PODRÓŻE POZA CIAŁEM – Robert A. Monroe (e-book)

Robert A. Monroe

Podróże poza Ciałem

SŁOWO OD AUTORA

„Od ukończenia pracy nad Podróżami poza ciałem wiele  wydarzyło się zarówno na świecie jak i w moim życiu  osobistym. ”

Najbardziej interesującym doświadczeniem było publiczne zakwalifikowanie mnie jako członka wysoce podejrzanej grupy określanej mianem mediów, zmysłowców, szarlatanów lub  bardziej generalnie  parapsychologów. Publikacja książki po prostu „zdmuchnęła” mój wizerunek poważnego odpowiedzialnego biznesmena.  Jednakże pojawienie się Podróży… na rynku wydawniczym miało też swoje dobre strony, często całkowicie  nieoczekiwane, a wiele obaw zostało dzięki niej rozproszonych. Na przykład fakt, że byłem (i wciąż jestem) dobrze  prosperującym i aktywnym człowiekiem w świecie interesu, w dużym stopniu zaważył na poważnym podejściu do zawartego w niej materiału. Powinienem był także przejawiać więcej wiary i pewności siebie w to co znam. Zawsze twierdziłem, że  handel i przemysł dotyczą „czegoś cennego”, nie zwracając szczególnej uwagi na pochodzenie tego czegoś. „Jeżeli działa, to stosuj to  mawiałem.” Obawiałem się jednak reakcji, jaką mogła wywołać książka u członków zarządu korporacji, której jestem prezesem. (Kto bowiem chciałby zlecać przeprowadzanie wielomilionowych operacji takiej niestałej osobie! ) Po opublikowaniu książki, na pierwszym posiedzeniu zarządu w Fort Lauderdale na Florydzie, nikt o niej nie wspomniał. Ja także nie. Lecz kiedy w drodze na obiad przepływaliśmy przez kanał jachtem należącym do przewodniczącego zarządu, w pewnej chwili z kabiny wyszła jego żona z egzemp­larzem Podróży… w ręce. „Czy mógłbyś dać mi autograf, Bob?”  zapytała. Spełniłem Jej prośbę, chociaż z odrobiną zakłopotania i zaskoczenia. Okazało się jednak, że moje obawy były niepotrzebne. „Interesująca książka”  powiedział przewodniczący przez ramię, kierując jachtem do nabrzeża.  „Moja żona jest całkiem niezłym medium. Nigdy nie podejmuję poważniejszych decyzji bez konsultacji z nią. I wiesz to rzeczywiście pomaga”. Nie poproszono mnie więc o złożenie rezygnacji, jak się tego obawiałem. Ta publiczna „odsłona” mojej pry­watnej strony życia nie miała także większego wpływu na kontakty handlowe. Zamiast tego, nieoczekiwanie otworzyły się przede mną nowe drogi. Bo i któż mógłby przypuszczać, że o doznaniach poza ciałem będę mówił w tak szacownej i konserwatywnej instytucji jaką jest Smithsonian Institute? A tak się jednak stało. Twierdzono iż Podróże… są książką wyprzedzającą swój czas, że zawarty w niej materiał dopiero teraz może się spotkać ze szczerym i poważnym zainteresowaniem. Może to i prawda, lecz co właściwie spowodowało taką zmianę w ciągu czterech zaledwie lat? Czasami myślę, że książka ta była swego rodzaju katalizatorem, który wyzwolił reakcję łańcuchową. Początkiem było proste twierdzenie, iż doznania parapsychiczne nie są rzeczą niezwykłą i naturalne jest traktowanie ich jak czegoś, czego współczesna nauka nie jest jeszcze w stanie zmie­rzyć ani powtórzyć. Życie poza życiem jest właściwie jednym z takich doznań. Inna decyzja dotyczyła czasu publikacji książki. Otóż sądziłem, że mój świadomy umysł lub jaźń nie ma jesz­cze dostatecznego doświadczenia czy treningu, aby kon­trolować takie „niefizyczne wycieczki”. Po pierwsze by­ło to spowodowane nudą i irytacją testami typu „stąd ­tam, i z powrotem w naszym świecie fizycznym”. Kto chciałby poświęcać godzinę dziennie na przygotowania (nastawiać instrumenty, wytwarzać stan konieczny do oddzielenia), aby przejść się jedynie od sypialni do kuchni (od Wirginii do Kalifornii lub Kansas). Po drugie, wiele podróży odbywało się poza świadomym rozumieniem tego faktu i kontrolą, co wskazywałoby, że moje świadome fizyczne „ ja” miało bardzo ograniczone pojęcie gdzie się udaje i co robi. Powziąłem więc ważną decyzję. W większości przy­padków świadomie oddzielałem się od ciała, po czym przekazywałem dalsze kierowanie akcją mojej totalnej jaźni (duszy?). Moja świadomość także wybierała się na takie wycieczki, po prostu jako część całości. Rezultaty były ekstatyczne, pouczające, zagmatwane, przerażają­ce, niosące otuchę  były też inne, leżące poza moją  zdolnością pojmowania, lecz najwyraźniej stanowiące  pewien program edukacyjny, jaki przyswajam sobie sto­pniowo, kawałek po kawałku. Być może będzie trzeba  olbrzymiej zmiany w świadomości, aby zredukować ten  materiał do praktycznego poziomu „czegoś wartościo­wego”. Cóż to oznacza? Może to, że podczas życia fizycznego  zachodzi taka zmiana w świadomości? A może ma to  miejsce później, w jakiejś innej rzeczywistości? Kim są ci  „Nauczyciele” czy „Pomocnicy”? Stopniowo zaczynamy już zbliżać się do odpowiedzi  na te pytania poprzez nasze badania w Instytucie. Tak,  to prawda  badania naukowe nad tym zjawiskiem  stały się faktem od 1972 roku. Nasza działalność zwróciła na siebie uwagę i za­owocowała współpracą lekarzy, psychologów, bioche­mików, inżynierów, wychowawców, przewodniczących  korporacji i statystyków, z których wielu znalazło miejs­ce w naszej radzie. Otrzymaliśmy przeszło jedenaście  tysięcy doniesień o podobnych doznaniach i w większo­ści z nich przeważało uczucie ulgi, że o sekrecie można  już rozmawiać bez obawy posądzenia o utratę równo­wagi psychicznej. Tak więc podstawowy cel książki  został osiągnięty. W naszym programie badawczym i treningowym  wzięło do tej pory udział przeszło siedemset osób. Pierw­szy zespół badaczy liczy sobie sześciu członków. Na  szkolenie czeka pięćdziesiąt osób, a liczba ich wzrasta z dnia na dzień. W niedalekiej przyszłości mamy nad­zieję na uzyskanie większej siedziby, większej ilości nie­zbędnego sprzętu i wykwalifikowanych pracowników,  co pozwoli nam nadrobić wszelkie zaległości i rozsze­rzyć program badań. Lecz nawet w tym roku programy  szkoleniowe i naukowe stoją na poziomie mogącym  przynieść chlubę niejednemu uniwersytetowi. Tymczasem zespół uzyskuje dane o wiele szybciej niż  możemy je przeanalizować. Zaś znaczenie tego co do tej  pory udało nam się usystematyzować, jest ogromne.  Fakt iż cała szóstka badaczy jest w swych doniesieniach  zazwyczaj zgodna  nie są oni świadomi swoich wzaje­mnych doświadczeń, prócz sytuacji, kiedy działają  wspólnie  stanowił prawdziwy wstrząs dla tych, któ­rzy opracowywali otrzymany tą drogą materiał. Szcze­góły opiszę w kolejnej książce. To wszystko, co wydarzyło się w ciągu czterech lat od  chwili pierwszej publikacji Podróży… wzmocniło jedynie  koncepcję przyśpieszonych zmian w pracy  szcze­gólnie zmian w potrzebach człowieka. Przed obecnym wznowieniem książka została przeze  mnie bardzo troskliwie przejrzana. Jestem szczęśliwy  mogąc stwierdzić, iż w świetle późniejszych doświadczeń  niczego nie musiałem w niej zmieniać. Podstawowe  założenia są wciąż takie same. A z punktu widzenia  przeprowadzonych wtedy eksperymentów, jest ona  w dalszym ciągu aktualna. Jedno wiemy na pewno   odczytanie poniższych słów przez wasze lewe półkule  mózgowe jest już pierwszym stadium filtracji.

Robert A. Monroe

Dla tych, którzy zainteresowani są działalnością In­stytutu lub doświadczyli spontanicznych doznań poza ciałem, podaję adres:

The Monroe Institute Route 1, Box 175

Faber, Virginia 22938

 

