z czterdziestu ośmiu tysięcy dukatów rocznie do podwójnej sumy w roku następnym. Próbował wszelkich trików, by wyrównać deficyt w kasach. Planował, na przykład, podwyższyć podatek solny (sól była bowiem wówczas jednym z najważniejszych towarów). Przecenił jednak swoją władzę i musiał ustąpić wobec oporu kupców.

Leon X zmuszony był w potrzebie pożyczać olbrzymie sumy pieniędzy, aby móc prowadzić wystawne życie. Oprocentowanie jego pożyczek dochodziło do czterdziestu procent i doprowadziło Watykan do ruiny.

Wreszcie sprzedano wszystko to, co otaczało Święty Tron i co nie było przynitowane lub przybite gwoździami; zastawiono srebra, cenne dywany, a słynne statuy apostołów przeszły w ręce bogatych zbieraczy i miłośników sztuki wśród szlachty.

Lecz stało się jeszcze gorzej: w chwili śmierci papieża długi w domu __owym Bini urosły do dwustu tysięcy dukatów. __ierskiej rodzinie Strozzi groziło __ructwo, ponieważ Jego Świątobliwość był niewypłacalny. Kardynałowie, faworyci i służba stanęli również w obliczu ruiny finansowej, bowiem i oni pożyczali papieżowi oraz ręczyli swymi synekurami.

Leon X nie był przypadkiem odosobnionym. Po śmierci wielu papieży tłumy plądrowały pomieszczenia Watykanu, a następcy na Tron Piotrowy byli zapraszani najpierw do kasy.

Innocenty VI (1243-1254) zaledwie wprowadził się do Watykanu, a już wierzyciele biegali za nim. Jego poprzednik z rodu Orsinich pożyczył u rzymskich kupców czterdzieści tysięcy dukatów. Przez wiele dni oblegali papieża w auli i głośno żądali, by Jego Eminencja zapłacił wreszcie długi. Dopiero po uregulowaniu tych spraw przez następców zmarłych papieży można było zająć się umocnieniem władzy. W pierwszej kolejności zaopatrywano w urzędy kościelne własną rodzinę. Najwięcej oddania oczekiwał papież od swoich dzieci, siostrzeńców, bratanków i kuzynów oraz innych krewnych.

Nepotyzm rozwinął do perfekcji Sykstus IV (1471-1484). Przewyższył w tym względzie wszystkich swoich poprzedników. Już w ciągu trzech pierwszych miesięcy pontyfikatu mianował kardynałami trzech swoich siostrzeńców i bratanków. W sumie, z dziewięciu nepotów Sykstusa sześciu zostało kardynałami, a inni książętami i hrabiami. Synekury, jakie im przy tym rozdał, mogłyby w sumie stworzyć wspaniałe księstwo. Szczytem kumoterstwa było zapisanie przez Sykstusa spokrewnionemu z nim Pietro Riario pięciu biskupstw, patriarchatu Konstantynopola i znaczącego opactwa Św. Ambrożego w Mediolanie. Przynosiło mu to rocznie okrągłą sumę sześćdziesięciu tysięcy dukatów.

Urzędy i stanowiska darowywano nie tylko swoim krewnym. Również faworyci, jak na przykład artyści, otrzymywali ważne funkcje w Watykanie, które gwarantowały im wielkie dochody. To lukratywne targowisko stanowisk rozbudował przede wszystkim Innocenty VIII. Każdy mógł u niego kupić wysoko notowany urząd. Szczególnym popytem cieszyły się stanowiska Secretarius Domesticus albo Secretarius Intimus. Papież ustanowił etaty dwudziestu sześciu sekretarzy, za które oczywiście brał pieniądze. Poza tym mianował pięćdziesięciu dwóch Plumbatores. Odpowiedzialni byli za dokumenty i pieczęć papieską, za co pobierali odpowiednie opłaty. Także dekrety i edykty papieskie były w ich gestii. Te dzieła sztuki pisarskiej pieczętowano okrągłymi kulkami ołowianymi, wiszącymi na cienkich, jedwabnych i konopnych sznurkach.

Kwitnący interes handlu dokumentami stworzył odpowiedni klimat do nadużyć. Różne dokumenty sporządzano od ręki, bez wiedzy papieża i sprzedawano; było to “przestępstwo kardynalskie”.

W 1489 roku Innocenty VIII zawiesił za fałszowanie dokumentów dwóch sekretarzy. Późniejszy papież Paweł IV (1555-1559) jako młody człowiek spędził jakiś czas w więzieniu w Zamku Św. Anioła za fałszowanie dokumentów Borgiów.

Moralność w interesach nie interesowała ani nepotów, ani faworytów, ani samego papieża. Liczył się tylko stały dopływ pieniędzy.

Egzotycznym przykładem jest los Djema, syna tureckiego sułtana, którego dobrowolne “uwięzienie” w Watykanie uczyniło Innocentego VIII bardzo bogatym.

Djem uciekł od swego brata Bajazeta II i oddał się pod opiekę joannitów. Ci zapewnili mu azyl najpierw na Rodos, a potem w siedzibie Wielkiego Mistrza we Francji. W końcu papież uzyskał jego wydanie i syn sułtana przybył do Rzymu, by żyć pod opieką najwyższego pasterza chrześcijan.

Kronikarze opisują wjazd Djema do Wiecznego Miasta jak bajkę z tysiąca i jednej nocy. Wspaniałość jego świty dorównywała przepychowi dworu papieskiego.

Sama postać orientalnego księcia wydawała się rzymianom gigantyczna. Malarz Mantegna powiedział, że Djem ze względu na swoją wagę porusza się “jak słoń”. Jego turban “grań turco” zrobiony był z trzydziestu łokci delikatnego materiału. Ten człowiek Wschodu, tak wspaniale przyjmowany przez kardynałów, nie okazywał lęku przed dotykiem papieża, nie mówiąc już o szacunku i czci. Objął on Ojca Świętego i, jak przekazuje mistrz ceremonii Burchard, jego dwór bezceremonialnie usiadł przed Innocentym po turecku.

Djem stanowił dla papieża interes jego życia. Za przetrzymywanie księcia, którego Bajazet II obawiał się jako rywala, otrzymywał papież od sułtana czterdzieści pięć tysięcy dukatów w złocie, co stanowiło czwartą część jego dochodów.

Czas upływał Djemowi w Rzymie niezwykle przyjemnie. Papież zabiegał, by gościowi niczego nie brakowało. Brał udział w polowaniach z kardynałami i jeździł z nimi konno wraz ze swoją turecką świtą. Ciągle jednak żył w strachu przed siepaczami brata. Każde pismo od Bajazeta było lizane przez posłańca. W ten sposób Djem chciał mieć pewność, że listy nie są zatrute. Papież chronił swego gościa jak drogocenny klejnot. Był on bowiem źródłem dochodów tak długo jak żył, a jego brat płacił ogromne sumy. Poza regularnymi, corocznymi dochodami, Innocenty wymógł jeszcze na sułtanie relikwię, ostrze “Świętej Włóczni”. Wprawdzie w ten sposób papież zarabiał duże sumy pieniędzy, ale też i ryzykował swoją opinię u rzymian. Szydzili oni, że dwory sułtana i papieża sąsiadują ze sobą.

Nie każdy papież miał dostęp do takiego źródła zysków, a zobowiązania płatnicze były olbrzymie. Chroniczny brak pieniędzy rozpoczynał się zwykle już wtedy, gdy rozdano beneficja i uregulowano zobowiązania poprzednika. Patronowanie sztuce, kupowanie przychylności świeckich władców, wytworny dwór, a również metresy i kurtyzany, dzieci i bastardzi — to wszystko wymagało finansowania i utrzymania. Już w IX wieku papieże poszukiwali nowych źródeł dochodów z powodu chronicznego braku pieniędzy. Handel relikwiami był tą magiczną formułą, która uzdrowiła watykańskie finanse.

W okresie rzymskiej _okracji chrześcijaństwo zostało opanowane makabrycznym nałogiem: każdy zbierał cząstki świętych zwłok. Słudzy Boga, a także rzymianie uczynili z tej potrzeby prawdziwy przemysł. Oferowali świętości i wszystko, co było z tym związane. Od ludzkich kości po święte obrazki, od wartościowych obrazów z katakumb po sakralne naczynia, wszystko zostało sprzedane. Strażnicy cmentarni szczególnie w nocy byli narażeni na napady, ponieważ w tych dziwnych czasach dziwnej świadomości prawnej kradzież świętych zwłok już nikogo nie hańbiła. Tak więc, plądrowano cmentarze. W 827 roku Frankowie zrabowali szczątki świętych Marcellina i Piotra, w 849 roku pewien kleryk z Reims ukradł zwłoki, które przypuszczalnie należały do Heleny, matki Konstantyna Wielkiego.

Zapotrzebowania na święte relikwie nadchodziły z całego świata i trudno je było zaspokoić. Sprytni handlarze stosowali wiele trików, by zrealizować te zamówienia i dostarczyć “świętych” kontrahentowi; wiele zwłok, przy odpowiedniej aranżacji, już w momencie odtransportowania czyniło “cuda”.

Papieże szybko zaakceptowali te błyskawiczne interesy, przynoszące niebagatelne sumy. Nocą urządzano wspaniałe przemarsze z udziałem księży, a procesje z pochodniami towarzyszyły zwłokom podczas ich wyprowadzania z miasta.

Poza tym, władcy Kościoła kierowali się w owym czasie maksymą: “syty lud nie burzy się”. W IX i X wieku papieże musieli ciągle liczyć się z tym, że zostaną wypędzeni ze Świętego Miasta przez potężne rody rzymskie.

Prawie przypadkowo dostojnicy watykańscy odkryli, obok zyskownego handlu relikwiami, inny interes: turystykę religijną. Coraz więcej pielgrzymów napływało do Rzymu. Celem tych pielgrzymek było confessio przy grobie Św. Piotra na Lateranie. Składano tam dary, stanowiące ważne źródło dochodu dla papieży. Wszyscy, począwszy od cesarzy i szlachty, po maluczkich i żebraków, pielgrzymowali do Rzymu, podobnie jak wyznawcy islamu do Mekki.

Papieżem, który szczególnie obdzierał pielgrzymów ze wszystkiego, co posiadali, był Benedykt IX (1032-1044). Grzechy jego zostały napiętnowane przez papieża Wiktora III (1086-1087). Benedykt całkowicie zapomniał o miłości bliźniego; rabował pielgrzymów już w drodze do świętych miejsc.

Pełny rozkwit pielgrzymowania nastąpił za Bonifacego VIII na początku XIV wieku. Obiecał on wszystkim pielgrzymującym odpuszczenie popełnionych grzechów.

Jest to prastara idea. Już starożytni Egipcjanie znali “sąd nad duszami”, lęk przed ukaraniem po śmierci za popełnione grzechy. Sekretarze wielkich kapłanów sprzedawali dokumenty z korzystnymi werdyktami, ułatwiającymi uzyskanie zbawienia duszy.

Zwyczaje Egipcjan i Hebrajczyków wydawały się dla chrześcijan, według mniemania Bonifacego VIII, zbyt proste. Wprowadził on tradycję lat jubileuszowych. Odbyta w takim roku pielgrzymka do Rzymu dawała odpust absolutny. Zastępca Chrystusa ustanowił bullą Antiquorum habet fidem z 22 lutego 1300 roku odpust zupełny za odbycie pielgrzymki do Bazyliki Św. Piotra i Pawła w Rzymie.

Napływ ludzi był trudny do wyobrażenia. Codziennie dwieście tysięcy pokutników oblegało Wieczne Miasto. Schroniska pękały w szwach. Do świętych miejsc pielgrzymowało każdego dnia trzydzieści tysięcy ludzi. Musiano poszerzyć mosty na Tybrze, by sprostać napływającym masom ludzkim. Interesy kwitły.

Rok jubileuszowy stał się więc złotym okresem dla rzymian, a przede wszystkim dla papieża. Bonifacy był tym, który znalazł klucz do raju, tak się przynajmniej wydawało wszystkim chrześcijanom.

Każdy przestępca znajdował wybawienie. Czy to dzieciobójca, czy to kazirodca; wystarczyła pielgrzymka do Rzymu z odpowiednim pismem biskupa. W tych “paszportach” zawarto reguły, jakimi grzesznik musiał się kierować.

Zalecenia biskupów doprowadziły z kolei do kuriozalnych procesji: półnadzy, zakuci w łańcuchy, z żelaznymi pierścieniami pokutnymi na szyi wędrowali przez całą Europę mordercy i inni przestępcy. Historycy powiadają, że “historia pielgrzymek jest zarazem historią kryminalną tego okresu”. W czasie wędrówki pielgrzymi musieli stemplować swoje “paszporty” u biskupów i opatów; otrzymywali za to schronienie i jedzenie.

Praktyki te wykorzystywali również szarlatani i oszuści, okpiwając księży i mnichów rzekomymi cudami. “Głuchoniemych” uzdrawiano z ich cierpień, a “ślepi” mogli znów widzieć.

Pielgrzymki pozwoliły Bonifacemu VIII, w pewnym sensie, zaspokoić jego nienasycone potrzeby finansowe. Już współcześni papieżowi wyśmiewali się z niego, jego chorobliwej buty i próżności. On sam w czasie Świętego Roku ubierał się jak cesarz i krzyczał: “Jestem cezarem! Jestem imperatorem!”. “Imperator” nie potrafił jednak utrzymać się na Tronie Piotrowym przez jedno dziesięciolecie. Zmarł pozbawiony władzy i biedny jak wielu z tych, którym odpuścił grzechy.

Papieże renesansu doprowadzili handel odpustami do zenitu, umożliwiając uzyskanie odpustu na miejscu od biskupa. Pielgrzymka do Rzymu nie była już więc potrzebna.

Najsłynniejszym przykładem tej metody są interesy Albrechta, arcybiskupa Magdeburga i Moguncji. Podjął on w domu __owym Fuggera kredyt w wysokości dwudziestu czterech tysięcy dukatów, by spłacić papieżowi swoje biskupstwo. Papież z kolei zezwolił przedsiębiorczemu słudze Kościoła na kwitnący handel odpustami, by w ten sposób spłacił zaciągnięte długi. Pod jednym warunkiem: połowę dochodu zatrzymywał biskup, a drugą połowę przeznaczano na budowę Bazyliki Św. Piotra w Rzymie. Biskup polecił swemu pomocnikowi, dominikaninowi Tetzelowi, rozreklamować tę ideę; a można było otrzymać jedyny w swoim rodzaju odpust. Obiecywał on kupującemu, że odzyska czystość i niewinność, jaką posiadał podczas chrztu, “tak, że gdy (nabywca) umrze, bramy piekieł będą dla niego zamknięte, a bramy wiecznego raju szczęścia i radości otwarte”.

Z całej okolicy podążali wierni do Moguncji, by skorzystać z tej jedynej okazji. Entuzjazm był tak wielki, że nieraz na dokumencie odpustu brakowało zwyczajowego zdania o wybaczeniu winy tylko tym grzesznikom, którzy “mają serca żałujące i usta spowiadające”.

Takie praktyki były oczywiście wodą na młyn Reformacji. Już humanista Erazm z Rotterdamu w dziele Pochwała głupoty piętnował komercjalizację boskiego przebaczenia:

“Cóż mamy powiedzieć o tych, co ufają szczęśliwemu szaleństwu z fałszywymi przeprosinami za swoje grzechy? Życie Chrystusa w pełni ukazuje cały tego bezsens. Księża pozwalają na takie rzeczy, a nawet je popierają. Wiedzą o tym, że przynosi to duże pieniądze”.

Kościelne “zaświadczenia czystości” z Moguncji inspirowały artystów tego okresu do ironicznych wypowiedzi. Tak na przykład, ze swego punktu widzenia, ówczesne stosunki przedstawiał Holbein. Na jednym z jego rysunków widzimy skrzynię, przedstawioną jako olbrzymią skarbonkę ze szczeliną, która przyjmuje wpływy pieniężne czcigodnego biskupa. Skarbonka ma cztery klucze. Jeden z nich należy do __u Fuggera, inny do papieża.

VIII

Mordercy na Tronie Piotrowym
Władza sztyletu, trucizny i tortur

Grabarze przyszli o pierwszym brzasku rozpoczynającego się dnia. Gdy podeszli do grobu, zastygli na chwilę w milczeniu.

Byli przyzwyczajeni do surowych warunków i do dni spędzanych w zimnym i pozbawionym uczuć świecie zmarłych. Tego ranka jednak mieli wykonać zadanie, które nie mieściło się nawet w ramach regulaminu ich cechu: mieli ekshumować zmarłego, któremu papież chciał wytoczyć proces. Człowiek spoczywający w grobie nie był zwykłym śmiertelnikiem. Poprzysiągł sobie, że nie będzie dążyć do żadnej duchownej godności i będzie unikać Rzymu. Jednak, jak wielu księży przed nim, nie dotrzymał przysięgi. Został wyświęcony na papieża i, tak jak jego poprzednicy, utrzymywał dwór w Watykanie.

Przez pięć lat nosił tiarę, ale jego słabość była równa jego nieskazitelności.

O tym wszystkim musieli myśleć stojący nad grobowcem mężczyźni.

Panowała cisza.

Wiedzieli, że była to niebezpieczna i zgubna cisza, zwodniczy spokój. Wielu papieży zdobywało tron po trupach. Grzechy ich zepchnęły Watykan na skraj przepaści i zamieniły Zamek Św. Anioła w siedlisko zła.

Poprzedników swych usuwali torturami, sztyletem i trucizną. W owym czasie mało który papież umierał śmiercią naturalną, a i zmarli nie uniknęli zemsty następców.

Mężczyźni patrzyli na grobowiec. Przed dziewięcioma miesiącami pochowano tu po chrześcijańsku Ojca Świętego. Teraz mieli go wyrwać z wieczystej ciemności na rozkaz jego sukcesora.

Nowy papież był faworytem swego poprzednika, jego protegowanym i przez niego wyświęconym na biskupa. Teraz, gdy sam zasiadł na Tronie Piotrowym, występuje jako sędzia, wysuwając ciężkie oskarżenia przeciw zmarłemu.

Ponieważ nie mógł skazać żywego, rozkazał trupa wydobyć z grobu i z zachowaniem wszelkich form wytoczyć mu proces przed synodem.

Światło wschodzącego słońca oślepiało teraz mężczyzn i malowało ich czoła, nosy i ręce.

,,No, na co jeszcze czekacie!” — usłyszeli głos swego zleceniodawcy. — ,,A może boicie się nieboszczyka?”

,,Boże, przebacz nam” — wymamrotał jeden z mężczyzn.

Rozpoczęli pracę. Przez chwilę słychać było tylko ich oddechy oraz odgłosy kilofów i skrobanie pracujących łopat.

Wreszcie otworzyli grób. Przykry fetor wypełnił powietrze. Wydawało się, że przebili drzwi do jakiegoś cuchnącego pomieszczenia.

Mężczyźni przycisnęli chustki do ust i nosa, przyglądając się pogrążonemu w rozkładzie ciału zastępcy Chrystusa.

Czaszka była naga, pozbawiona tkanek. Tam, gdzie kiedyś znajdowały się oczy, nos i usta, ziały teraz głębokie, ciemne otwory. Warg już też nie było, a w miejscu ich szczerzyły się sczerniałe, spiczaste jak u psa zęby.

,,Co mamy teraz zrobić?” — zapytał jeden z mężczyzn.

,,Ubierzcie zwłoki w szaty papieskie”.

Mężczyźni wahali się przez chwilę. Ich członki drżały jak podczas zimowego, lodowatego deszczu.

Zleceniodawca podniósł palec do góry, jakby chciał ich ostrzec — “Zmarły zgrzeszył, nie jest już wart nazwania go synem niebios. Zabierzcie go do Lateranu, żeby papież mógł go osądzić”.

Grabarze nie wahali się już dłużej i poczęli odziewać zwłoki w papieskie szaty. Następnie ponieśli zmarłego do sali Pałacu Laterańskiego, gdzie zgromadzili się najwyżsi dostojnicy Kościoła.

Papież miał na sobie wspaniałą purpurową szatę obszytą złotymi galonami i koronkami, a na głowie tiarę bogato zdobioną drogimi kamieniami. Oczy jego lśniły mocno i pewnie.

“Posadźcie zmarłego na tronie!” — rozkazał. Wtedy uniósł prawicę w grożącym geście i skierował na oskarżonego — “Bóg wyznaczył naszemu Kościołowi zadanie przeciwstawienia się grzechom, ochrony świata chrześcijańskiego i Słowa Bożego, tak, jak wyjawił to prorokom i apostołom. Wobec tego żądam, by unieważnić jego wybór i wszystkie jego duchowne działania”.

Oczy papieża miotały iskry na zebranych kardynałów, słuchających jego słów w nabożnym skupieniu.

,,Za karę oskarżonemu zostaną odrąbane błogosławiące pałce prawej ręki, a następnie pogrzebie się go na cmentarzu dla obcych”.

***

Ta inscenizacja horroru stanowi najbardziej makabryczny rozdział w długiej historii papiestwa i jest określana przez historyków jako “trupi synod”.

Badacze Kościoła jednomyślnie wskazują na głównego aktora, papieża Stefana VI (896-897), który nakazał ekshumować zmarłego poprzednika Formosusa (891-896) i wytoczył mu proces. Stefan VI określany jest również przez nich jako “patologiczny potwór” i “perwersyjna szkarada”.

Nieliczne i skąpe jak dotąd źródła utrudniają historykom wyjaśnienie politycznych, osobistych i legendarnych przyczyn tego odrażającego widowiska. Podczas gdy jedni przypuszczają, że chodziło o “zaklinanie diabła, egzorcyzmy najokrutniejszej natury”, inni sądzą, że Stefan VI działał z motywów “zemsty osobistej”.

Zwolennicy teorii egzorcyzmów argumentują, że Stefan VI zwołał “trupi synod”, aby uwolnić się od “lęku przed czarną magią Formosusa”. Ten, kto posadził zwłoki na tronie i przeprowadził nad nimi sąd, musiał być przekonany, że jedynie tą drogą można uwolnić papiestwo od “przemocy demonów i sił piekielnych”. Patologiczny lęk “trupiego papieża” przed swym poprzednikiem potwierdza w sposób oczywisty fakt, że kazał jego cadaver* po raz drugi wygrzebać i wrzucić do Tybru.

* (łac.) trup, padlina [przyp. red.].

Faktem jest, że “trupi synod” stanowi punkt kulminacyjny epoki, w której poszczególne ugrupowania rzymskie spierały się aż po grób. Morderstwa należały do codzienności, a papieże byli zarówno ich sprawcami, jak i ofiarami. Watykan, ostoja miłości bliźniego, stał się gabinetem morderców.

Historia papieża Formosusa rozpoczęła się w roku 891, kiedy to 6 października został wybrany na Tron Piotrowy. Wcześniej znany był ze swojej pracy misyjnej w Bułgarii i udziału w sprzysiężeniu szlachty przeciw Janowi VIII (872-882).

22 lutego 896 roku koronował Arnulfa z Karyntii na cesarza i zmarł w sześć tygodni później, po pięciu latach sprawowania urzędu. Zaraz po śmierci przeciwnicy jego podnieśli głowy i doszło do powstania mas ludowych.

Na Tronie Piotrowym osadzono Bonifacego VI (896), duchownego, któremu już raz odmówiono święceń. Był on kruchym, cierpiącym na artretyzm człowiekiem; zmarł już po czternastu dniach pontyfikatu.

Kolejnym papieżem został profanator Stefan VI. W kilka miesięcy po “trupim synodzie” został uwięziony i uduszony przez swoich przeciwników.

Pontyfikaty następnych papieży, Romana i Teodora II, przebiegły w błyskawicznym tempie. Obaj zmarli po kilku tygodniach. Za panowania Teodora odnaleziono na brzegu Tybru zwłoki Formosusa. Zwolennicy zmarłego papieża pochowali go ze wszystkimi honorami.

Papieska karuzela kręciła się dalej. Podczas następnych wyborów na początku 898 roku przewagę uzyskali przeciwnicy Formosusa i wybrali papieżem biskupa Sergiusza III (904-911). Był to już trzeci przypadek w ciągu niewielu lat, w którym przekroczono zakaz przechodzenia z jednego biskupstwa na drugie.

Zanim nowego kandydata zdołano wyświęcić, zwyciężyli zwolennicy Formosusa. Sergiusz musiał ustąpić, a papieżem obrano Jana IX (898-900), który w porozumieniu z cesarzem Lambertem ze Spoleto próbował przywrócić porządek.

W Rzymie zwołano synod, na którym biskupi północnowłoscy potępili sąd nad zmarłym Formosusem.

Akta spalono, a profanów napiętnowano; na pierwszym miejscu naturalnie Stefana VI.

W Rzymie rządzili teraz formozjanie. Do nich należał również papież Benedykt VI (900-903). Po jego śmierci ugrupowanie to podzieliło się. Leon V (903) po niecałych dwóch miesiącach sprawowania władzy został obalony przez prezbitera Krzysztofa, który sam siebie mianował papieżem. Także i on mógł się cieszyć swoją godnością tylko przez kilka miesięcy.

Sergiusz III, słabszy od Jana IX, wykorzystując przerwę, gromadził wokół siebie nowych zwolenników. Wmaszerował do Rzymu, stał się panem miasta i rozkazał uśmiercić obu swych poprzedników: Leona V i Krzysztofa. Ten drugi został uwięziony i zanim zmarł, musiał znieść długie głodowe męczarnie. Podobny los spotkał Leona V.

Wraz z wyborem Sergiusza zwyciężyli przeciwnicy Formosusa; unieważniono wszystkie święcenia, jakie poprzednio przywrócono Formosusowi, a “trupi sędzia” Stefan VI został zrehabilitowany.

Ponowne porachunki z Formosusem udało się przeprowadzić jedynie przez wywieranie nacisków na rzymski synod, a wszystkim przeciwstawiającym się Sergiuszowi groziła banicja na specjalnie przygotowanych do tego celu statkach neapolitańskich. Przeciwników Sergiusza wypędzano z urzędów kościelnych. Pokonani formozjanie nie poddali się jednak i nie uznali jego władzy. Następstwem tego był istny zamęt w środowisku duchownych Rzymu.

Historycy są dzisiaj zgodni co do tego, że wraz z Sergiuszem, który zdobył tron po trupach, osiągnięty został “pierwszy kryzys” tej ponurej epoki.

Lecz tak przedtem, jak i potem, Watykan był miejscem, gdzie morderstwa planowano, a także je wykonywano.

Lista ofiar i sprawców jest bardzo długa i rozciąga się na wiele stuleci. Rozpoczyna ją Paschalis I (817-824), który w swojej rezydencji kazał oślepić i ściąć dwóch przywódców ugrupowania cesarskiego. Co więcej, Paschalis I ogłosił się niewinnym, złożył “przysięgę oczyszczającą” i stwierdził, że dla papieża nie ma ziemskiego sędziego. Ponadto w sposób prostacki oskarżał zamordowanych i dowodził, że zostali sprawiedliwie skazani i ukarani. Mieszkańcy Rzymu sądzili jednak inaczej i nie uwolnili papieża od winy. Dowodem na to, jak go nienawidzono, były poważne zamieszki podczas jego pogrzebu.

Mimo popełnionych zbrodni, Paschalis I został ogłoszony świętym. Uchwałę podjęto, jak mówią aktualne badania historyków Kościoła, “nie ze względu na jego święte przymioty”, lecz że “zasłużył się jako budowniczy rzeczy ważnych dla Kościoła”.

Pierwszego mordu na papieżu dokonano w 882 roku. Ofiarą był Jan VIII, a mordercą pewien jego krewny. Otruł on papieża, który sprawował już od dziesięciu lat swój urząd. Gdy trucizna nie zadziałała dostatecznie szybko, dobił go młotkiem. Przestępstwo to było aktem wstępnym do długiej serii mordów w Watykanie. Do połowy XI wieku zginęło z rąk swoich poprzedników lub przeciwników dalszych siedmiu papieży. Wydaje się, że Jan VIII przepowiedział to zdziczenie papiestwa. W ostatnim liście do cesarza niemieckiego pisał jakby proroczo: “Oczekiwaliśmy światła, a widzę tam ciemność”…

Następną ofiarą w kronice morderstw był Jan X (917-924). Wybór swój zawdzięczał Senatrix Teodorze I z Tusculum. Do annałów historii Kościoła wszedł jako człowiek całkowicie pozbawiony skrupułów.

Dla niego to właśnie, wodza i organizatora dużej armii przeciwko Saracenom, piękna kobieta stała się zgubą. W Rzymie panowała wtedy jak absolutna dyktatorka władcza Marozja. Kiedy papież okazał się niezależny, stał się dla niej ciężarem i kazała go uwięzić, a zaraz potem zamordować.

Zabity został również papież Bonifacy VII (974 i 984-985). Jednak z innych powodów: kazał uwięzić i udusić swoich dwóch poprzedników, Benedykta VI (973-974) i Jana XIV (983-984). Przez rok rządził w Rzymie jak dyktator, aż wreszcie lud zbuntował się przeciwko tyranowi. Zabito go, a zwłoki wleczono po ulicach Wiecznego Miasta.

Następny rozdział, odzwierciedlający okrutną scenerię tej epoki, rozpoczyna się od panowania Grzegorza V (996-999), dwudziestoczteroletniego wówczas Brunona z Karyntii, prawnuka Ottona I Wielkiego. Grzegorz był pierwszym niemieckim papieżem w Watykanie. Zaraz po wyborze koronował na cesarza swego szesnastoletniego kuzyna Ottona III.

Związek tych dwóch młodych władców dostał się jednak w wir tragicznych wydarzeń. Zaledwie cesarz wyjechał z Rzymu, Crescentius Nomentanus złamał przysięgę wierności i mianował się głową miasta. Zmusił Grzegorza do ucieczki i uczynił Jana XVI (997-998) antypapieżem. Nomentanus był Grekiem, nauczycielem Ottona III, a karierę i urzędy zawdzięczał jedynie rodzinie cesarskiej. Kiedy cesarz i papież wrócili do Rzymu, anty-papież uciekł do Kampanii. Tam, bez wiedzy obydwu władców, osadzony został w wieży i okrutnie okaleczony. Znaleziono go bez oczu, nosa, uszu i języka.

Jednak to nie koniec martyrologii tego nieszczęśnika. W obrachunku z nim Grzegorz urządził szczególnie makabryczne widowisko. Okaleczony Jan XVI pojawił się przed synodem i z zachowaniem wszystkich formalności został odwołany z urzędu. Potem posadzono go tyłem na ośle i pędzono po ulicach Rzymu, wystawiając na drwiny i pośmiewisko ludu. Zmarł, zamknięty w klasztorze, po piętnastu latach banicji.

Współcześni badacze historii Kościoła uważają, że przykładne ukaranie przez Grzegorza jego adwersarza należy traktować jako “krwawą pokutę odbytą w zastępstwie wszystkich antypapieży pierwszego tysiąclecia”. Także Crescentius Nomentanus nie znalazł u pontifexa litości: ścięto go w Zamku Św. Anioła.

Obaj następni papieże, Celestyn V (1294) i Bonifacy VIII (1294-1303), wpisani zostali do kronik kościelnych jako ofiary i sprawcy. Historia ich rozpoczęła się od pewnego epizodu ze świętym człowiekiem na wzgórzu, a było to w roku 1294.

Kościół był ponad dwa lata bez papieża. W końcu kardynałowie doszli do porozumienia i wybrali na Ojca Świętego osiemdziesięcioletniego eremitę Pietro del Murrone. Aczkolwiek Celestyn V był chłopskiego pochodzenia i nie zabiegał nigdy o wysokie urzędy, kardynałowie napisali do niego list, donosząc o swojej decyzji.

Do dzisiaj znajduje się w archiwum watykańskim odpis tego zadziwiającego pisma od kolegium kardynalskiego:

“Do Pana Brata Pietro del Murrone z Zakonu Świętego Benedykta: przez Boską Opatrzność, która jak wiatr zwraca się tam, gdzie chce, wybrany został na Najwyższego i Rzymskiego Pontifexa […]”.

Pietro odpowiedział, że jest nieodpowiednim kandydatem na ten urząd. Wiedział dobrze, że najwyższe stanowisko kościelne związane jest z administracyjnymi obowiązkami i odpowiedzialnością, które mu zupełnie nie odpowiadały.

W rzeczywistości już jako “szef zarządu” Kurii nie mógł podołać obowiązkom, gdyż za jego plecami niektórzy kardynałowie sprzedawali bulle, które kupujący sami sobie wypełniali.

Jeszcze tego samego dnia Celestyn ustąpił, “aby ponownie znaleźć spokój i zadowolenie z życia, jakie kiedyś posiadał”. Kardynał Benedetto Gaetani, który skłonił Celestyna do tego kroku, został wybrany 189 papieżem, jako Bonifacy VIII.

Dante potępił tego papieża jako “uzurpatora” i rabusia tronu. Jego przysłowiowa chciwość nie różniła się niczym od jego pychy i patologicznej próżności.

Mamona i władza były dlań ważniejsze niż obowiązki chrześcijańskie. Główną rolę w jego życiu pełniła rodzina Gaetani, której majątek pomnożył już jako notariusz Jana XXI (1276-1277) i nadał jej tytuł książęcy.

Jako najbogatszy magnat finansowy Włoch, nabył, również przy użyciu siły, olbrzymie posiadłości dla rodzinnego klanu. Kazał się uświetniać w posągach i popiersiach, a w Roku Świętym ubierał się w szaty cesarskie i powtarzał — “Jestem Cezarem, jestem Imperatorem”…

Bonifacy VIII również nasłał siepaczy na swego poprzednika Celestyna, zwącego się nadal Pietro del Murrone i prowadzącego znów proste życie pustelnika. Zmarł w więzieniu jako osiemdziesięcioletni starzec.

Wersja oficjalna mówiła o śmierci z przyczyn naturalnych. Sugerowano jednak, że zamordował go jeden z bratanków papieża, wbijając mu gwóźdź w skroń.

Powstały spór z powodu nagłej śmierci świętego człowieka doprowadził do dalszych krwawych rozgrywek. Już wcześniej kardynałowie z rodu Colonna podkreślali w swoim manifeście, że uważają “rezygnację” Celestyna za bezprawną i nie chcieli przyjąć oficjalnej wersji śmierci. Bonifacy VIII rozpoczął więc wyprawę przeciwko zwolennikom swego poprzednika. Kardynałów pozbawił urzędów, skonfiskował ich dobra, a ród Colonna rozkazał wytępić.

Jednak Colonnowie nie poddawali się. Z cichą pomocą francuskiego kanclerza Nogareta, oddani rodzinie ludzie przeprowadzili w 1303 roku zamach stanu i uwięzili papieża, gdy ten zatrzymał się w swym rodzinnym Anagni.

W pewnym sprawozdaniu z tamtego okresu utrwalona została dla potomnych następująca scena:

“Wrogowie Bonifacego zastali go siedzącego na papieskim tronie w płaszczu św. Piotra i w koronie podarowanej przez Konstantyna papieżowi Sylwestrowi. Gdy papież znalazł się przed sądem i pytano go, czy zgadza się zrezygnować z godności papieskiej, powtarzał ciągle: nie, jednak gdyby musiał, wolałby stracić głowę, a po francusku powiedział: Ec le col, ec le cape, co znaczy: Oto mój kark, oto moja głowa. Gdy tylko żołnierze dostali się do pałacu papieskiego, splądrowali jego komnatę i skarbiec. Wszystko, co znaleźli, zabrali ze sobą, a papieża pozostawili biednym jak Hiob. Papież oprócz: «Bóg dał, Bóg wziął» nic więcej nie mówił”.

Trzy dni i noce spędził papież w lochach miasta Verlies, nim uwolnili go krewni. Gdy tylko ujrzał światło dzienne, zażądał zaprowadzenia go na plac publiczny, gdzie prosił kobiety o trochę wina i chleba lub chociaż łyk wody.

“Rzeczy, prowadzące do utraty wiary”, pisał ówczesny kronikarz, rzucają cień na okres panowania 197 pontifexa, Grzegorza XI (1370-1378).

Podczas gdy maruderzy plądrowali kraj, mieszkańcy Cesny powstali przeciwko rządom gwałtu. W kilka tygodni od wejścia papieża do Rzymu kardynał Robert z Genewy brutalnie stłumił powstanie. Bilans: cztery tysiące zabitych.

“Dzień Cesny” został odebrany we Włoszech jako “pierwsze pozdrowienie papieskie” Grzegorza, z którego imieniem była związana ta bezprzykładna orgia mordowania, chociaż tylko po części ponosił on winę za tę masakrę. Katarzyna, wielka święta ze Sieny, piętnowała bezwzględność papieża. Poeta florencki Franco Sacchetti nazwał go “niszczycielem świata”. Kardynał Robert z Genewy wszedł do historii Kościoła jako “kat z Cesny”. Fakt, że jego ręce splamione były krwią, riie przeszkadzał mu w robieniu dalszej kariery. Już wkrótce, w wieku trzydziestu sześciu lat, został pierwszym antypapieżem Wielkiej Schizmy Zachodniej i jako Klemens VII (1378-1394) prowadził hulaszcze życie w Awinionie, kosztem bezwzględnych podatków nakładanych na ludność Francji.

Urban VI (1378-1389), którego wybór na papieża był przyczyną schizmy, nie ustępował w okrucieństwie “katowi z Cesny”. Obwinia się go nie tylko o okrutne zamęczenie pięciu kardynałów, lecz i o to, że woził ze sobą ich zasolone i wysuszone ciała.

Już przed tym szaleńczym czynem stworzył sobie dookoła samych wrogów, a trzynastu kardynałów, czując wstręt do jego chorobliwych działań, opuściło Rzym.

Również król był wrogiem papieża. Wkrótce po wycofaniu się do twierdzy Nocera, próbował Urban magicznymi ceremoniami wygnać z kraju świeckiego władcę, a kiedy sześciu kardynałów sprzeciwiło mu się, kazał ich zanurzyć w cysternie, torturować i prawie zamorzyć głodem. Papieżowi udało się uciec z Nocery mimo oblężenia króla Karola. Zabrał ze sobą torturowanych kardynałów, z których pięciu kazał zgładzić na plaży w Genui.

Temu morderstwu nie byli w stanie zapobiec ani doża Genui, ani wstawiennictwo poważnych duchownych i świeckich obywateli republiki. Jedynie szóstego kardynała, Anglika, nie odważył się papież zabić z obawy przed królem Ryszardem II. Urban zmarł w Rzymie 15 października 1389 roku, a świat chrześcijański odetchnął z ulgą. Lecz te zdziczałe czasy nie skończyły się wraz ze śmiercią potwora z Watykanu.

Francesca della Rovere, pochodzącego z rodziny drobnych kupców, wybrano w 1471 roku nowym papieżem. Przybrał imię Sykstusa IV.

Za panowania tego byłego generała franciszkanów dokonywał się dalszy moralny i polityczny rozkład Kurii. Sykstus IV jest współodpowiedzialny za całą serię wojen, spisków i morderstw, które trapiły Włochy. Korupcja, podstęp i bezwzględność — to nieszczęsna mieszanina, za pomocą której Sykstus rządził państwem kościelnym. Machiavelli największy podziw okazywał dla jego braku skrupułów. Posiadłości i beneficja, rozdane przez papieża jego nowym nepotom, mogłyby stworzyć w sumie przyzwoite księstwo.

Pod względem politycznym Watykan stracił resztki poważania. Rozpoczęta przez niego wojna, mająca na celu wyniszczenie rodziny Colonna, wciągnęła państwo kościelne w długotrwały kryzys. Podczas spisku Pazzich przeciwko Medyceuszom z Florencji, według historyków, papież tylko pozornie protestował, by później fakt ten zaakceptować, widząc, że klęska Medyceuszów, tak ważna dla jego dalszej polityki, nie jest możliwa bez dokonania zbrodni.

Katastrofę polityczną pogarszały wydawane według upodobania ekskomuniki, które z kolei w razie potrzeby zmieniano na wyrazy uznania. Brzemiennym w skutki dekretem była Bulla Inkwizycyjna dla królewskiej pary hiszpańskiej, Ferdynanda i Izabelli Kastylijskiej, poprzez którą Sykstus dopomógł straszliwemu Wielkiemu Inkwizytorowi Thomasowi de Torquemada w zdobyciu władzy.

I tak rozpoczęła się zgroza, którą katolicki historyk Kościoła Franz Xaver Seppelt nazwał “najbardziej godnym pożałowania zbłąkaniem ludzkiego umysłu”.

A Machiavelli pisał: “Ten papież był pierwszym, który zaczął pokazywać, jak wiele papież potrafi i jak wiele rzeczy, uważanych przedtem za błędy, da się ukryć za papieskim autorytetem”.

Śmierć Sykstusa w 1484 roku otworzyła drogę Innocentemu VIII (1484-1492). Według oceny badaczy dziejów Kościoła, należał do “najnikczemniejszych postaci”, które kiedykolwiek uzyskały tiarę.

Wjazd do Watykanu odbył się w towarzystwie syna Franceschetto, którego głównym zajęciem było dokonywanie włamań albo przebywanie w szulerniach.

Jedną z pierwszych czynności urzędowych papieża było ogłoszenie brzemiennej w skutki bulli Summis desiderantes affectibus przeciwko czarownicom. Tym samym sponiewierał swoje imię po wsze czasy i zalegalizował mordowanie niewinnych i obłędne polowania na czarownice.

Polowanie na czarownice było formą mordu sądowego, porównywalnego w historii europejskiej tylko z hiszpańską inkwizycją i okrucieństwami dokonywanymi podczas wypraw krzyżowych przeciwko albigensom, czy też holocaustem Żydów w Trzeciej Rzeszy.

Katolicki historyk Joseph Bernhart stwierdził, że papież dokonał “uroczystego uznania obłędu” i dodał, że “kanonicy, inkwizytorzy i kaci połączyli się pod błogosławieństwem Innocentego VIII”, a Kościół nie zdystansował się od tego do dzisiejszego dnia.

Kolejny papież był również wszystkim, tylko nie nabożnym apostołem. Podczas konklawe, kiedy rozpoczął się handel urzędami, wybiła godzina Rodriga Borgii. Świadomy swego celu, hiszpański kardynał wypracował sobie ten najwyższy urząd kościelny i został wybrany papieżem jako Aleksander VI (1492-1503).