WSTĘP

W naszym zorientowanym na działanie społeczeństwie, zasypiający człowiek przestaje niejako istnieć. Ponieważ leży prawie nieruchomo od sześciu do ośmiu godzin więc nie „działa”, nie może „myśleć produktywnie” czy robić czegokolwiek. Wszyscy wiemy, że ludzie śnią, lecz równocześnie wychowujemy nasze dzieci tak, aby uwa­żały zarówno same sny jak i zjawiska zachodzące pod­czas snu za nieważne, nierealne w porównaniu z wyda­rzeniami dnia codziennego. Dlatego większość ludzi zapomina swe sny, a jeżeli zdarzy im się pamiętać, zazwyczaj uważają je za zwykłe dziwactwa.  Prawdą jest jednak, że psychologowie i psychiatrzy traktują sny swoich pacjentów jako wskazówkę przy określaniu odchyleń osobowości, lecz nawet takie zasto­sowanie snów i innych nocnych doświadczeń właściwie nie pozwala ich uznawać za realne w jakimkolwiek sensie. Uważa się je za rodzaj wewnętrznych danych przetwarzanych przez „ludzki komputer”. Istnieją pewne ważne wyjątki od takiego spojrzenia na sny, lecz dla ogromnej większości ludzi w naszym współczesnym społeczeństwie sny są w dalszym ciągu kwestią, którą poważni ludzie nie powinni zawracać  sobie głowy. Jak odnieślibyśmy się do kogoś kto twierdzi, że pod­czas snu lub w innych stanach nieświadomości miał  doznania, które wydały mu się nie tylko wstrząsające,  ale jak najbardziej prawdziwe? Załóżmy, że ta osoba twierdzi, jakoby ubiegłej nocy  unosiła się w powietrzu ponad Nowym Jorkiem. Co  więcej, mówi że doznanie było nie tylko nadzwyczaj  realne, ale jednocześnie wiedziała, że to nie sen i że  istotnie szybuje nad Nowym Jorkiem. Prawdopodobnie zignorujemy takie twierdzenia lub  też dyplomatycznie (albo mniej dyplomatycznie) poin­formujemy ową osobę, że być może coś jest nie w po­rządku z jej głową, albo że jest szalona, i będziemy  sugerować jak najszybszą wizytę u psychoterapeuty.  Jeżeli ten ktoś dalej będzie się upierać przy realności  swoich przeżyć i może jeszcze opowie nam o innych  swoich dziwnych doświadczeniach, to w najlepszej wie­rze możemy wyekspediować taką osobę do szpitala dla  wariatów. Z drugiej strony, jeżeli nasz „podróżnik” jest wy­starczająco bystry, to szybko nauczy się nie opowiadać  o swoich doznaniach. Jedynym problemem jaki odkry­łem rozmawiając z wieloma takimi ludźmi jest obawa  czy nie popadają przypadkiem w szaleństwo. Dla celów dalszych rozważań przypomnijmy, że nasz  „podróżnik” jest bardziej nawet kłopotliwy. Załóżmy że  twierdzi, iż po locie nad Nowym Jorkiem „wpadł” na  krótko do twojego mieszkania. Widział ciebie i dwie inne, zupełnie nie znane mu osoby. Opisuje je dokładnie  i relacjonuje toczącą się wtedy rozmowę. A teraz załóżmy, że się nie mylił. Rzeczywiście roz­mawiałeś z takimi osobami, na tematy, o których wspo­minał. I cóż mamy z tym wszystkim począć? Typową reakcją byłoby stwierdzenie, że wszystko to  jest bardzo interesujące, ale ponieważ wiemy, iż nie  może się wydarzyć, więc nie musimy się zastanawiać, co  oznacza. Lub też spokojnie można by zbyć to wszystko  powołując się na „zbieg okoliczności”. Cudowny zwrot   zbieg okoliczności  a już mamy przywrócony  spokój umysłu. Na nieszczęście dla spokoju naszych zmysłów, istnieją  tysiące podobnych przykładów, o których mówią ludzie  jak najbardziej wiarygodni. Nie zajmujemy się więc  czysto hipotetyczną sytuacją. Przypadki takie określane są jako wędrowne jasno­widzenia, projekcja astralna lub bardziej naukowo   doznania poza ciałem (OOBE)1. Formalnie możemy  zdefiniować OOBE jako przypadki, kiedy osoba: (1)  wydaje się odbierać wrażenia z otoczenia, które nie  mogą być odbierane z miejsca, gdzie się akurat znajduje  jej ciało fizyczne, oraz (2) osoba ta ma świadomość, że  w tym czasie nie śpi ani nie fantazjuje, i nawet zdaje  sobie sprawę z nieprawdopodobieństwa takich zdarzeń.  Będzie się czuła całkowicie przytomna, w pełni władz  umysłowych i będzie wiedzieć, że nie śni. Co więcej, po przebudzeniu nie będzie uważać tego wszystkiego za  sen. Jak więc mamy rozumieć ów fenomen?  Gdybyśmy chcieli szukać naukowych źródeł informacji  na temat OOBE, to praktycznie nie znajdziemy żadnych.  Naukowcy, ogólnie mówiąc, po prostu nie zajmują się  tymi fenomenamil. Podobnie ma się sprawa z literaturą  naukową na temat postrzegania pozazmysłowego. Zjawi­ska takie jak telepatia, jasnowidzenie, prekognicja2 i psy­chokineza3 nie są „możliwe” w rozumieniu świata nauki  i znanych nam fizycznych praw rządzących materią.  A ponieważ jakoby nie mogą mieć miejsca, większość  naukowców nie zadaje sobie nawet trudu by zapoznać się  z przykładami wskazującymi, że istnienie tych zjawisk jest  faktem, a w oderwaniu od tych faktów, ich niewiara  jeszcze się umacnia. Skutkiem tego rodzaju okrężnego  rozumowania często spotykanego wśród naukowców,  jest niewielka ilość badań nad doznaniami pozazmys­łowymi. Pomimo braku danych naukowych, wiele wniosków  możemy wysnuć na podstawie materiałów już istnie­jących. Po pierwsze: OOBE jest doznaniem powszechnym  w tym sensie, że wzmianki o nim pojawiają się od początku historii człowieka a opisy brzmią podobnie,  niezależnie od różnic kulturowych pomiędzy doświad­czającymi go ludźmi. Relacja na temat OOBE gos­podyni domowej z Kanady jest niezwykle podobna do  opisu pochodzącego ze starożytnego Egiptu lub źródeł  orientalnych. Po drugie: OOBE zwykle przydarza się raz w życiu  i najczęściej związane jest z silnym zagrożeniem. Czasa­mi wywołuje je choroba, szczególnie jeżeli jest niezwykle  ciężka, czasem bardzo mocny stres. W wielu przypad­kach OOBE występuje podczas snu jakby zupełnie sa­moistnie. Jedynie bardzo rzadko jest rezultatem świado­mych działań. Po trzecie: OOBE jest zazwyczaj jednym z najgłęb­szych doświadczeń w życiu osobistym człowieka i jako  takie radykalnie zmienia jego przekonanial. Wyraża się  to zwykle wiarą w nieśmiertelność duszy i życie po  śmierci. Człowiek który doświadczył przebywania poza  ciałem wie, że posiada pewien rodzaj świadomości,  która będzie istnieć po śmierci ciała. Pozornie nie brzmi  to zbyt logicznie, gdyż nawet jeżeli OOBE jest czymś  więcej niż tylko snem czy halucynacją, to jednak wy­stępuje wtedy, kiedy ciało fizyczne żyje i funkcjonuje,  więc wydaje się, iż OOBE może zależeć lub pochodzić  od niego. Wątpliwości tego rodzaju nie mają tylko ludzie, którzy doświadczyli OOBE. Jestem pewien, że nasza wiara w duszę wywodzi się z przeżyć ludzi do­znających OOBE.  Po czwarte: OOBE jest przeważnie niezwykle za­bawne dla tych, którzy go doświadczają. Z grubsza  szacuję, że około 90-95% ludzi z takimi doznaniami jest zadowolonych z pojawienia się OOBE i uważa je za  zabawne, podczas gdy jedynie 5% osób jest nimi przera­żonych, ponieważ w czasie trwania OOBE wydaje  im się, źe umierają. Prawie za każdym razem, kiedy mam odczyt na ten temat, ktoś potem podchodzi i dziękuje,  że poruszyłem ten problem, gdyż ludzie nie potrafiąc go wytłumaczyć martwią się, że oszaleli.  Po piąte: w niektórych przypadkach OOBE, opis tego co działo się w odległym miejscu jest dokładny i o  wiele bardziej zgodny z rzeczywistością, niż można by się spodziewać po zwykłym zbiegu okoliczności.  Oczywiście nie mówię tu o wszystkich przypadkach, ale o sporej ich części. Aby je wytłumaczyć  musielibyśmy uznać, albo że „halucynacyjne” przeżycia OOBE związane są z dozna­niami pozazmysłowymi,  albo że nasz „podróżnik” na­prawdę tam był. W ten sposób OOBE staje się czymś realnym. Fakt, że większość naszej wiedzy na temat OOBE pochodzi z relacji osób, które oświadczyły ich tylko raz  w życiu, stwarza nam dwa poważne problemy. Pierwszy polega na tym, iż większość ludzi nie może  wywoływać doznań poza ciałem przy pomocy woli, co wyklucza możliwość badania ich w precyzyjnych  warunkach labo­ratoryjnych. Drugim jest to, że osoba wtłoczona na krótko w nowe i dziwne otoczenie może nie być dobrym obserwatorem. Jest zbyt podniecona i przejęta nie­zwykłością tego zjawiska. Dlatego też relacje ludzi, którzy doświadczyli OOBE tylko raz w życiu są bardzo  niedokładne. Książka, którą trzymacie w rękach jest bardzo rzad­kim okazem. Jest to opis dziesiątek OOBE osoby, która  doświadczyła ich wszystkich osobiście i jest, jak uwa­żam, doskonałym sprawozdawcą. Nic podobnego nie  zostało opublikowane przez wiele lat. Robert A. Monroe jest dobrze prosperującym biznesmenem, który całkiem nieoczekiwanie zaczął  doświadczać OOBE przeszło ćwierć wieku temu. Pochodzący z rodziny akademickiej, wykształcony i  inteligentny, szybko dostrzegł niezwykłość tych doświadczeń i od początku zaczął je systematycznie  zapisywać. Jego zbiór jest fascynujący i nie wymaga tu dalszego wprowadze­nia, a jego relacje wzbudzają  we mnie pełne zaufanie. Kiedy człowiek ma głębokie doznanie o charakterze religijnym okazuje się zazwyczaj, że jego relacja zwią­zana jest nie z tym co się wydarzyło, ale z tym co oznacza to w jego wierze. Przypuśćmy, iż pewna osoba  znalazła się nieoczekiwanie ponad swoim ciałem, a wciąż jeszcze zaskoczona tym zjawiskiem, dostrzegła w  kącie pokoju ciemną, niewyraźną postać, i przenikają­cy ją niebieski krąg światła. Dobry reporter tak właśnie  opisałby tę scenę. Jednak wielu ludzi inaczej by ją zinterpretowało: „Ubiegłej nocy na skutek łaski Boga,  moja nieśmiertelna dusza została wyniesiona z gro­bowca mego ciała i pojawił się anioł, który na znak łaski ukazał mi symbol świętości”. Często, kiedy pytałem kogoś co właściwie zaszło, spotykałem się z takimi właśnie zniekształceniami, ale większość publikowanych relacji na temat OOBE nie była poddawana tego rodzaju indagacjom. Stwierdze­nie, że OOBE spowodowane zostało wolą Boga, że ciemna sylwetka przeobraziła się w anioła, a błękitny krąg był symbolem świętości, wszystko to stanowi część osobistej interpretacji, a nie opis przeżycia. Większość ludzi nie uświadamia sobie jak ich umysły automatycz­nie interpretują tego typu rzeczy. Sądzą, że doznanie przebiegało w taki właśnie sposób. Robert Monroe jest wyjątkiem pośród tych, którzy opisywali OOBE. Dostrzegł on mianowicie skłonność umysłu próbującego interpretować doznania tak, aby dopasować je do znanych schematów. Dlatego też re­lacje Monroe’a są szczególnie cenne. Wstępną serię badań laboratoryjnych przeprowadzo­no w okresie między wrześniem 1965 roku a sierpniem 1966 roku, kiedy to miałem możliwość korzystania z Elektroencefalograficznego Laboratorium Uniwersy­teckiej Szkoły Medycznej w Wirginii, co umożliwiło mi studiowanie wykresów fal mózgowych. Ośmiokrotnie Monroe, podłączony do przyrządów próbował wywołać u siebie OOBE. W przypadku suk­cesu miał się kierować do sąsiedniego pokoju, co umoż­liwiłoby mu zarówno obserwowanie krzątających się przy sprzęcie techników, jak i próbę odczytania tabliczki z pięciocyfrową przypadkową liczbą umieszczonej na półce sześć stóp nad podłogą. Równocześnie dokonywa­no pomiarów fal mózgowych (elektroencefalogram), ru­chów oczu pod zamkniętymi powiekami, oraz rytmu serca (elektrokardiogram). Laboratorium nie było niestety przystosowane do takich doświadczeń, więc zmuszeni byliśmy przynieść do pokoju badań łóżko polowe. Jedna z elektrod mie­rzących fale mózgowe posiadała kształt zapinanego na uchu klipsa, powodującego nieprzyjemny ucisk, a co za tym idzie, trudności w relaksacji. Przez pierwszych siedem nocy Monroe nie miał ani jednego OOBE. ósmej nocy udało mu się przeżyć dwa bardzo krótkie OOBE a ich opis znajduje się w dalszej części tej książki. W pierwszym OOBE występowało kilka nierozpoznanych, pogrążonych w rozmowie osób. Ponieważ nie udało się określić miejsca, nie można było sprawdzić, czy to fantazja, czy odbiór rzeczywistych wydarzeń. Podczas drugiego OOBE Monroe stwierdził, iż nie może w pełni kontrolować swoich ruchów, dlatego też nie był w stanie dojrzeć tabliczki z cyfrą w sąsiednim pokoju. Powiedział jednak zgodnie z prawdą, że pra­cownica laboratorium znajdowała się poza pomieszcze­niem i razem z mężczyzną (zidentyfikowanym później jako jej mąż) stała na korytarzu. Jako parapsycholog nie mogę twierdzić, iż „dowodzi” to, że Monroe rzeczy­wiście widział, co się działo w innym, oddalonym od niego miejscu i trudno jest oszacować wielkość prawdo­podobieństwa tego faktu. Niemniej jednak rezultat uwa­żam za zachęcający do podjęcia prób badań tego nie­zwykłego fenomenu w warunkach laboratoryjnych. Następna okazja pracy z Robertem w laboratorium nadarzyła się, kiedy odwiedził mnie w Kalifornii latem 1968 r. Mogliśmy odbyć co prawda tylko jedną sesję, ale za to w znacznie dogodniejszych warunkach: dyspono­waliśmy normalnym łóżkiem zamiast polowego i innym typem elektrody, nie powodującym ucisku. W tych wa­runkach Monroe był w stanie przeżyć dwa krótkie OOBE. Obudził się prawie natychmiast po pierwszym doz­naniu i ocenił jego długość na osiem do dziesięciu sekund. Zapis fal mózgowych tuż przed jego przebu­dzeniem wskazywał Fazę 1 snu, wystąpił też pojedynczy, gwałtowny ruch oczu pod powiekami. Jego ciśnienie krwi wskazywało nagły spadek, utrzymując się na nis­kim poziomie przez osiem sekund, a potem równie nagle powróciło do normy. Monroe zrelacjonował (patrz opis tego doznania w te­kście) że „wytoczył się” ze swego ciała, znalazł się w hallu oddzielającym jego pokój od pokoju z urzą­dzeniami rejestrującymi i po kilku sekundach odczuł potrzebę powrotu do ciała, spowodowaną trudnościami w oddychaniu. Asystentka Joan Crawford i ja, obserwo­waliśmy go na monitorze telewizyjnym i zauważyliśmy, że tuż przed przebudzeniem jego ręka przesunęła się w kierunku gardła. Monroe ponownie spróbował wytworzyć OOBE. Chciał przenieść się do pokoju z urządzeniami rejestru­jącymi i odczytać znajdującą się na półce tabliczkę z cyframi. Wykres jego fal mózgowych wykazywał, że pogrążony jest w bardzo lekkim śnie, więc po trzech kwadransach przypomniałem mu przez interkom, żeby spróbował wywołać OOBE. W chwilę później po­wiedział, że wywołał, ale zamiast znaleźć się w pokoju z urządzeniami monitorującymi stwierdził, iż jest na zewnątrz w dziwnym otoczeniu, którego nigdy przedtem nie widział. Poczuł się straszliwie zdezorientowany i po­stanowił wrócić do ciała. Opis owego otoczenia wskazy­wał, że był to wewnętrzny dziedziniec, na który rzeczy­wiście mógł zawędrować w trakcie OOBE, jeśli obrałby kierunek przeciwny do zamierzonego. Nie jest co praw­da absolutnie pewne, czy odwiedzając mnie wcześniej tego samego dnia w biurze, nie widział tego dziedzińca. Tak więc eksperyment sam w sobie nie stał się niezbitym dowodem na paranormalny charakter OOBE. W obrębie zmian fizjologicznych ponownie widoczna była Faza 1 snu i tylko dwa gwałtowne ruchy oczu. Tym razem nie wystąpił jednak wyraźny spadek ciśnienia krwi. Doznania Monroe’a, podobnie jak doświadczenia uznanych mistyków na przestrzeni wieków, oraz wszys­tkie dane na temat doznań pozazmysłowych wskazują, że nasz obecny materialny pogląd na świat jest bardzo ograniczony, oraz że istnieją wymiary rzeczywistości daleko szersze niż nasze obecne koncepcje. Wysiłki moje i innych badaczy zmierzające w kierunku wyrażenia tych doświadczeń w taki sposób, który byłby możliwy do zaakceptowania, mogą nie przynieść oczekiwanych re­zultatów. Posłużę się tutaj przykładem dwóch ekspery­mentów z Monroe’m, które co prawda zrobiły na mnie duże wrażenie, jednak z naukowego punktu widzenia trudno je ocenić. Krótko po ukończeniu pierwszej serii doświadczeń laboratoryjnych, opuściłem wschodnie wybrzeże Kalifor­nii. W kilka miesięcy później moja żona i ja zdecydowa­liśmy się podjąć je na nowo. Pewnego wieczoru koncent­rowaliśmy się intensywnie przez około pół godziny, próbując w ten sposób pomóc Monroe’owi wywołać OOBE i skomunikować się z nami. Gdyby potrafił potem opisać nasz dom, byłby to dowód na para­psychiczne aspekty OOBE. Wcześniej tego dnia za­dzwoniłem do Monroe’a i powiedziałem mu tylko, że dziś w nocy będziemy się starali skierować go do nasze­go domu. Innych szczegółów nie podałem. Wieczorem wybrałem przypadkowy czas, w którym jak sądziłem Monroe będzie już spał. Mój wybór padł na 23:00 czasu kalifornijskiego, co odpowiadało 2:00 nad ranem na Wschodnim Wybrzeżu. O jedenastej wieczo­rem przystąpiliśmy z żoną do koncentracji. O 23:05 przeszkodził nam telefon. Nie odebraliśmy go i aż do 23:30 staraliśmy się kontynuować koncentrację. Następ­nego ranka zadzwoniłem do Monroe’a i powiedziałem mu tylko, że rezultaty były zachęcające i że oczekuję na listowne sprawozdanie z jego doświadczeń, by porów­nać nasze relacje.  W noc eksperymentu Monroe miał następujące doz­nanie, które cytuję na podstawie nadesłanych mi przez niego notatek: Wieczór minął bez szczególnych wydarzeń i około 1:40 w no­cy, wciąż rozbudzony, poszedłem w końcu do łóżka (pozycja północnopołudniowa). Kot leżał w łóżku razem ze mną. Po długim okresie uspokajania umysłu całe moje ciało oganięła fala ciepła  bez żadnych przerw w pełnej świadomości i bez oznak stanu przedsnu. Prawie natychmiast poczułem jak ktoś (lub coś) kołysze moim ciałem na boki, a potem ciągnie za stopy! (Słyszałem pełne dezaprobaty miauczenie kota). Stwier­dziłem, że ma to jakiś związek z eksperymentem Charliego i całkowicie ufny, nie miałem się jak zwykle na baczności z powodu obcych. Szarpanie za nogi trwało i w końcu upora­łem się z oddzieleniem jednego ramienia mojego Drugiego Ciała. Uniosłem je do góry wczuwając się w ciemność. Po chwili szarpanie ustało, a jakaś ręka pochwyciła mnie za nadgarstek  początkowo delikatnie, a potem bardzo mocno i z łatwością wyciągnęła mnie z fizycznego ciała. Wciąż ufny i odrobinę podekscytowany wyraziłem wolę udania się do Charliego, o ile było to tam, dokąd „to coś” chciało mnie zabrać. Odpowiedź brzmiała twierdząco (chociaż nie wyczu­wałem żadnej osobowości, raczej zainteresowanie sytuacją). Jakaś „dłoń” mocno trzymała mnie za nadgarstek i mogłem wyczuć część ramienia należącego do tej ręki (było to lekko owłosione, umięśnione męskie ramię). Nie mogłem jednak „zobaczyć” do kogo należy. Usłyszałem także swoje imię. Potem zaczęliśmy się poruszać, ze znajomym uczuciem cze­goś, w jak powietrze optywało moje ciało. Po krótkiej podróży (wydawało się że około 5 sekund) zatrzymaliśmy się i dłoń uwolniła mój nadgarstek. Panowała kompletna ciemność i ci­sza. Potem spłynąłem w dół do czegoś, co wydawało się być pokojem…  W tym miejscu kończę cytowanie notatek Monroe’a. Dodam jedynie, że kiedy zakończył on swą krótką podróż i wstał, aby do mnie zadzwonić, była 2:05 nad ranem, jego czasu. Tak więc zgodność była doskonała.  Monroe poczuł szarpanie wyciągające go z ciała około minutę po tym, jak zaczęliśmy się koncentrować.  Jednak z drugiej strony, występujący w dalszej części jego opisu wygląd naszego domu oraz to, co ja i żona  robiliśmy w tym czasie całkowicie nie pokrywa się z prawdą: „widział” w pokoju zbyt wielu ludzi,  „dostrzegł” mnie robiącego coś, czego wcale nie robiłem, a sam opis pokoju był całkowicie chybiony. Co miałem z tym począć? Jest to jeden z tych frust­rujących przypadków, na które parapsycholodzy napo­tykają pracując nad słabo kontrolowanymi fenome­nami. Nie można stwierdzić z całą pewnością, że jest to efekt  paranormalny, ale też trudno po prostu uznać, że nic się nie wydarzyło. Wygodnie jest trwać wraz z na­szym  zdrowym rozsądkiem przy założeniu, że świat fizyczny jest.taki, jakim go widzimy, a człowiek jestb albo zdolny do  postrzegania takiego świata, albo nie.  Niektóre relacje OOBE pochodzące ze źródeł literackich, wydają się potwierdzać ten punkt widzenia,  podczas gdy inne są zadziwiającą mieszaniną opisów rzeczywistych sytuacji z takimi, których w danym  miejscu nie było czy też nie było dla nas  zwykłych obserwatorów. W książ­ce tej Monroe przytacza wiele  takich relacji, szczególnie na temat prób komunikowania się w trakcie OOBE z ludźmi, którzy zupełnie tego  nie pamiętają. Drugi zabawny eksperyment miał miejsce u schyłku 1970 roku, kiedy złożyłem Monroe’owi krótką wizytę  w Wirginii w drodze do Waszyngtonu. Powiedziałem mu, że gdyby miał tej nocy OOBE, to powinien przyjść do mojej sypialni i spróbować wyciągnąć mnie z  ciała, tak bym i ja doświadczył czegoś podobnego. Równo­cześnie uświadomiłem sobie, iż uczyniłem tę  propozycję z mieszanymi uczuciami: jednocześnie chciałem i nie chciałem by mu się to udało. Ale o tym  później. W pewnej chwili, tuż nad ranem (spałem niezbyt głęboko i pierwsze blaski świtu raz po raz budziły mnie)  śniłem coś, kiedy zacząłem sobie niejasno przypominać, że Monroe miał próbować wyciągnąć mnie z ciała.  Częściowo oprzytomniałem, ale pozostawałem jeszcze w świecie snu. Odniosłem wrażenie jakichś wibracji  wokół mnie, „wibracji” które niosły ze sobą uczucie nieokreślonego zagrożenia. Pomimo lęku pomyślałem, że  powinienem spróbować wzbudzić OOBE, lecz w tym właśnie momencie straciłem świadomość i . jedynym  wspomnieniem, kiedy obudziłem się w chwilę później, było przekonanie, że eksperyment nie udał się. Po  tygo­dniu otrzymałem list od kolegi z Nowego Jorku, znane­go parapsychologa dr Stanley’a Krippera i  zacząłem się zastanawiać, czy rzeczywiście tamten eksperyment się nie udał. Pisał co przydarzyło się jego  pasierbicy Carie, którą zresztą bardzo lubię, tego samego ranka, kiedy i ja miałem swoje przeżycie. Otóż Carie  powiedziała, że widziała mnie w restauracji w Nowym Jorku, kiedy szła tamtego ranka do szkoły. Było to  mniej więcej w tym czasie, kiedy miałem ów sen. Ani ona, ani jej ojciec nie wiedzieli, że jestem na wschodnim  wybrzeżu. Co powinienem o tym sądzić? Po raz pierwszy od lat próbowałem świadomie wytworzyć OOBE (co  nigdy, o ile wiem mi się nie udało) i chociaż nie mam z tym związanych żadnych świadomych wspomnień, moi przy­jaciele twierdzą, że widzieli mnie w nowojorskiej re­stauracji. Jeszcze bardziej nawet zabawne jest to, że gdybym nawet rzeczywiście miał OOBE to i tak za żadne skarby świata nie udałbym się do restauracji w Nowym Jorku, ponieważ tego miasta chronicznie wręcz nie cierpię, aczkolwiek odwiedziny u Carie i jej rodziny są zawsze bardzo miłe. Zbieg okoliczności? I znów mam do czynienia z czymś, czego nigdy nie podałbym jako dowodu naukowego na cokolwiek, ale też nie mogę tego odrzucić, jako czegoś zupełnie po­zbawionego znaczenia. To ostatnie zdarzenie ilustruje moje podejście do OOBE, i chociaż nie lubię tego przyznawać, to jednak trochę obawiam się tego rodzaju doznań. Z jednej strony jestem bardzo zainteresowany owym fenomenem z powodów naukowych, i zarazem podniecony możli­wością osobistego doświadczania OOBE. Jednocześnie wiem, że OOBE jest czymś w rodzaju umierania lub otwierania umysłu na nieznaną rzeczywistość, wcale więc nie palę się do tego typu doznań. Jeżeli OOBE jest zjawiskiem realnym, jeżeli to, co opisuje Monroe nie może zostać odrzucone jako rodzaj fantazji czy snów; to nasze widzenie świata może ulec radykalnej zmianie. I nie koniecznie po naszej myśli. Jedyną cechą natury człowieka, której psychologowie są pewni, jest niechęć do wszelkich zmian. Lubimy widzieć świat takim, jakim chcemy go widzieć, nawet jeżeli uważamy, że jest to niemiłe. Przynajmniej w pew­nym stopniu jesteśmy w stanie przewidzieć, co może się wydarzyć. Zmiany i niepewność mogą zachwiać biegiem spraw, szczególnie jeżeli nie są zgodne z naszymi prag­nieniami, wolą i ego.  We wstępie tej książki chciałem mówić głównie o bez­pośrednich badaniach naukowych nad OOBE, ale teraz przechodzimy do tego, co może być najistotniejszym aspektem tematu. Doznania Monroe’a są p r z e r a ż a ­j ą c e. Mówią o umieraniu, a umieranie nie jest miłym tematem w naszym społeczeństwie. Zostawiamy go w rękach księży i pastorów, by wspomagali nas pełnymi otuchy słowami, czasami żartujemy i fantazjujemy na temat śmierci innych osób, choć głębiej się nad tym nie zastanawiamy. Ta książka spowoduje, że pomyślicie o śmierci. Nie spodobają się wam niektóre opisane w niej rzeczy oraz myśli, do powstania których nas inspiruje. Pokusa, by zacząć myśleć o Robercie Monroe jak o zwykłym szaleńcu, będzie dla niektórych z was nie­zwykle silna. Sugerowałbym jednak, byście tego nie robili, ale też nie wymagam byście wszystkie jego słowa przyjmowali za absolutną prawdę. Choć jego relacje są obiektywne, a on sam jest osobą, dla której żywię szczery szacunek, jednak jest tylko człowiekiem, wy­chowanym w określonej kulturze i określonym czasie, i dlatego jego możliwości obserwacji są ograniczone. Pamiętajcie o tym, ale zwróćcie szczególną uwagę na opisywane przez niego doznania. Możecie być nimi zaniepokojeni, ale możecie nauczyć się też kilku bardzo ważnych rzeczy.  Jeżeli ty także czytelniku doświadczyłeś kiedykolwiek  OOBE, to książka ta może ci pomóc pozbyciu się zwią­zanego z nim lęku, lub w rozwinąć twoje potencjalne  zdolności w cenny talent.

Czytajcie tę książkę uważnie i obserwujcie swoje reak­cje. Jeżeli naprawdę będziecie chcieli doświadczyć tego  na sobie, życzę powodzenia!

Davis, Kalifornia

10 stycznia 1971 roku.