Wkrótce po koronacji papieża przeor dominikanów z San Marco we Florencji, Girolamo Savonarola, został nawiedzony budzącą grozę wizją nocną. Widział w swojej celi klasztornej, jak Bóg Ojciec z mieczem w ręku zapowiada bliski koniec świata. Ogień i miecz, jako nieomylne zapowiedzi wojny, zarazy i głodu, spadły z nieba jak gęsty deszcz. “Przepowiadam” – wołał Savonarola do ludu Florencji – “że Włochy pogrążą się w zamęcie, a Najwyższy będzie poniżony. O Italio! Okropności nad okropnościami spadną na ciebie: okropności wojny i drożyzna, okropności zarazy i prócz tego wojny, okropności nad okropnościami na cały kraj […]”. I dalej przepowiadał ten kaznodzieja nawołujący do pokuty: “Zginie ustawa o duchownych i stracą swoje godności. Książęta ubierać się będą we włosiennice, a lud zmiażdżony będzie przez nieszczęścia. Ludzi ogarnie zwątpienie i będą tak ich osądzali, jak oni osądzali innych”…

Savonarola, żywe sumienie Kościoła, miał jednak rację. Aleksander VI, 210 zastępca Chrystusa, bardzo szybko okazał się być “wyrodnym synem boskim”. Pod jego rządami właśnie Watykan jeszcze bardziej popadł w odmęty występku.

Okrutna logika: Savonarola zakończył życie w ogniu i na szubienicy. Szubienicę kazał wznieść papież, a Florencja dostarczyła stryczka.

O żadnym innym papieżu nie napisano tylu książek, zajmujących obszar pomiędzy prawdą a demonizacją, jak o Borgii, jego synu Cesare i córce Lukrecji, najsłynniejszych wśród dziewięciorga jego dzieci. Wszak mamy tu do czynienia z jedyną w swoim rodzaju materią, która doprowadziła do powstania legendy; należy do niej morderstwo na równi z kazirodztwem, polowaniem na czarownice i czarną magią.

Już wkrótce po śmierci Aleksandra VI teatr podjął ten temat. W roku 1530 humanista Nicola Grasso z Mantui napisał tragedię o Aleksandrze VI jako mordercy kobiet. W antypapieskiej Anglii natomiast wielkim powodzeniem cieszyła się tragedia Barnaby Barnesa o pakcie Cesare Borgii z diabłem. We Francji, w pierwszych dziesięcioleciach XIX wieku, teatr i literatura uczyniły legendę Borgiów bardzo popularną. Pisali o niej, wykorzystując ten motyw, tak słynni pisarze, jak Victor Hugo i Aleksander Dumas.

Z Lukrecji uczyniono “czarownicę renesansu”, która swoją rodzinę związała diabelskim paktem, a “kazirodczy stosunek miłosny” z ojcem i bratem uczynił ich “diabelską trójcą”.

Papież Aleksander posługiwał się jako narzędziem mordu kluczami o zatrutych ostrzach. Gdy chciał się kogoś pozbyć, kazał mu otwierać odpowiednią skrzynkę. Jednak stosownie spreparowana pokrywa nie chciała się otworzyć, więc, niczego nie podejrzewając, nieszczęśnik naciskał mocniej na klucz i tym samym zadawał sobie śmiertelną ranę.

Cesare Borgia, syn papieża, nosił na palcu prawej dłoni pierścień z dwoma głowami lwa. Gdy podawał rękę wybranej przez siebie ofierze, obracał ten pierścień tak, że z pysków lwów wyłaniały się dwa zatrute języczki i kłuły równie śmiertelnie, jak trujący klucz Aleksandra.

Co jest prawdą, a co legendą? Jak w rzeczywistości realizowały się przestępstwa Borgiów?

W ogromie materiału historycznego wiele wskazuje na to, że Lukrecja była marionetką w ręku swego ojca-papieża. W zależności od potrzeb była przez niego wydawana za mąż, zmuszana do rozwodu, ponownie wydawana za mąż, uwalniana od zbędnego już męża przy pomocy morderstwa, tak aby znów mogła po raz trzeci wyjść za mąż.

Dokładne okoliczności tego morderstwa do dziś nie są wyjaśnione. Spośród wzajemnie wykluczających się przekazów, można następująco zrekonstruować przebieg wydarzeń:

29 czerwca 1500 roku papież przebywał w Sali Ceremonialnej. Nagle rozpętała się niezwykle silna burza. Walący się komin uderzył w dach, przebił go i, porywając ludzi znajdujących się na wyższym piętrze, zabił Lorenzo Chigi, brata słynnego __iera Agostino.

Aleksander został całkowicie pogrzebany pod gruzami. Myślano już, że nie żyje. Datariusz Ferrari i szambelan papieski wskoczyli na parapet okienny głośno ogłaszając: “Papież nie żyje!”

W Rzymie nastąpiło poruszenie. Mieszczanie zaczęli się zbroić. Wielu Hiszpanów opuściło Zamek Św. Anioła. Posłańcy śpieszyli z listami do wygnanych; nadszedł czas powrotu i zemsty na wrogach.

Jednak już wkrótce salwy z dział Zamku Św. Anioła obwieściły, że papież żyje. Znaleziono go w rumowisku, prosto siedzącego na tronie i nakrytego dywanem. Podobno odniósł tylko niewielkie rany głowy. Lukrecja, jako jego córka, postanowiła spędzić przy nim noc w Watykanie.

Wieczorem nadjechał jej mąż Alfonso*, by odwiedzić teścia.

* Książę de Bisceglie, drugi mąż Lukrecji, z rodu Aragón, naturalny syn Alfonsa II, króla Neapolu [przyp. red.].

Zjedli razem kolację i siedzieli do pierwszej w nocy, rozprawiając o “cudzie”. Potem książę w towarzystwie szambelana i posłańca udał się w drogę powrotną do domu.

Schodzili ze schodów kościoła Św. Piotra, gdy nagle spostrzegli grupę żebraków, którzy, jak to mieli w zwyczaju podczas Świętego Roku, spali pod gołym niebem. Zanim książę dotarł do placu, został przez nich otoczony. Nagle żebracy wyciągnęli miecze i zaatakowali Alfonsa oraz jego towarzyszy.

Nierówna walka trwała bardzo krótko. Ciężko ranny od licznych pchnięć mieczem Alfonso padł nieprzytomny. Skrytobójcy zawlekli go do Tybru, aby tam wrzucić do wody. Towarzysze księcia podjęli jednak walkę na nowo; udało im się zmusić “żebraków” do ucieczki i uwolnić swego pana.

Ciężko rannego Alfonsa zaniesiono do Watykanu. Przywołana pośpiesznie Lukrecja poprosiła ojca o pokój w pałacu, gdzie pod ochroną straży watykańskiej mogłaby opiekować się swym mężem. Papież zgodził się i polecił strażom obstawić pokój ciężko rannego.

Książę początkowo odrzucał wszelką pomoc lekarską z obawy przed trucizną, gdyż uważał, że napad został zorganizowany przez jego szwagra Cesare. Alfonso rozkazał zawiadomić króla Neapolu, że znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, a ten przysłał mu swego osobistego lekarza. Lukrecja opiekowała się mężem w komnacie, urządzonej przez Pinturicchia, w wieży pałacu watykańskiego. Sama przygotowywała mu posiłki, obawiając się, by nie podano trucizny. Wkrótce mógł już wstawać i zrobić parę kroków.

18 sierpnia do pokoju wszedł niespodziewanie Micheletto Corella, wspólnik syna papieża, i obwieścił obecnym: “Mam rozkaz was wszystkich aresztować pod zarzutem spiskowania przeciwko domowi Borgiów”.

Lukrecja pospieszyła do ojca na rozmowę. Papież uspokoił ją. Z sercem pełnym otuchy wracała do pokoju chorego. Jednak uzbrojony wartownik zabronił jej wstępu i oświadczył: “Książę umarł z krwotoku”…

Na podstawie ówczesnych źródeł historycy dochodzą dziś do wniosku, że to Cesare Borgia był inspiratorem tego morderstwa, a Micheletto Corella, ów przywódca “żebraków” z Placu Ś w. Piotra, wykonawcą zadania.

Czy Ojciec Święty wiedział o tym zbrodniczym planie?

Większość historyków jest zdania, że jego syn Cesare odgrywał kluczową rolę w dynastycznych kalkulacjach Aleksandra VI, a i on sam, by wzmocnić swą władzę, posługiwał się sztyletem i trucizną.

15 lutego 1503 roku został otruty kardynał Orsini, a 10 kwietnia w ślad za nim Giovanni Michiel, nepot Pawła II. Tuż po zgonie zabrano z domu cały jego majątek wartości stu tysięcy dukatów. W tym czasie papież miał trzydzieści siedem lat. Wydawał się być niezniszczalny, a ówczesny kronikarz stwierdził, że udało mu się osiągnąć to, co nieprawdopodobne: “Obie wielkie frakcje szlacheckie Rzymu, Orsinich i Colonnów, były rozbite i zniszczone, wszyscy inni baronowie wypędzeni lub unicestwieni. Rzym znajdował się w cierpliwym poddaństwie. Kolegium kardynalskie było posłusznym senatem, a Kuria sprzedajnym, służebnym narzędziem”.

W niedzielę 12 sierpnia 1503 roku nagle zachorował papież, a także i jego syn, który właśnie powrócił z Romanii.* Obydwaj mieli wysoką gorączkę i wymiotowali.

Wieczorem 18 sierpnia biskup z Culm udzielił papieżowi ostatniego namaszczenia. Borgia zmarł w otoczeniu datariusza i kilku koniuszych.

Zmarłego ubrano w tunikę z białego lnu oraz złoty ornat i zaniesiono na katafalku obitym purpurowym jedwabiem do tak zwanego Papuziego Pokoju. Wieczorem zwłoki wystawiono w Bazylice Św. Piotra, gdzie rzymianie mogli go pożegnać.

Do dzisiaj nie jest znana dokładna przyczyna śmierci Aleksandra VI, a spór o to podzielił historyków na wiele obozów. Rozważane są różne możliwości, od śmierci z powodu gorączki po otrucie.

Teoria nr 1: Papież zapadł na znaną i groźną “rzymską gorączkę sierpniową”.

Dowód: Pewien list datowany 5 sierpnia 1503 roku, w którym Yanozza de Cataneis** pisze: “Wielu choruje, ale nie na dżumę, lecz na gorączkę, i szybko odzyskuje siły”.

* Cesare Borgia był księciem Romanii i Valentinois [przyp. red.].

** Matka Cesare i Lukrecji Borgiów [przyp. red.].

Teoria nr 2: Ojciec i syn zostali otruci przez kardynała Adriano Castelli.

Dowód: Wiele źródeł donosi o tym, że ojciec i syn brali udział w __iecie wydanym przez byłego sekretarza papieskiego. Kilka dni później wielu gości zachorowało, między innymi gospodarz, papież i jego syn.

Mówi się o zatrutym winie, podanym Borgiom przez kardynała, gdyż ten bardzo bogaty sługa boży był przekonany, że papież chce mu zagarnąć majątek.

Przeciw temu podejrzeniu przemawia list Monsignore B. Costabili z 14 sierpnia 1503 roku: “Nic dziwnego, że Jego Świątobliwość i Jego Ekscelencja (Cesare) są chorzy, gdyż wszyscy członkowie dworu papieskiego i pałacu apostolskiego są niedysponowani z powodu złego powietrza”.

Teoria nr 3: Aleksander i Cesare otruli się przypadkowo.

Dowód: Ta wersja śmierci opiera się na ówczesnym źródle. Podobno papież i syn umówili się, że otrują winem bogatego kardynała Hadriana podczas posiłku w ogrodzie przy Watykanie. Wskutek pomyłki sami wypili to wino i z tego powodu papież umarł.

Jedno jest pewne, że Cesare przeżył i odpowiednio poinstruował swoich ludzi na wypadek śmierci ojca. Zaledwie papież zamknął oczy, do Watykanu wtargnął Micheletto Corella z uzbrojonymi ludźmi i, trzymając sztylet przy gardle papieskiego skarbnika, zagroził mu: “Albo klucze od skarbca, albo wyrzucę was wszystkich przez okno!”.

Kardynał Casanovą poddał się i bezsilnie musiał się przyglądać, jak rabusie wynoszą ogromne ilości wyrobów ze srebra i złote dukaty. Działając w pośpiechu, pozostawili jednak dużą część skarbu: pięćset tysięcy dukatów, w tym trzysta tysięcy w gotówce.

IX

Sędziowie w białym ornacie

Skandaliczne procesy: seks w klasztorach, kazirodztwo i sodomia

W długiej procesji zakonnice opuściły kościół opactwa, w którym właśnie zakończyła się msza. Kroczyły w milczeniu pod bogato zdobionym figurami portalem i wyszły przez krużganek, udając się do swych cel.

Tylko jedna nowicjuszka siedziała na ławce w głównej nawie i w nabożnym skupieniu spoglądała na ołtarz. Tam wysoko na ciężkich trójnogach z brązu płonęły dwa lichtarze wielkości człowieka.

Błyszczące w świetle płomieni kielichy, monstrancje, patery i krucyfiksy zaświadczały o bogactwie opactwa. W ciągu stuleci wielu książąt i biskupów ofiarowało swe kosztowności na chwałę Boga i tego wybranego miejsca.

Młoda nowicjuszka wpatrywała się zafascynowana w święte skarby i jakby przez moment została oślepiona blaskiem złota, przejrzystym połyskiem kryształów oraz niepokalaną bielą kości słoniowej. Nigdy dotąd nie widziała czegoś podobnego. Pochodziła z biednej rodziny, która nie posiadała błyszczących skarbów.

Cichy szelest przerwał jej nabożne skupienie. Kiedy obejrzała się, zobaczyła jakąś postać w cieniu bocznej kaplicy.

Ze strachem wlepiła wzrok w ciemne sklepienie. Blade światło księżyca padało teraz przez wysokie okna bocznej nawy na tę postać i okrywało ją błyszczącą szatą.

Nowicjuszka powstrzymała krzyk, kiedy cień wyszedł z kaplicy. Ciągle nie mogła rozpoznać ani zrozumieć, o kogo właściwie chodzi.

Postać miała na sobie długi habit. Głowę okrywał kaptur, a ręce skrywały się w fałdach szaty.

Dziewczyna drżała.

Nagle postać zaczęła mówić: “Nie bój się, moja córko”.

W tym momencie fałdy habitu rozsunęły się i wyraźnie widoczne dwie białe ręce ściągnęły kaptur. Zobaczyła

łysą, niebieskawo połyskującą czaszkę, wysokie czoło, krzaczaste ciemne brwi, wystający nos i szerokie wargi. Nowicjuszka rozpoznała spowiednika opactwa.

“Ach, to wy, czcigodny ojcze” – wyszeptała. — “Napędziliście mi strachu”.

“Czy uważałaś mnie za demona?” — zapytał, a jego usta zwęziły się w uśmiechu.

“O, nie” — odpowiedziała czerwieniąc się. — “Ale w ciemności nie od razu Was poznałam”.

Popatrzył na nią z zainteresowaniem — “Jesteś jedną z nowicjuszek?”

“Tak”.

“Jakie jest twoje imię?”

“Magda”.

“Ile masz lat?”

“Osiemnaście”.

“Kiedy przy by las?”

“Wczoraj, czcigodny ojcze”.

“Kto sprowadził cię do klasztoru?”

“Moi rodzice”.

“Czy jest jakiś szczególny powód?”

Przytaknęła: “Tak, czcigodny ojcze. Moi rodzice są biedni. Mam siedmioro rodzeństwa, trzech braci i cztery siostry. Ja jestem najmłodsza. Moi rodzice z trudem uzbierali na posag dla pozostałych trzech sióstr. Na moje zamążpójście nie było pieniędzy. Z rodzicielskiej troski oddali mnie pod opiekę klasztoru, w dobrej wierze, że najlepiej tu o mnie zadbają”.

“To była mądra decyzja” — powiedział spowiednik. — “Jestem pewny, że w tym miejscu najczystszej miłości będziesz się dobrze czuła”.

“Czcigodny ojcze, pozwólcie na jedno pytanie”.

Skinął głową.

“Po czym poznaje się czystą miłość?”

Przez dłuższą chwilę patrzył na nią w milczeniu, następnie powiedział — ,,Moja siostro, jak na pewno wiesz, nic nie zapada tak głęboko w serce i duszę łudzi jak czysta miłość. Ale również nic nie powoduje takiej rozterki. Miłość ma wiele obliczy, a czystą miłość można osiągnąć tylko przez szczególne ćwiczenia”.

,,Co chcecie przez to powiedzieć?”

Uśmiechnął się tajemniczo — ,,Takie ćwiczenia nie są przeznaczone dla każdego, lecz tylko dla wybranych, których Bóg powołał do tej doskonałości. Akty te zostały już spełnione przez Chrystusa Pana i to właśnie z Magdaleną, jak też przez Świętą Dziewicę z Janem”. Podniósł rękę i wskazał na posąg Dziewicy Marii — ,,Patrz na tę Dziewicę Marię, której wdzięk i kobiecy powab wyraził rzeźbiarz. Ona była niebiańską pięknością. Przez te akty nie tylko nie straciła swego dziewictwa, lecz dopiero je nabyła i przez to osiągnęła niewinność doskonałą’.

Nowicjuszka patrzyła na spowiednika — “Nie rozumiem was, ojcze”.

Wziął ją za rękę i nagle zobaczyła mistyczny blask w jego oczach.

,,Moja droga siostro, mówię o stosunkach cielesnych między mężczyznami i kobietami. Nasza pleć jest darem Boga. Dlatego musimy ją czcić i chronić jak świętą relikwię. Oczywiście, jest to nie tylko dozwolone, ale wręcz pożyteczne, jeśli można jej używać, pod warunkiem, że rozum i dusza zjednoczone są z Bogiem”.

Dziewczyna poczerwieniała i próbowała zabrać swoją rękę, ale on trzymał ją mocno.

“Ale Kościół mówi, że pożądanie cielesne jest grzechem i przez takie akty znieważa się Pana Naszego”

— wyszeptała.

Pochylił się, a ona poczuła jego gorący oddech

— ,,Moja córko, nie musisz wierzyć we wszystko, co oznajmia się w imieniu Kościoła. Także Ojciec Święty

w Rzymie jest tylko człowiekiem, takim jak ty i ja.

Człowiekiem z ciała i krwi, duchownym w głowie, ale świeckim w brzuchu”.

Nowicjuszka patrzyła oburzona na spowiednika

— ,,Ojcze, jak możecie mówić takie rzeczy?”

Śmiał się — “ Wierz mi, taka jest prawda, a akty, o których mówię, nie mogą nigdy obrazić Pana naszego. Przeciwnie, są większą doskonałością i posiadają większą wartość, niż poszczenie św. Pawła, św. Antoniego i innych świętych. Takim doskonaleniem niewinności nie tracisz swego dziewictwa. One dopiero uczynią je doskonałym”. Podniósł rękę i pogładził jej policzek – “Jesteś piękna, moja córko, tak piękna, jak Dziewica Maria”.

,,Proszę” – szepnęła – “pozwólcie mi odejść”.

Próbowała się uwolnić, ale trzymał ją mocno.

“Nie zechciałabyś zakosztować gorącego życia, przez które osiągniesz doskonałość?”

“Nie wiem”.

“Chodź, udzielę ci lekcji” — powiedział.

“Tu, w kościele?” — wyszeptała.

Przytaknął – “Czyż jest doskonalsze miejsca niż to, aby spełnić czystą miłość?” Rozwiązał sznur w talii habitu — “Rozpocznijmy pierwsze ćwiczenie. Mów Ojcze Nasz i podziękuj Bogu za podarunek, jaki otrzymasz”.

***

Afery miłosne w klasztorach zakonnic — temat ten przewija się jak myśl przewodnia przez całą historię Kościoła. Bo przecież nie tylko zastępcy Boga, ale i “narzeczone” Chrystusa wiodły żywot wcale nie anielski. Kiedy jednak grzesznice “wpadały”, ich sprawki wychodziły na światło dzienne, wówczas sędziowie z Watykanu nie mieli żadnej litości.

Widownią wielkiego skandalu był klasztor Santa Croce we Florencji, a głównymi oskarżonymi spowiednik, kanonik Padolfi Ricasoli de Baroni delia Trappolo, oraz przeorysza Faustina Mainardi.

Szczegóły ich zeznań znajdziemy w sprawozdaniu z 16 listopada 1641 roku. Współczesny tamtym wydarzeniom kronikarz donosił, że podczas nauki teologii udzielał większości zakonnic z opactwa Faustyny lekcji miłości i prowadził “ćwiczenia niewinności”. W noc Bożego Narodzenia spał z dwiema dziewczynami po to, “by z jeszcze większą pobożnością powitać następny dzień”. Kazał Faustynie podczas zespolenia wypowiadać słowa: “Wyrzekam się ciebie, szatanie, ciebie i twoich niegodziwości. A jednoczę się z tobą, Jezusie Chrystusie”. Kronikarz pisał dalej: “Opowiadał jej też historie o Dawidzie i Ruth i mówił, że takie czyny nigdy nie obrażają Pana”.

Pod kierunkiem opętanego seksem kanonika cały klasztor świętował msze erotyczne i oddawał się czczeniu fallusa. W celach uzdrowicielskich wystawiano narządy płciowe, a Faustyna przechowywała w chusteczce nasienie Ricasoliego w relikwiarzu pod ołtarzem. Oboje główni oskarżeni otrzymali łagodne kary. Papież ogłosił ich heretykami, a ponieważ Faustyna wyrzekła się swoich czynów, nie została ekskomunikowana.