 

 

Rozdział pierwszy

PO OMACKU

Tekst poniższy powinien znaleźć się w przedmowie lub  we wstępie. Ja jednak umieściłem go tutaj w przekona­niu, że większość czytelników pomija takie wstępy chcąc  jak najprędzej dotrzeć do sedna sprawy. Właśnie to co  chcę teraz powiedzieć jest takim sednem. Najważniejsze  powody opublikowania zawartego w tej książce mate­riału są następujące: (1) myślę, że poprzez rozpowszech­nianie opisanego zjawiska niektórzy może unikną kosz­maru prób i błędów na obszarach, gdzie nie istnieją  konkretne odpowiedzi; być może poczują się bezpiecz­niej wiedząc, że inni mają podobne doznania; być może  rozpoznają ten fenomen u siebie i dzięki temu unikną  urazu psychicznego lub co gorsza, załamania nerwowe­go i zamknięcia w zakładzie dla umysłowo chorych, (2)  jutro lub za kilka lat formalnie akceptowane w naszej  kulturze nauki rozszerzą swoje horyzonty, koncepcje,  postulaty i poszukiwania, i otworzą szeroko drzwi pro­wadzące do ogromnego wzbogacenia ludzkiej wiedzy,  lepszego zrozumienia samego siebie i otaczającego nas  środowiska. Jeżeli jedno lub oba te założenia zostaną spełnione, gdziekolwiek i kiedykolwiek, będzie to wystarczającą nagrodą. Prezentowany tu materiał nie jest przeznaczony dla jakiejś określonej grupy naukowców. Podstawową zasa­dą jest raczej to, aby był zrozumiały zarówno dla fachowców, jak i laików, bez popadania przy tym w mę­tne uogólnienia. Fizyk, chemik, biolog, psychiatra czy filozof mogą użyć bardziej specjalistycznej terminologii na określenie opisywanych tu stanów. Spodziewam się takiej interpretacji. Wydaje mi się jednak, że język potoczny jest bardziej odpowiedni dla osoby, która chce zostać prawidłowo zrozumiana przez szerokie kręgi spo­łeczeństwa, a nie jedynie przez wąskie grono spec­jalistów. Oczekuję także, że wiele interpretacji będzie ze sobą sprzecznych. Najtrudniej obiektywnie rozważyć koncep­cję, która nawet jeżeli jest akceptowana jako fakt, burzy wszystkie dotychczasowe doświadczenia. Jednak wiele zjawisk zostało uznanych za fakt na podstawie daleko mniej przekonywujących dowodów niż prezentowane tutaj, i są obecnie akceptowane. Mam więc nadzieję, że podobnie będzie z moimi relacjami. Takie obiektywne rozważania są rzeczywiście najtrud­niejsze. Spójrzmy na początek tego szczerego sprawozdania z punktu widzenia osobistego doświadczenia. Pędziłem wraz z rodziną zwyczajne, ustabilizowane życie. Ponieważ lubiliśmy naturę i spokój, mieszkaliśmy na wsi. Jedyną moją niezwykłą działalnością były eks­perymenty z nauką podczas snu  ze mną jako obiek­tem tych eksperymentów. Pierwszy sygnał o odchyleniu od normy miał miejsce pewnego niedzielnego dnia wiosną 1958 roku. Kiedy moja rodzina poszła do kościoła, ja prowadziłem eks­peryment słuchając taśmy magnetofonowej w specjalnie odizolowanym pomieszczeniu. Było to proste ćwiczenie polegające na usilnym koncentrowaniu się na pojedyn­czych wrażeniach słuchowych, z równoczesnym obniża­niem wrażliwości na bodźce płynące z innych źródeł. O sukcesie tej techniki decydował stopień osiągniętej koncentracji. Uwolniony od zewnętrznych obrazów i dźwięków, słuchałem taśmy. Nie zawierała żadnych niezwykłych czy przypadkowych uwag. Najbardziej znacząca w re­trospekcji była silna sugestia, aby zapamiętać i może odtworzyć wszystko, co miało miejsce w czasie ćwicze­nia relaksacyjnego. Powtórzyłem to dokładnie. Po powrocie rodziny z kościoła zjedliśmy coś i wypili­śmy kawę. Rozmowa przy stole była mało istotna i nie związana z problemem. Jakoś w godzinę później chwyciły mnie bardzo silne skurcze w okolicach przepony i splotu słonecznego, tuż poniżej żeber, jakby silna obręcz rozdzierającego bólu. Początkowo pomyślałem, że to zatrucie pokarmowe. W desperacji zmusiłem się do wymiotów, ale żołądek miałem pusty. Inni czuli się dobrze. Spróbowałem po­gimnastykować się i rozruszać sądząc, że może to skurcz mięśni brzucha. Nie był to wyrostek robaczkowy, po­nieważ dawno mi go wycięto. Pomimo bólu mogłem normalnie oddychać, puls także miałem najzupełniej normalny. Nie wystąpiło pocenie ani żadne inne objawy  jedynie ten silny ból. Potem przyszło mi na myśl, że może to być związane z przesłuchiwaniem taśmy. Przeszukałem zapis, lecz nie znalazłem niczego niezwykłego. Szukałem bowiem ja­kiejś podświadomej sugestii, która mogła spowodować te objawy. Niestety, bez rezultatu. Może powinienem był zadzwonić po lekarza? Ale mój stan nie wydawał się aż tak poważny, zresztą bóle nie nasilały się. Co prawda także nie ustępowały. W końcu zadzwoniliśmy po pomoc, ale wszyscy lekarze w okolicy albo wyjechali albo grali w golfa. Skurcz i bóle trwały od 13:30 aż do północy. Nie łagodziły ich żadne typowe, domowe środki pierwszej pomocy. Niedługo po północy zasnąłem z wyczerpania. Kiedy obudziłem się wczesnym rankiem, skurcz i bóle zniknęły. Pozostały jedynie obolałe mięśnie, jak po ciężkim kaszlu, ale nic więcej. Do dziś nie wiem, co było powodem skurczu. Wspominam o tym jedynie dlatego, że był to pierwszy niezwykły przypadek jaki mi się przytrafił. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, czy był to przejaw jakiejś siły pozytywnej czy przeciwnie. W trzy tygodnie później wydarzył się drugi niezwykły wypadek. Nie słuchałem taśm, ponieważ miałem we­wnętrzne przeświadczenie, że w jakiś sposób było to związane z późniejszym złym samopoczuciem.  Znów była niedziela i rodzina wyszła do kościoła. Ponieważ w domu było cicho, więc położyłem się na kanapie w salonie na krótką drzemkę. Ledwie się ułoży­łem (głową ku północy, o ile miało to jakiekolwiek znaczenie), gdy odniosłem wrażenie, że z północnej strony nieba wydobywa się jakiś snop lub strumień światła, biegnący pod kątem 30° ponad horyzontem. Zdawało mi się, jakby dotknęły mnie ciepłe promienie. Początkowo pomyślałem, że to rzeczywiście światło słoneczne, chociaż nie mogło przecież pojawić się w pół­nocnej stronie domu. Kiedy poczułem na sobie do­tknięcie promienia, moje ciało zaczęło gwałtownie drżeć i „wibrować”. Nie mogłem się poruszyć. Zupełnie, jak ściśnięty w imadle. Zszokowany i przerażony próbowałem wstać. Przy­pominało to zmagania z niewidzialnymi więzami. Kiedy w końcu powoli usiadłem na kanapie, drżenie i wibracje ustąpiły i znów mogłem się swobodnie poruszać. Wstałem i zacząłem chodzić po salonie. Byłem pewny, że nie straciłem świadomości a zegar wskazywał, że od chwili, kiedy wyciągnąłem się na kanapie upłynęło za­ledwie kilka sekund. W czasie trwania tego dziwnego zjawiska nie zamykałem oczu. Widziałem pokój i słysza­łem dobiegające z zewnątrz odgłosy. Wyjrzałem przez okno i spojrzałem na północ, sam nie wiem dlaczego, i co właściwie spodziewałem się zobaczyć. Wszystko wyglądało najzupełniej normalnie. Po chwili wyszedłem na spacer i zacząłem łamać sobie głowę nad tym co mi się właśnie przytrafiło. Przez następnych sześć tygodni te same dziwaczne zdarzenia powtórzyły się jeszcze dziewięć razy. Przy­trafiały mi się w różnym czasie i miejscach, a ich jedynym wspólnym elementem było to, że zaczynały się zawsze wtedy gdy się kładłem. Za każdym razem „rato­wałem się” siadając z wysiłkiem, a wtedy „wibracje” ustępowały. I chociaż moje ciało „odbierało” owe drże­nia, to na zewnątrz nie były one widoczne. Podejrzewałem epilepsję choć wiedziałem, że epilep­tycy nie pamiętają co się z nimi działo w czasie ataku. Wiedziałem też, że epilepsja jest dziedziczna i objawia się w młodym wieku, a to nie pasowało jakoś do mojego przypadku. Drugą możliwością było uszkodzenie mózgu spowo­dowane rakiem bądź naroślą. Tu także symptomy nie były typowe. Poszedłem do naszego rodzinnego lekarza, dr Richarda Gordona i opisałem mu objawy. Jako internista i diagnostyk powinien znać odpowiedź. Po dokładnych badaniach dr Gordon wyraził przypu­szczenie, że za ciężko pracowałem, że powinienem więcej spać i nieco schudnąć. Krótko mówiąc nie odkrył żad­nych niedomagań fizycznych. Na sugestie istnienia raka mózgu bądź epilepsji wybuchnął śmiechem. Przyjąłem jego słowa za dobrą monetę i wróciłem do domu od­rodzony. Pomyślałem, że jeśli nie istnieje żadna przyczyna fizyczna moich dolegliwości, to muszą to być halucyna­cje, jakaś forma marzenia sennego. Więc gdy atak powtórzy się, będę go obserwował możliwie najbardziej obiektywnie  zobligowałem się nie wiedząc, że okazja nadarzy się jeszcze tego samego wieczora. Zaczęło się jakieś dwie minuty po tym, jak położyłem się spać. Tym razem jednak, zamiast próbować to zwal­czyć byłem zdecydowany wytrwać i zobaczyć co z tego wyniknie. Kiedy leżałem, owo „wibrowanie” spłynęło mi do głowy a następnie przepłynęło przez całe ciało. Nie było to drżenie, raczej stałe wibracje o zmiennej częstotliwości. Były podobne do elektrycznego szoku, przebiegającego przez całe ciało, ale nie powodującego żadnego bólu. Częstotliwość wydawała się niższa od sześćdziesięciu herców, być może stanowiła połowę tej wielkości. Byłem przestraszony, ale równocześnie trwałem upar­cie w tym stanie próbując zachować spokój. Widziałem dokładnie wszystko dokoła siebie, lecz słyszałem bardzo niewiele, poza huczącym dźwiękiem powodowanym wi­bracjami. Zastanawiałem się co będzie dalej. Nic się nie stało. Po mniej więcej pięciu minutach sensacje z wolna zanikły a ja wstałem, i czułem się najzupełniej normalnie. Mój puls był trochę przyśpie­szony, najwyraźniej z powodu podniecenia, ale nic po­nadto. W rezultacie tego doznania nie bałem się już tak bardzo o swój stan. Przy następnych czterech czy pięciu „atakach wib­racji” spostrzegłem nieco więcej. Któregoś razu wibracje wydawały się rozwijać w pierścień iskier o średnicy oko­ło 50 cm, a oś mojego ciała przechodziła przez środek pierścienia. Gdybym zamknął oczy, mógłbym zobaczyć ten pierścień. Pojawił się wokół głowy i powoli prze­pływał w dół aż do palców stóp i znów w stronę głowy, utrzymując cały czas regularną częstotliwość drgań. Czas takiego cyklu wynosił około pięciu sekund. Kiedy pierścień przepływał nad ciałem, wyczuwałem w tych miejscach pas silnych wibracji. Kiedy obejmował głowę, razem z nim napływał donośny łoskot i odczuwałem jakby wibrację w mózgu. Próbowałem zanalizować to zjawisko, ale nie mogłem dociec ani czym jest, ani co jest jego przyczyną. Moja żona i dzieci nic o tym nie wiedziały. Nie było powodu, aby je niepokoić zanim nie dowiem się czegoś bardziej konkretnego. Do mojej tajemnicy dopuściłem jedynie przyjaciela, znanego psychologa dr Fostera Bra­dshawa. Gdyby nie on, nie wiem gdzie bym się obecnie znajdował. Może w domu wariatów. Opowiedziałem mu wszystko. Foster sugerował, że może to być forma halucynacji. Znał mnie bardzo dobrze, tak samo jak dr Gordon. On także śmiał się z moich podejrzeń co do schizofrenii. Zapytałem go, co powinienem zrobić. Jego odpowiedź będę pamiętał do końca życia. „No cóż, nie możesz zrobić nic innego, jak tylko przyjrzeć się temu zjawisku i zorientować, czym ono jest.”  odparł dr Bradshaw.  „A poza tym nie wydaje mi się, abyś miał jakiś wybór. Gdyby coś takie­go mnie się przytrafiło, to poszedłbym gdzieś do lasu i nie ustawał w próbach, dopóki nie znalazłbym od­powiedzi.” Cała różnica polegała na tym, że przytrafiło się to mnie, a nie jemu, a ja nie mogłem pójść do lasu, czy to dosłownie, czy w przenośni. Miałem przecież na utrzy­maniu rodzinę. Minęło kilka miesięcy, a wibracje dalej występowały. Stało się to prawie nudne, aż do pewnej nocy, kiedy to leżałem w łóżku tuż przed zaśnięciem. Nadeszły wibra­cje, a ja ze znużeniem czekałem, by przeszły i żebym mógł wreszcie zasnąć. Leniwie spróbowałem poruszyć dłonią i stwierdziłem, że to możliwe. Nacisnąłem lekko dłonią pled i po chwi­lowym oporze palce wydały się go przenikać i dotykać leżącej pod nim podłogi. Lekko zdziwiony wsunąłem dłoń głębiej. Przeniknęła podłogę i napotkała szorstką powierzchnię sufitu pokoju poniżej. Przesunąłem pal­cami wokół i znalazłem mały trójkątny kawałek drewna, zgięty gwóźdź i trochę trocin. Ćhoć nieszczególnie by­łem zainteresowany tym snem na jawie, wepchnąłem jednak dłoń jeszcze głębiej. Przeszła przez sufit pierw­szego piętra a ja odniosłem wrażenie, jakby i moje ramię przeszło przez podłogę. Dłoń dotknęła wody. Popluska­łem w niej palcami. Nagle uświadomiłem sobie to wszystko i kompletnie oprzytomniałem. Krajobraz za oknem zalany był świat­łem księżyca. Czułem, że leżę na łóżku, okryty pledem, pod głową mara poduszkę a kiedy oddycham, moja pierś podnosi się i opada. Wibracje trwały, ale były mniej intensywne. Moja dłoń jednak  co było niemożliwe  igrała w wodzie i miałem wrażenie, jakby całe maje ramię przenikało poprzez podłogę. Z pewnością byłem cał­kowicie rozbudzony, lecz wrażenia były wciąż takie same. Jak mogłem być rozbudzony i równocześnie „śnić”, że moja ręka przenika podłogę? Wibracje zaczęły ustępować a ja pomyślałem, że po­między nimi a moją ręką przenikającą podłogę istnieje jakiś związek. Jeżeli znikną nim zdążę wyjąć rękę, pod­łoga może się ,;zamknąć” i stracę ramię. Może wibracje wytworzyły otwór w podłodze tylko chwilowo? Zasta­nawiałem się jak to możliwe. Wyrwałem rękę z podłogi, położyłem na łóżku a wib­racje wkrótce ustały. Wstałem, zapaliłem światło i spoj­rzałem na miejsce obok łóżka. Ani w podłodze, ani w pledzie nie było żadnej dziury. Obejrzałem dłoń i całe ramię, a nawet spróbowałem poszukać na dłoni śladów wilgoci. Nie było żadnych, a ramię wyglądało absolutnie normalnie. Rozejrzałem się po pokoju. Żona spała spo­kojnie w łóżku, a wszystko było w najzwyklejszym po­rządku. Długo myślałem jeszcze o tej halucynacji, zanim uspo­koiłem się na tyle, by zapaść w sen. Następnego dnia rozważałem wycięcie dziury w podłodze, żeby sprawdzić czy to czego dotykałem znajduje się tam naprawdę  trójkątny kawałek drewna, zgięty gwóźdź i trociny. Nie mogłem jednak zdecydować się na uszkodzenie podłogi jedynie z powodu jakiejś dzikiej halucynacji. Opowiedziałem o tym epizodzie dr Bradshawowi, a on zgodził się, że był to raczej przekonywujący sen na jawie. Poparł pomysł zrobienia dziury w podłodze. Przedstawił mnie znakomitemu psychiatrze, doktorowi Lewisowi Wolbergowi. W czasie obiadu wspomniałem mu ostrożnie o fenomenie wibracji. Okazał grzeczne zainteresowanie, ale równocześnie dał mi do zrozumie­nia, że nie jest w nastroju do tego typu „spraw”, czego zresztą nie mogłem mieć mu za złe. Nie odważyłem się więc zapytać go o rękę w podłodze. Stawało się to coraz bardziej zagmatwane. Moje śro­dowisko i osobiste doznania wymagały od nowoczesnej techniki stuprocentowych odpowiedzi, lub przynajmniej zdecydowanej opinii. Jak na laika, miałem stosunkowo rozległą wiedzę naukową, inżynieryjną i medyczną. Te­raz jednak zetknąłem się z czymś, na co nie mogłem odpowiedzieć ani szybko, ani łatwo. Nawet teraz, po upływie pewnego czasu, wciąż jeszcze nie jestem w stanie ogarnąć całości tego zagadnienia. Jeżeli sądziłem, że stawiłem już czoła wszystkim nie­dogodnościom, to dlatego, iż nie wiedziałem co mnie jeszcze czeka. Jakieś cztery tygodnie później, kiedy po­nownie nadeszły „wibracje”, byłem ostrożniejszy. Późną nocą leżałem w łóżku tuż przed zaśnięciem. Żona spała obok mnie. Wibracje wydawały się powstawać w głowie i wkrótce obejmowały całe ciało. Kiedy leżąc próbowa­łem zdecydować się na jakąś metodę zanalizowania zjawiska, w pewnej chwili pomyślałem, jak to miło byłoby wziąć po południu szybowiec i polatać (było to moje ówczesne hobby). Niczego nie podejrzewając roz­myślałem o przyjemnościach latania. Po chwili uświadomiłem sobie, że coś uciska mi bark. Zdziwiony sięgnąłem ręką do tyłu aby zbadać przy­czynę. Moja dłoń napotkała gładką ścianę. Przesunąłem po niej ręką tak daleko jak mogłem sięgnąć, lecz wy­czuwałem jedynie jednolicie gładką powierzchnię. Zaniepokojony próbowałem przeniknąć wzrokiem ciemność. Stwierdziłem, że to ściana, a ja opieram się o nią barkiem. Wywnioskowałem, że po zaśnięciu spad­łem z łóżka (co prawda nigdy mi się to nie przytrafiło, ale ponieważ działo się tyle dziwnych rzeczy…). Rozejrzałem się. Coś się tu nie zgadzało. Ściana nie miała okien, nie stały przy niej żadne meble, nie było też drzwi. To nie była ściana w mojej sypialni. Jednak w jakiś sposób była znajoma. Rozpoznałem ją prawie natychmiast. To nie ściana, a sufit! Unosiłem się pod sufitem, uderzając weń łagodnie przy każdym ruchu. Zaskoczony obróciłem się w powietrzu i spojrzałem w dół. W mroku majaczyło moje łóżko, na nim dwie postacie. Po prawej stronie była moja żona. Obok niej ktoś leżał. Oboje wydawali się spać. Co za dziwaczny sen, pomyślałem, i kto śpi u boku mojej żony? Przyjrzałem się bliżej i doznałem praw­dziwego szoku. To byłem ja. Moja reakcja była niemal natychmiastowa. Ja byłem tu, a tam było moje ciało. Umierałem  to była śmierć, a ja nie byłem jeszcze na nią gotowy. W jakiś sposób wibracje zabiły mnie. Zdesperowany zanurkowałem do własnego ciała. Po chwili poczułem łóżko i kołdrę, a kiedy otworzyłem oczy zobaczyłem, że leżę w łóżku. Co to było? Czyżbym rzeczywiście otarł się o śmierć? Moje serce biło jak oszalałe, ale zważywszy okoliczno­ści, nie było to takie dziwne. Poruszałem rękami i nogami. Wszystko wydawało się normalne. Wibracje zniknęły. Wstałem i przeszedłem się po pokoju, wyj­rzałem przez okno a potem zapaliłem papierosa. Długo zbierałem się na odwagę, aby położyć się do łóżka i zasnąć. W następnym tygodniu poszedłem do dr Gordona na badania. Nie podałem mu przyczyny wizyty, ale spost­rzegłem, że się zmartwił. Obejrzał mnie bardzo dokład­nie, zrobił badanie krwi i moczu, prześwietlenie i elektro­kardiogram, obmacał wszystkie jamy  w ogóle wszyst­ko co tylko przyszło mu do głowy. Przebadał mózg i zadał mi wiele pytań na temat sprawności motorycznej poszczególnych części ciała. Następnie zrobił EEG (ana­liza fal mózgowych), ale ono także nie wykazało żad­nych zmian. Przynajmniej nic mi o nich nie powiedział, a pewien jestem, że zrobiłby to, gdyby coś znalazł. W końcu podał mi jakieś środki uspokajające i ode­słał do domu z zaleceniem, żebym zrzucił parę kilo, mniej palił a więcej odpoczywał. Powiedział też, że jeżeli rzeczywiście mam jakiś problem, to z pewnością nie jest to problem fizyczny. Spotykałem też dr Bradshawa. Kiedy opowiedziałem mu nocne zdarzenie, wykazał jeszcze mniej zrozumienia i nie doradził właściwie niczego co mogłoby mi pomóc. Był zdania, że powinienem spróbować powtórzyć to doznanie, jeżeli mi się uda. Odparłem, że nie jestem jeszcze gotowy na śmierć. „Nie sądzę, że od razu musisz umierać”  stwierdził spokojnie dr Bradshaw.  „Niektórzy faceci od jogi, czy parający się religiami wschodu utrzymują, że mogą to robić kiedy tylko zechcą”. „Co robić?”  zapytałem. „Przecież mówię  opuszczać na jakiś czas swoje ciało”  odparł.  „Twierdzą, że mogą poruszać się poza ciałem. Ty też mógłbyś spróbować”. Powiedziałem mu, że to przecież śmieszne. Nikt nie może poruszać się bez swojego fizycznego ciała. „Nie byłbym taki pewien”  odparł spokojnie dr Bradshaw.  „Powinieneś poczytać trochę o Hindu­sach. Czy w college’u studiowałeś filozofię?” Odparłem, że tak ale nie było tam niczego, co od­nosiłoby się do podróży poza ciałem. „No cóż, być może nie miałeś odpowiedniego profe­sora”  dr Bradshaw zapalił cygaro i popatrzył na mnie.  „Ale nie bądź taką zakutą pałą. Spróbuj i sam się przekonaj. Jak mawiał mój stary profesor filozofii: Jeżeli jesteś ślepy na jedno oko, kręć głową, a jeżeli jesteś całkiem ślepy, to nastaw uszu i słuchaj.” Zapytałem co ma robić ten, kto jest równocześnie i ślepy i głuchy, ale nie dostałem odpowiedzi. Oczywiście dr Bradshaw miał wszelkie powody do takiej reakcji. Ostatecznie przydarzyło się to mnie, a nie jemu. Nie wiem jednak, co zrobiłbym bez jego prag­matycznego podejścia i cudownego poczucia humoru. To dług, którego nigdy nie będę w stanie spłacić. Wibracje przyszły i odeszły jeszcze sześć razy, zanim zebrałem się wreszcie na odwagę by powtórzyć do­znanie. A kiedy to zrobiłem, było to prawie jak roz­czarowanie. Gdy wibracje osiągnęły pełne natężenie pomyślałem o uniesieniu się ku górze  i uniosłem się. Delikatnie dryfowałem ponad łóżkiem a kiedy pomy­ślałem, aby się zatrzymać, zatrzymałem się i zawisłem w powietrzu. Nie było to wcale nieprzyjemne uczucie, ale byłem podenerwowany obawiając się jakiegoś wypa­dku. Po paru sekundach pomyślałem, aby się opuścić i po chwili poczułem, że jestem z powrotem w łóżku a wszystkie moje fizyczne zmysły działają normalnie. Od chwili, w której położyłem się do łóżka, aż do zaniku wibracji nie miałem żadnej przerwy w świadomości. Gdyby wszystko okazało się halucynacją lub snem, byłbym w nie lada kłopocie. Nie potrafiłbym powie­dzieć, gdzie w takim wypadku zaczyna się granica po­między jawą a snem. W zakładach dla umysłowo chorych są tysiące ludzi, którzy mają dokładnie taki sam problem. Kiedy po raz drugi z rozmysłem spróbowałem się oddzielić od ciała, znów mi się to udało. Uniosłem się wysoko pod sufit. Tym razem jednak poczułem tak przemożny pociąg seksualny, że nie byłem w stanie myśleć o niczym innym. Zakłopotany i zirytowany na swą niemoc w kontrolowaniu podobnych emocji, po­wróciłem do fizycznego ciała. Dopiero po pięciu kolejnych takich epizodach od­kryłem tajemnicę ich kontroli. Znaczenie seksualizmu w całej tej kwestii jest tak duże, że poświęcę mu później oddzielny rozdział. Wtedy jednak była to denerwująca blokada mentalna, zatrzymująca mnie w miejscu, gdzie leżało moje ciało. Nie znając żadnej terminologii zacząłem nazywać ten stan Stanem Drugim, a niefizyczne ciało  Ciałem Drugim. Terminy te są tak samo dobre jak inne. Do chwili pierwszego, mogącego stanowić konkretny dowód doświadczenia, wszystkie te doznania traktowa­łem jak sny na jawie, halucynacje, aberracje na tle neurotycznym lub fantazje spowodowane autohipnozą. Mogły to być też początki schizofrenii, a nawet jeszcze gorzej. Owo pierwsze doznanie było szokiem. Gdybym zaak­ceptował je jako fakt, podważyłoby niemal wszystkie moje życiowe doświadczenia, podstawy zdrowego roz­sądku oraz ocenę otaczającej mnie rzeczywistości. Prze­de wszystkim jednak strzaskało by moją wiarę w całość naszej kultury, no i oczywiście w naukową wiedzę. Do tej pory uważałem, że naukowcy znają odpowiedzi na wszystkie pytania. No, prawie na wszystkie. Ale z drugiej strony, jeżeli odrzuciłbym to co ewident­ne, musiałbym odrzucić także i to, co tak bardzo  powa­żałem: niezależność rodzaju ludzkiego oraz wzniosłą walkę o przekształcenie niewiedzy w wiedzę,  dzięki uży­ciu intelektu i podstaw naukowych. Tak przedstawiał się mój dylemat. Mogło to być prawdziwe dotknięcie magicznej różdżki, ofiarowującej mi  w ten sposób niezwykły dar. Sam nie wiem.

 

Rozdzial drugi

POSZUIKIWANIA I BADANIA

Co powinno się zrobić stanąwszy w obliczu nieznane­go? Odwrócić się i zapomnieć? Taką możliwość wy­kluczają dwa czynniki. Pierwszy to po prostu ciekawość.  No i drugi  jak można zapomnieć lub zignorować słonia w salonie czy ducha w sypialni? Jednak istnieją konflikty i niepokoje bardzo realne i męczące. Muszę tu wyznać, iż bałem się co się ze mną  stanie, gdyby ten „stan” w dalszym ciągu trwał. Bardziej obawiałem się choroby umysłowej niż uszkodzenia  ciała. Wiedziałem wystarczająco wiele z psychologii by zda­wać sobie sprawę, że obawy te nie były tak  zupełnie bezpodstawne. Miałem przyjaciół wśród psychologów i psychiatrów, ale nie chciałem rozmawiać z  nimi na ten temat. Bałem się, że zaliczyliby mnie do grona swoich „pacjentów” i utraciłbym w ten sposób  swobodę, jaką daje normalność. A przyjaciele, którzy nie byli w tej dziedzinie fachowcami, mogliby się  okazać jeszcze gorsi. Jak nic przykleili by mi etykietkę „czubka”, a to mogło­by skomplikować życie moje i  moich najbliższych. Na szczęście wydawało się, że jest to coś, co mojej rodziny nie dotyczy. Nie było więc potrzeby, by  zamart­wiali się razem ze mną. Musiałem jedynie wyjaśnić żonie kilka dziwnych faktów. Zaakceptowała je, choć nie­chętnie, ale innego wyjścia nie miała. Od tej chwili stała się świadkiem wydarzeń, które zadawały kłam jej re­ligijnemu wychowaniu. Dzieci były wtedy zbyt małe, by cokolwiek rozumieć. (Później stało się to już dla nich zjawiskiem codziennym. Kiedy moja starsza córka wyje­chała do college’u opowiadała, że gdy z koleżanką, z którą mieszkała przeszukały już swój pokój w akade­miku, powiedziała: „Tatusiu, jeżeli jesteś tutaj, to sądzę, że powinieneś już sobie pójść. Chcemy się rozebrać i iść spać”. Byłem wtedy o 200 mil od tamtego miejsca, tak w sensie fizycznym, jak innym). Stopniowo przyzwyczajałem się do tych dziwacznych wydarzeń w moim życiu. Powoli uczyłem się coraz bardziej kontrolować swoje ruchy. Z kilku względów okazało się to pomocne. Niechętnie dzieliłem się tymi doświadczeniami z innymi. Tajemnica ich występowania ciągle podniecała moją ciekawość. Obawy nie zniknęły nawet wtedy gdy stwierdziłem, że doznania nie wywołują żadnych następstw fizycznych, i że nie jestem obłąkany bardziej niż większość ludzi z mojego otoczenia. Lecz był to defekt, choroba, albo deformacja, która musiała pozostać w ukryciu przed „normalnymi” ludźmi. Nie było nikogo, z kim mógłbym porozmawiać o tym problemie, z wyjątkiem okazjo­nalnych spotkań z dr Bradshawem. Jedynym innym rozwiązaniem wydawała się jakaś forma psychoterapii. Ale rok (~Ibo pięć czy może dziesięć) codziennych spotkań psychoterapeutycznych kosztowałby mnie ty­siące dolarów, a efekt mógł się okazać znikomy. Wtedy byłem bardzo samotny. W końcu zacząłem eksperymentować z tą dziwną aberracją, uważnie zapisując każde wydarzenie. Zaczą­łem także  zgłębiać tematy, które do tej pory pomijałem. Religia nie miała wielkiego wpływu na mój sposób myślenia, chociaż wydawało się, że tylko ona poprzez swoje pisma i wiedzę, może dać mi odpowiedź. Co prawda jako dziecko chodziłem do kościoła, ale takie pojęcia jak Bóg i religia nie znaczyły dla mnie wiele. Nie poświęcałem temu uwagi, ponieważ po prostu mnie to nie interesowało. Z powierzchownej lektury dawnych i obecnych filozofów Zachodu oraz literatury religijnej, wyniosłem jedynie niejasne odniesienia i ogólniki. Niektóre z nich sprawiały co prawda wrażenie, jakby ktoś usiłował opisywać lub wyjaśniać podobne przypadki. Pisma bib­lijne i chrześcijańskie podawały wiele przykładów tego typu, ale bez opisu przyczyn ich powstawania i sposo­bów leczenia. Najlepsze rady nakazywały modlić się, medytować, pościć, chodzić do kościoła, spowiadać się, akceptować Trójcę, wierzyć w Ojca, Syna i Ducha Świętego, przeciwstawiać się Złu, a oddawać Bogu. Wszystko to pogłębiło jedynie mój konflikt. Bo jeżeli ta nowa rzecz w moim życiu była „dobrem” czyli „darem”, to najwyraźniej pochodziła od świętych, lub przynajmniej od ich odpowiedników opisywanych w hi­storii religii. Nie czułem, że zakwalifikowanie mnie w poczet świętych to z pewnością przesada. A jeżeli rzecz ta była „złem”, to była to robota Szatana lub demon próbował mnie opętać i wobec tego powinienem zostać poddany egzorcyzmom. Ortodoksyjni przedstawiciele organizacji religijnych, których spotkałem, choć w różnym stopniu, to jednak akceptowali ten drugi punkt widzenia. Miałem wraże­nie, że w ich oczach jestem niebezpiecznym heretykiem. Byli ostrożni. W religiach Wschodu odnalazłem większą akceptację dla tej idei, tak jak stwierdził to już dr Bradshaw. Mówiło się tam wiele o egzystencji poza ciałem fizycz­nym a nawet, że taki stan jest efektem rozwoju psychicz­nego. Tylko Mistrzowie, Guru czy inni Święci Mężowie mieli zdolność opuszczania swojego fizycznego ciała, i  uzyskiwania w ten sposób nieopisanych doznań mis­tycznych. Nie odnalazłem niestety żadnych szczegółów ani wyjaśnienia co właściwie rozumie się przez okreś­lenie „rozwój duchowy”. Wywnioskowałem, że szcze­góły te były powszechnie znane wyznawcom tajemnych kultów, sekt, lamaizmu itd. Jeżeli była to prawda, to kim lub czym byłem? Z pew­nością byłem już za stary, aby zaczynać życie na nowo gdzieś w tybetańskim klasztorze. Samotność zaczynała mi doskwierać coraz bardziej. Najwyraźniej odpowiedzi nie istniały. A przynajmniej w naszej kulturze. Wtedy właśnie odkryłem istnienie w Stanach Zjed­noczonych swego rodzaju undergroundu. Nie podlegał żadnym prawom, ani oficjalnym naciskom czy uprze­dzeniom. Ów underground tylko przypadkowo styka się ze światem interesu, nauki, polityki czy tak zwanej sztuki. Ponadto nie ogranicza się wyłącznie do Stanów Zjednoczonych, lecz przenika całą cywilizację Zachodu. Wiele osób być może coś o nim słyszało lub nawet kontaktowało się z jego członkami, lecz uważa się ich jedynie za ludzi o dziwacznych pomysłach. Jedno jest pewne: członkowie tego undergroundu, często niezwykle szanowani w swoich społeczeństwach, nie mówią o tych zainteresowaniach czy przekonaniach obcym, chyba że stwierdzą, iż oni także należą do tego swoistego klubu. Doświadczenie nauczyło ich bowiem, że szczerość nie popłaca  można narazić się na krytykę pastorów, klientów, pracodawców, a nawet przyjaciół. Podejrzewam, że liczba członków takiego undergro­undu może sięgać milionów  o ile uznamy ich kwa­lifikacje. Można ich znaleźć wszędzie: są naukowcami, psychiatrami, lekarzami, gospodyniami domowymi, stu­dentami, przedsiębiorcami, nastolatkami, a także kapła­nami uznanych religii. Grupa ta posiada wszystkie cechy ruchu podziem­nego. Zbierają się w małych grupkach, cicho i często półjawnie. (Spotkania często ogłasza się publicznie, ale trzeba być „jednym z nich”, aby zrozumieć taką infor­mację.) Uczestnicy dyskutują o wydarzeniach w un­dergroundzie tylko z jego członkami. Reszta ludzi, poza najbliższą rodziną i przyjaciółmi (którzy prawdopodob­nie także są członkami), nie ma pojęcia o tych tajem­niczych zainteresowaniach i życiu owego swoistego pod­ziemia. Jeżeli osobę taką zapytasz wprost, to wyprze się swej przynależności, ponieważ często sama nie zdaje sobie sprawy, że należy już do tego związku. Wszyscy oni w pewnym stopniu są emocjonalnie i intelektualnie poświęceni sprawie. Mają swoją własną literaturę, język, technologię i do pewnego stopnia swoich półbogów. Obecnie underground jest w dużym stopniu zdezor­ganizowany. W rzeczywistości nie jest to organizacja w zwykłym znaczeniu tego słowa. Czasami, chociaż raczej rzadko, jakieś lokalne grupy posuwają się tak daleko, że przybierają tytuł lub nadają sobie nazwę. Są one zwykle małe, lecz regularnie zbierają się w czyimś salonie, jakiejś sali konferencyjnej czy, co także się zdarza, w probostwie. Grupa taka szuka i obiera różne ścieżki  jednak cel jest dla wszystkich taki sam. Tak jak i w innych tego typu ruchach, jeżeli do niego należysz a odwiedzasz jakieś miasto, bez wątpienia spot­kasz innych członków. Nie jest to zaplanowane. Tak się po prostu „dzieje”. Z kogo składa się taki underground? Po pierwsze z profesjonalistów. Na jednym jego końcu znajdują się parapsycholodzy, stanowiący bardzo liczną grupę. Są to ludzie legitymujący się doktoratami najlepszych uniwer­sytetów, szeroko znani jako badacze zjawisk pozazmys­łowych. Największym autorytetem w tej grupie cieszy się dr J. B. Rhine, absolwent Duke University, twórca pros­tych kart do statystycznych badań testowych. On też pierwszy udowodnił statystycznie istnienie zjawisk para­normalnych. Jego wyniki są jednak przyjmowane dwu­znacznie i w większości nie są akceptowane przez psy­chologów i psychiatrów w USA. Do tej samej kategorii należą inni: Andrija Puharich, J. G. Pratt, Robert Cro­okall, Hornell Hart, Gardner Murphy. Jeżeli należysz do undergroundu, z pewnością znasz te nazwiska. Na drugim końcu tej grupy znajdują się uliczni chiro­manci, uważający się za Cyganów lub Hindusów z New Delhi, żądający pięciu dolarów za pięciominutowe „wróżenie” z kart lub ręki. Obszary zainteresowania są bardzo urozmaicone, ale wszystkie w taki czy inny spo­sób powiązane są ze sobą wspólnymi przekonaniami. Szerokie masy undergroundu, przewodnictwa i infor­macji szukają jednak u owych profesjonalistów, niejed­nokrotnie obdarzając ich czcią, jak dawnych bohaterów. Ktokolwiek  pisze Książkę, organizuje Fundację, pro­wadzi Badania, ma Znaczące Doświadczenia, studiował Wybitnych Profesorów, jest Medium, prowadzi Kursy Rozwoju Umysłu i/lub Duszy, leczy Wiarą, jest Akre­dytowanym Astrologiem, Wyznawcą Nauk Tajemnych, Poszukiwaczem Latających Talerzy czy wreszcie Hip­notyzerem  jest takim zawodowcem. Większość z nich czerpie dochody ze swej działalno­ści. Bywa, że są zazdrośni i podejrzliwi, jeśli chodzi o techniki i teorie spoza ich obszaru działania. Mogą nawet wyszydzać lub traktować z pełnym wyższości rozbawieniem to co nie jest związane z ich specjalnością. Staje się jasne, dlaczego w tym undergroundzie nie istnieje żadna organizacja. Jednak sami „profesjonali­ści” wspierają się wzajemnie. Zmusza ich do tego wspól­ny interes. Tylko pomiędzy sobą mogą wymieniać po­glądy i doświadczenia, licząc na uwagę i zrozumienie. Pisząc to nie zamierzam wcale rzucać kalumni czy dyskredytować owych profesjonalistów. Stanowią oni cudowną i fascynującą grupę ludzi. Każdy na swój własny sposób poszukuje Prawdy. Jaki nudny byłby bez nich świat dowiesz się, kiedy sam zostaniesz członkiem takiego podziemia. Dla członków undergroundu istnieją specjalne czaso­pisma, magazyny, wykłady, kluby książkowe (każdego roku wydaje się co najmniej pięćdziesiąt nowych książek w tym rodzaju, często przez renomowane wydawnic­twa), a nawet programy radiowe i telewizyjne. Te ostat­nie, tworzone przez nadgorliwych członków nie odnoszą jednak poważniejszych sukcesów ponieważ underg­round jest wciąż grupą mniejszościową. Podstawową reakcją publiczności jest zazwyczaj pytanie: „Czy ty naprawdę wierzysz w te bzdury?” Kto więc tworzy szare masy owego undergroundu? W przeciwieństwie do tego, czego można by oczekiwać, nie stanowią one konglomeratu głupich, niewykształ­conych, zabobonnych i bezmyślnych mistyków. Prawdą jest, że są wśród nich i tacy, ale w nie większym procencie niż w normalnym społeczeństwie. W rzeczywi­stości jest całkiem prawdopodobne, że ich przeciętny iloraz inteligencji może być znacznie wyższy od śred­niego przekroju całej populacji Zachodu. Główna przyczyna łącząca wszystkich tych ludzi jest bardzo prosta. Wszyscy wierzą, że po pierwsze ludzkie Wewnętrzne JA nie jest ani rozumiane, ani w pełni wyrażane w naszym obecnym społeczeństwie; a po dru­gie, że owo Wewnętrzne JA posiada możliwości nie­znane i nierozpoznane przez współczesną naukę. Są to ludzie, których głównym zajęciem jest czytanie, myś­lenie, dyskutowanie i uczestniczenie we wszystkim, co ma kontekst „parapsychiczny” lub „duchowy”. Tego wymaga członkowstwo. Może ty sam jesteś już w takim klubie i nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Jak oni wszyscy trafili na tę drogę? Najczęstsza od­powiedź mówi, że doświadczyli jakiegoś fenomenu, któ­ry nie może być wyjaśniony przez współczesną naukę, filozofię, czy religię. Jedna osoba wyrzuci coś takiego z pamięci a druga spróbuje znaleźć odpowiedź. Ja zostałem członkiem, ponieważ nie mogłem znaleźć żadnych innych źródeł informacji. Niestety, poszukiwa­ne informacje były unikalne, nawet w tym dziwnym, łączącym w sobie stare i nowe, świecie. Ale przynajmniej byli tam tacy, którzy rzeczywiście uważali, że Drugi Stan może istnieć i istnieje. Wkrótce stało się oczywiste, że ów underground po­wstał już sto lat temu a nawet jeszcze wcześniej, kiedy współczesna nauka zaczęła gromadzić koncepcje na te­mat człowieka, oddzielając je od bezsensownej, nie op­artej na niczym „wiedzy”. W trakcie tych oczyszcza­jących wysiłków, wszystko co nie zostało sprawdzone empirycznie spotykało się z bezwzględną krytyką intelektualnych liderów. Ci, którzy trwali przy swych zdyskredytowanych przekonaniach, tracili reputację. Je­żeli uporczywie upierali się przy swoim, a równocześnie chcieli pozostać aktywni i akceptowani przez społeczeń­stwo, nie mieli innego wyjścia, jak ze swoimi tajem­niczymi ideami zejść do podziemia, tworząc równo­cześnie na użytek ogółu nowy, „zwykły” wizerunek. Wielu z tych, którzy wzbraniali się przed praktykowa­niem podobnego oszustwa zostało „Męczennikami”. Obecnie w naszym oświeconym społeczeństwie istnie­ją podobne nastawienia. Spośród profesjonalistów, zna­nych członkom podziemia jako rzecznicy parapsycholo­gii i dziedzin pokrewnych, być może jedynie pięciu  zachowało respekt i szacunek swej społeczności, dzię­ki osiągnięciom medycznym, psychologicznym, psychia­trycznym czy w dziedzinie fizyki. Wydaje mi się, że  spotkałem nawet całą tę piątkę. Szkoda tylko, że nie  przybyło mi od tego wiedzy, ale to nie ich wina. Oni po  prostu także mało wiedzą o Drugim Stanie czy Drugim  Ciele. Generalnie lubię ludzi z undergroundu. Napotykałem  ich w dużych miastach i małych miasteczkach, pro­wadząc interesy, pośród grup religijnych, a nawet w  Amerykańskim Towarzystwie Psychiatrycznym. Z regu­ły są to ludzie delikatni, weseli, z poczuciem humoru. Są  szczęśliwą grupą, która kiedy istnieje taka potrzeba,  potrafi się śmiać z własnych zainteresowań. W sposób  instynktowny czy też nie, są oni najbardziej altru­istyczną i humanitarną grupą ludzką, jaką znam. Nie  jest też przypadkiem, że są religijni w prawdziwym  znaczeniu tego słowa. Nie zamierzam dyskredytować żadnych innych źródeł  i materiałów określanych jako „metapsychiczne”. Każ­dy ma własną wersję prawdy i być może rzeczywiście  istnieje wiele Prawd. Byłem kiedyś obecny na seansie  pewnego medium. Zadawałem konkretne pytania, lecz  otrzymywałem jedynie niejasne odpowiedzi, które od­bierałem jako zwyczajne uniki. A prawidłowe odpo­wiedzi mogły znaczyć dla mnie tak wiele. Później jednak  obserwowałem eksperyment z Drugim Ciałem, który ku  ogólnemu zdumieniu potwierdzał autentyczność zdolno­ści tego medium. W tym przypadku prawda jest praw­dziwą tajemnicą! Seanse Edgara Cayce’a, współczesnego świętego pa­rapsychicznego świata, były bez wątpienia najbardziej  ewidentne i najlepiej zbadane, ale równocześnie całko­wicie niewiarygodne dla współczesnej nauki i medycyny.  Bez wątpienia odkrywały pewną prawdę, która nie zo­stała przez historię odnotowana. Dzisiaj, w jakieś dwa­dzieścia lat po jego śmierci, nie wiemy tak naprawdę na  czym polegał jego dar i jak się właściwie objawiał. Pisma Cayce’a są pomocne, ale niezwykle trudno  znaleźć w nich odniesienia na temat Stanu Drugiego.  Potwierdza on co prawda istnienie takiego stanu, ale go  nie wyjaśnia. Na większość tego typu materiału silnie  nakładają się jego głębokie przekonania religijne. Po­zostawia to dowolność interpretacyjną. Wśród żyjących ludzi o zdolnościach paranormalnych  są dziś i tacy, którzy mają osiągnięcia podobne jak  Cayce. Jeden z nich zrelacjonował mój przypadek przy­taczając dane na temat zdarzeń w Stanie Drugim. Prze­konało mnie to o autentycznych zdolnościach tej osoby. Kilka „mediów” próbowało „czytać w moim życiu”.  Posługiwali się przy tym szerokimi udogodnieniami, ale  nie potrafili udzielić prostych, bezpośrednich odpowie­dzi na proste pytania. Jeżeli są prawdziwymi mediami (a  kimże jestem, aby twierdzić, że nie są) to ich specyficzna  percepcja musi być ściśle ograniczona. Albo mają pro­blemy z interpretacją, przełożeniem ich symboliki na  język zrozumiały dla odbiorcy. Sam doskonale wiem,  jaki może to sprawiać kłopot. Dzięki kontaktom z tego typu ludźmi zacząłem w koń­cu powoli pojmować, co się ze mną dzieje. Gdyby nie dotyczyło mnie to osobiście, nigdy nie uwierzyłbym w to co odkryłem. Równocześnie poczułem się o wiele lepiej stwierdzając, iż nie jestem dziwacznym unikatem. A więc o co w tym wszystkim chodziło? Mówiąc najprościej okazało się, że dokonywałem „projekcji ast­ralnych”. Naprowadził mnie na ów trop dr Bradshaw, chociaż sam słyszał na ten temat niewiele. Projekcja astralna jest terminem określającym technikę opuszcza­nia na pewien czas ciała fizycznego i poruszania się w ciele niematerialnym, czyli „astralnym”. Słowo „ast­ralne” interpretowane jest na wiele różnych sposobów, zarówno naukowych jak i nienaukowych. Określenie „naukowy” znalazło się tu nie bez powodu, ponieważ współczesny świat nauki, przynajmniej na Zachodzie, nie jest nawet w pełni świadom możliwości istnienia tego typu zjawisk. W mrocznej historii ludzkości rzecz miała się jednak całkiem inaczej. Słowo „astralny” wywodzi się od wcze­snomistycznych i okultystycznych praktyk obejmują­cych magię, czarnoksięstwo, zaklinanie i inne, które współczesny człowiek odrzuca jako oczywiste nonsensy. Ponieważ nie wniknięto głębiej w te obszary, w dalszym ciągu nie wiem co dokładnie oznacza słowo „astralny”. Dlatego też wolę używać terminu „Drugie Ciało.” czy „Drugi Stan”. Pewien gatunek literatury, bardzo zresztą rozległy, przedstawia świat astralny jako złożony z wielu pozio­mów lub planów. Tam właśnie udają się „zmarli”. Osoba podróżująca w swym ciele astralnym może zoba­czyć te miejsca, rozmawiać ze „zmarłymi”, a nawet uczestniczyć w ich ,;życiu” tam, a potem powrócić do swojego ciała fizycznego. Był czas, kiedy gorąco prag­nąłem aby to była prawda. By zaznać tego cudownego stanu trzeba żmudnie ćwiczyć, lub lepiej  jak powiedzieliby okultyści ­„rozwinąć się duchowo”. Wskazówki takie prawdopo­dobnie przekazywano od wieków, a przeznaczano dla tych, którzy byli na tyle zaawansowani, by ten stan osiągnąć. Niektórzy sami odkrywali tę tajemnicę bądź przypadkowo poznawali technikę do niej prowadzącą. W przeszłości byli kanonizowani, paleni, karani, wy­śmiewani i zamykani w miejcach odosobnienia. Wszys­tko to nie brzmiało obiecująco. Zakrawa na paradoks, ale większość moich notatek wydaje się potwierdzać okultystyczne podejście do tej kwestii  co było dla mnie sporym szokiem. Przy dość swobodnej interpretacji wiele moich przeżyć rzeczywiście można uznać za zjawiska okultystyczne. Równocześnie część z nich zataiłem, chociaż sam nie wiem dlaczego. Zgodnie z literaturą na tematy parapsychologiczne, w religijnomistycznej historii człowieka występują wy­raźne odniesienia do Drugiego Ciała. Na długo przed Chrystusem i ukazaniem się Biblii  kultury Egiptu, Indii i Chin (by wymienić tylko kilka)  uznały Drugie Ciało za zwykły stan aktywności. Historycy bez przerwy odnajdują podobne odniesienia, ale oczywiście przy­pisuje się je mitologii tamtych czasów. Jeżeli przeczytamy Biblię pod tym kątem, to wzmia­nki o takich zjawiskach występują na kartach zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. W Kościele Katolic­kim możemy odnaleźć relacje świętych i innych postaci religijnych o tego rodzaju doświadczeniach, przy czym część z nich doznała ich poprzez medytację. Nawet w Protestantyzmie niektórzy z wyznawców wspominają o doznaniach spoza ciała, występujących podczas pew­nych form religijnej ekstazy. W religiach Wschodu pojęcie Drugiego Ciała od daw­na uważane jest za naturalny i akceptowany przejaw rzeczywistości. To rozległa wiedza. Jest wiele książek o kulturach orientalnych potwierdzających koncepcję Drugiego Ciała, a jednocześnie dowodzących, że istnieją mnisi, guru, lamowie ćwiczący siły zarówno ciała jak i umysłu  wliczając w to aktywność Drugiego Ciała  a efekty ich ćwiczeń pozostają w całkowitej sprzecz­ności z obecną wiedzą naukową. W dodatku te doświad­czenia i doznania są całkowicie ignorowane przez nasze materialistyczne społeczeństwo, ponieważ nie mogą zo­stać sprawdzone w sposób laboratoryjny. W archiwach różnych organizacji zajmujących się ba­daniami parapsychicznymi istnieją całe setki udokumen­towanych doniesień o doznaniach spoza ciała. Nierzad­ko pochodzą sprzed stu lat, a w starożytnych źródłach pisanych znajduje się więcej takich doniesień. Są prze­znaczone dla tych, którzy pragną wyjaśnić ów fenomen. W rzeczywistości wszystkie przytoczone tam zdarze­nia są spontanicznymi, odosobnionymi przypadkami. Zazwyczaj zdarzały się gdy człowiek był ciężko chory, osłabiony lub przechodził poważny kryzys emocjonalny. I chociaż wszystkie te przeżycia wydają się być wysoce subiektywne, to jednak ich ilość jest już dowodem samym w sobie. W naszym stuleciu wiele takich doznań zostało opisanych i powinno dotrzeć do badaczy za­jmujących się tą problematyką. Mają one jedną ale za to oczywistą wadę: ich charakter jest wybitnie reportażowy a uzupełniane są jedynie domysłami. Brak przykładów opartych na bezpośrednich relacjach. Powód? Najwido­czniej nigdy nie podjęto żadnych poważnych badań naukowych. W bardzo rzadkich przypadkach publikuje się jednak relacje ludzi, którzy są w stanie wywołać u siebie Stan Drugi i podróżować w swoich Drugich Ciałach. Być może jest ich więcej, ale w naszych czasach pojawiły się zaledwie dwie takie osoby. Jeżeli inni doświadczają tego rodzaju doznań, to zatrzymują je dla siebie. Pierwszą ze wspomnianych osób jest Anglik Oliver Fox, aktywny praktyk i badacz zjawisk paranormal­nych. Opublikował w 1920 szczegółowe sprawozdanie dotyczące doznań poza ciałem i opisywał techniki umoż­liwiające osiągnięcie takiego stanu. Poza ścisłym krę­giem, prace jego nie spotkały się z jakimś szerszym odzewem. Niemniej stanowiły pierwsze próby racjonal­nego wyjaśnienia tego zjawiska. Drugim i zarazem najbardziej znanym był Sylvan Muldom który współpracując w latach 1938  51 z He­rewardem Carringtonem, napisał na ten temat wiele znakomitych prac. Muldon dokonywał „projekcji”, Carrington zaś był badaczem fenomenów paranormal­nych. Ich książki są klasyką w tej dziedzinie i w dalszym ciągu stanowią interesującą lekturę. Wciąż jeszcze dzi­wię się, że tak oczywiste sprawy zostały pominięte. Przeprowadzono bardzo niewiele eksperymentów, które dostarczyłyby danych poważnym i obiektywnym ba­daczom. Ostatnią pozycją z tego nurtu jest wydana całkiem niedawno książka, której autor ukrywa się pod tajemniczym pseudonimem Yram. (A może jest to ko­bieta? Mary  czytane wspak?) Książka ta zawiera też kilka wskazówek, ale nie ma w niej żadnej relacji przy­pominającej moje doznania. Wiele wysiłku w badania naukowe włożyli Hornell Hart, Nador Fodor, Robert Crookall i inni. Są to ludzie mający przygotowanie akademickie i większość z nich podchodzi do zjawisk paranormalnych bez obciążeń, tak charakterystycznych np. dla literatury opisującej te zaga­dnienia. Wszyscy oni weryfikują fakt istnienia Drugiego Ciała, ale równocześnie podają bardzo mało, albo żad­nych danych eksperymentalnych. Jak więc można dys­kutować nad eksperymentami, które nie miały miejsca? Najbardziej złożony problem, jaki wyłonił się w trak­cie moich kontaktów z undergroundem, polegał na utrzymaniu analitycznego podejścia do problemu w ma­gmie myśli teologicznej. Kiedyś, wcale nie tak dawno temu, człowiek uważał elektryczność za Boga, jeszcze wcześniej Bogiem było słońce, światło i ogień. Nasza nauka wykazała eksperymentalnie, że to brednie. Być może Drugie Ciało, przebywające w Stanie Drugim, umożliwi nam zrobienie kroku, dzięki któremu bę­dziemy mogli dowieść istnienia Boga w sposób em­piryczny. Wtedy podziemie przestanie istnieć. Parapsychiczny underground nie dał oprócz wielu nowych przyjaciół żadnych konkretnych odpowiedzi na moje pytania. Ku memu zaskoczeniu, odpowiedzi ocze­kiwano raczej ode mnie. Okazało się, że do obrania pozostał mi już tylko jeden kierunek. Setki eksperymentów przeprowadzonych w ciągu 12 lat i w dalszym ciągu kontynuowanych, za­owocowały pewnymi konkluzjami, które wydają się co prawda nieuniknione, ale równocześnie pozostają obce całej mej naturze. W dalszej części tej książki ocenicie to sami.