Spowiednika wykluczono z Kościoła. Niebawem i on wyrzekł się swoich czynów, otrzymując absolucję od sędziego w białym ornacie. Majątek Ricasoliego został skonfiskowany, jednak później oddał mu papież jakąś część z powrotem. Resztę zatrzymał w celu wybudowania nowego więzienia.

Już św. Teresa ostrzegała przed częstym obcowaniem spowiedników z niewiernymi ślubowaniu zakonnicami i “kładła im do serca”, żeby ograniczyły utrzymywanie z nimi stosunków, gdyż powstają z tego “kiedy się nie jest ostrożnym, tysiące nieszczęść”.

Synod w Akwizgranie (Aachen) potwierdził: klasztory są prawdziwymi burdelami. Jeden z teologów papieża Benedykta XIII przyznał: “Uczucie wstydu nie pozwala mi mówić o prowadzeniu się zakonnic”.

Ażeby zakonnice nie były wodzone na pokuszenie i dla ochrony “przenajświętszego” tych boskich dziewic, królowie, cesarze i Kościół wprowadzili, prawie od początku istnienia klasztorów, ostre środki bezpieczeństwa.

Już Chrysostomos (ok. 354-407) pisał: “taką dziewicę należy ze wszystkich stron obwarować”. Z kolei Augustyn żądał, aby “możliwie daleko” odsunąć od siebie zakonników i zakonnice.

Caesarius z Arles domagał się w swoich regułach dla zakonów męskich i żeńskich, by w klasztorach żeńskich zamurować wszystkie drzwi aż do portalu włącznie.

Również Karol Wielki widział niebezpieczeństwa grożące cnotliwości zakonnic i rozkazał ścisłą ochronę konwentów kobiecych oraz zabronił budowy klasztorów męskich “w zbyt dogodnej odległości”.

“Wiele kątów i ciemne miejsca” były cierniem w oku dla kościelnych synodów. Nakazywały one “zburzyć wszystkie cele zakonnic i zamurować wszystkie podejrzane wyjścia i drzwi”. Poza tym nakazywały wprowadzenie “godnych nadzorców” i żądały, by spowiedź zakonnic odbywała się tylko w kościele przy głównym ołtarzu w pobliżu świadków. Szczególne budowlane środki bezpieczeństwa wprowadzono do klasztorów mieszanych. Mnisi i mniszki oddzieleni zostali od siebie murem. Rozmowy możliwe były tylko przez obrotowe okno, tak że rozmawiający nie mogli widzieć swoich twarzy. Podczas procesji w krużgankach oddzielano dwie płcie sukiennymi przesłonami. W samym kościele zabroniono zakonnicom śpiewać, by nie rozpraszać skupienia braci w modlitwie.

Mimo to, nie można było powstrzymać temperamentu zakonnic. W Hiszpanii, na przykład, próbowano wypędzić pożądanie seksualne stoma uderzeniami bata. Biskup Donatius z Besangon wprowadził regułę zakonną, która groziła ukaraniem niecnotliwych zakonnic sześcioma, dwunastoma, pięćdziesięcioma i więcej, razami bicza.

Aczkolwiek większość afer seksualnych zakonnic była odpowiednio tuszowana, a akta składano w tajnym archiwum w Watykanie, to jednak tymi znanymi skandalami można zapełnić całą bibliotekę.

W Anglii, gdzie większość mniszek pochodziła z niskiego stanu, romanse pomiędzy książętami i zakonnicami były wręcz tradycją. Już w okresie nowożytnym wyjątkowy rodzaj gościnności oferowały zatrzymującym się podróżnym klasztory rumuńskie: w ramach noclegu przewidziana była schadzka. Podobnie działo się w Rosji, gdzie klasztory żeńskie uchodziły za “jaskinie rozpusty” i często zmieniały się w domy uciech.

Do takiej rosyjskiej “jaskini rozpusty” zabłądził w końcu XIX wieku pewien młody człowiek. Zakonnice napadły go jak jakieś szatańskie kobiety. Cztery tygodnie przetrzymywały nieszczęśnika w “miłosnej niewoli” i tak wyczerpały, że był bliski śmierci. W końcu strasznie osłabiony i zniedołężniały nie mógł kontynuować dalszej podróży. W obawie przed skandalem, zakonnice zabiły swego gościa. Zwłoki poćwiartowały i wrzuciły do studni.

Także w wielu innych klasztorach Europy rozpustne rytuały zakonnic nie znały żadnych granic. Nie zadowalały się tylko mężczyznami. Bardzo często te poświęcone Bogu dziewice zakochiwały się w sobie oraz zaspokajały się różnymi przedmiotami: sztucznymi członkami albo świecami.

W połowie XIX wieku w pewnym klasztorze żeńskim w Austrii odkryto taki właśnie plaisir des dames (po łac. gaude mihi, tzn. “cieszy mnie” lub “pocieszyciel”). Tę “czarodziejską różdżkę” opisano dokładnie w książce wydanej w 1908 roku:

“Kawałek rurki długości 21,5 cm, zwężający się na jednym końcu tak, że jej szerszy otwór ma 4 cm średnicy, a węższy 3,5 cm. Brzegi obu końców są pogrubione i pokarbowane z oczywistym zamysłem zwiększenia tarcia podczas użycia. Powierzchnia zewnętrzna ozdobiona jest obscenicznymi rysunkami, mającymi oczywiście oddziaływać erotycznie: prosty rysunek vulvy, inny penisa w erekcji, a w końcu naga postać mężczyzny z wyraźną steatopygią i penisem w erekcji albo przywiązanym fallusem. Wnętrze było grubo posmarowane łojem”.

Wymyślne przyrządy rozkoszy używane już były w renesansie. Kobiety zadowalały się tak zwanym bienfaiteur (dobroczyńca): sztuczny fallus z przyczepionym workiem mosznowym wypełnionym mlekiem, które można było sobie wstrzyknąć podczas szczytowania.

Katarzyna Medycejska, jak donoszą przekazy, wykryła pewnego razu w skrzyni jednej ze swoich dam dworu nie mniej, jak czterech takich “miłosiernych Samarytan”.

Tego rodzaju bijoux de religieuse (klejnoty zakonnic) znane były już we Francji w XVII wieku. Królowa burdeli Marguerite Gourdan (Mała Hrabina) otrzymywała prawdopodobnie setki zamówień na takie “klejnoty” od zakonnic z francuskich klasztorów.

Ta najsłynniejsza burdelmama swej epoki wyprzedzała swoje czasy i prowadziła coś w rodzaju _ograficznego handlu wysyłkowego. Wykonywane u niej i tak bardzo pożądane przedmioty modelowano zgodnie z kształtami natury, a nawet napełniano cieczą. Nie ma dowodów na to, że płyn ów był szampanem. Mimo to, Madame Gourdan gwarantowała swym pobożnym klientkom nie tylko szalone łaskotanie zmysłów, lecz także perlisty orgazm.

Kiedy nie było mężczyzn i sztucznych pocieszycieli, zakonnice wykorzystywały dzieci. Z powodu tych występków synod w Rouen w 1231 roku polecił propter scandala (z powodu skandali), by zakonnice “nie wychowywały w klasztorach żadnych dzieci; jeżeli takowe były, musiały wspólnie jeść i spać, ale każde w swoim łóżku”. W Hiszpanii posunięto się jeszcze dalej i w 1583 roku nakazano “by nikt, kto nie ma zamiaru wstąpić do zakonu, czy to dziecko, czy dorosły, nie pozostawał w klasztorze”.

Samotność klasztorów i związane z tym odczucie potrzeby miłości “narzeczonych Chrystusa” doprowadzało do różnych kuriozalnych zjawisk. Wiele sióstr sprawiało sobie czworonożnego przyjaciela, psa lub małpę. Zwierzęta zabierano nawet do kościoła, co przede wszystkim zaobserwowano w klasztorach angielskich.

Wymuszany przez macochę-Kościół zakaz miłości wyzwalał czasami w niektórych klasztorach falę depresji, histerii i różnorakich psychoz.

Szczególny obyczaj wprowadziła w XV wieku pewna niemiecka zakonnica. Gryzła ona mianowicie inną zakonnicę w ucho, a tej z kolei tak się to podobało, że gryzła następną, i tak dalej… “Gryzienie ucha” znajdowało coraz więcej zwolenniczek i rozpowszechniło się w wielu klasztorach.

Innym rodzajem patologii były dotknięte francuskie zakonnice; przy każdej nadarzającej się okazji zaczynały miauczeć. Kiedy ta “kocia muzyka” dotarła do uszu władz, podjęto odpowiednie kroki.

Inne zakonnice, opętane szaleństwem czystości (niewinności), wpadały w delirium erotyczne. W 1565 roku holenderski lekarz Johannes Weyer badał wraz z komisją w jednym z klasztorów w Kolonii nowe przypadki “zaczarowania”. Eksperci stwierdzili jednogłośnie, że zakonnice cierpią na napady drgawkowe i kurcze, których “erotyczny charakter był jednoznaczny”:

“Zakonnice leżały z zamkniętymi oczami, bądź wyprostowane, bądź wykonując ruchy koitalne. Zaczęło się od pewnej młodej dziewczyny, cierpiącej na obsesję, że w nocy odwiedza ją kochanek. Kurcze, którymi w krótkim czasie zaraził się cały klasztor, wystąpiły po złapaniu kilku wyrostków, potajemnie odwiedzających nocą zakonnice”.

Do innej kuriozalnej “infekcji” doszło w sto lat później u urszulanek w Auxonne. Na wstępie stwierdzono, że osiem sióstr “miało stosunek z diabłem i straciło dziewictwo”.

Parlament Burgundii ustanowił specjalną komisję. Lekarze nie znaleźli żadnego śladu “piekielnej rui”, ale za to stwierdzili inne oznaki: “Gorączka, której towarzyszyło nienasycone pragnienie doznań seksualnych”.

Eksperci byli bezradni. Aż dopiero ktoś wpadł na pomysł przeprowadzenia u pacjentek irygacji święconą wodą, co spowodowało, że “demon” w postaci wiatru wyskoczył z brzuchów zakonnic i kiepska sztuczka dobiegła końca.

W tym samym stuleciu u urszulanek z Loudon egzorcyści kościelni mieli wypędzić z zakonnic wizje erotyczne.

Panienki klasztorne były opętane seksem. Padały w kurczach, rzucały się księżom na szyje, masturbowały się krzyżem i wykrzykiwały sprośności.

Jako pierwsza zaraziła się wirusem erotycznym przełożona klasztoru, Joanna od Aniołów. Była ładna i bardzo młoda. W swojej autobiografii opisuje, jak się to wszystko zaczęło:

“Pewnej nocy wydawało mi się, że czuję czyjś oddech i usłyszałam głos mówiący: «Skończył się okres stawiania oporu» […] Wtedy owładnęły moją fantazją nieczyste uczucia, a moim ciałem nierównomierne ruchy […]. Potem usłyszałam w swoim pokoju głośny szmer i poczułam, że ktoś zbliża się do mnie […]. W kilka dni potem o północy zaczęłam drżeć na całym ciele i poczułam wielki duchowy niepokój, nie znając jego przyczyny. Po tym, a trwało to dobrą chwilę, usłyszałam szmery w różnych częściach pokoju. Klęcznik stojący przy łóżku przewrócił się. Zapytano mnie, czy zastanowiłam się nad korzystną propozycją, jaką mi przedstawiono i dodano […] «Daję ci trzy dni do namysłu». Wstałam i poszłam z lękiem i z trwogą na mszę wieczorną. Gdy wróciłam, usiadłam na krześle, które wyciągnięto spode mnie i upadłam na podłogę. Usłyszałam męski głos mówiący rzeczy lubieżne i przyjemne, aby mnie uwieść. Prosił, bym poszła z nim do łóżka i próbował mnie nieprzyzwoicie dotykać. Broniłam się i przeszkadzałam mu w ten sposób, że wołałam zakonnice znajdujące się w pobliżu mojego pokoju. Okno, które zostawiłam otwarte, teraz było zamknięte. Doznawałam mocnego uczucia miłości do tej osoby i nieprzyzwoite pożądanie dla tych niegodnych rzeczy”.

Oczywiście “mocne uczucia miłosne” nie były wywołane przez “Ducha Świętego”, ale przez “pewną osobę” z krwi i kości, księdza Urbaina Grandier, olśniewająco pięknego bawidamka, znanego ze swoich łóżkowych sukcesów.

Wprawdzie przeorysza nigdy przedtem nie spotkała Grandiera, ale jego sztuka uwodzenia i męski image tak uskrzydliły jej fantazję, że zapragnęła go jako spowiednika.

Jednakże bawidamek w czarnej sutannie nie był wolny. Miał metresę, która zazdrośnie go strzegła. W tej sytuacji najpierw u matki Joanny, a potem u innych mniszek pojawiły się żarliwe sny. Poza dwiema lub trzema starszymi zakonnicami wszystkie opanowane zostały tą psychozą, która przemieniła klasztor w erotyczny “dom duchów”.

Ten średniowieczny spektakl trwał latami, a towarzyszyło mu wielu widzów. Książęta i duchowni, podobnie jak tłumnie nadciągający ubogi lud, podziwiali to pełne rozkoszy wydarzenie.

Wezwano czcigodnych egzorcystów, żeby wypędzili “duchy seksu”. Nie było to łatwe, jak się okazało, zadanie. Nieustanne kuszenie ciała wymagało ofiar; dwóch egzorcystów i lekarz postradali zmysły.

Sześć lat trwała walka z “demonami” w brzuchach zakonnic. W końcu wypędzono ostatniego. Zakonnice-nimfomanki powróciły na drogę cnoty. Ich ukochany już nie żył — wcześniej spłonął na stosie.

Nierzadko dolce vita obdarowywało zakonnice licznym potomstwem. Klasztor Św. Tomasza w Lipsku uważany był za istny cud świata, ponieważ miał wiele dzieci, a nie miał żadnej “prawdziwej” kobiety.

Franciszkanin Murner szydził sobie: “która spłodzi najwięcej dzieci, będzie uważana za przeoryszę”.

Kiedy biskup von Kastell wizytował klasztor z Soflingen koło Ulm, znalazł w celach nie tylko wytrychy, podniecające ubiory i gorące listy miłosne, ale stwierdził też, że prawie wszystkie zakonnice są ciężarne.

Gdy grzech stawał się widoczny, prawo kościelne nie znało żadnej litości. Zdarzało się często, że zakonnice mściły się okrutnie na swych ciężarnych siostrach tylko dlatego, by ich własne słodkie życie pozostało tajemnicą.

O takim akcie zemsty w XII wieku donosi opat Ailred z Revesby. Pewna zakonnica w klasztorze Wattun zaszła w ciążę. Siostry naradzały się, jak ukarać grzesznicę. Część chciała ją spalić na stosie, inne położyć na rozżarzonych węglach.

W końcu zdecydowano się na karę więzienia. Ciężarną zakuto w łańcuchy i wrzucono do lochu. Krótko przed porodem wyznała, że jej kochankiem był zbiegły mnich i że w nocy chciał ją uwolnić.

Siostry zaalarmowały braci. Jeden z zakonników przebrany za zakonnicę wraz z innymi mnichami urządził zasadzkę. Kiedy odszczepieniec przyszedł i chciał objąć rzekomą kochankę, zakonnik zrzucił z siebie przebranie. Na ten znak inni braciszkowie wyszli z ukrycia i dopadli nieszczęśnika. Zmusili ciężarną, by patrzyła, jak go kastrowali, a następnie wetknęli jej do ust okrwawione genitalia i oboje wrzucili do lochu.

Innym wariantem okrutnego obyczaju było zabijanie i grzebanie niechcianych dzieci zakonnic zaraz po porodzie. W tajnych pomieszczeniach wielu klasztorów znajdowano wiele dziecięcych główek i kości. Podobno tylko z jednego stawu klasztornego w Rzymie wyłowiono sześć tysięcy czaszek dziecięcych.

Jednak do śledztwa i procesów prawie nigdy nie dochodziło. Dowody zniknęły w piachu historii. Ślady pozostały tylko w nielicznych przypadkach, rozpatrywanych przez Świętą Rotę, sąd papieski. Przypadek Cenci jest jednym z nich. Nietrudno sobie wyobrazić, że proces ten z 1599 roku wywołał ogromne zainteresowanie publiczne. Zawierał materiały doskonale nadające się na sensację: centrum zainteresowania była rodzina hrabiowska, a chodziło o kazirodztwo, sodomię i ojcobójstwo.

W tajnym archiwum Watykanu znaleziono mocno zużyty i trudno czytelny dokument, pochodzący prawdopodobnie z czasów procesu i donoszący o przypadku Cenci. Sporządzony został za pontyfikatu Klemensa VIII, napisany ówczesnym włoskim językiem i nosi datę 11 września 1599 roku.

Jak wynika z protokołu, Francesco Cenci w momencie zgonu miał niecałe pięćdziesiąt lat i był już trzykrotnie skazany na wysokie kary pieniężne za sodomię. Papież był więc częściowo poinformowany o stosunkach panujących w tej arystokratycznej rodzinie.

Autor dokumentu donosi, że hrabia żył w sposób rozwiązły, brał do łóżka swojej żony chłopców, których zawsze pełno się tam kręciło, razem z prostytutkami. Próbował też przy pomocy gróźb i siły zgwałcić własną córkę Beatrice.

Dalej pisze autor: “Hrabia nie wstydził się wchodzić nago do sypialni swej córki i nagą ją oglądać, albo nago chodzić po domu, albo brać córkę do łóżka razem z żoną i pokazywać Beatrice przy świetle świec, co wyczynia z żoną. Ponadto opowiadał córce, że jeśli ojciec śpi z córką, to na świat przychodzą święci”.

Beatrice miała wówczas siedemnaście lat i kronikarz opisuje ją, jako “małą, zaokrągloną, o pięknej twarzy, małych oczach, ostro zarysowanym nosie i kręconych blond włosach”.

Lukrecja, żona hrabiego, a macocha Beatrice, przypuszczalnie nie była w stanie wystarczająco skutecznie ochraniać dziewczyny. Równie bezsilny był Monsignore Guerra, ksiądz, który często odwiedzał ten arystokratyczny dom i słyszał skargi na hrabiego.

Od czasu do czasu Cenci wraz z żoną udawał się do La Rocca Petrella, starego opuszczonego zamku pomiędzy Rzymem a Neapolem. Tam zamykał obie kobiety w pokoju na długie miesiące i dopuszczał się gwałtu na Beatrice.

Dramat zaczął się rozwijać. Obie udręczone kobiety stwierdziły, że jest tylko jedno wyjście: zabić hrabiego. W plany zabójstwa wtajemniczono braci Beatrice, Giacomo i młodszego, upośledzonego Bernardo.

Miało to być morderstwo doskonałe. Do wykonania zadania planowano użyć dwóch morderców: Olimpio Calvetti, dozorcę zamku, mającego podobno romans z Beatrice, i niejakiego Marzio, który również zakochany był w córce hrabiego.

9 września 1598 roku kiedy wszystko było przygotowane, znienawidzonemu hrabiemu do napoju wieczornego dodano opium. Kiedy narkotyk zaczął działać, obaj mordercy wślizgnęli się do sypialni. Po chwili jednak wrócili i oświadczyli: “Nie możemy zabić starego człowieka we śnie”.

Beatrice dostała napadu furii: “Jeśli wy tego nie zrobicie, zrobię to sama! Ale to oznacza koniec was obu”. Groźba poskutkowała. Obydwaj mężczyźni wrócili do pokoju i wbili śpiącemu żelazny szpikulec przez oko do krtani.

Po zbrodni obie kobiety zawinęły ciało w prześcieradło i zrzuciły z balkonu na tyły zamku, gdzie znajdowało się przejście do ustępów. Przestępstwo chciano upozorować jako wypadek. Kiedy następnego dnia ciało znaleziono w starym, na wpół zdziczałym sadzie, rodzina oświadczyła, że hrabia spadł w drodze do toalety.

Morderstwo jednak popełniono niedbale. Pełnomocnik Królestwa Neapolu wszczął dochodzenie i najpierw ujęto obu braci. Jednak nie znaleziono żadnego materiału obciążającego ich. Następnie odkryto prześcieradło, które Beatrice oddała praczce oświadczając, że sama poplamiła je w nocy. W czasie przesłuchania przez sędziego prowadzącego śledztwo praczka przyznała, że plamy nie mogły pochodzić od krwi menstruacyjnej. Rodzina Cencich wpadła w panikę i szukała rady u domowego kapelana Monsignore Guerra. Duchowny uznał, że należy usunąć morderców. Krótko potem w Terni zamordowano Olimpio. Marzia uratował przypadek. Nie zdołano go usunąć, ponieważ został aresztowany w Neapolu z powodu innego przestępstwa. Myślał jednak, że uwięziono go z powodu morderstwa Cenci i przyznał się do winy.

Rodzinę Cencich aresztowano, uwięziono w Zamku Św. Anioła i torturowano. Hrabina i jej syn Giacomo przyznali się do winy. Beatrice początkowo kwestionowała ojcobójstwo. Kronikarz pisze: “W momencie, gdy chciano jej obciąć przepiękne jasne włosy, straciła wszystkie siły i oświadczyła: «powiem wszystko, co wiem»”.

Poszukiwano również Monsignore Guerra. Uciekł przebrany za tragarza węgla, a policzki wypchał chlebem i cebulami, by zmienić rysy twarzy.