Rozdział trzeci

NA DOWÓD

Z końcem 1964 roku odbyło się w Los Angeles pewne interesujące spotkanie. Brało w nim udział około dwu­dziestu zaproszonych specjalnie psychiatrów,  psycho­logów i naukowców  oraz ja. Celem tego spotkania było szczere i jak najbardziej poważne  przedyskuto­wanie doznań i eksperymentów opisanych w niniejszej książce. Po wielu godzinach  odpowiadania na pytania naukowców przyszła kolej na mnie. Każdemu z nich zadałem dwa proste pytania:  „Co zrobiłby pan, gdyby doświadczył tego samego, co ja?”  W większości  przeszło dwóch trzecich  uznali, że należałoby podjąć wszelkie wysiłki w celu  kontynuowa­nia tego typu eksperymentów, albowiem mogłyby po­szerzyć wiedzę człowieka o nim  samym. Kilku pół żartem stwierdziło, że powinienem nie pójść, ale pobiec do najbliższego psychiatry.  (Żaden z obecnych nie zao­ferował mi jednak swoich usług.)  Moje drugie pytanie brzmiało: „Czy pan osobiście wziął by udział w eksperymentach, które mogłyby do­prowadzić do wytworzenia u pana tak niezwykłych form aktywności?” Tutaj zdania były już bardziej podzielone. Połowa zebranych wyraziła chęć uczestniczenia w takich ekspe­rymentach, również ci, którzy byli najbardziej scep­tycznie nastawieni do realności takich doznań. Dało mi  to okazję do delikatnego przytyku tym, którzy byli za kontynuacją eksperymentów, a teraz się wycofali. Jeżeli  chodzi o skok do zimnej nieznanej wody, to najlepiej niech zrobi to za nas ktoś inny. Jednakże z wielu  względów nie potępiam ich. Gdyby o coś takiego zapy­tano mnie przed dwunastu laty, to wątpię czy bym  się zgodził. Dlaczego właściwie grupa ta się zebrała? Być może z ciekawości. A może z powodu zgromadzonych  przeze mnie materiałów. Mam nadzieję, że to drugie. Oto kilka kluczowych wyjątków z moich notatek, które  rozpaliły ich ciekawość. 10 września 1958 r.  popołudnie. Ponownie uniosłem się ku górze z zamiarem odwiedzenia dr Bradshawa i jego żony. Wiedząc, że dr  Bradshaw jest przezię­biony i leży w łóżku, pomyślałem o złożeniu mu wizyty w sypialni. Był to pokój,  którego jeszcze nie widziałem i jeżeli mógłbym go potem opisać, potwierdziłoby to moją wizytę. Znowu  okręciłem się w powietrzu i zanurkowałem w tunelu, tym razem odniosłem też wrażenie płynięcia w górę  zbocza (doktor i jego żona mieszkają na wzgórzu, około 8 km od mego biura). Znajdowałem się ponad  drzewami, a nade mną wid­niało jasne niebo. Nagle ujrzałem (na niebie?) zaokrągloną ludzką postać, ubraną  w togę i w hełmie na głowie (przy­pominającym stylem orientalny). Postać siedziała z rękami złożonymi na podołku i chyba ze skrzyżowanymi  nogami. Po chwili zniknęła. Nie wiem, co mogła oznaczać. Po pewnym czasie podróż w górę wzgórza stała  się trudniejsza i uświa­domiłem sobie, że opuszcza mnie energia. Czułem, że nie dam rady. Wtedy właśnie przydarzyło mi się coś zupełnie nieocze­kiwanego. Odniosłem wrażenie, jakby ktoś ujął  mnie pod ramiona i uniósł do góry. Poczułem przypływ wznoszącej mnie siły i pomknąłem szybko na  wzgórze. Tam natknąłem się na dr Bradshawa i jego żonę. Znajdowali się przed domem. Przez chwilę byłem  zaskoczony, ponieważ spotkałem ich, zanim jesz­cze dotarłem do domu. Nie rozumiałem tego  przecież dr  Bradshaw powinien być w łóżku. Bradshaw miał na sobie jasny kapelusz i płaszcz, a jego żona ciemny. Szli  w moim kierunku, więc zatrzymałem się. Wydawali się być w dobrych nastrojach. Kierowali się w stronę  niewielkiego budynku podobnego do garażu. Nie widzieli mnie. Bradshaw szedł z tyłu. Opłynąłem ich dookoła i wymachując rękami starałem się zwrócić na siebie uwagę, ale bez rezultatu.  Nagle wydało mi się, że słyszę, jak dr Bradshaw nie odwracając głowy mówi do mnie: „Widzę, że nie  potrzebujesz już pomocy”. Sądząc, że nawiązałem kontakt, zanurkowałem z powrotem i powróciłem do  biura, przekręciłem się w swoim fizycznym ciele i otworzy­łem oczy. Wszystko było tu takie, jak przedtem.  Wibracje wciąż trwały ale czułem, że mam już dość jak na jeden dzień. Po doświadczeniu: Tego samego wieczora zadzwoniliśmy do dr Bradshawa i jego żony. Zapytałem  tylko, gdzie byli pomię­dzy czwartą a piątą po południu. (Moja żona usłyszawszy o tej wizycie  powiedziała, że było to niemożliwe ponieważ dr Bradshaw leżał wtedy chory w łóżku). Telefon odebrała  pani Bradshaw i jej właśnie zadałem to pytanie. Odpowiadziała, że około czwartej dwadzieścia pięć wyszli z domu do garażu. Ona miała zamiar pójść na pocztę, a dr Bradshaw stwierdził, że odrobina świeżego powietrza dobrze mu urobi, więc postanowił jej towarzyszyć. Gdy dotarli na pocztę, była już za dwadzieścia piąta. Od ich domu na pocztę jest około piętnastu minut jazdy. Wróciłem z mojej podróży do nich o czwartej dwadzieścia siedem. Zapytałem, jak byli ubrani. Pani Bradshaw odparła, że ubrana była w czarne spodnie i czerwony sweter, a na to narzuciła czarny płaszcz, dr Bradshaw zaś miał jasny kapelusz i taką samą marynarkę. Żadne z nich nie „widziało” mnie, ani nie było świadome mojej obecności. Dr Bradshaw nie pamiętał, aby cokolwiek do mnie mówił. Najważniejszym punktem jest to, że spodziewałem się znaleźć go w łóżku, a tak się nie stało. Występujących tu zbiegów okoliczności było stanowczo zbyt wiele. Udowodniło to  właściwie po raz pierwszy  że być może jest w tym coś więcej, niż aberracja, uraz czy halucynacja  a ja potrzebowałem jakiejś formy dowodu bardziej niż ktokolwiek inny, tego jestem pewien. To prosty przypadek, ale niezapomniany. W trakcie spotkania u Bradshaw’ów, czas mojej wizyty pokrywał się z faktycznym wydarzeniami. Autosugestia czy halucynacja jest raczej niemożliwa. Spodziewałem się zastać dr Bradshawa w łóżku, ale gdy się tak nie stało, sam byłem zaskoczony tą niezgodnością. A oto zaobser­wowane zbieżności w rzeczywistych wydarzeniach:

1. Umiejscowienie dr Bradshawa i jego żony.

2. Usytuowanie tych dwojga względem siebie.

3. Ich działania.

4. Ubrania.

Możliwość przewidzenia powyższych zdarzeń:

ad 1. Nie miałem żadnej informacji dotyczącej ich planów czy godzin, w których chodzili na pocztę. Brak możliwości.

ad 2. Nie mogłem wiedzieć, kto będzie szedł pierw­szy. Możliwość nieokreślona.

ad 3. Nie mogłem przewidzieć, że będą szli w kierun­ku garażu. Brak możliwości.

ad 4. Być może widziałem ich kiedyś w podobnych ubraniach, ale dr Bradshawa spodziewałem się zobaczyć w piżamie. Możliwość nieokreślona.