Wkrótce rozpoczął się proces przeciw Beatrice i jej rodzinie. Mimo wielkiej sympatii, jaką cieszyła się w Rzymie córka hrabiego, papież pozostał w stosunku do oskarżonych twardy i bezlitosny.

Pierwsze zarządzenie jakie wydał, dotyczyło zmiany obrońcy, ponieważ podejrzewał, że adwokat jest zakochany w Beatrice.

Obronę przejął Prospero Farinacio, jeden z najbardziej znanych w Rzymie uczonych w prawie. Jego strategia polegała na przekonaniu Sądu Papieskiego, że Beatrice miała pełne prawo do obrony swej dziewczęcej niewinności.

Argumentował, że oskarżona miała ograniczone poczucie czynu z powodu jej stanu emocjonalnego. Poza tym podważał sprzeczności w zeznaniach, wymuszonych przez tortury.

Oto urywek z jego klasycznej mowy obrończej:

“Niech Bóg będzie ze mną, Ojcze Święty, aczkolwiek Beatrice doprowadziła w sposób bezbożny do śmierci swojego ojca Francesco Cenci, a z drugiej strony jest prawdą, jak wierzymy, że Francesco więził Beatrice w zamku Petrella, traktował ją w sposób barbarzyński i próbował ujarzmić jej cnotę, wówczas nie będzie to wbrew prawu i ustawom uważać, że zasługuje na łagodny wyrok. U Plutarcha czytamy, jak Cyane ugodziła swego ojca Cyamnusa mieczem, ponieważ dopuścił się na niej czynów niemoralnych, i o Medullinie, która zabiła swego ojca Aruntiusa, gdy ten w zamroczeniu ją zgwałcił. Cokolwiek by zrobiła Beatrice, musimy to pojąć, że działała ze strachu przed bezpośrednim lub przyszłym niebezpieczeństwem i z tego powodu stanowi to okoliczność łagodzącą, bo popełniła morderstwo w obronie swojej czci”. Adwokat prosił papieża o łagodny wymiar kary także dla upośledzonego brata Beatrice, Bernardo:

“Jeszcze raz proszę Waszą Świątobliwość o zrozumienie naiwności i niedorzeczności w myśleniu tego młodzieńca, co nas nie dziwi, że według wszelkiego prawdopodobieństwa poddał się wpływowi swego brata Giacomo i dał się przekonać, dając przyzwolenie. Dlatego moim zdaniem, wskutek jego upośledzenia umysłowego i głupoty, a do tego jeszcze młodego wieku, należałoby mu darować zasłużoną karę”.

Ze względu na młody wiek, Bernardo nie był poddawany torturom, jednak adwokat uważał, że strach przed nimi zniekształcił jego zeznanie:

“Ojcze Święty, nie mogę powstrzymać się od uwagi, że zeznanie Bernarda można ogólnie uważać za prawdziwe, aczkolwiek nie dobrowolne, chociaż nie zostało wymuszone przy pomocy tortur. Strach przed nimi spowodował, że młodzieniec zeznał w taki sposób”.

Wszystkie przedstawione przez obrońcę okoliczności łagodzące nie przekonały Sądu Papieskiego. Także prośby o łagodne potraktowanie, napływające od prominentnych obywateli, pozostały bez echa.

Beatrice, jej brat Giacomo i macocha Lukrecja zostali skazani na śmierć. Młody Bernardo na dożywotni pobyt na galerach.

Wyrok wykonano 11 września 1599 roku, po roku i dwóch dniach od zamordowania ojca.

Pierwszy umarł Giacomo. Rozżarzonymi szczypcami wyrywano mu kawałki ciała, łamano kołem, a następnie ćwiartowano.

Obu kobietom obcięto głowy.

“Beatrice udała się pieszo na miejsce kaźni” — zanotował kronikarz. — “Jej ubranie było takie, jakie noszą zakonnice, koloru wina, z szerokimi rękawami, szerokim pasem i srebrnym welonem. Ponieważ rękawy stroju były bardzo szerokie, można było zobaczyć jej ręce. W jednej trzymała krucyfiks, a w drugiej chusteczkę, by ocierać łzy i pot z czoła. W chwili egzekucji pozostawiła swe białe pantofelki ozdobione paseczkami i koronkami u podnóża schodów i nadstawiła bardzo szybko kark pod ostrze, ustawiając się tak, by kat nie mógł jej dotknąć”.

Bernardo dla przestrogi musiał być obecny przy egzekucji. Zwłoki jego siostry później zabrano do leżącej na uboczu miejscowości, umyto i przyodziano w białe, przystrojone kwiatami szaty. W czasie pogrzebu okazało się, że bardzo wielu ludzi było po jej stronie. Pochód żałobny z pięciuset pochodniami towarzyszył jej do miejsca ostatniego spoczynku, w kościele ś w. Piotra w Montorio, niedaleko “Przemienienia” Rafaela.

Młodszy brat Bernardo został po roku ułaskawiony przez papieża. Jednakże milionowe dobra rodziny Cenci, stanowiące pewne źródło dochodów, zostały skonfiskowane i przeszły na własność Watykanu.

X

Dzieci papieży
Miłostki, kariery, wpływy

Opary mgły zalegały uliczki Świętego Miasta, kiedy Laura zamierzała wejść do dzielnicy spelunek i szulerni, prostytutek i sutenerów.

Ulice wyglądały jak wymiecione. W prymitywnych schroniskach wzdłuż Tybru tłoczyli się pielgrzymi, podczas gdy bogate rodziny rozniecały ogień w pałacowych kominkach, spędzając czas z artystami i kurtyzanami.

Każdy szukał przytulnego miejsca. Laura również nie wychyliłaby nosa z domu, gdyby nie chodziło o szczególne zlecenie. Tej nocy potrzebne były jej umiejętności akuszerskie, podobnie jak i jej wiedza ruffiany, rajfurki i doradczyni.

Znała się na tych sprawach jak nikt inny. Pomogła już różnym młodym dziewczynom.

Przechodząc przez most na Tybrze i skręcając w boczną uliczkę, myślała o tych wszystkich młodych stworzeniach, które codziennie przybywały do Rzymu i marzyły, by zostać kiedyś metresą szlachcica lub kardynała. Tylko niektórym z nich udało się dostać do pałaców bogaczy. Większość kończyła ze swymi nieślubnymi dziećmi w rynsztoku.

Laura znała takie życie. Sama kiedyś była pięknością, pożądaną przez wielu mężczyzn. Teraz stalą się już starą kobietą o pomarszczonej twarzy i siwych włosach sięgających ramion. Lecz nie musiała bać się swego wieku. Jej wiedza jako ruffiany była ciągłe poszukiwana, jak nigdy przedtem. Jeśli będzie miała szczęście, dowie się dzisiejszej nocy tajemnicy o nieobliczalnej wartości, a gdy się nią umiejętnie posłuży, stanie się ona żyłą złota.

Doszła już do dzielnicy burdeli i melin. Za dnia ulice pełne były lekkoduchów i pielgrzymów, szukających tu przygód. Teraz opustoszały i tylko żółte światła okien obiecująco wabiły.

Wiatr i marznący deszcz smagały twarz Laury. Usta zasłoniła końcami chustki, którą miała na głowie. Jeszcze kawałek i będzie u celu.

Szynk znajdował się na końcu uliczki. Już z zewnątrz słychać było, że ucztuje się tam do późna w nocy.

Otworzyła ciężkie dębowe drzwi i zajrzała do środka. Po lewej stronie lutnista wygrywał akordy pieśni pijackiej. Panowała swawolna atmosfera. Goście wydzierali się przy wszystkich dwuznacznych słowach piosenki.

Po prawej stronie skupili się żołdacy i grali w kości o wielkie stawki. Obok siedzieli kupcy z Wenecji. Laura poznała ich po spodniach, rozciętych po bokach, uszytych według najnowszej mody.

Mężczyźni interesowali się młodą, ładną córką gospodarza i rzucali jej jednoznaczne spojrzenia, gdy napełniała ich kielichy winem. Nie podobało się to ojcu, stojącemu wraz z matką za długim bufetem. Dal dziewczynie znak i zniknęła zaraz na schodach prowadzących na piętro.

Laura podeszła do gospodyni — ,przysłaliście po mnie”.

Kobieta przytaknęła i wytarła ręce o fartuch — “Dobrze, że się pospieszyliście. Już tak późno”.

,,Gdzie znajduje się dziewczyna?”

Gospodyni wskazała na schody — ,,N a piętrze. Córka pokaże wam drogę”.

Laura podeszła do schodów, gdzie w półmroku czekała dziewczyna. Weszły na schody i znalazły się w wąskim korytarzu.

,,Izba znajduje się na końcu korytarza” — powiedziała córka gospodarzy.

Laura zobaczyła uchylone drzwi. Wąski promień światła wpadał na korytarz. Otworzyła je szeroko i znalazła się w małej izbie. Pomieszczenie było wilgotne i pachniało stęchlizną. Światło świec migotało na glinianych ścianach. Ciężkie belki na suficie rzucały czarne cienie na surowe deski podłogi. Na sienniku leżała młoda kobieta.

Laura postawiła swój tobołek — ,,Kiedy rozpoczęły się bóle?”

,,Jakieś dwie godziny temu”.

Laura odrzuciła prześcieradła i obmacała brzuch ciężarnej — ,, Ułożenie płodu jest prawidłowe. Nie będzie żadnych trudności”.

,,Naprawdę?”

Laura uśmiechnęła się chytrze — ,,Przecież z wami jest zawsze to samo, młode stworzenia. Wszystkie chcecie mieć przyjemność, służyć wielkim panom i przy okazji chcecie być bogatymi i dobrze widzianymi. A kiedy następstwa przychodzą na świat, to panowie ojcowie ulatniają się i zaczyna się płacząca nędza. Gdybyście chociaż przedtem pomyślały, jak zatkać te głodne gęby. Kto więc jest ojcem?”

Młoda kobieta nie odpowiedziała i popatrzyła na drzwi, gdzie stała wyczekująco córka gospodarza.

Laura odczytała ciekawość w jej oczach.

,,Bądź tak dobra, moje dziecko, i podaj tu miskę z gorącą wodą” — powiedziała. — ,,I przynieś parę świeżych ręczników i nowe świece”.

Córka gospodarza ociągała się przez chwilę.

,,No, pospiesz się!” — powiedziała Laura.

Dopiero teraz dziewczyna opuściła pomieszczenie. Laura pochyliła się nad ciężarną — ,,A więc, kto jest ojcem?”

Młoda kobieta zagryzła wargi.

,,Dlaczego nie masz do mnie zaufania?” — spytała Laura. — ,,Przecież chcę ci pomóc”.

“Jak możesz mi pomóc?”

W oczach Laury ukazała się chytrość — “Już niektórym anonimowym ojcom dałam do zrozumienia, że milczenie kosztuje. Kto płodzi, ten płaci. To takie proste, moje dziecko. No więc, kto to jest?”

,,W ciągu ostatniego roku byłam wielokrotnie zapraszana do pałacu pewnego kardynała” — zaczęła, ociągając się, młoda kobieta. — ,,Na jednej z takich uczt poznałam Ojca Świętego”.

“No, i…?”

“Podobałam mu się”.

“Co chcesz przez to powiedzieć?”

“Wezwał mnie do Watykanu”.

Laura popatrzyła na ciężarną — “Nie opowiadaj mi historyjek!”

Młoda kobieta nie unikała świdrującego spojrzenia Laury — “To jest prawda”.

“I co się potem stało?”

“Ojciec Święty był nadzwyczaj ostrożny. Kazał lekarzowi mnie zbadać, by upewnić się, że nie mam jakiejś zaraźliwej choroby. Musiałam też przysiąc, że nie będę się zadawała z innymi mężczyznami”.

“I naprawdę żaden inny nie wchodził w rachubę?”

Ciężarna opuściła wzrok.

“Opowiadaj!” — ponagliła Laura.

“Wiesz, że Ojciec Święty ma syna” — powiedziała młoda kobieta i zamilkła.

“A więc byłaś też do jego dyspozycji” — stwierdziła Laura.

Ciężarna przytaknęła.

Laura zaczęła chichotać — ,,A więc wszystko pozostaje w rodzinie”. Znowu spoważniała — “Czy Ojciec Święty wie o tym dziecku?”

Młoda kobieta skinęła głową.

“Jak na to zareagował?”

“Kazał mi przekazać sakiewkę dukatów. Za to mu obiecałam, że będę milczeć”.

“Rozumiem” — powiedziała Laura. — “Tacy są mężczyźni. Papież nie jest wyjątkiem. Potrzebujesz doświadczonej doradczyni, albowiem teraz każdy krok musi być dokładnie przemyślany”.

Znowu obmacała brzuch ciężarnej — “Najpierw musisz zdrowo twój kapitał wydać na świat. Jestem pewna, że dostaniemy nieograniczony kredyt. Kredyt dla twojego papieskiego bastarda…”

***

Papieże nie przestrzegali zbyt dokładnie starego prawa o celibacie. Potępiali wszystkich nie dochowujących kapłańskiego ślubowania czystości, zaś sami w pełni korzystali z przyjemności życia, których innym surowo zabraniali.

Niektórzy robili to w tajemnicy i próbowali ukryć swe dzieci, postępując wedle dewizy: “Tylko to, co krzyczy, jest grzechem”. Inni zaspokajali swe namiętności,

uznając publicznie swoje liczne związki i pozamałżeńskie potomstwo.

Większość afer “niebiańskich przywódców” przypadała na okres przed objęciem urzędu. Wielu z nich wprowadzało się do Watykanu wraz ze swymi dziećmi, a i tam dbali o dalsze potomstwo, by tym samym umocnić swą władzę.

Ale nie tylko w domowym zaciszu papieże mieli poważne problemy z przestrzeganie dziesięciorga przykazań. Także w czasie podróży służbowych i pielgrzymek nie odmawiali sobie niczego. Podróżujące “panienki” były zawsze do dyspozycji. Na sobory w Bazylei czy Konstancji pielgrzymowało podobno około tysiąca pięciuset ziemskich “aniołów”. Rozbijały swoje obozy wokół kościelnych zgromadzeń. Im więcej było kazań o wstrzemięźliwości, tym bardziej kwitły interesy “dam haremowych”, a podróżujący urzędnicy wliczali honoraria miłosne w koszta diet. Niektóre prostytutki szybko się bogaciły. Mówiło się, że jedna z wiedeńskich dziwek zarobiła podczas soboru w Konstancji osiemset guldenów w złocie.

Bogate były też dzieci papieży. Wiele z nich zdobywało większą sławę niż ich “nieomylni” ojcowie. Córki papieskie traktowano na europejsko-książęcym rynku małżeńskim jak akcje, ponieważ błogosławieństwo papieskie dla niektórych konkurentów oznaczało wartość złota. Synowie władców na tronie apostolskim zajmowali się w Watykanie przede wszystkim interesami gospodarczymi. Jako kardynałowie lub condottieri (kondotierzy) prowadzili bezwzględną politykę rodzinną.

Do ich zajęć należały również mordercze spiski, intrygi i osiąganie zysku. Przewyższali często swych sławnych ojców w przebiegłości i chytrości. Jednym z nich był Franceschetto Cibo. Podobnie jak jego ojciec, Giovanni Battista Cibo, który jako Innocenty VIII (1484-1492) był jednym z motorów rzymskiej karuzeli intryg, Franceschetto interesował się hazardem i pięknymi kobietami. Był stałym gościem rzymskich szulerni. Zajmował się także niechrześcijańskim zajęciem, jako specjalista od włamań, a jego imię powodowało u rzymian strach i przerażenie.

Gwałtowny temperament papieskiego syna był typowy dla tych czasów. W Rzymie panowało bowiem prawo pięści. O epoce tej kronikarz pisał:

“Krwawa zemsta i różnego rodzaju gwałty wycisnęły piętno na społeczności rzymskiej, podobnie i włoska natura ostatniej ćwierci XV wieku wykazuje skłonności do demonicznych namiętności. Morderstwa tyranów, sprzysiężenia i wiarołomstwa są na porządku dziennym. Szerzące się karygodne samolubstwo urzeczywistniło straszne zasady, że cel uświęca środki. Ze zgrozą czytamy teraz o masowych rzeziach baronów neapolitańskich, które ten słaby papież, po kilku nieśmiałych uwagach, ze strachem przemilcza”.

I dalej czytamy:

“Każdy ranek odsłaniał zgrozę nocy: zasztyletowanych leżących na ulicy. Przed bramami miasta obrabowuje się pielgrzymów, a nawet posłów. Nepoci sprzedali bezczelnie prawo”.

Do tych nepotów należał również Cibo. Podczas gdy biednych morderców wieszano na Torre di Nona, bogaci szubienicznicy kupowali papieskie przywileje wolności. Franceschetto pilnie zgarniał zyski; łączyła go umowa z wice szambelanem papieża. Każda kara pieniężna powyżej stu pięćdziesięciu dukatów wpływała do jego kieszeni, mniejsze sumy do kieszeni szambelana.

Za panowania Innocentego VIII i jego wyrachowanego syna zapanowały w Rzymie takie obyczaje, że nawet najbardziej zahartowani świadkowie wydarzeń nie mogli się temu nadziwić.

Na krótko przed śmiercią pisał Lorenzo de Medici do swego syna Giovanniego:

“Kardynałowie żyją we wspaniałych pałacach, otoczeni wyszukanym luksusem wysoko rozwiniętej kultury, zupełnie jak świeccy książęta, i wydaje im się, że szaty duchowne są oznaką ich stanu. Polują, grają o wysokie sumy, urządzają zbytkowne uczty, obchodzą wystawnie święta, biorą udział w swawolnych obchodach karnawałowych i oddają się nieobyczajnym stosunkom”.

Podobnie jak synowie papieży, tak i córki odgrywały ważną rolę w grze ojców Kościoła o władzę i miliony.

Teodorina, siostra Franceschetta, zyskała w ten sposób wątpliwą sławę. Była pierwszą kobietą wyniesioną do godności “następczyni tronu” Ojca Świętego i uchodziła za jedną z najlepszych partii swoich czasów.

Słynniejsza od niej była tylko jedna kobieta, również córka papieża, Lukrecja Borgia.

Krytycy określają ją jako “czarownicę renesansu” albo “klerykalną dziwkę”. Wielbiciele widzą w niej jedną z najpiękniejszych kobiet epoki i wielu rozpoznaje w niej pełną powabu modelkę Rafaela, nietykalną dziewicę. W międzyczasie liczni historycy przedstawiają zupełnie inny obraz pięknej córki papieża. Obraz ofiary, bezwolnej w rękach swego ojca, dla którego była tylko “dynastycznym towarem handlowym”. “Towarem”, który wielokrotnie wydawał za mąż wedle swego uznania. Lukrecja weszła na scenę polityki rodzinnej 12 czerwca 1493 roku. Adriana Mila Orsini, kiedyś intymna zaufana papieża, przystrajała pannę młodą do ślubu w pałacu Santa Maria w Portico. Tylko sama suknia ślubna Lukrecji kosztowała piętnaście tysięcy dukatów w złocie.

Dziewczyna o złotych lokach, otulona w brokat przetykany złotem, znosiła cierpliwie tę ceremonię i oczekiwała na pana młodego, Giovanniego Sforza, hrabiego z Pesaro. Wesele było największym i najwspanialszym wydarzeniem roku. Lud tłoczył się przed pałacem. Cały Rzym pragnął złożyć życzenia pannie młodej.

Wszyscy posłowie byli już zgromadzeni w Watykanie, gdy ukazał się pan młody z ciężkim złotym łańcuchem na szyi, specjalnie wypożyczonym na tę okazję. Na krótko przedtem Giovanni Sforza rozmawiał z papieżem i przypieczętował najbardziej niezwykły handel narzeczoną w historii Kościoła: zaoferował papieżowi usługi państwa Pesaro, a jako zastaw zażądał pięknej Lukrecji.

Polityka była ważniejsza od małżeńskiego szczęścia; znajdowało się ono od początku pod nieszczęśliwą gwiazdą.

Gdy Lukrecja wraz z hrabią wjeżdżała do Pesaro, całe miasto wyległo na powitanie małżonków. Jednak niespodziewanie nastąpiła burza i niezwykle silne oberwanie chmury. Uczta powitalna rozpuściła się dosłownie w wodzie. Krótko potem, latem, Lukrecja zachorowała.

Kiedy papież dowiedział się o tym, pisał do niej:

“Donno Lukrecjo, moja najukochańsza córko, w wielkiej trosce spędziliśmy cztery czy pięć bolesnych dni, gdyż po Rzymie krążyły złe pogłoski, które mówiły jeżeli nie o Twojej śmierci, to przynajmniej o Twoim beznadziejnym stanie zdrowia. Możesz sobie wyobrazić ból Naszego serca, Ty, która znasz wielką i głęboką miłość, jaką mamy dla Ciebie, i nie znajdziemy spokoju, nim nie dostaniemy listu pisanego Twoją własną ręką, który Nas przekona, że jesteś w dobrym samopoczuciu. Dziękujemy Bogu i Cudownej Dziewicy, że wyratowała Cię z niebezpieczeństwa i zapewniamy Cię, że nie uspokoimy się tak długo, dopóki sami Ciebie nie ujrzymy”.

Czy list ten jest dowodem na to, że Aleksander VI darzył córkę uczuciem większym niż ojcowska miłość?