5 marca 1959 r.  rano.

Motel w Winston  Salem. Obudziłem się wcześnie i wy­szedłem na śniadanie o 7:30. Do pokoju wróciłem o 8:30 i poło­żyłem się. Kiedy się odprężyłem, nadeszły wibracje i wrażenie ruchu. Wkrótce potem zobaczyłem idącego chłopca, który .podrzucał piłkę do baseballu. Szybkie przemieszczenie i ujrza­łem mężczyznę usiłującego włożyć coś na tylne siedzenie samo­chodu  dużego Sedana. Ów pakunek oszacowałem jako dziecięcy samochodzik z elektrycznym napędem. Mężczyzna kręcił i obracał paczką, aż w końcu wcisnął ją na tylne siedzenie i zatrzasnął dzwi. Kolejne szybkie przemieszczenie i znalazłem się w pobliżu nakrytego stołu, wokół siedzieli ludzie. Jedna z osób rozdawała pozostałym coś, co wyglądało jak duże białe karty do gry. Pomyślałem, że to raczej dziwne aby grać w karty na stole zastawionym talerzami, zaciekawiła mnie także wiel­kość kart i ich nienaturalna biel. Jeszcze jedno szybkie przemie­szczenie i znalazłem się nad ulicą miasta, na wysokości około I50 m, szukając drogi do „domu”. Nagle spostrzegłem wieżę radiową i przypomniałem sobie, że przecież  motel znajduje się bardzo blisko tej wieży. Prawie natychmiast znów znalazłem się w ciele. Usiadłem i  rozejrzałem się dokoła. Wszystko wyglądało zwyczajnie i normalnie. Po doświadczeniu: Tego smego wieczora odwiedziłem przy­jaciół, państwa Bahnson, w ich domu.  Wiedzieli co nie co o mojej „aktywności”, a ja w nagłym przebłysku zrozumienia uświadomiłem sobie, iż  poranne zdarzenie miało z nimi jakiś związek. Zapytałem ich o syna, a oni zawołali go do pokoju i zapytali, co  robił dziś rano pomiędzy 8:30 a 9:00. Odpowiedział, że szedł do szkoły. Kiedy poproszono go, określił to  dokładniej i odparł, że idąc podrzucał piłkę do baseballa. (Chociaż znalem go dobrze to nie wiedziałem, że  interesuje się baseballem, ale tego akurat można się było domyśleć). Potem postanowiłem zapytać o  wkładany do samochodu przedmiot. Pan Bahnson był tym wyraźnie zaskoczony. Powiedział mi, że wkładał  właś­nie na tylne siedzenie samochodu generator Van de Graffa. Była to duża nieporęczna platforma z  kotami i elektrycznym silnikiem. Pokazał mi to urządzenie. (Było to niesamowite oglądać coś, co wcześniej  obserwowało się będąc w Drugim Ciele). Następnie opowiedzialem o stole i dużych kartach. Tym razem  zaskoczona była żona pana Bahnsona. Ponieważ tego ranka wszyscy wstali późno, więc chyba po raz  pierwszy od dwóch lat przyniosła pocztę do stołu, przy którym jedli śniada­nie. Duże białe karty do gry!  Oboje byli bardzo podnieceni tym zdarzeniem i jestem pewny, że nie był to kawał z ich strony. I tu także czas porannej wizyty u państwa Bahnson pokrywał się z czasem rzeczywistych wydarzeń. Auto­sugestia i halucynacja były wykluczone. Nie zamierza­łem składać im wizyty, chociaż nie mogę  wykluczyć podświadomej motywacji. A oto zaobserwowane zbież­ności:

1. Ich syn idący ulicą i podrzucający piłkę.

2. Pan Bahnson przy samochodzie.

3. Czynności pana Bahnsona przy aucie.

4. Urządzenie, które wkładał do samochodu.

5. Czynności pani Bahnson przy stole, rozdawanie „kart”.

6. Wielkość kart i ich biały kolor.

7. Talerze na stole.

Możliwość nieświadomego przewidzenia tych zdarzeń na podstawie wcześniejszych obserwacji:

ad 1. Brak takiej możliwości. Nie wiedziałem o za­interesowaniach syna baseballem i o której chodzi  do szkoły.

ad 2. Brak takiej możliwości. Nic nie wiedziałem o planach przewożenia generatora, a zaobserwowane  czynności nie powtarzały się codziennie.

ad 3. Brak takiej możliwości. Ładowanie samochodu nie było czynnością codzienną, więc nie mogło  być częścią wcześniej zaobserwowanych zwyczajów pana Bahnsona.

ad 4. Możliwość nieokreślona. Mogłem widzieć gene­rator w innych okolicznościach.

ad 5. Brak takiej możliwości. Nie wiedziałem nic i o zwyczajach pani Bahnson w tym względzie. Rozdawanie poczty przy śniadaniu było przypadkiem nietypowym.

ad 6. Brak takiej możliwości. Powody takie, jak po­wyżej. Ja także nie mam zwyczaju przeglądania poczty przy stole, a ponadto błędnie zinterpretowałem tę scenę.

ad 7. Możliwość nieokreślona. W tym przypadku wcześniejsze obserwacje mogły mieć znaczenie, gdyż kilkakrotnie byłem u nich na śniadaniu.

10 października 1960 r.  noc.

Rezultaty są tak sprzeczne z tym w co wierzyłem, że muszę opisać to wszystko szczegółowo. Skontaktowaliśmy się z panią M., która posiadała zdolności mediumiczne. Miałem i wciąż mam dla niej ogromny szacunek, należny osobie o wielkiej prawości i dobroci. Jednakże po dwóch „seansach”, w których braliśmy udział, odniosłem wrażenie, że pani M., chociaż niewątpliwie szczera, po wejściu w trans doznawała pewnej formy rozdwojenia osobowości. „Przewodnicy”, którzy przeni­kali w jej ciało (?) i przemawiali jej głosem byli dla mnie niczym więcej, jak tylko przejawami takiego rozszczepienia. Nie ozna­cza to, że pani M. robiła to świadomie, ale że wynikało to ze stanu autohipnozy. Byłem pewny, iż pani M. nie miała zamiaru nas oszukać. Nie należy do tego typu osób. Lecz największe wątpliwości wzbudziło we mnie to, że kiedy zadawałem jej przewodnikom  zmarłemu mężowi i jakiemuś Indianinowi  pytania, to za każdym razem odpowiedzi były co najmniej wykrętne. Stale słyszałem: „Odkryjesz to poprzez samego siebie”. Wtedy wydawało mi się to najprostszą metodą na unikanie odpowiedzi, które mogłyby zostać potem zweryfi­kowane. Ważne jest, że wyraziłem całkowity sceptycyzm doty­czący pani M. i jej Przewodników. Jednak to, co wydarzyło się zeszłej nocy i dzisiejsze sprawo­zdanie kompletnie zbijają mnie z tropu. R.G., przyjaciel pani M. zasugerował, że powinienem „odwiedzić” ją w czasie sean­su, jaki przeprowadzi w swoim mieszkaniu w piątek. Częściowo zgodziłem się, zastrzegając równocześnie, że nie jestem wcale pewny czy to możliwe. Jednak kiedy nadeszła piątkowa noc, myśl o tym spotkaniu pochłonęła mnie bez reszty. A oto co zaszło. Położyliśmy się spać około 23:30. Żona zasnęła prawie natychmiast. Ja leżałem głęboko zrelaksowany w półśnie. Nagle poczułem „wędrujący po krzyżu” chłód, a włosy na karku zjeżyły mi się. Przestraszony, ale równocześ­nie zafascynowany rozejrzałem się po pogrążonym w mroku pokoju. Nie wiem czego oczekiwałem, ale w drzwiach do hallu ujrzałem białą, podobną do ducha postać  miała około metr osiemdziesiąt wysokości i spowita była w białą falującą mate­rię, która okrywała głowę i spoczywała na framudze drzwi. Byłem kompletnie przerażony i nie mogłem skojarzyć sylwe­tki ducha z czymkolwiek. Postać zaczęła się do mnie zbliżać. Ze strachu rozpłaszczyłem się na łóżku, lecz równocześnie po­czułem, że muszę zobaczyć co to właściwie jest. Prawie natych­miast oczy zasłoniły mi czyjeś dłonie i niczego już nie widzia­łem. Pomimo strachu próbowałem je odepchnąć, a postać znalazła się tymczasem tuż przy mnie. Potem ktoś delikatnie ujął mnie za ramiona i uniosłem się z łóżka. Wtedy uspokoiłem się, ponieważ wyczułem, że cokolwiek to jest, jest raczej przyjaz­ne. Nie walczyłem, ani nie opierałem się. Natychmast pojawiło się wrażenie szybkiego ruchu i wszys­cy (czułem, że jest ich dwóch, po jednym z każdej strony) znaleźliśmy się nagle w małym pokoju, ale widzieliśmy go z góry, zupełnie jakbyśmy zawiśli pod sufitem. W pokoju znajdowały się cztery kobiety. Spojrzałem na istoty przy mnie. Jedna była mężczyzną, blondynem, a druga  ciemnowłosa, o wyraźnie orientalnych rysach twarzy. Obie wydawały mi się młode  mogły mieć nie więcej  jak dwadzieścia kilka lat. Uśmiechały się do mnie. Powiedziałem im, aby zechciały wybaczyć mi moje zachowa­nie, ponieważ nie byłem pewien tego, co  robię. Potem spłyną­łem w dół w stronę wolnego krzesła i usiadłem. Naprzeciwko mnie znajdowała się  wysoka potężna kobieta w ciemnej sukni. Obok mnie siedziała kobieta ubrana w coś co przypominało białą  długą do kostek tunikę. Dwie pozostałe były niewyraźne. Kobiecy głos zapytał, czy będę pamiętał, że tutaj  byłem, a ja zapewniłem ją, że z pewnością będę. Inna kobieta powiedziała coś na temat raka i to wszystko co  zapamiętałem. Potem kobieta w ciemnej sukni podeszła bliżej i usiadła na mnie! Nie czułem jej ciężaru, ale z jakiejś  przyczyny natych­miast wstała. Usłyszałem śmiech, ale moje myśli zajęte były czymś innym. Najwyraźniej  kontakt z kobietą, która mnie dotknęła wszystko zmienił. W tej samej chwili usłyszałem męski głos mówiący:  „Myślę, że był już na zewnątrz wystarczająco długo, lepiej zabierzmy go z powrotem”. Byłem rozdarty pomiędzy chęcią pozostania i odejścia, ale nie spierałem się. Prawie natychmiast znalazłem  się z powrotem w łóżku. Okazało się, że przez cały ten czas moja żona wcale nie spała. Stwierdziła, że na  zmianę to wzdychałem, to wyda­wałem jęczące lub piszczące dźwięki, a potem odniosła wraże­nie, że  oddycham bardzo słabo, albo wcale. Poza tym nie widziała ani nie słyszała niczego, za wyjątkiem tego, że  śpiący w naszym pokoju kot obudził się i był bardzo niespokojny. Żona była tym wszystkim zaniepokojona i  zdenerwowana. Z pewnością czułbym to samo, gdyby coś podobnego z nią się działo. „Spotkanie” to wymagało potwierdzenia, więc zadzwoniłem do R.G. i dowiedziałem się kilku ciekawych  rzeczy. Po pierw­sze, w seansie uczestniczyły cztery kobiety. Zebrały się w jed­nym pomieszczeniu  (saloniku) i były tak właśnie ubrane. Ko­bieta w ciemnej sukni była identycznej postury jak ta, którą  widziałem i ona to przez nieostrożność usiadła na krześle zarezerwowanym dla mnie. Miało to miejsce  późnym wieczo­rem, około 23:30. Seans dawno się już skończył, a one siedziały przy stole i rozmawiały.  Wysoka kobieta zerwała się z „moje­go” krzesła, kiedy reszta krzyknęła: „Nie siadaj na Bobie!” Potem  wszystkie roześmiały się z tego żartu. Jedna z kobiet nosiła długą białą suknię. Słowa, które zapamiętałem nie  zo­stały wypowiedziane (czyżby porozumiewanie pozazmysłowe?) ale jedna z kobiet stwierdziła, że  poprzedniego dnia pracowała w Cancer Memorial Hospitali. Dwie z tych kobiet spotkałem już wcześniej, tzn.  panią M. oraz R.G., ale dwie pozostałe były mi całkowicie obce. Cztery kobiety, ubiór dwóch z nich, siedzenie  na krzesłach, fakt, że jedna usiadła „na mnie” i zer­wała się, śmiech, mały pokój, odniesienie do „raka”  to  nawet jak na mnie zbyt wiele zbieżności przekraczających możliwość halucynacji. Przekonało mnie to. No i towarzyszący mi mężczyźni. Czyżby pani M. rzeczywiś­cie kontaktowała się ze swym zmarłym mężem  i Indianinem? Do tej pory nie wiedziałem nawet, że jej mąż był blondynem! Muszę być mniej sceptyczny a  bardziej otwarty, jeśli chodzi o zdolności pani M. Czas wizyty w pokoju zgodny był z czasem rze­czywistych wydarzeń. Halucynacja autosugestywna nie  może zostać w tym wypadku całkowicie wykluczona, bo chociaż świadomie nie czyniłem prób podjęcia tej  po­dróży, to jednak myśl o niej mogła zostać podświado­mie zachowana. A oto zaobserwowana zbieżność  szcze­gółów:

1. Wielkość pokoju.

2. Liczba obecnych kobiet.

3. Wolne krzesło.

4. Wygląd dwu kobiet.

5. Wzmianka o „raku”.

6. Zachowanie kobiety siadającej na krześle.

7. Śmiech całej grupy.

Możliwość nieświadomego przewidzenia powyższego na podstawie wcześniejszych spostrzeżeń:

ad 1. Brak takiej możliwości. Nigdy wcześniej nie byłem w tym pokoju ani mi o nim nie opowiadano.

ad 2.  Możliwość nieokreślona. R.G. być może wspo­minał o ilości kobiet biorących udział w seansie.

ad 3. Brak takiej możliwości. Pomysł z pustym krzes­łem powstał tego wieczoru.

ad 4. Brak możliwości. Nigdy nie spotkałem tych kobiet wcześniej ani nie widziałem ich ubrań.

ad 5. Brak możliwości. Nic nie wiedziałem o pracy nieznanej kobiety w Cancer Memorial Hospital.

ad 6. Brak możliwości. Zachowanie tej kobiety nie było zaplanowane.

ad 7. Brak możliwości. Reakcja kobiet była najzu­pełniej spontaniczna.

15 sierpnia 1963 r.  popołudnie.

Nadzwyczaj udany eksperyment po długiej przerwie. R.W., kobieta, którą dość dobrze znam, gdyż przez  długi czas spoty­kaliśmy się w pracy, będąca równocześnie przyjaciółką świado­mą moich „działań”  (chociaż nastawiona do nich sceptycznie, pomimo raczej nieświadomego uczestnictwa), była w tym tygo­dniu na wakacjach na wybrzeżu New Jersey. Dokładniejszego miejsca nie znałem. Nie informowałem jej o  jakimkolwiek eksperymencie, ponieważ pomyślałem o nim dopiero dzisiaj (w sobotę). Tego popołudnia  położyłem się z zamiarem wznowie­nia doświadczeń i postanowiłem poczynić starania, aby „od­wiedzić”  R.W., gdziekolwiek by się znajdowała. (Reguła pierw­sza w moim przypadku mówiła, że największy sukces  od­nosiłem odwiedzając osobę, którą dobrze znałem  a moż­liwość taka nie nadarzała się zbyt często).  Położyłem się w sy­pialni około trzeciej po południu, odprężyłem, poczułem ciepło (wysoki stopień  wibracji), a potem intensywnie pragnąłem „przenieść” się do R.W. Nastąpiło znajome wrażenie ruchu, poprzez jasnobłękitny zamazany obszar, a potem znalazłem się w  czymś co przypomi­nało kuchnię. R.W. siedziała na krześle po prawej stronie. W ręku trzymała szklankę.  Patrzyła w stronę dziewcząt (obie miały około osiemnastu lat, jedna blondynka, druga brunetka). Obie  popijały coś ze szklanek. Rozmawiały ale nie byłem w stanie usłyszeć, o czym. Najpierw zbliżyłem się do dwóch dziewcząt i stanąłem tuż przed nimi, ale nie udało mi się zwrócić na  siebie ich uwagi. Potem odwróciłem się ku R.W. i zapytałem, czy jest świadoma mojej obecności w tym  pomieszczeniu „Och tak, wiem, że tu jesteś”  odparła (myślą lub przy pomocy komunikacji pozazmysłowej, ponieważ  w dalszym cią­gu rozmawiała z dziewczętami). Zapytałem, czy będzie pamiętać, że tu byłem. „Och, z całą pewnością będę pamiętała”  nadeszła od­powiedź. Powiedziałem, że tym razem mam zamiar upewnić się, iż rzeczywiście będzie pamiętać. „Będę pamiętała, jestem pewna, że będę”  zapewniła R.W., w dalszym ciągu prowadząc konwersację z  dziewczętami. Stwierdziłem, że muszę mieć pewność i dlatego mam zamiar ją uszczypnąć. „Nie musisz tego robić, z pewnością będą pamiętać”  po­wiedziała pospiesznie R.W. Powiedziałem, że muszę być pewny, więc pochyliwszy się spróbowałem ją uszczypnąć, jak mi się  wydawało łagodnie. Uszczypnąłem ją w bok tuż poniżej żeber. Jęknęła głośno „Au! „, a ja zaskoczony  odsunąłem się do tyłu. Naprawdę nie przypuszczałem, że mogę ją uszczypnąć. Zadowolony z wywo­łanego wrażenia, odwróciłem się i opuściłem kuchnię. Kiedy pomyślałem o swoim ciele fizycznym,  znalazłem się w nim prawie natychmiast. Wstałem (fizycznie!) i zasiadłem do maszy­ny do pisania. R. W.  wróci w poniedziałek  wtedy ustalę, czy rzeczywiście był to prawdziwy kontakt, czy jeszcze jedno niezi­dentyfikowane pudło. Czas powrotu: 15:3x. Po doświadczeniu: Jest wtorek po sobotnim eksperymencie. R.W. wróciła wczoraj do pracy. Zapytałem  ją co robiła w sobo­tę po południu pomiędzy trzecią a czwartą. Wiedząc dlaczego o to pytam odparła, że  będzie musiała się nad tym zastanowić i odpowie mi następnego dnia. A oto, co mi opowiedziała: Sobotnie popołudnie pomiędzy trzecią a czwartą to jedyna pora kiedy dom letniskowy, w którym  się zatrzymała jest właściwie pusty. Po raz pierwszy była sama ze swoją siost­rzenicą (ciemnowłosą  osiemnastolatką) i jej przyjaciółką (blon­dynką w tym samym wieku). Od około trzeciej piętnaście  do czwartej znajdowały się w kuchni. R.W. piła drinka, a dziweczęta colę. Nie robiły niczego  szczególnego, po prostu siedziały i rozmawiały. Zapytałem R.W. czy oprócz tej rozmowy pamięta coś jesz­cze. Odparła, że nie. Wypytywałem ją  dokładnie, ale nie przy­pomniała sobie niczego więcej. W końcu zniecierpliwiony zapy­tałem, czy  pamięta uszczypnięcie. Na jej twarzy odbiło się kompletne zaskoczenie. „To byłeś ty?”  przez chwilę wpatrywała się we mnie, a potem weszła do prywatnej części mego  biura, odwróciła się i uniosła (tylko troszeczkę!) skraj swetra z lewej strony. Na jej skórze widniały  dwa brązowofioletowe siniaki, dokładnie w miejscu gdzie ją uszczypnąłem. „Siedziałam tam i rozmawiałam z dziewczętami”  mówiła R.W.  „kiedy nagłe poczułam to  straszliwe uszczypnięcie. Podskoczyłam chyba o metr w górę. Myślałam, że to wrócił mój szwagier i  podkradł się do mnie z tyłu. Odwróciłam się, ale nikogo nie było. Nawet mi przez myśl nie przeszło,  że to mogłeś być ty. Ależ mnie zabolało!” Przeprosiłem ją za to i obiecałem, że jeżeli ponownie spróbu­ję czegoś podobnego, to z  pewnością nie będę jej szczypał. Czas był tu zgodny z rzeczywistymi wydarzeniami. Halucynacja autosugestywna raczej wykluczona, po­nieważ co prawda chciałem odwiedzić R.W., ale  miejsce jej pobytu znałem jedynie w przybliżeniu. Zaobserwo­wana zbieżność wydarzeń:

1.  Lokalizacja (bardziej wnętrze, niż otoczenie).

2. Liczba obecnych osób.

3. Opis dziewcząt.

4. Czynności obecnych osób.

5. Uszczypnięcie.

6. Fizyczne znaki po uszczypnięciu.

Możliwość nieświadomego przewidzenia powyższego poprzez wcześniejsze spostrzeżenia:

ad 1. Brak takiej możliwości. Mógłbym wiedzieć ra­czej o tym, co robiono na zewnątrz czy na plaży, niż w domu.

ad 2. Brak takiej możliwości. Mogłem wiedzieć je­dynie o dorosłych w tej grupie, bowiem R.W. pojechała odwiedzić siostrę i szwagra.

ad 3. Brak takiej możliwości. Od R.W. mogłem co prawda dowiedzieć się wcześniej o siostrzenicy, ale nic nie wiedziałem o jej przyjaciółce i kolorze jej włosów.

ad 4. Brak takiej możliwości. Nie posiadałem żad­nych wcześniejszych informacji o zwyczajach w tym domu o tej właśnie porze dnia.

ad 5. Brak takiej możliwości. R.W. nie wiedziała o planach tego eksperymentu, a żadne tego typu próby nie były wcześniej robione. Nie miałem zwyczaju jej szczypać, nigdy tego nie robiłem.

ad 6. Brak takiej możliwości. R.W. w żaden sposób nie mogła wiedzieć, gdzie powinny znajdować się znaki po uszczypnięciu.

W moich notatkach znajdują się jeszcze inne relacje, z których część włączona została do późniejszych roz­działów tej książki, aby pomóc w zilustrowaniu pew­nych aspektów „teorii i praktyki”. Jeden czy dwa eks­perymenty wykonane były w warunkach laboratoryj­nych. Zdarzenia te same w sobie mogą być mało ważne, ale jako części mozaiki są bardzo istotne. Schemat, jaki wyłania się poprzez spostrzeżenia tego typu jest dla mnie wiarygodny i możliwy do zaakceptowania właśnie dzięki setkom takich spostrzeżeń, z których każde jest okruchem dowodu. Być może tak będzie i w twoim przypadku.

 

Rozdział czwarty

TU I TERAZ

Jednym z najczęstszych pytań, jakie padają w czasie

dyskusji o Drugim Ciele i Drugim Stanie jest: „Dokąd właściwie się udajesz?” Otóż wydaje się, że istnieją trzy  obszary Stanu Drugiego. Pierwszy z nich, z braku lep­szego określenia będzie nazywał się Obszarem I.  Można go też nazwać  być może byłoby to nawet właściwsze  „Tu i teraz”. Obszar I jest najbardziej wiarygodny. Należą do nie­go ludzie i miejsca istniejące w materialnym, znanym  nam świecie, w chwili eksperymentu. Jest to świat po­strzegany fizycznymi zmysłami, o istnieniu których jes­teśmy absolutnie przekonani. Odwiedzając Obszar I nie powinno się spotykać dziwnych stworów, czy trafiać  na dziwne wydarzenia i miejsca. Nieznane  owszem, ale nie dziwne czy obce. Gdyby jednak zaszło coś  takiego, świadczyć może raczej o zniekształceniu percepcji. Dlatego jedyne ewidentne rezultaty dające się po­twierdzić standardowymi metodami, uzyskiwano w cza­sie poruszania się Drugim Ciałem w obrębie Obszaru I. Wszystkie eksperymenty opisywane w rozdziale 3 do­konywane były w Obszarze I. Pomimo to, te i podob­ne doświadczenia stanowią w proporcji do wszystkich zarejestrowanych żałośnie małą liczbę. Pozornie  wyglą­da to całkiem prosto. Wyjdź z ciała fizycznego, odwiedź Geprge’a i nawiąż z nim kontakt, a potem  wróć do swego ciała i opowiedz to wszystko. Tylko tyle. Gdyby to było takie proste! Jednak czynniki, które to utrudniają można rozpoznać. Pozwala to na  ewentualne znalezienie rozwiązania, co być może będzie miało miej­sce i w twoim przypadku. Zajmijmy się na początek czynnikami kierunku i roz­poznania. Załóżmy, że w pełni świadomy i będąc w  swo­im ciele fizycznym, o wiele lepiej potrafisz poruszać się w powietrzu, niż chodzić, czy jeździć  samochodem. Odkryłeś tę zdolność i decydujesz się polecieć nad dom George’a, aby mu to  zademonstrować. Twój dom lub twoje laboratorium położone jest na przedmieściu. George mieszka po  przeciwnej stronie miasta. W słoneczne popołudnie startujesz. Oczywiście wzbi­jasz się w powietrze na tyle wysoko, aby uniknąć  zderze­nia z budynkami, drzewami itp. Niepewność nie po­zwala ci jednak lecieć zbyt wysoko. Chcesz mieć  moż­liwość rozpoznawania znaków na ziemi, a to z wysoko­ści tysiąca pięciuset metrów byłoby raczej  trudne. Pozo­stajesz więc nisko, około 30 m nad ziemią. Teraz musisz obrać kierunek, rozglądasz się więc za  charakterystycz­nymi punktami orientacyjnymi. Wtedy właśnie zdajesz sobie sprawę, że masz problem. Nie  znasz kierunku, w jakim znajduje się dom George’a, ale nawet gdybyś znał i tak nie na wiele by się to zdało,  bo nie masz kompasu. Nieustraszenie decydujesz się na lot przez miasto, używając jako drogowskazów znajomych  budynków i ulic. Przejeżdżałeś tędy tak często, że teraz nie po­winieneś mieć większych problemów. Zaczynasz lecieć nad drzewami i ulicami i prawie natychmiast ogarnia cię zwątpienie. Znajome nagle  stało się nieznajome. Spoglądasz do tyłu i masz trudności z odnalezieniem własnego domu, nawet z tak  niewielkiej odległości. Dobrą chwilę zajmuje ci uświadomienie so­bie, dlaczego tak się dzieje. Już przy  narodzinach zwi~­zany zostałeś z powierzchnią ziemi i twój normalny punkt obserwacji znajduje się na  wysokości metra i osiemdziesięciu centymetrów. Zwykle patrzymy przed siebie lub pod nogi. Rzadko w  górę, jedynie wtedy gdy coś przyciągnie naszą uwagę. Lecz nawet takie patrzenie w górę pod pewnym  kątem niewiele ma wspólnego ze spoglądaniem w dół z wysokości 30 m. Ile czasu zajęło­by ci  rozpoznanie własnego domu na fotografii wykona­nej z góry? To samo odnosi się do innych punktów  orientacyjnych  ulic, budynków, miast i ludzi. Możesz dotrzeć do domu George’a, lecz zajmie ci to dużo czasu. Możesz nie poznać go z odległości  150 m, ponieważ znasz tylko front budynku, a możesz zbliżyć się od tyłu. Niech cię to nie dziwi. Piloci,  jeżeli choć na moment odwrócą uwagę, mogą zgubić się 3 km od lotniska, chociaż lecą nisko i w świetle  dnia. Przez chwilę wszystko w dole wydaje się kompletnie obce. W takich przypadkach jedynie przyrządy  nawigacyjne pozwalają zorientować się błyskawicznie w sytuacji. Łatwo wyobrazić sobie, jak przedstawiałby się ten problem, gdyby twój przyjaciel George mieszkał w od­ległym mieście, w którym nigdy nie byłeś, a jego  domu nie widziałeś nawet na fotografii. Oczywiście, jeżeli namaluje on na dachu fluorescencyjną farbą  ogromne „X”, zapali reflektor o mocy milionów świec i w podob­ny sposób oznaczy całą trasę, to może ci  się to udać. A teraz podejmij podobną podróż w Drugim Ciele i porównaj doznania. Unosisz się na wysokości 30 m.  Dzięki wewnętrznemu zmysłowi orientacji, gdy tylko pomyślisz o osobie, do której chcesz dotrzeć  nigdy o miejscu, zawsze o osobie  po paru chwilach już tam  będziesz. Możesz patrzeć na przesuwający się poniżej krajobraz, ale kiedy pędzisz prosto na budynek czy  drzewo i przenikasz przez nie, jest to odrobinę dekon­centrujące. Aby uniknąć takich wypadków lepiej nie  myśl o rozglądaniu się w czasie „podróży”. Nigdy tak do końca nie pozbędziesz się odruchu nabytego w  ciele fizycznym  a mianowicie że wszystkie te obiekty są raczej twarde. Mnie się to przynajmniej nie udało.  Chęć wyjścia wciąż jeszcze kieruje mnie w stronę drzwi, a zda­ję sobie sprawę z sytuacji dopiero wtedy, gdy  moja dłoń przenika przez klamkę. Potem zirytowany na siebie przechodzę przez ścianę, aby umocnić w ten  sposób swoje przekonanie o charakterze Stanu Drugiego. W związku z „wewnętrzną nawigacją” wyłania się kolejny problem, mianowicie, że taka automatyczna  nawigacja jest czasami zbyt precyzyjna. Opiera się na myśli. Niech choćby przez ułamek sekundy pojawi się  uboczna myśl, a już twój kurs będzie zachwiany. Dodaj do tego fakt, że jeśli chodzi o cel podróży to twoja świadomość może być w konflikcie z podświadomością, a zaczniesz rozumieć, dlaczego tak wiele  eksperymentów skierowanych do Obszaru I zakończyło się fiaskiem. Chcąc się o tym przekonać spróbuj skoncentrować się przez minutę na czynności, wydarzeniu lub rzeczy,  któ­rej nie lubisz (podświadomość sama wyraża swoją wolę) bez żadnych myśli ubocznych. Jak odkryjesz,  wymaga to czegoś więcej, niż tylko praktyki. Oto kilka przykładów zmylenia kierunku, spowo­dowanych wtargnięciem niepożądanych myśli:

12 kwietnia 1963 r.  późne popołudnie.

Temperatura około 4°C, wilgotność niska, ciśnienie wyso­kie. Zastosowano technikę odliczania, wrażenie  ciepła pojawiło się przy liczbie trzydzieści jeden. Odłączenie się od ciała fizycz­nego było łatwe  w planie  wizyta u przyjaciela. Podróż wydawała się przebiegać niezwykle długo, jak na pięciokilomet­rową  odległość… Nagle zatrzymałem się i rozejrzałem, aby się zorientować gdzie jestem i stwierdziłem, że siedzę na  skraju dachu dwukondygnacyjnego budynku spoglądając na podwór­ko, które zamiata jakaś kobieta. Po  chwili odwróciła się i ruszyła w stronę domu. Była już prawie w drzwiach, gdy coś kazało jej spojrzeć prosto  na mnie. Z przerażeniem wbiegła do domu i zatrzasnęła za sobą drzwi. Zażenowany, ponieważ ją najwyraźniej  wystraszyłem pomyślałem, że powinienem się stąd wynieść i powróciłem do domu łatwo, bez kłopotów  wchodząc z powrotem w ciało. Czas pobytu na zewnątrz: 7 minut i 10 sekund. Komentarz: Ciekawe, co ona  ujrzała na skraju dachu? I skąd ja się tam wziąłem? Najwidoczniej zawiodła koncentracja.

29 czerwca 1960 r.  późny wieczór.

Temp. około 21 °C, wilgotność średnia, zmęczony fizycznie. Uderzenie krwi nastąpiło tuż przed snem. W  planie wizyta u dr Andrija Puharicha, gdzieś w Kalifornii. Przez jakiś czas poru­szałem się na ślepo a potem  zatrzymałem się. Przy stole siedziały cztery osoby  trzech mężczyzn oraz mniej więcej jedenastoletni  chłopiec. Żadnego dr Puharicha. Zapytałem ich gdzie się znajduję, co to za miejsce, miasto czy stan. Nie  padła żadna odpowiedź, wyczułem z ich strony przezorność i ostroż­ność. Zapytałem jeszcze raz. Chłopiec  odwrócił się, a wtedy jeden z mężczyzn powiedział: „Nie mów mu”. Najwyraźniej z jakiegoś powodu musieli  się mnie obawiać. Przeprosiłem za moją nerwowość i wyjaśniłem, że wciąż jestem nowy w tym niefizycznym  biznesie, a następnie odwróciłem się i „odlecia­łem” nie chcąc ich dłużej niepokoić. Powrót do ciała odbył  się bez kłopotów. Czas pobytu na zewnątrz: 18 minut. Komentarz: Zdarzenie nie było powiązane z aktualnymi  czynnościami dr Puharicha, jak sam twierdził. Ponownie zmylony cel. Żadnego wytłumaczenia. Dlaczego  moje pojawienie spowodowało taki przestrach? Ta niezdolność kontroli dotarcia do celu podróży była i wciąż jeszcze jest główną przeszkodą w uzyskaniu  stałości i powtarzalności eksperymentów. W rezultacie podejmowanych prób powstają sytuacje jak te  opisane powyżej. Oto jeden z takich przypadków, którego uczes­tnicy byli go całkowicie nieświadomi.

27 listopada 1962 r.  rano.

Temp. około 4°C, wilgotność średnia, ciśnienie poniżej prze­ciętnej, wypoczęty fizycznie. Rozpocząłem odliczanie relak­sacyjne, użyłem mentalnego schematu i  oddychania ustami do wytworzenia właściwego stanu. Do wyjścia zastosowałem „o­bieranie”  tzn. jakby  zewnętrzna powłoka ciała fizycznego była zdejmowana  i wolny unosiłem się w pokoju. Plan przewidywał  odwiedziny u Agnew Bahson’a. Zacząłem podróż wolno, aby w miarę możliwości obserwować otoczenie.  Przeni­knąłem powoli przez zachodnią ścianę czując strukturę każdej warstwy materiału i znalazłem się w  innym pokoju. Sądząc z umeblowania był to salon. Potem przeniknąłem do trzeciego pokoju, także salonu.  W żadnym nie napotkałem nikogo, więc przyspieszyłem. Poza szaroczarną mgiełką niczego nie widzia­łem.  W końcu zatrzymałem się, wciąż skoncentrowany na panu Bahnsonie. Byłem w sypialni, w której  znajdowało się troje ludzi. Po prawej stronie stało duże łóżko, a w nim dwoje dorosłych. Po lewej stronie  łóżka siedziała mała dziewczynka, pięcio lub sześcioletnia. Spojrzała prosto na mnie i podniecona  powiedziała: „Wiem, czym jesteś!” Powoli i łagodnie, aby jej nie przestraszyć odwróciłem się w jej stronę i powiedziałem: „Naprawdę  wiesz? Dobrze. A więc kim jestem?” Dziewczynka nie bała się wcale i odparła: „Jesteś projekcją astralną!”  (Mogła użyć innego określenia, na przy­kład „duch”, co w jej wieku byłoby bardziej zrozumiałe).  Zapytałem ją gdzie mieszka i jaki jest teraz rok, a ponieważ nie potrafiła mi na to odpowiedzieć, obróciłem  się ku tym dwojgu w łóżku. Starałem się być ostrożny, aby ich nie przestraszyć lub nie zdenerwować, ale  oni już byli zdenerwowani. Zapytałem ich o rok, ale wydawali się nie rozumieć (czyżby brak pojęcia czasu  w nadświadomości?) Skoncentrowałem się na mężczyźnie i zapytałem go o nazwisko i adres. Odpowiedział  wyraźnie zdenerwowany. Odsunąłem się od niego i wyjrzałem przez okno, aby zidentyfikować okolicę. Za oknem widać było mały daszek, taki jak nad werandą. Dalej była ulica, okolona drze­wami z trawiastym pasem pośrodku. Przy krawężniku stał samochód  ciemny Sedan. Odczułem potrzebę powrotu do ciała i ponownie od­wróciłem się w stronę trojga ludzi. Zapytałem, czy chcieliby zobaczyć jak „startuję”. Dziewczynka była pełna entuzjazmu, a dwójka dorosłych w widoczny sposób rozluźniła się. Użyłem techniki rozciągania, wystrzeliłem poprzez sufit i bez pro­blemów powróciłem do ciała. Powód powrotu: suche gardło na skutek oddychania przez usta. Czas pobytu poza ciałem: 42 minuty. Komentarz: Zlokalizowałem tę rodzinę pod adresem, jaki podał mężczyzna. Czy złożenie im wizyty pod jakimkol­wiek pretekstem, w mojej fizycznej postaci, byłoby możliwe? Jak widać, o wiele szersze i bardziej zorganizowane wysiłki bez wątpienia potwierdziłyby aktywność Dru­giego Ciała w obrębie Obszaru I. Jeden eksperymentator oraz kilku naukowców i psychiatrów to stanowczo za mało. Należy także zaznaczyć, że niespodziewane wizyty u nieprzygotowanych do tego osób nie są pomocne na tym etapie badań. Być może osiągnięto by więcej, gdyby z takimi ludźmi przeprowadzano wywiady i pytano, co widzieli i co odczuwali w czasie „wizyty”. Trudność polega na odszukaniu takich ludzi. Powyższy przykład, kiedy to udało się uzyskać adres, jest wyjątkiem. Interesujące jest także, określenie w miarę możności niezgodności w obserwacji Obszaru I podczas aktywno­ści w Stanie Drugim. Poza kilkoma niezwykłymi przy­ padkami większość obrazów podczas tego rodzaju „wi­zyt” odbierana jest w tonacji czarnobiałej, bez względu na rodzaj oświetlenia. Jednakże bardzo silne światło i głęboki cień powodują zaburzenia percepcji. Na przy­kład silne światło odbijające się od ciemnych włosów powoduje wrażenie, że są raczej jasne niż ciemne. Oto przykład z moich notatek:

5 maja 1961 r.