Podejrzenia takie wysuwali różni kronikarze. Donosili oni, że papież mógł bez przeszkód udawać się z Kaplicy Sykstyńskiej do pomieszczeń córki w papieskim domu kobiet przy Santa Maria w Portico. Mówi się również o różnych ekscesach Ojca Świętego, w których uczestniczyła jego córka. Razem oglądali młode ogiery i klacze, kopulujące w ogrodach watykańskich. Podczas tego przedstawienia był obecny także syn Cesare.

Jeśli wierzyć doniesieniom, papież postanowił zrobić wszystko, by odzyskać z powrotem ukochaną córkę. Nie chciał jej dzielić ze Sforza, dlatego zdecydował się na nowe polityczne posunięcie.

Małżeństwo Lukrecji z Giovannim nie stanowiło żadnej przeszkody. Trzy lata później wszystko było już przygotowane. Jednym pociągnięciem pióra i mocą swojego urzędu papież ogłosił małżeństwo za “niebyłe i nieważne”. Jednak małżonek nie chciał bez walki poddać się wszechpotężnemu teściowi i szukał rady i pomocy u księcia Ludovico Moro w Mediolanie; bezskutecznie. W końcu musiał się podporządkować papieskiej decyzji i wydać Lukrecję.

Lukrecja była znowu w rękach Aleksandra; mógł ją teraz wykorzystać jako “damę” w następnej politycznej grze szachowej.

Jednak sprawy potoczyły się inaczej. Wprawdzie zgodziła się ona na rozwód, ale potem poszła własną drogą. Miała romans z Pedro Calderonem, posłem papieskim. Przygoda miłosna nie pozostała bez następstw. Wkrótce po rozwodzie Lukrecja urodziła pierwszego syna.

Ojca dziecka dosięgła zemsta Borgiów. Wprowadził im bowiem do gniazda bastarda, który zupełnie nie pasował do rodzinnych planów. Brat Lukrecji wyzwał jej kochanka na pojedynek, zabił go i wrzucił do Tybru.

Wkrótce na papieskiej liście kandydatów do ożenku pojawił się nowy pretendent. Spełniał wszystkie wymagania, był z odpowiedniego stanu i pasował do koncepcji politycznej papieża. Nazywał się Alfonso di Bisceglie, był bratem księżniczki Squillace* i synem Alfonsa II, króla Neapolu i Sycylii.

* Sanchy d’Aragón, żony Jofrego, brata Lukrecji [przyp. red.].

Ale to małżeństwo, zawarte w najbliższym kręgu, nie przyniosło Lukrecji szczęścia. W wyniku waśni politycznych jej mąż musiał wkrótce uciekać z Rzymu, ona na życzenie papieża przeniesiona została do bezpiecznego miejsca w Spoleto.

Dopiero po urodzeniu syna odważyła się na powrót do Rzymu. Alfonso podążył za nią. Był to, jak się okazało, śmiertelny błąd. Wkrótce został zamordowany w Watykanie, przypuszczalnie przez brata swojej żony. Lukrecja skarżyła się u papieża z powodu śmierci męża. Ojciec nie okazał jednak prawie żadnego zrozumienia dla sprawy, wtedy wyjechała do swej wiejskiej posiadłości w Nepi.

Z wielu doniesień wynika, że stosunki pomiędzy ojcem a córką bardzo się w tym czasie ochłodziły. Powiadano: “Papież nie kocha już swojej córki”. Lukrecja nie wytrzymała jednak długo na wsi. Jeszcze przed nastaniem zimy wróciła do Rzymu. Tam oczekiwał, już przygotowany, nowy kandydat do małżeństwa: Alfonso d’Este z Ferrary. Był to jednak kolejny manewr polityczny. Początkowo Lukrecja wykazywała mało entuzjazmu do małżeństwa z nowym kandydatem. Kiedy papież pytał o przyczynę, odpowiadała: “Bo każdego, który się ze mną ożeni, spotyka nieszczęście”. W końcu podporządkowała się interesom rodzinnym Borgiów i zgodziła się na małżeństwo. Jednak i tym razem arystokratyczne reguły gry obróciły się przeciwko niej.

Dla swojego trzeciego męża była tylko piękną wizytówką, którą się posługiwał, by umocnić swą władzę polityczną. W dystyngowanym domu książęcym traktowano ją z góry. Dla rodziny d’Este była ona, Borgia, chociaż bogata i potężna, tylko “klerykalną dziwką” i “kazirodczą córką papieża”.

Opinia ta, utrzymująca się przez długie stulecia, powstała, jak wynika z dzisiejszych badań, wskutek oszczerstwa.

Pomimo tych wszystkich oskarżeń, małżeństwo Lukrecji z jej trzecim mężem było szczęśliwe. Mieli sześcioro dzieci, z których dwoje zmarło zaraz po urodzeniu. U boku męża rozwinęła się w poważną protektorkę sztuki; przyciągała na swój dwór poetów i uczonych. Zmarła w Ferrarze w wieku trzydziestu dziewięciu lat.

Nie wszystkie dzieci papieży umierały śmiercią naturalną. Wiele ginęło nagle. Brat Lukrecji, Juan książę Gandii, doświadczył tego losu już w bardzo młodym wieku. Po wspólnej wieczerzy ze swoim bratem Cesare u papieskiej kochanki Vanozzy de Cattanei, matki Lukrecji, został napadnięty i zamordowany. Zamaskowani napastnicy wrzucili ciało do Tybru. Później znaleziono okaleczone zwłoki.

W Rzymie rozeszły się pogłoski, że młodego księcia kazał zamordować własny brat Cesare, a motywem była zazdrość.

Kronikarz delia Pigna pisze w liście o tych podejrzeniach zupełnie otwarcie: “Ponownie słyszałem, że odpowiedzialność za śmierć księcia Gandii ponosi jego brat Cesare […] sprawdzony przyjaciel przekazał mi tę wiadomość […]”.

Cesare Borgia — o żadnych innych synach papieży opinie historyków nie są tak nadzwyczaj zgodne — pisał krwią historię Rzymu.

Nawet więzy rodzinne nie powstrzymały tego opętanego żądzą władzy człowieka. Również w przypadku morderstwa popełnionego na księciu Gandii. Jego Świątobliwość wszczął wprawdzie dochodzenie, użalał się na “upadek obyczajów” w mieście, zamknął się w klasztorze dla pokuty, a śledztwo przeciwko własnemu synowi nie doprowadziło do niczego. Cesare przeniósł się do Neapolu.

Dopiero kiedy zapomniano o historii Kaina i Abla, wrócił do Rzymu ku radości wielu kardynałów. Nie na długo zainteresowany był kardynalską purpurą i karierą w Watykanie. Wabiły go nowe przygody.

17 sierpnia 1497 roku, za zgodą Aleksandra VI i z błogosławieństwem kardynałów, Cesare otrzymał dyspensę i mógł zdjąć czerwony kapelusz.

Kolejny manewr polityczny? Oczywiście papież myślał o małżeńskiej przyszłości syna, przy czym jego wzrok skierowany był na potężną Francję. Polecił go królowi Francji jako coś “najdroższego”, co na ziemi posiada.

Młody Borgia obładowany bogactwami wyruszył w drogę. Chciał prosić o rękę Charlotty Aragońskiej. Jego posag wynosił dwieście tysięcy dukatów. Jednak dama dworu Anny de Bretagne (Bretońskiej) dała mu kosza i co gorsza, wyśmiewała się z niego. “Kardynałową nie zostanę nigdy” — tymi słowami skomentowała propozycję małżeńską.

Męska ambicja Cesara została boleśnie ugodzona. Dzięki dodaniu otuchy przez Ludwika XII znalazł we francuskim domu królewskim inną kandydatkę na żonę, Charlottę d’Albret z Navarry. W 1499 roku papież ogłosił zawarcie małżeństwa.

Cesare rozpoczął nową karierę jako dowódca wojsk, którą kronikarz Gregorovius określa jako “potworny dramat”. Popierany przez ojca, rozpoczął we Włoszech bezprzykładną walkę o władzę i posiadłości. Ażeby móc finansować armię najemników, zdecydowany był na wszystko. W ten sposób zmusił ojca do mianowania dwunastu nowych kardynałów. Purpurowy kapelusz kosztował sto dwadzieścia tysięcy dukatów, a dochody płynęły do kasy wojennej. Wkrótce osiągnął swój pierwszy cel: ojciec ogłosił go księciem Romanii.

Agresywność Cesara nie znała granic. W jego ręce dostało się Urbino, a swój osobisty majątek powiększył o bogactwa rodziny Federigo. Odtąd zaczął się nazywać: “Cesare Borgia z Francji, z łaski Boga książę Romanii, Walencji i Urbino, książę Andrii, władca Piombino, Gonfaloniere i kapitan generalny Kościoła Rzymskiego”. Stał się najpotężniejszym człowiekiem Włoch. Ale za jaką cenę?

Francesco Matarazzo, autor Kroniki miasta Perugia z lat 1492-1503, trafnie to sformułował: “Wszystko, co osiągnął, zawdzięcza przekupstwu i zdradzie. W tym był mistrzem swoich czasów, których politykę splamił niemoralnością”.

Upadek Cesare był już wcześniej zaprogramowany, bowiem po śmierci ojca pozostał pod całkowitą kontrolą Francuzów.

Następca Aleksandra, Pius III, potwierdził jeszcze prawa Borgiów do Romanii, ale za to Juliusz II na zawsze politycznie unicestwił Cesara.

Pozbawiony władzy zginął w 1507 roku w bitwie pod Navarrą.

XI

Tajne archiwa Watykanu

Od miłosnych sprawozdań do Żywotów kurtyzan Aretina

Jeszcze i dzisiaj historycy poszukują dokumentów i dotyczących dziejów papieży, ponieważ wiele spraw — także w naszym stuleciu — pozostało niewyjaśnionych. Badacze ciągle odnajdują nowe materiały. Nie tylko w archiwach watykańskich, lecz również w licznych włoskich archiwach miejskich ukryte są nieznane dokumenty o życiu książąt Kościoła.

Korespondencja papieży rozchodziła się po całym świecie i nie jest wykluczone, że pomiędzy wielowiekowymi aktami znajdzie się jeszcze niejeden testament polityczny czy też miłosny raport. Naturalnie papieże pisali swoją własną historię złotymi zgłoskami. Utrzymywali w swych kancelariach setki artystów, którzy uwieczniali dla potomności w bardzo długich hymnach pochwalnych ich bohaterskie czyny i najwyższe osiągnięcia.

Ale nie tylko dokumenty i korespondencja Ojców Świętych tworzą obraz papiestwa. Także inne, i z innego punktu widzenia pisane w tamtych czasach sprawozdania przedstawiają życie w Lateranie, Zamku Św. Anioła i Pałacu Watykańskim.

Również i przeciwnicy “Bożych wikingów” przekazali potomności to, co naprawdę działo się w “arcydziele pod nazwą Kościół”. Przekazali nie upiększony obraz, od intryg i skrytobójczych mordów, po nepotyzm i zbytek.

Ponadto literatura kolejnych epok pokazuje nam barwny obraz życia papieży i kardynałów. Również pisarze i kronikarze donosili o prawdziwych stosunkach panujących w Watykanie, zaś posłowie włoskich państw-miast przekazywali swoim zwierzchnikom sprawozdania dotyczące walk o władzę w Rzymie.

“Tajne archiwum” w Watykanie pozostaje naturalnie najważniejszym źródłem dla badań historycznych i stanowi jednocześnie skarbnicę dziejowych sensacji.

Było ono naocznym świadkiem zmieniających się dziejów. Tysiące zebranych dokumentów zapakowano w kartony albo złożono w pokrytych kurzem segregatorach. Wiele rzeczy zniknęło na zawsze w “szafie z trucizną”, gdzie są trzymane pod kluczem. Inne dokumenty dotknięte zostały zębem czasu, pożółkłe pisma pożarte przez robaki, rozpadające się w proch.

Często zdarzało się, że i sami papieże “oczyszczali” to archiwum. Zawsze gdy władza Ojca Świętego w Rzymie była zagrożona, a on sam musiał uciekać podczas nocy i mgły, zabierano ze sobą najważniejsze dokumenty, a więc wszystko to, co mogłoby obciążać papieża w oczach jego adwersarzy. Jeżeli czas na to nie pozwalał, “obciążające” akta po prostu palono.

Inne, mniej ważne akta, których nie zdołano zabrać, pozostawiano nowym sukcesorom. Ci z kolei nie przebierali w środkach, zaślepieni złością niszczyli wszystko; obchodzili się podobnie z ludnością miasta i papieskimi dokumentami.

Podczas każdego szturmu na miasto niszczono najważniejsze akta, przede wszystkim te, które dostarczały informacji o działalności papieża.

Tak na przykład za swego pontyfikatu Grzegorz VII (1073-1085) wezwał Saracenów na pomoc do walki z cesarzem, jednak wojska “kraju wschodzącego słońca” zwróciły się przeciwko papieżowi. Nie mniej brutalni w swoim postępowaniu, jak kiedyś Goci i Wandalowie, zniszczyli dosłownie wszystko, a archiwum podpalili.

Inni papieże chowali dokumenty w tajemnych, sobie tylko znanych miejscach. By najważniejsze akta uratować przed zagląda w czasie niebezpieczeństwa, zamurowywano je. Najprawdopodobniej wiele z nich jeszcze dzisiaj znajduje się gdzieś w murach Watykanu i nigdy nie ujrzy światła dziennego. Papieże bowiem zabrali informacje do grobu, a nikt inny nie zna tych kryjówek. Często już w chwili śmierci Święci Ojcowie byli pozbawieni władzy, nic nie znaczący i zapomniani. Ich ostatnie tajemnice nie zostaną nigdy odkryte.

Jednak co jakiś czas archiwa watykańskie dostarczają niespodzianek, również i w XX wieku. I tak historyk niemiecki Ludwig Pastor odnalazł interesujące szczegóły na temat stosunków pomiędzy Aleksandrem VI (1492-1503) a jego kochanką Julią Farnese i córką Lukrecją.

W jednym z listów znalezionych przez Pastora Lukrecja pisze do swego ojca:

“Moim jedynym pragnieniem jest, a nie myślę o niczym innym, by przebywać w pobliżu Waszej Świątobliwości i żyć w cieniu Waszej Świętości. […] zdaje mi się, że jestem tutaj na końcu świata”.

Słowa Lukrecji udowadniają, jak ciężko znosiła rozłąkę ze swym papieskim ojcem. Również listy jego kochanki Julii Farnese zawierają jednoznaczne wyznanie miłości:

“Kiedy Wasza Świątobliwość uważa, że spędzamy tu czas szczęśliwie i radośnie, to myli się bardzo. Będąc tak daleko od Waszej Świątobliwości, nie mogę oddawać się żadnym rozrywkom; tam, gdzie jest mój skarb, tam jest też moje serce”.

Kochanka papieża kończy swój list, wyrażając pragnienie doczekania chwili, kiedy znowu będzie mogła ucałować jego stopy.

Także Aleksander VI szczerze i otwarcie pisał do swojej ukochanej podczas jej dłuższych nieobecności w Rzymie. W słynnym liście Julia ingrata et perfida* wyraża swoje rozczarowanie, wynikające z nieobecności ukochanej. Obawiał się bardzo, że Julia może odwrócić się od niego:

“Teraz postępujesz wprost przeciwnie i ryzykujesz Twoim życiem, jadąc do Bassanello i jak mi się wydaje, czynisz to tylko dlatego, by znowu zajść w ciążę z tym koniem** […] pod karą ekskomuniki i wiecznego przeklęcia rozkazujemy Tobie […]”.

* (łac.): “Julio niewdzięczna i niewierna” [przyp. red.].

** chodzi o męża Julii, Orsino Orsiniego [przy. red.].

Nie wszyscy jednak papieże byli tak otwarci, jak Aleksander. Wiele miłostek pozostało tajemnicą na zawsze. Także w miejskich archiwach Rzymu znajduje się tysiące dokumentów, aktów notarialnych i pism, stanowiących zagadkę dla historyków. Tylko nieliczni specjaliści potrafią odczytać i zinterpretować ten bardzo stary materiał źródłowy. Dokumenty te czyta się trudno, wcale nie tak, jak dzisiejszą książkę; często są napisane skomplikowaną abbreviaturą (skrótami).

Paleografowie, specjaliści od odczytywania dawnych pism, muszą studiować w obrębie tylko jednej epoki tysiące dokumentów. Nieraz wystarczy jeden haczyk albo łuk na końcu słowa, a zmienia się sens całego rękopisu.

Autorzy tych pism posługiwali się starożytną formą stenografii, by skrócić niekończące się frazesy i formuły aktów notarialnych. Każdy z nich tworzył przy tym swój własny sposób pisania.

Cudzoziemscy okupanci i zdobywcy niewiele mogli począć z takimi dokumentami. Prędko dostawały się do archiwów klasztornych w opactwach i miastach, a tam z kolei popadały w zapomnienie. Dzisiejszy ich stan jest często bardzo zły; wilgoć i wysoka temperatura uczyniły je na przestrzeni wieków nieczytelnymi.

Wielu badaczy miało już w swoich rękach niezwykle sensacyjne dokumenty, które musieli odłożyć na bok ze względu na niemożność ich odcyfrowania lub zrozumienia.

Pomimo tych trudności, ciągle odnajduje się “nowe” takie pisma, bowiem między sztambuchami rodzinnymi i aktami związanymi z fundowaniem kaplic znaleźć można nieraz bardzo ważne umowy, na przykład o budowie willi papieskiej. Jeśli tylko historycy mają szczęście, znajdują stare rysunki i szkice, które dostarczają dowodów na to, z jakim przepychem i marnotrawstwem budowali władcy Rzymu.

O wiele bardziej wymowne są niezliczone listy kronikarzy-sprawozdawców, informujące ówczesny świat o wydarzeniach w Watykanie.

Kronikarzy tych należy przede wszystkim uważać za pierwszych dziennikarzy. Menanti, bo tak ich nazywano, byli autorami awisi, listów informacyjnych albo listów z wiadomościami. Często zawierały one materiał obciążający papieży.

Mocodawcami ich byli bogaci książęta i królowie, zainteresowani doniesieniami o zakulisowym życiu dworu. Menanti utrzymywali skomplikowany system informatorów, sięgający aż do szczytów kleru. Byli zawsze na miejscu, gdy działo się coś szczególnego w Watykanie. Często ich śledzono lub celowo dezinformowano. Poprzez umiejętne wprowadzenie w błąd, dodawanie i zniekształcanie wielu wiadomości, wpływali na politykę i nadawali bieg różnym sprawom.

Listy informacyjne zawierały zazwyczaj wiadomość podstawową, w szczegółach jednak wychodziły poza nią i opisywały wszystko, co się naprawdę w “grzesznym Rzymie” wydarzyło.

Istnieli kronikarze, którzy w swoich “wiadomościach z Rzymu” bardzo przesadzali, ponieważ informacje, jakimi często dysponowali, nie wystarczały na poważne doniesienie. Jednak w ich pismach zawsze zawarte było prawdziwe jądro sprawy, które mogło przysporzyć wielu kłopotów panującym.

Najznakomitszym z tych pisarzy-kronikarzy był Pietro Aretino, który przebywał w otoczeniu papieży, a sława jego dotrwała do naszych czasów. Uważany za praojca dziennikarstwa, swoją sztuką stworzył nie tylko nowy zawód, ale wprawiał równocześnie w zakłopotanie tak królów, jak i papieży. Aretino był elementem władzy, w przeciwieństwie do swych dzisiejszych kolegów, którzy jako plotkarscy publicyści piszą w rubryce “Kronika dyplomatyczna i towarzyska”.

Był człowiekiem, który zasiadał przy jednym stole z największymi osobistościami swoich czasów. Zarówno królowie, jak i papieże odczuwali przed nim respekt. Jego informacje zawsze pochodziły z pierwszej ręki. Aretino był jednym z najważniejszych literatów w historii Włoch, a swym dowcipem oraz jadowitą ironią zachwycał nie tylko jemu współczesnych. Dzieła jego należą do kanonu literatury światowej.

Jak się przypuszcza, Aretino był nie tylko doskonale poinformowany o bieżących wydarzeniach w Watykanie, ale znał też historię papiestwa poprzednich epok.

W okresie renesansu znano naturalnie powszechnie różne historie o papieżach, między innymi o Urbanie VI (1378-1389), którego w 1378 roku opuściło trzynastu kardynałów i został przez nich ogłoszony “wybranym gwałtem antychrystem, diabłem, renegatem, tyranem i kłamcą”.

Dla Aretina Kościół i papież nie byli nietykalnymi, a Kuria stałe się przedmiotem jego krytyki. Sądy swoje opierał na własnym doświadczeniu.

Kiedy papież Bonifacy VIII (1294-1303) zażądał: “Dla zbawienia ludzkości jest konieczne, żeby każda istota ludzka była poddaną rzymskiego Pontifex Maximus”, Aretino przyjął do wiadomości te postulaty, nie wykazując żadnej chęci podporządkowania się.

W tym, co pisał, widział siebie nie jako “władcę prawdy”, lecz “sekretarza całego świata” i jako taki donosił przede wszystkim o wydarzeniach z Rzymu. W ten sposób osiągnął równie wielką sławę, jak ludzie, o których pisał, z których się wyśmiewał i którym jego drwiny przysparzały kłopotów. Wielbiciele mówili o nim: “boski”, a kochanki były dumne z tego, że mogły nazywać się “aretynkami”.

Jego imię nosiła nawet rasa koni. Papież Urban VII (1590) podarował literatowi wierzchowca, od którego całą rasę nazwano aretino. Pisarz bardzo się tym szczycił.

Sławę zdobył za życia, a jego podobizny zdobiły wiele dzbanów, talerzy i waz wyrabianych w Murano. Był przyjacielem pisarzy, myślicieli i artystów. Z jego opiniami liczono się zarówno w Rzymie, jak i w Wenecji. Tycjan bardzo sobie cenił zdanie i rady Aretina. W podzięce namalował portret przyjaciela w pozie władcy “ludzi drżących przed jego satyrycznym talentem”.

Dostojnicy książęcy i kościelni często prosili Aretina o radę, gdyż jego sądy wpływały na opinię ogółu. Dowcip i elokwencja uczyniły go ulubieńcem nie tylko wielkich. Pochodził z małej wioski w Toskanii; tam również swoistym poczuciem humoru trafiał do mentalności swych ziomków. On sam twierdził, że jest pochodzenia szlacheckiego. Wiarygodne źródła każą jednak przypuszczać, że jego ojciec Luca był szewcem. Matka jego, o imieniu Tita, piękna kobieta, podobno pozowała jako modelka do figury madonny u pewnego rzeźbiarza w Arezzo.

Urodził się na przełomie epok, 20 kwietnia 1492 roku w Arezzo. Od nazwy miejscowości pochodzi też jego nazwisko. Jako aretyńczyk znajdował się w najlepszym towarzystwie, gdyż stąd pochodził słynny Giorgio Vasari, ojciec historii sztuki, i poeta Petrarka.

Zanim doszedł do sławy i zaszczytów w Rzymie, wykonywał różne zawody. Spróbował prawie wszystkiego, od ulicznego śpiewaka i stajennego do mnicha-żebraka, pomocnika kata i lichwiarza, a nawet był poborcą podatkowym i kochankiem mężczyzn. Sądząc po znajomości detali w jego Żywotach kurtyzan, należy przypuszczać, że i w tym środowisku zdobył bogate doświadczenia. Po nauce introligatorstwa wkroczył na scenę literacką. Co prawda, jego pierwsza książka Nowe prace młodego, wysoce płodnego malarza Pietro Aretino była ogromnym niewypałem.

Sukces osiągnął w Rzymie mając dwadzieścia pięć lat. Tam bowiem, pod opieką możnego mecenasa Agostino Chigi, w willi Farnese, rozwinął swój prawdziwy talent. Jego zjadliwy dowcip należał do “dobrego tonu” podczas wspaniałych uczt z papieżami, kardynałami i kurtyzanami. Naturalnie, zawsze odpowiednio dawkowany i opatrzony pochlebstwami dla jego potężnych protektorów. Niewątpliwie w czasie tych uczt narobił sobie także wrogów, ponieważ z cynizmem zabrał się za obnażanie wad: przekupstwa, nepotyzmu, obłudy w Kościele Rzymskim, jak i życia miłosnego kardynałów oraz szlachty, zaś ostre pióro nie szczędziło nikogo. Bezlitośnie angażował swoją wiedzę o władzy i intrygach, by wyciągnąć z tego jak największe korzyści.

Ten rodzaj interesów doprowadził do perfekcji: osoby dotknięte krytyką po prostu kupowały za gotówkę jego “wieczne milczenie”. Kardynałowie i szlachta za dyskrecję płacili złotymi dukatami i kosztownymi podarunkami.

Stał się w Rzymie człowiekiem bardzo poważanym, nawet niechętni mu mawiali: “Przechadza się teraz po Rzymie ubrany jak książę”.

Także papież nie mógł sobie pozwolić na wroga w postaci Aretina. Pewien ówczesny świadek pisał:

“Uczestniczy we wszystkich szalonych eskapadach szlachty. Swój wstęp do nich opłaca starannie zakamuflowanymi zniewagami, którymi ich bawi. Mówi dobrze i zna każdą nieprzyzwoitą anegdotę. Rodziny d’Este i Gonzaga spacerują z nim ramię w ramię i przysłuchują się jego gadaninie. Tych traktuje z respektem, innych z wyższością. Żyje z tego, co mu dadzą. Ludzie drżą przed jego talentem satyrycznym, a on kpi sobie ze zniewag, w których nazywa się go cynicznym, bezwstydnym insynuatorem. Potrzebuje tylko stałej pensji. Ostatnio otrzymał ją od papieża, któremu poświęcił drugorzędny poemat”.

Czy rzeczywiście chodziło o wiersz, za który zapłacił Pontifex Maximus? A może o przemilczenie czegoś z życia papieża? Tego nie wiemy.

Aretino prowadził wystawny tryb życia, inny niż obłudnicy z jego otoczenia. Przyznawał się do tego publicznie i to czyniło go niedostępnym dla jego przeciwników. Wrogowie zarzucali mu, że w jego łóżku jest miejsce nie tylko dla młodych kobiet i chłopców, ale że uprawia też sodomię. Był to zarzut, z którego Aretino tylko śmiał się, ponieważ otwarcie przyznawał się do tego, a nawet tym chełpił.

Jego tryb życia nie przeszkadzał już papieżom; przeciwnie, zabiegali o względy tego literackiego rajskiego ptaka. Był równie mocno znienawidzony, jak ceniony, i mógł pozwolić sobie na wszystko.

Decydujący przełom w jego rzymskiej karierze nastąpił w Watykanie. Na tronie papieskim zasiadł Medici, który rządził według zasady: “Rozkoszujmy się wypożyczonym od Boga papiestwem”.

W roku 1516 papież Leon X (1513-1521) był ogromnie zasmucony śmiercią swego słonia, którego otrzymał w podarunku od króla Potugalii. Aretino wykorzystał tę okazję, rozweselając papieża satyrą Testament słonia. W tej “ostatniej woli gruboskórnego” dobrał się do reputacji kardynałów. Opisał bowiem w sposób drastyczny i dosadny próżniacze życie duchownych dostojników, o jakie już dawno pomawiali ich rzymianie.

Papież ucieszył się dziełem tak bardzo, że zapragnął, aby __ier Chigi przekazał mu poetę jako partnera do towarzystwa. Tym samym Aretino znalazł nowego mecenasa.

Leon X cenił pisarza tak samo wysoko, jak jego następca papież Klemens VII (1523-1534), który w dowód wdzięczności podarował mu konia.

Papieże wykorzystywali naturalnie ten przenikliwy umysł dla własnych interesów politycznych. Aretino potrafił nie tylko opowiadać nieprzyzwoite dowcipy, ale swoją polityką informacyjną mógł zniszczyć reputację każdego człowieka.

Także potężni królowie i cesarze schlebiali temu literatowi o ostrym języku. Zarówno cesarz Karol V, jak i król francuski Franciszek I wykorzystywali dla swoich celów zjadliwy kunszt Aretina.

Wynaleziony właśnie druk umożliwił rozpowszechnianie i czytanie jego dzieł nie tylko we Włoszech, ale i w Europie. Satyry i pamflety Aretina zabawiały cały chrześcijański Zachód; każdy mógł przeczytać czarno na białym, w którym rzymskim burdelu przebywał jaki kardynał.

Miało to również przykre następstwa. Jeden z biskupów, wzburzony tym, że został przez poetę wystawiony na pośmiewisko, polecił go zamordować. Aretino z trudem uniknął śmierci.

Po Rzymie rozchodziły się złote myśli: “Boże, chroń każdego przed jego językiem!” W ówczesnej sielance mówiło się nawet, że nikt nie zrobi kariery bez zaskarbienia sobie względów Aretina.

Po śmierci papieża Leona X jego pozycja wzmocniła się jeszcze. Na pewno było to związane z marmurowym popiersiem “Pasquino” w pobliżu Piazza Navona. Posąg nosił imię jakiegoś krawca, słynącego z ciętego języka. Rzymianie umieszczali na nim swoje komentarze, dotyczące wydarzeń w mieście, i w ten sposób stał się on swego rodzaju słupem ogłoszeniowym. Tutaj można było przeczytać aktualne wiadomości i tutaj też można było publicznie krytykować rząd i papieża.

Kiedy po śmierci Leona kardynałowie zebrani na konklawe nie mogli dojść do porozumienia w sprawie wyboru nowego papieża, Pasquino stał się trybuną rzymian. Gniewnymi słowy kpili ze Świętego Tronu i uczestników konklawe, bez respektu uważali wszystkich kardynałów za “niewykwalifikowanych”.

Również i tu Aretino okazał się mistrzem rzymskiej “sztuki poetyckiej”; w swoich 51 sonetach nazywał Rzym penisem świata, wymyślał wszystkim kandydatom. U jednego zadek był mądrzejszy od głowy, na innego głosowały tylko dziwki i alfonsi, trzeci z kolei miał po swojej stronie wyłącznie martwych.

Następca papieża Leona, Hadrian (1522-1523), człowiek o surowych obyczajach, próbował skończyć z niewyparzoną gębą i ostrym piórem Aretina.

Hadrian był człowiekiem z zasadami: księżom zabronił noszenia bród, gdyż wyglądali jak żołnierze, kardynałom i królom zarzucał nieodpowiedni styl życia, zaś prostytutki wygonił ze Świętego Miasta. Aretino na swój sposób odpowiedział na to. Zanim papież objął swój urząd, nazwał go poeta “flamandzkim mentorem”, który wybrany został “przez los i boskie otępienie”, a kardynałów nazwał “zdrajcami krwi Chrystusa”.

Hadrian, ten “holendersko-niemiecki barbarzyńca”, jak mówiły pogłoski, chciał zburzyć Kaplicę Sykstyńską, ponieważ jej malowidła przypominały mu “łaźnię golasów”. Coś zupełnie nieprawdopodobnego, nie tylko dla Aretina. Papież groził drakońskimi karami “pisarzom” z Pasquino. Straszył, że wszystkich, których przyłapie, wrzuci do Tybru.

Dla Aretina nadszedł czas pożegnania z Rzymem. Początkowo pozostawał jeszcze w służbie kościelnej i wyjechał do kardynała Giulio de Medici do Florencji. Później zaprzyjaźnił się z condottiere Giovanni de Medici, a przez niego poznał króla Francji, Franciszka I.

W dwa lata później, kiedy na Święty Tron wstąpił kardynał Giulio de Medici jako Klemens VII, dla Aretina droga do Wiecznego Miasta stała znów otworem.

Nie dane mu jednak było długo tam pozostać. Tym razem druki erotyczne stały się dla niego fatalnym przeznaczeniem. Miedziorytnik Marcatonio Raimondi powielił, chociaż tylko do użytku prywatnego, rysunki malarza Giulio Romano. Aretino, jako trzeci z tej grupy, napisał do każdej z szesnastu scen miłosnych odpowiedni sonet. Oczywiście, kombinacje pozycji erotycznych natychmiast zaczęły krążyć w kręgach koneserów. Dla krytyków artystów była to najwyższa rozpusta. Czasy zmieniły się. Nawet sam przyjaciel Aretina, Yasari, pisał, że nie wie, co jest gorsze: “czy oglądanie sztychów dla oczu, czy słowa Aretina dla uszu”.

Raimondi poszedł do więzienia, malarza Romano ścigano, a Aretino doszedł do wniosku, że należy ponownie opuścić Rzym.

Po krótkim pobycie w Reggio ponownie wrócił nad Tybr. Szczęście jednak opuściło go na zawsze. Latem 1525 roku został napadnięty i ciężko raniony pchnięciami sztyletu. Mówiono, że za napadem krył się pewien faworyt papieża, który czuł się dotknięty satyrami Aretina.

Poeta postanowił więc opuścić Rzym na zawsze. Wyjechał do Wenecji, gdzie spotkał się z serdecznym przyjęciem u swego przyjaciela i mecenasa, doży And-rea Gritti. Aretino przysiągł mu, że nie napisze ani jednego złego słowa o mieście nad laguną.

Przysiągł i słowa dotrzymał.

Dalej jednak ten “bicz na książęta”, jak go teraz z uznaniem nazywał lud, zajmował się sprawami Rzymu. Przewidział nawet jego splądrowanie (Sacco di Romd) w 1527 roku przez żołnierzy cesarza Karola V, który również zaliczał się do jego mecenasów.

Po śmierci Karola V papieże wzięli odwet na Aretinie; wszystkie jego dzieła zostały umieszczone na indeksie i zakazane. Nie przeszkodziło to jednak ludowi w dalszym ciągu podziwiać jego sztuki, gdyż nikt inny tak jak właśnie on nie używał jego mowy otwarcie i bezpośrednio.

Aretino był zawsze w centrum wszelkiej krytyki i sporów. Historyk Gregorovius nazywał jego dzieła “moralnym syfilisem na duchowym organizmie narodu”. Dla Hermana Grimma stanowi on “fenomen nie-obyczajności […], którego nie znajdzie się w żadnym innym narodzie i w żadnej epoce”. Herman Kesten widzi go inaczej: Aretino był dla niego “Gazetą Europy”.

Zmarł 21 października 1556 roku w wieku sześćdziesięciu czterech lat. Plotka głosi, że spadł z krzesła, kiedy jego siostra opowiadała mu pikantny dowcip. Aretino zaśmiał się na śmierć.

Krótkie biografie papieży

Aleksander VI (1492-1503)

Rodrigo de Borja (Borgia) zdobył władzę w Watykanie przy pomocy kunsztownego planu rozdziału urzędów. Krytyczni historycy określają go jako “przestępcę doskonałego” i “bezkształtnego syna chaosu”. Nikt inny nie prowadził tak świeckiego życia na Tronie Piotrowym, jak właśnie Aleksander. Z różnymi metresami miał dziewięcioro dzieci, z których dwoje zyskało szczególną sławę: syn Cesare jako morderca i intrygant oraz córka Lukrecja jako “dynastyczny towar handlowy”. Kilkakrotnie papież wydawał ją za mąż. Dla jej ojca religia była tylko frazesem, a Kościół kwestią kostiumu. Zmarł przypuszczalnie od trucizny, przeznaczonej dla jednego z kardynałów, którą on i syn zażyli omyłkowo.

Benedykt IV (900-903)

Rodowity rzymianin i stronnik Formosusa, utrzymał się na Tronie Piotrowym przez trzy lata. Rządził w czasach, gdy Rzymem wstrząsały waśnie polityczne. Historycy określają go jako powściągliwego władcę i zachwalają jego wspaniałomyślność w stosunku do biednych.

Benedykt IX (1032-1045)

Historyk Ferdinand Gregorovius donosi o Teofilakcie (Theophylaktos), hrabim z Tusculum, że “prowadził on w Pałacu Laterańskim swobodne życie jak sułtan turecki; on i jego rodzina dopuszczali się w Rzymie morderstw i rabunków”. Opat Desiderius z Monte Cassino, późniejszy papież Wiktor III, dodaje, że życie tego papieża jest dla kronikarzy nie do opowiedzenia. Teofilakt uczynił Tron Piotrowy przedmiotem handlu. Zastawił nawet własną tiarę, którą potem odkupił. Nic nie wiadomo o szczegółach śmierci tego rzymskiego tyrana.

Bonifacy VI (896)

Ten kilkakrotnie pozbawiany urzędu papież utrzymał się na tronie w Watykanie tylko czternaście dni. Zmarł podobno z powodu ataku artretyzmu. Według postanowienia synodu, miał być całkowicie skreślony z listy papieży. Jest jednak oficjalnie uznawany jako Bonifacy VI.

Bonifacy VII (984-985)

Bonifacy rządził w Rzymie jak dyktator. Ma na sumieniu dwóch swoich poprzedników, których zabito z jego polecenia. Sam zginął zamordowany po około roku tyranii. Motłoch rzymski wlókł jego okaleczone zwłoki po ulicach miasta.

Bonifacy VIII (1294-1303)

Benedetto Gaetani nie był dzieckiem smutku. Księgi rachunkowe papieża dowodzą, że wydawał olbrzymie sumy na dolce vita. Pewien kardynał pisał o jednej z uczt papieskich: “Byłoby lepiej, żeby ta wydawana prywatnie uczta pozostała tajemnicą”. Swój wystawny tryb życia finansował Bonifacy ze sprzedaży bulli papieskich. Specjalnie na ten cel sprowadzano setki funtów pergaminu. Przed kardynałami nieraz występował w przebraniu Cezara i krzyczał: Ego sum Caesar, ego imperator.

Calixtus/Kalikst III (1455-1458)

Jego panowanie w Rzymie rozpoczęło ponury rozdział w historii papiestwa. Alonso de Borja, pierwszy hiszpański pontifex od czasów Damazego I, sprowadził do Watykanu całą swą rodzinę, doprowadzając w ten sposób do późniejszego upadku papiestwa. Mianował kardynałem swego siostrzeńca Rodrigo, znanego jako Aleksander IV.

Christophorus/Krzysztof (903-904)

Rodowity rzymianin, na drodze puczu pozbawił tronu Leona V. Wkrótce podzielił jego los — obrabowany z insygniów, popadł w zapomnienie jak jego poprzednik Leon.

Celestyn V (1294)

Przez dwadzieścia siedem miesięcy tron papieski stał pusty, zanim objął go Pietro del Murrone. Tyle czasu bowiem potrzebowali kardynałowie, by dojść do porozumienia. Jednak po pół roku Celestyn ustąpił i do śmierci był więziony przez swego następcę, Bonifacego VIII. Klemens V ogłosił go świętym w 1313 roku.

Formosus (891-896)

Formosusa ekskomunikowano, zanim objął “adwokaturę” na Świętym Tronie. Dopiero papież Jan VIII zezwolił mu na przystąpienie do komunii, a przecież ten “człowiek o niezwykłej inteligencji” został później następcą Stefana V! Słynny stał się dopiero po śmierci; przeciwnicy Formosusa zbezcześcili jego zwłoki i odrąbali mu błogosławiące palce prawej dłoni.

Grzegorz V (996-999)

Bruno z Karyntii był pierwszym papieżem niemieckim. Wybitnie wykształcony duchowny. Głosił kazania nie tylko po łacinie, lecz również po francusku i niemiecku. Jego nagła śmierć w wieku dwudziestu siedmiu lat pozwala przypuszczać, że został otruty. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że zmarł na malarię.

Grzegorz VI (1045-1046)

Giovanni Gratianus wywodził się z bogatej rodziny Pierleoni pochodzenia żydowskiego, spokrewnionej z hrabiami Tusculum. Był ojcem chrzestnym Benedykta IX, a tiarę zdobył tylko dzięki handlowaniu urzędami kościelnymi. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, w pewnym sensie troszczył się o sprawy Kościoła. Na tronie papieskim utrzymał się zaledwie rok. Zmarł w 1047 roku na wygnaniu w Kolonii.

Grzegorz VII (1073-1085)

Uczony Kościoła Petrus Damiani nazwał Grzegorza “świętym szatanem”. Hildebrand z Sovano/Pitigliano pochodził prawdopodobnie z rodziny hrabiów Tusculum. Uważany jest za twórcę monarchicznej władzy papieskiej; przykładał wagę do obrządku całowania stóp i insygniów cesarskich. Ten pan wojny na tronie papieskim rządził według dewizy: “Przeklęty jest ten, kto chroni swój miecz przed splamieniem go krwią”.

Grzegorz XI (1370-1378)

Papież rekordzista: jego wybór trwał zaledwie dwa dni. Pierre Roger de Beaufort miał za sobą wspaniałą karierę kościelną, gdyż już jako jedenastoletni młodzieniec został kanonikiem Rodezu i Paryża. Był ostatnim papieżem awiniońskim i wielokrotnie domagał się powrotu papiestwa do Rzymu.

Hadrian VI (1522-1523)

Hadrian Florensz d’Edel jako Holender o surowych obyczajach postanowił skończyć z nepotyzmem w Watykanie. Nie miał jednak szans, występując przeciwko rzymskiej oligarchii. Rzymianie kpili z niego i szydzili, ponieważ miał problemy ze spłaceniem długów swego poprzednika.

Innocenty VI (1352-1362)

W ciągu dziesięcioletniego panowania, Etienne Aubert stał się specjalistą od nepotyzmu. Popierał przede wszystkim swoich rodaków z prowincji Limousine. Czterech jego krewnych zostało kardynałami, trzech biskupami.

Innocenty VIII (1484-1492)

Jedynym zainteresowaniem zupełnie niewykształconego Giovanniego Battisty Cibo z Genui były pieniądze. Jest znany przede wszystkim ze swojej bulli o czarownicach, Summis desiderantes affectibus, która legalizowała możliwość unicestwiania ludzi zupełnie niewinnych. Jego syn Franceschetto zajmował się w Rzymie hazardem i dokonywaniem włamań. Z punktu widzenia polityki kościelnej był marionetką późniejszego Juliusza II, który w symoni-cznym wyborze na papieża ułatwił Cibo dojście do władzy.

Jan VIII (872-882)

Ten rodowity rzymianin uchodzi za pierwszą ofiarę mordu, jakiego dokonano na papieżu. Podobno został otruty przez ludzi ze swego otoczenia. Gdy śmierć nie następowała, dobito go.

Jan IX (898-900)

Jan z Tivoli został wybrany papieżem po tym, jak Sergiusz hrabia Tusculum daremnie próbował zdobyć tron papieski po śmierci Teodora II. Życie tego benedyktyna, wyświęconego przez Formosusa, jest prawie nieznane.