Temp. około 13°C, wilgotność wysoka, ciśnienie średnie, neutralność fizyczna. Po obiedzie późnym popołudniem za­planowałem wizytę u dr Puharicha. Po relaksacji zastosowałem technikę oddychania przez usta i po pewnych trudnościach, poprzez technikę obrotu o 90°C osiągnąłem stan wibracji. Zastosowałem zwykłe wznoszenie mentalne i skoncentrowałem umysł na chęci odwiedzenia dr Puharicha. Po krótkiej podróży zatrzymałem się w pokoju. Znajdował się w nim długi wąski stół i półki na książki. Przy stole siedział mężczyzna, coś pisał. Przypominał on dr Puharicha, ale miał jasne włosy. Pozdrowi­łem go, a on podniósł wzrok i uśmiechnął się, a następnie stwierdził, że spędzi więcej czasu nad naszym projektem, uspra­wiedliwiając się równocześnie, że tak go zaniedbał. Powiedzia­łem, że go rozumiem i poczuwszy chęć powrotu do ciała wyjaśniłem, że muszę już wracać. Stwierdził, że zdaje sobie sprawę z mojej ostrożności, a ja odwróciłem się i szybko skierowałem z powrotem do ciała. Wejście bez trudności. Prawe ramię miałem zdrętwiałe na skutek zatrzymania do­pływu krwi z powodu niewłaściwego ułożenia ciała, co bez wątpienia było przyczyną chęci powrotu. Komentarz: Po kon­frontacji z dr Puharichem okazało się, że opis pokoju oraz czynności Andrija w chwili wizyty odpowiadały prawdzie. On sam jednak nie przypominał sobie moich odwiedzin. Wrażenie „blond” włosów mogło spowodować silne światło tuż nad jego głową. Przykład ten ilustruje także problemy w komuniko­waniu się. Dr Puharich, całkowicie świadomy i wiedzący o podejmowanych przeze mnie próbach „odwiedzenia” go, nie pamiętał tego spotkania. Wszystkie fakty zga­dzały się, poza „rozmową”. Zdarza się to w podobnych przypadkach tak często, że jest źródłem wielu dyskusji. Po pierwsze sugeruje się, że rozmowy te są jedynie fantazją, twierdząc że przywołuję po prostu wiedzę o danej osobie  całkowicie nieświadomie  i tworzę w ten sposób „autentyczny” dialog. Teoria ta jednak załamuje się, kiedy w trakcie takich rozmów wyłania się coś, znanego wyłącznie memu rozmówcy. Jeszcze inną trudność podróży w Obszarze I stwarza czynnik czasu. Zazwyczaj najlepszym okresem do głę­bokiej relaksacji, tak niezbędnej w osiąganiu Stanu Drugiego, są późne godziny nocne. Nie potrzeba wtedy tak dużego wysiłku, a samo „oddzielenie” także jest o wiele szybsze. Jednak warunki fizyczne i psychiczne, pomocne w wytworzeniu tego stanu są niemożliwe do uzyskania na zawołanie i nie do końca poznane. Tłu­maczy to, dlaczego liczne eksperymenty mające na celu zebranie ścisłych danych, kończą się fiaskiem. Osoba odwiedzana nic szczególnego w tym czasie nie robi  po prostu leży w łóżku pogrążona w głębokim śnie. Wizyta nie może być wobec tego w żaden sposób po­twierdzona. Większość ludzi „działa” tak co noc. Próby przeprowadzone w dzień napotykają na po­dobne komplikacje. Nie znając dokładnego czasu takie­go „kontaktu”, większość ludzi wykonuje normalne, codzienne czynności. Tak więc w przypadku „wizyty” nie robią oni niczego szczególnego. W rezultacie te zwykłe, codzienne czynności obserwowane w czasie wi­zyty ulatują po prostu z pamięci gdy zajdzie konieczność konfrontacji. Wszyscy zapominamy stale powtarzające się szczegóły dnia codziennego. Możecie to sprawdzić. Po prostu spróbujcie przypomnieć sobie z detalami to co robiliście powiedzmy o 15:35 wczoraj. Jeżeli były to zajęcia rutynowe, to macie szansę przypomnieć sobie tylko ogólną czynność. Szczegóły z pewnością wam umkną. Jednakże próby odwiedzin w Obszarze I są niezwykle ważne, być może nawet ważniejsze niż cokolwiek in­nego. Ponieważ jedynie wiarygodne wizyty w Obszarze I przynieść mogą istotne informacje o Drugim Ciele i Drugim Stanie. A informacje takie winny być uzyskane na drodze poważnych badań prowadzonych przez auto­rytatywne grupy naukowców. Jedynie bowiem skoncen­trowane i szerokie studia doprowadzić mogą do rewolu­cyjnego przełomu w pojmowaniu natury Drugiego Cia­ła, co z kolei zaowocowałoby poszerzeniem podstawo­wej wiedzy o samym człowieku. Jeżeli tak się nie stanie, to w najlepszym razie problem ten pozostanie nieroz­wiązaną migmą, a w najgorszym  wyśmiewaną fanta­zją, nieakceptowaną zarówno przez filozofów jak i nau­kowców. Z tego powodu powracającym tematem w re­lacjach z eksperymentów jest konieczność uzyskania  ewidentnych danych. Oto późniejsze doświadczenie w Obszarze I, prze­prowadzone w laboratorium EEG szpitala znajdującego  się na terenie miasteczka akademickiego:

EKSPERYMENT EEG  5

19 lipca 1966 r.

Do Laboratorium EEG dotarłem o 21:00, po przejechaniu około 120 km z Richmond. Żadnych specjalnych  oznak zmę­czenia. Około 13:00 odczuwałem senność, ale nie odpoczywa­łem. Cały dzień aktywny, od około  6:30 rano. Do 21:30 wszystkie elektrody zostały już umocowane przez laborantkę, która była jedyną obecną osobą  kiedy przy­jechałem. Ułożyłem się na prowizorycznej leżance w na pół zaciemnionym pokoju. Miałem  poduszkę i pled, ale byłem tylko w spodniach, bez koszuli. Jak zwykle miałem trudności z wygodnym  ułożeniem głowy, poduszka uwierała mnie w uszy, z powodu przymocowanych do nich elektrod. Po  znalezieniu w miarę wygodnej pozycji przystąpiłem do relaksu w sposób naturalny, ale bez rezultatu. W  końcu wszedłem w stan pół­relaksu (liczyłem od jednego łącząc kolejne cyfry z rozluź­nianymi partiami ciała,  zaczynając od stóp i kierując zamknięte oczy w stronę tej części ciała, której dotyczyła cyfra i myślowa  komenda relaksacyjna). Doświadczyłem zwyczajowego „dry­fowania” myśli w różnych kierunkach, wobec  czego spróbowa­łem ponownie skoncentrować się na technice relaksacyjnej. Przeszedłem przez całą procedurę bez spodziewanego rezultatu, więc zacząłem jeszcze raz od początku. Po  jakichś 45 minutach bezowocnych wysiłków zdecydowałem się zrobić przerwę. Uniosłem się i zawołałem  laborantkę. Półleżąc paliłem papierosa i przez pięć do ośmiu minut rozmawiałem z laborantką, a następnie  postanowiłem podjąć jeszcze jedną próbę. Po pewnym czasie, spędzonym na pokony­waniu niewygody  jakiej przysparzały mi elektrody przymoco­wane do uszu, skoncentrowałem się na nich by je znieczulić i  częściowo mi się to udało. Potem ponownie rozpocząłem cyfrową technikę relaksacji. W połowie drugiego  powtórzenia i przy pełnej świadomości (tak mi się wydawało) pojawiło się uczucie ciepła. Zdecydowałem się  spróbować metody „wytaczania” (tzn. zacząłem się delikatnie obracać, tak samo jak wy obracacie się w łóżku  będąc w swoim ciele fizycznym). Miałem uczucie jakbym się obracał i z początku pomyślałem, że na­prawdę  się obracam. Poczułem, jak przetaczam się na skraj leżanki i nawet się jej uchwyciłem by nie spaść. Jednak  kiedy nie odczułem upadku wiedziałem już, że nastąpiło oddzielenie. Oddaliłem się od ciała fizycznego,  wyszedłem poprzez ciemny obszar i natknąłem się na dwóch mężczyzn i kobietę. Widocz­ność nie była  najlepsza, ale po zbliżeniu poprawiła się. Kobieta  wysoka, ciemnowłosa, około czterdziestoletnia (?)  sie­działa na czymś w rodzaju kanapy. Po jej prawej stronie siedział jeden z mężczyzn. Przed nią lekko z lewej  strony siedział drugi. Wszyscy byli mi obcy i prowadzili rozmowę, której nie słyszałem. Spróbowałem zwrócić  na siebie uwagę, ale bez rezultatu. W końcu wyciągnąłem rękę i uszczypnąłem kobietę (bardzo delikatnie!) w  lewy bok, tuż poniżej żeber. Wydawało się, że wywołało to jakąś reakcję, ale wciąż brako­wało komunikacji. Zdecydowałem się powrócić do ciała fizycz­nego dla uzyskania lepszej orientacji i potem wystartować ponownie. Powróciłem do ciała łatwo i bez kłopotów, już na samą myśl o tym. Otworzyłem oczy  wszystko było w porządku  dla zwilżenia wyschniętego gardła przełknąłem ślinę, zamknąłem oczy, pozwoliłem ogarnąć się uczuciu, ciepła i ponownie za­stosowałem tę samą technikę wytaczania. Tym razem postano­wiłem spłynąć na podłogę tuż obok leżanki. Po chwili zacząłem się powoli zapadać i czułem jak przenikam różne przewody wyposażenia EEG. Lekko dotknąłem podłogi i poprzez uchylo­ne drzwi „ujrzałem” światło sączące się od strony zewnętrznych pokoi laboratorium. Ostrożnie, chcąc utrzymać się w „ob­szarze”, zacząłem płynąć w kierunku drzwi, leciutko dotykając podłogi palcami stóp po to, by utrzymać się w pionie. Przeszed­łem powoli przez drzwi i rozejrzałem się w poszukiwaniu laborantki, ale nigdzie nie mogłem jej znaleźć. Nie było jej w, pokoju po prawej  miejscu konsolety kontrolnej, więc przeszedłem do jasno oświetlonego pokoju zewnętrznego, roz­glądając się wokół i nagle ją odnalazłem. Nie była jednak sama. Stała twarzą do mnie, a po. jej lewej stronie jakiś mężczyzna. Spróbowałem zwrócić na siebie jej uwagę i prawie natych­miast nagrodzony zostałem silnym uczuciem radości i szczęścia, że oto udało mi się w końcu osiągnąć to, nad czym tak długo razem pracowaliśmy. Była prawdziwie podniecona i z przeję­ciem objęła mnie. Odpowiedziałem jej tym samym. W uścisku tym obecne były słabe akcenty seksualne, ale tak nieznaczne, że właściwie mogłem je zlekceważyć. Po krótkiej chwili odsunąłem się i delikatnie przyłożyłem dłonie do jej policzków, dziękując równocześnie za pomoc. Jednak poza tym nie zaistniała pomię­dzy nami żadna inna, bezpośrednia forma komunikacji. Nicze­go innego nie próbowałem, ponieważ byłem zbyt podniecony osiągnięciem w końcu rozdzielenia i pozostaniem w „Obsza­rze”. Potem odwróciłem się ku mężczyźnie. Był mniej więcej jej wzrostu, o kręconych włosach, których kosmyki opadały po obu stronach czoła. Spróbowałem zwrócić na siebie jego uwa­gę, ale bezskutecznie. Ponownie, choć bardzo niechętnie, zdecy­dowałem się uszczypnąć ją delikatnie, lecz nie spostrzegłem, by wywołało to jakąkolwiek reakcję. Czując, że coś wzywa mnie do powrotu, okręciłem się dookoła, przeszedłem przez drzwi i bez kłopotu wśliznąłem się w ciało. Przyczyna niewygody: suche gardło i bolące ucho. Po sprawdzeniu, że integracja jest całkowita, że „czuję” normalnie wszystkie części ciała, otworzyłem oczy, usiadłem i zawołałem laborantkę. Kiedy weszła powiedziałem jej, że w końcu udało mi się tego dokonać, oraz że widziałem ją z jakimś mężczyzną. Odparła, iż był to jej mąż. Zapytałem, czy była na zewnątrz. Potwierdziła i dodała, że mąż przyszedł, aby towarzyszyć jej w tych późnych godzinach. Zapytałem dlaczego nie widziałem go wcześniej, a ona wyjaśniła, że istnieje „zakaz” uniemożliwiający osobom z zewnątrz oglądanie zarówno pac­jentów jak i eksperymentów. Wyraziłem życzenie poznania go, co zaakceptowała. Po zdjęciu elektrod wyszedłem z nią z pokoju i spotkałem jej męża. Był mniej więcej jej wzrostu i miał kręcone włosy. Po krótkiej wymianie grzeczności pożegnaliśmy się i opuściłem ich. Nie pytałem laborantki ani jej męża czy cokolwiek widzieli, spostrzegli bądź czuli. Jednakże w moim odczuciu był on zdecydowanie tym mężczyzną, którego widziałem z nią w czasie aktywności poza ciałem fizycznym. Drugim spostrzeżeniem było to, nie nie spotkałem jej w pokoju z konsoletą kontrolną, ale w zupełnie innym pomieszczeniu, w dodatku rozmawiającą z mężczyzną. To akurat okazać się może trudne do spraw­dzenia, o ile istnieje ścisły przepis nakazujący osobie odpowie­dzialnej za odczyt danych pozostawanie przez cały czas przy konsolecie. Jeżeli uzna, że w tym przypadku prawda jest ważniejsza, to być może uzyskam dzięki niej tak bardzo mi potrzebne potwierdzenie. Bowiem jedynym dowodem, poza ewentualnym zapisem EEG, jest fakt obecności jej męża, o któ­rym nie wiedziałem. Po doświadczeniu: W raporcie dla dr Tarta, laborantka potwierdziła, że w czasie „oddzielenia” znajdowała się razem ze swoim mężem w hallu. Przyznała także, że nie wiedziałem o jego obecności, ani że nie spotkałem go wcześniej. Dr Tart stwierdził niezwykły i unikalny zapis EEG w czasie aktywności Drugiego Ciała.

 

Rozdział piąty

BEZKRES I WIECZNOŚĆ

Najlepszym wprowadzeniem do Obszaru II byłyby drzwi z tabliczką: „Proszę Pozostawić W Tym Miejscu Wszystkie Pojęcia Fizyczne”. Bowiem o ile sama kon­cepcja Drugiego Ciała była już dość trudna do zaakcep­towania, to Obszar II okazać się może wręcz niepojęty. Z pewnością wywołuje on emocje wkraczając silnie w naszą rzeczywistość. Co więcej, wiele naszych re­ligijnych doktryn wraz z ich interpretacją staje się wątp­liwych. Wystarczy powiedzieć, że jedynie niewielka część „wi­zyt” w Obszarze II przynosi konkretne dane, ponieważ owe wizyty nie są łatwe do udowodnienia. Dlatego też większość materiału dotyczącego Obszaru I1 jest jedynie ostrożną ekstrapolacją. Jednakże po kilkuset ekspery­mentach w tym szczególnym obszarze, można już wy­snuć pewne wnioski. Jeżeli A plus B daje C sześćdziesiąt trzy razy z rzędu, to zachodzi wysoki stopień prawdo­podobieństwa, że wynik ten powtórzy się po raz sześć­dziesiąty czwarty. Założenie: Obszar II jest środowiskiem niematerial­nym, którego prawa ruchu i materii bardzo luźno zwią­zane są ze światem fizycznym. Jest on bezmiarem o nie­znanych granicach (dla mnie, jako  eksperymentatora), a jego głębia i wymiar są niepojęte dla ograniczonego, świadomego umysłu. W ogromie  tym zawierają się wszystkie aspekty jakie przypisujemy piekłu i niebu (patrz rozdział 8), a które są zaledwie  częścią Obszaru II. Jest on zamieszkany  o ile jest to właściwe słowo  przez istoty o różnym stopniu  inteligencji, z którymi można się komunikować. Jak wykazuje analiza procentowa w jednym z później­szych rozdziałów, wszelkie zasady w Obszarze II są  zupełnie odmienne. Czas, w pojęciu świata fizycznego, nie istnieje. Występują w nim sekwencje wydarzeń  prze­szłych i przyszłych, ale nie są poukładane chronologicz­nie. Stoją równocześnie obok siebie w jednym  „teraz”. Miary, od mikrosekundy po wieki, są bezużyteczne. Być może przy abstrakcyjnej kalkulacji w grę  mogłyby wchodzić inne miary, ale to też nie jest pewne. Prawo zachowania energii, teorie pól  energetycznych, mechani­ka falowa, grawitacja, struktura materii  wszystko to pozostawiam do zbadania  bieglejszym w tych dziedzi­nach. Wydaje się, że wszystko wypiera jedno, podstawowe prawo. Obszar II jest stanem istnienia, w którym  źródłem egzystencji wydaje się myśl. Jest to witalna, twórcza siła tworząca energię, skupiająca „materię” w  formę i utrzy­mująca kanały percepcji oraz komunikacji. Przypusz­czam, że sama istota lub dusza z Obszaru  II jest niczym więcej, jak uporządkowanym wirem bądź spaczeniem. Jak więc widzicie, można to pojmować  dowolnie. W środowisku tym nie znajdzie się żadnych mechanicz­nych dodatków. Do transportu nie  potrzeba samocho­dów, statków, samolotów czy rakiet. Po prostu „myślisz” o ruchu a on zachodzi.  Nie istnieją telefony, radia, telewizory czy inne pomoce komunikacyjne. Komunika­cja jest  natychmiastowa. Żadnych farm, ogrodów, zagród dla bydła czy upraw. W żadnej z moich  eksperymental­nych wizyt nie stwierdziłem, by potrzebna była energia pobierana z pożywienia.  Czym jest zastępowana  o ile w ogóle jest używana  nie wiadomo. „Zwykła” myśl jest dostarczycielem wszystkiego, co potrzebne lub na co ma się ochotę, a to o  czym myślisz jest matrycą twoich działań, sytuacji i pozycji w tej większej rzeczywistości.  Zasadniczo jest to przesłanie, które religia i filozofia usiłowały zakomunikować nam przez wieki,  chociaż może w bardziej zawoalowanej i często zniekształconej formie. Poznanie choć fragmentu  owego środowiska myśli, wiele wyjaśnia. Np.: Podobne przyciąga Podobne. Nie zdawałem sobie  spra­wy, że istnieje prawo o tak specyficznym działaniu. Było to dla mnie mniej lub bardziej  abstrakcyjne. Przenieś to na zewnątrz a zaczniesz zdawać sobie sprawę z bezmiaru wariacji  odkrytych w Obszarze II. Twoje przeznaczenie wyda się całkowicie zawarte w ramach twoich  najskryt­szych i stałych motywacji, emocji i pragnień. Świadomie możesz nie chcieć tam „iść”, ale  nie masz wyboru. Twój Superumysł (dusza?) jest silniejszy i zazwyczaj podej­muje decyzje za ciebie.  Podobne przyciąga Podobne. Interesującym aspektem tego świata myśli (lub świa­tów) Obszaru II jest fakt postrzegania tego,  co wydaje się być twardą materią tak samo, jak postrzegamy wytwory rąk ludzkich w świecie fizycznym. Przedmioty te najwyraźniej powoływane są do „istnienia” za po­średnictwem trzech źródeł. Po pierwsze są produktem myśli tych, którzy żyli kiedyś w świecie fizycznym. Dokonuje się to automatycznie, bez świadomych inten­cji. Inne tworzą ci, którzy związali się emocjonalnie z pewnymi rzeczami materialnymi w świecie fizycznym i które odtworzyli  najwyraźniej dla własnej przyjem­ności  w Obszarze II. Jeszcze inne jak sądzę, wydaje się powoływać do istnienia wyższy rozkaz inteligentnych istot, bardziej świadomych środowiska Obszaru II niż większość jego mieszkańców. Możliwe, że dokonują symulacji środowiska fizycznego  przynajmniej czaso­wej  na użytek tych, którzy wynurzają się właśnie po „śmierci” z owego świata. Ma to zapewne na celu zredukowanie urazu i szoku u „nowo przybyłych”, poprzez wprowadzenie znajomych kształtów we wczes­nych stadiach przystosowania. Jest to dobry początek do zrozumienia związku Dru­giego Ciała z Obszarem II. Obszar II jest naturalnym środowiskiem dla Drugiego Ciała. Zasady dotyczące jego działań, percepcji i kontroli odpowiadają tym, jakie występują w Obszarze II. Dlatego też większość moich eksperymentalnych prób kończyła się niezależnie od mojej woli gdzieś w Obszarze II. Drugie Ciało w zasa­dzie nie należy do świata fizycznego. Zmuszanie go do wizyty w domu George’a, czy