Jan X (914-928)

Papież ten, właściwie Jan z Tossignano, uzyskał tiarę dzięki “układom łóżkowym”. Bardziej interesował się rzemiosłem wojennym, niż Kościołem. Tron papieski zawdzięczał swojej metresie, Senatrix Teodorze z Tusculum. Piętnastoletniego chłopca mianował arcybiskupem Reims. Kiedy po zwycięstwie nad Saracenami stał się zbyt potężny, padł ofiarą wszechmocnej Marozji. Ta władczyni Rzymu uwięziła go, a następnie kazała zamordować.

Jan XI (931-935)

Aleksander był synem Senatrix Marozji i przypuszczalnie papieża Sergiusza III. Alberyk II z Tuzji (w Toskanii), syn Marozji i przyrodni brat papieża, obawiając się o swój tron po ponownym wyjściu Marozji za mąż za Hugona z Prowansji, w grudniu 935 roku matkę i Aleksandra uwięził, a następnie rozkazał ich zamordować.

Jan XII (955-963)

Octavian, syn Alberyka II, został dostojnikiem kościelnym już w bardzo młodym wieku. Wstąpił na tron papieski mając osiemnaście lat. Lateran przemienił w burdel, a jego rozwiązłość nie znała żadnych granic. Prostytutkom darowywał święte naczynia, zaś diakonów wyświęcał w stajniach. Podobnie jak poprzednicy, nie umarł śmiercią naturalną. Zmarł na skutek pobicia go przez pewnego zdradzonego męża.

Jan XVI (997-998)

Johannes Philagatos, Grek z Kalabrii, pozwolił powołać się na antypapieża Grzegorza V. Jego “naiwne ambicje” zapewniły mu tron papieski na bardzo krótki okres. Papież i cesarz ekskomunikowali go i zamknęli w jednym z rzymskich klasztorów, gdzie przebywał aż do śmierci.

Jan XXI (1276-1277)

Petrus Juliani, syn portugalskiego lekarza, objął swój urząd w bardzo niespokojnych czasach. W Rzymie panowały zamieszki i gwałt. Papież ten, wykazujący zainteresowania naukowe, napisał wiele książek, między innymi szeroko rozpowszechnione dzieło poświęcone leczeniu. Mimo zasiadania na Tronie Piotrowym, nie zaniechał badań naukowych. Ten absolutnie zdrowy papież-medyk nie umarł śmiercią naturalną: w Viterbo podczas pracy w gabinecie zawalił mu się na głowę sufit.

Juliusz II (1503-1513)

Giuliano delia Rovere, jak większość papieży renesansu, doszedł do władzy dzięki symonii. “Żelazny pontifex” przez dziesięć lat prowadził zręczną politykę w Watykanie. Określenie “ksiądz” zupełnie nie pasowało do Juliusza. Był wodzem o nieokiełznanym temperamencie. Nie gardzono nim jednak tak, jak jego poprzednikiem Aleksandrem VI. Być może dlatego, że wydał za mąż trzy swoje córki bez korzyści osobistych. Z pewnością był mecenasem sztuki: do jego przyjaciół i artystycznych doradców należeli Bramante, Rafael i Michał Anioł.

Klemens V (1305-1314)

Z nazwiskiem Bertrand de Got wiążą się tortury, morderstwa i zabójstwa. Papież ten, sprawujący rządy z Awinionu, tolerował prześladowania templariuszy. Wprawdzie zakon podlegał mu, ale Klemens nie wykazywał specjalnej ochoty do jego ochrony. W 1307 roku uwięziono i torturowano dwa tysiące templariuszy.

Klemens VI (1342-1352)

Pierre Roger de Beaufort kochał luksus, sztukę i piękne kobiety. Zanim objął duchowny urząd, był pierwszym ministrem króla Filipa VI. W Awinionie wybudował okazały pałac; uczynił miasto ośrodkiem sztuki, przyciągającym piękne kobiety. Klemens nie przebierał w środkach, gdy chodziło o rozszerzenie i umocnienie potęgi papiestwa w Awinionie. Miasto to kupił od królowej Joanny z Neapolu za osiemdziesiąt tysięcy dukatów. “Odwzajemniając się”, uwolnił ją od zarzutu udziału w pewnym morderstwie.

Klemens VII (1523-1534)

W czasie pontyfikatu Giulia de Medici Anglia oddzieliła się od Kościoła Rzymskiego. Ponadto doszło do kłótni na tle religijnym, związanych z postacią Marcina Lutra. Rzym został splądrowany przez oddziały Karola V. Papież nie był w stanie opanować kościelno-politycznych problemów. Jego kardynałów interesowały bardziej pieniądze, niż uzdrawianie duszy. “Jeden z poborców podatkowych” — tak określił tego papieża spoza małżeńskiego łoża kardynał Hermellino – najchętniej by wprowadził “podatek od much i mrówek”.

Klemens VIII (1592-1605)

Ippolito Aldobrandini był synem bogatej rodziny kupieckiej z Florencji. Już w 1569 roku Pius V mianował go sędzią Świętej Roty. Jako papież był zwolennikiem reform katolickich. Klemens był bardzo hojny dla swojej rodziny i słynny ze splendoru.

Leon V (903)

Jak na swoje czasy był papieżem niezwykłym, ponieważ nie pochodził, jak to wówczas było w zwyczaju, z jednej z rodzin rzymskich. Leon należał do frakcji Formosusa i utrzymał się na Tronie Piotrowym tylko przez trzydzieści dni. Został wtrącony do więzienia przez Krzysztofa, który sam ogłosił się (anty)papieżem.

Leon VI (928)

Jako dystyngowany rzymianin i starzec wstąpił na tron papieski po Janie X. Swój wybór zawdzięczał Senatrix Marozji. Nic prawie nie wiadomo o jego ośmiomiesięcznym panowaniu.

Leon X (1513-1521)

“Wiadomym jest, jak wiele my i nasi zawdzięczamy baśni o Chrystusie”. Taką dewizą w rządzeniu Kościołem posługiwał się Medici-papież. Giovanni de Medici rozkoszował się papieskim życiem. Znacznie bardziej był __ierem, niż głową wszystkich chrześcijan, a Kościół wykorzystywał w celu wzbogacenia się. Rozwinął handel odpustami, który przerodził się w osobny system gospodarczy. Chorobliwie kochał rozrywkę i rozrzutność, co kosztowało wiele pieniędzy. Leon X sprzedał dwa tysiące dwieście urzędów, a swojemu następcy pozostawił ogromne długi.

Marcin V (1417-1431)

Kardynał Oddone pochodził z potężnej rzymskiej rodziny Colonna. Podczas soboru w Konstancji został wybrany na papieża. Przywrócił potęgę i prawa papiestwa po wielkiej schizmie.

Mikołaj V (1328-1330)

Po pięcioletnim małżeństwie Pietro Rainalducci poczuł powołanie. Został franciszkaninem. Zdania ówczesnych świadków wydarzeń są podzielone: jedni uważali go za świętego, inni za obłudnika. Kiedy cesarz Ludwik IV chciał pozbawić władzy papieża Jana XXII z Awinionu, polecił wybrać w Rzymie Rainalducciego antypapieżem. Zwyciężył jednak pontifex z Francji. Pietro musiał się stawić przed papieskim konsystorium z pętlą na szyi. Upokorzony, zrezygnował z urzędu.

Paschalis I (817-824)

Paschalis wyrastał w Watykanie, kształcił się w Szkole Laterańskiej i, zanim został najwyższym księciem Kościoła, pracował przez wiele lat w urzędzie papieskim. W Rzymie był znienawidzony. Po jego śmierci wzburzony lud przeszkodził w pochowaniu go w Bazylice Św. Piotra. Jego zwłoki pozostawiono przez jakiś czas nie pochowane.

Paweł II (1464-1471)

Pietro Barbo pochodził z rodziny kupieckiej i początkowo chciał zostać kupcem. Zobowiązany został jednak przez swego wuja, papieża Eugeniusza IV, do obrania drogi duchownego. Pietro był próżnym i przystojnym mężczyzną; z tego powodu chciał przyjąć imię Formosusa II. Wsławił się tym, że zabawiał lud sportem i igrzyskami. Poza tym uchodził za prawdziwego założyciela drukarni watykańskiej, Libreria Editrice Vaticana.

Paweł IV (1555-1559)

Historycy nazywają go “personifikacją stosu” inkwizycji. Był jednym z najokrutniejszych ludzi na tronie papieskim. Gian Pietro Carafa protegował w Watykanie tylko swoich. Za jego panowania awansowali awanturnicy, jak bratanek papieża condottiere Carlo Carafa, który został kardynałem-sekretarzem stanu. Inkwizycja była “ukochanym urzędem” papieża, heretyków zaś nienawidził i nakazywał wszystkich prześladować.

Pius II (1458-1464)

Z Szawła stał się Pawłem — tak oceniła historiografia Enea Silvio de Piccolomini. Zanim został Piusem II — prowadził życie salonowca. Ten doświadczony dyplomata miał nie tylko dwoje dzieci, ale także pisał komedie miłosne i był zręcznym politykiem. Często wobec swoich kardynałów wykazywał słabość. To on powiedział: “Gdybyśmy mieli nadawać tę godność (kardynalską) tylko tym, którzy na nią zasługują, musielibyśmy w niebie szukać takich ludzi, którym dalibyśmy czerwony kapelusz”.

Sergiusz II (844-847)

Podobno sprawował władzę tylko przez trzy lata, ale stworzył w Watykanie szczególne źródło dochodów, symonię (handel urzędami i godnościami kościelnymi). Sergiusz był pierwszym, który sprzedawał biskupstwa, a także zapoczątkował nepotyzm: mianował biskupem swego brata.

Sergiusz III (904-911)

Morderca Sergiusz III rozpoczął panowanie hrabiów z Tusculum na Świętym Tronie. Od samego początku była to epoka _okracji, rządów kobiet, splamiona krwią. Pewien historyk z X wieku upatruje w Sergiuszu źródła “upadku tej epoki”.

Sylwester II (999-1003)

Gerbert z Aurillac uchodził za orędownika tradycyjnych praw papiestwa, walczył z symonią i nepotyzmem. Obstawał przy ścisłym zachowaniu celibatu. Legenda przypisuje mu związek z diabłem i uprawianie czarnej magii.

Sykstus IV (1471-1484)

Francesco della Rovere wykorzystywał każdą okazję, by popierać swoich faworytów i napełniać własną kieszeń. W związku z tym nie przebierał w środkach; tak więc popierał zakładanie burdeli w Rzymie, z których czerpał rocznie osiemdziesiąt tysięcy dukatów w złocie. Banicją i zaszczytami żonglował dowolnie, w zależności od sytuacji politycznej. Stworzył też kościelno-państwowe podwaliny inkwizycji. O jego zamiłowaniu i popieraniu sztuki świadczy dziś nazwana na jego cześć Kaplica Sykstyńska.

Stefan V (885-891)

Niewielu papieży zostało wybranych tak dużą większością głosów Kurii, jak on. Wyborowi temu przeciwstawił się jedynie cesarz Karol III Gruby. Lecz papież mimo wszystko zwyciężył. Jego pontyfikat odznaczał się dużą aktywnością polityczną.

Stefan VI (896-897)

Papież Formosus wyświęcił syna pewnego prezbitera na biskupa Anagni. Później stali się oni śmiertelnymi wrogami. Stefan nakazał swego byłego protektora wydobyć z grobu i na makabrycznym “trupim synodzie” obciąć mu palce prawej ręki. Podczas procesu martwy Formosus został poddany przesłuchaniom w osobie pewnego diakona. Następnie sprofanowane zwłoki papieża wrzucono do Tybru.

Stefan VII (928-931)

Władzę uzyskał dzięki Senatrix Marozji. Prawdopodobnie odgrywał rolę “kozła ofiarnego” do momentu, kiedy syn Marozji dorósł i objął tron papieski. Stefan rozszerzył przywileje zakonne.

Urban VI (1378-1389)

Wybór na papieża poprzedziły zamieszki w Rzymie, ponieważ obawiano się, że Watykan przeniesie się do Francji. W końcu zgodzono się na Włocha Bartolomeo Prignano, arcybiskupa Bari. Decyzja, jednak nie była szczęśliwa. Papież wymyślał kardynałom, więził ich i torturował. W Rzymie uważano, że był nie tylko nieudolny, ale i chory umysłowo. Antypapież Klemens VII nie mógł jednak zdobyć uznania.

Wiktor III (1086-1087)

Dauferio, książę Beneventu, opat Desiderius z Monte Cassino ustanowił niezwykły rekord: był trzy razy papieżem. Po swym wyborze tylko cztery dni utrzymał się na Tronie Piotrowym i w obawie przed przeciwnikami ratował się ucieczką z Rzymu. Po roku mógł znowu wrócić do Watykanu. Jednak w tydzień po następnych święceniach musiał ponownie uciekać. Dzięki namowie Matyldy z Tuscji powrócił po raz trzeci. Umarł w 1087 roku.

Bibliografia.

Ambrossini, M.L./Willis, M., Tajne archiwa Watykanu. Przeł. T. Szafrański. Wyd. 2. PAX. Warszawa 1995. Antweiler, A., Origenes. W: Lexikon fur Theologie und Kirche. Buchberger. Wyd. VII 1930 i nast. Baeyer-Katte, W. v., Die Historischen Hexenprozesse. Der verburokratisierte Massenwahn. W: Bitter, W. (red.), Massenwahn in Geschichte und Gegenwart, 1965. Baranowsky, W., Die Sunde ist unheilbar. Sex-die natrlichste Sache der Welt, 1964.

Baroja, J.C., Die Hexen und ihre Welt, 1967. Baschwitz, K., Czarownice. Dzieje procesów o czary. Przeł. T. Zabłudowski. PWN. Warszawa 1971.

Bauer, M., Dos Geschlechtsleben in der deutschen Yergangenheit, 1907. Beissel, S., Geschichte der Yerehrung Marias in Deutschland und wdhrend des Mittelalter s, 1909. Berg, H. v., Freudenmddchen und Freudenhaus im Mittelalter. W: Geschlecht und Gesellschaft. Wyd V. 1910. Bodin, J., De la demonomanie des sorciers, 1580. Boehn, M. v., Die Modę, Menschen und M odeń im Mittelalter. Vom Untergang der alten Welt bis żur Renaissance, 1925.

Bóhmer, H., Die Entstehung des Zolibats, W: Geschichtliche Studien, Albert Hauck zum 70. Geburtstag, 1916. Bornemann, E., Lexikon der Liebe, 1968. Biihler, J., Die Kultur des Mittelalter s, 1931. Burckhardt, J., Kultura Odrodzenia we Wloszech: próba ujęcia. Przeł. M.

Kreczkowska. Wstęp M. Brahmer. Wyd. 4. PIW. Warszawa 1991. Chamberlin, Unheilige Papste, 1967. Cole, W.G., Liebe und Sexus in der Bibel, 1961. Cook, G.H., English Monasteries in the Middle Agę, 1961. Denzler, G., Die Papste und der Amtszolibat, 1973. Denzler, G., Papste und Papsttum, 1973.

Denzler, G., Żur Geschichte des Zólibats. W: Stimmen der Zeit, 1969. Deschner, K., / znowu zapiał kur: krytyczna historia Kościoła. Przeł. N. Niewiadomski. “Uraeus”. Gdynia 1996.

Deschner, K., Krzyż Pański z Kościołem: seksualizm w historii chrześcijaństwa. Przeł. M. Zeller. “Uraeus” Gdynia 1994.

Dresdner, A., Kultur- und Sittengeschichte der italienischen Duerr, H.P.,

Nacktheit und Scham — Der Mythos vom Zivilisationsprozfie, 1988. Ennen, E., Frauen im Mittelalter, 1984. Fichtenau, H., Askese und Las ter in der Anschauung des Mittelalter s,

1948.

Gloger, B. Zóllner, W., Teufelsglaube und Hexenvahn, 1984. Gontard, F., Die Pdpste. Regenten zwischen Himmel und Holle, 1959. Gunter, H., Deutsche Kultur, 1932.

Haller, J., Das Papsttum. Idee und Wirklichkeit. T. 1-5, 1965. Hansen, J., Quellen und Untersuchungen żur Geschichte des Hexenwahns und der Hexenverfolgung im Mittelalter, 1901. Hansen, J., Zauberwahn, 1900.

Hays, H.R., Mythos frau. Das gefdhrliche Geschlecht, 1969. Heinz-Mohr, G., Lexikon der Symbole. Bilder und Zeichen der christlichen Kunst, 1971.

Hilpisch, S., Die Doppelklóster, 1928. Hyde, H.M., Geschichte der _ographie. Eine wissenschaftliche Studie, 1965.

Kelly, J.N.D., Reclams Lexikon der Pdpste, 1988. Klaczko, J., Jules II. Rome et la Renaissance, 1898. Koch, G., Frauenfrage und Ketzertum im Mittelalter. Die Frauenbewegung im Rahmen des Katharismus und Waldensertums und ihre sozialen Wurzeln (l2.-14. Jahrhundert), 1962. Lapple, A., Kirchengeschichte, 1972. Lang, K., Der Papstesel, 1891. Lea, H.C., The Inąuisition of the Middle Agę. Its Organization and Operation, 1961.

Lo Duca, J.M., Die Gaschichte der Erotik, 1965. Marcuse, L., Obszon. Geschichte einer Entriistung, 1962. Martini, M., Lucrezia Borgia, 1971. Masson, G., Kurtisanen der Renaissance, 1974. Mayer, S., Orden, Ordensstand. W: Lexikon fur Theologie Kirche. Wyd.

VII, 1962. Michelet, J., Czarownica. Przeł. M. Kaliska. Przedm. L. Kołakowski.

“Czytelnik”. Warszawa 1961 (2 wyd.: “Puls”. London 1993). Muentz, E., Les arts a la cours des papes Innocent VIII, Alexandre VI, Pie III (1483-1503), 1898.

Neomario, T.H., Geschichte der Stadt Rom, 1933. Pastor, L.v., Geschichte der Pdpste seit dem Ausgang des Mittelalters. T.1-6, 1926 i nast.

Pastor, L.v., Die Stadt Rom zu Ende der Renaissance, 1975.

Pfurtner, S.H., Kirche und Sexualitdt, 1972.

Pollak, O., Die Kunsttdtigkeit unter Urban VIII. T. II: Die Peterskirche in Rom, 1928/32.

Priskil, P., Mit Feuer das Gerst legen, 1983. Rachum, L, Illustrierte Enzyklopddie der Renaissance, 1980. Ranke, L.v., Die romischen Pdpste, ihre Kirche und ihr Staat im 16Jh. und

17Jh. T. 1-3. 1834-1836.

Ritzer, K., Eheschliefiung. Formen, Riten und religióses Brauchtum der Eheschliefiung in den christlichen Kirchen des ersten Jahrtausends, 1951.

Robbins, R.H., The Encyclopedia of Witchcraft and Demonology, 1984. Russel, J.B., Witchcraft in the Middle Agę, 1972. Schillebeecks, E., Der Amtszolibat. Eine kritische Besinnung, 1967. Schmidt, J.W.R., Der Hexenhammer. Von Jakob Sprenger und Heinrich

Institoris, 1906.

Schmidt, K.D., Chronologische Tabellen żur Kirchengeschichte, 1959. Schnitzer, J., Hat Jesus das Papsttum gestiftet?, 1910. Schormann, G., Hexenprozesse in Deutschland, 1981. Schuller-Piroli, Borgia. Die Zerstorung einer Legendę, 1963. Seppelt, F.X., Das Papsttum im Spdtmittelalter und in der Zeit der Renaissance. Geschichte der Pdpste vom Regierungsanstritt Bonifaz VIII biszum Tode Klemens VII (1294-1534), 1941. Shahar, S., Die Frau im Mittelalter, 1981. Sprenger, J./Institoris, H., Malleus Maleficarum. Der Hexenhammer 1487.

SteingieBer, F., Das Geschlechtsleben der Heiligen, 1901. Stern, B., Geschichte der offentlichen Sittlichkeit in Ruf land, 1907. Sternhauser, G., Quellen und Studien żur Geschichte der Hexenprozesse, 1898.

Stoll, O., Das Geschlechtsleben in der Vólkerpsychologie, 1908. Traeger, J., Der reitende Papst, 1970.

Advertisements

3 Comments

  1. Posted 22/09/2012 at 21:25 | Permalink | Odpowiedz

    Have you ever thought about creating an e-book
    or guest authoring on other sites? I have a blog centered on the same topics you discuss and would love
    to have you share some stories/information. I know my audience would enjoy your
    work. If you are even remotely interested, feel
    free to send me an e mail.

  2. Posted 02/07/2013 at 08:55 | Permalink | Odpowiedz

    Back then, files were shared by „sneaker-net” where
    users physically gave the floppy disk with the files to get
    shared towards the other party. Workplaces block Facebook and You – Tube access
    for most users. It can be better to possess a bootable disc that can diagnose drive and memory problems and offer the Windows
    recovery environment to regenerate your backup towards the same or a new hard drive.

  3. Posted 18/04/2014 at 22:10 | Permalink | Odpowiedz

    Wonderful work! That is the type of info that are supposed to be shared
    across the web. Disgrace on the search engines
    for now not positioning this submit higher! Come on over and talk over with my site .

    Thanks =)

2 Trackbacks

  1. […] https://publicdisorder.wordpress.com/2011/01/05/grzeszni-papieze-eric-lacanau-paolo-luca-e-book/ […]

  2. […] w podbojach nowych terytoriów, zmieniło taktykę przeistoczyło się w zarządzające przez Papieży (nowy tytuł Cesarza) z tiarą, jako koroną symbolizującą władze nad światem, próbując […]

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: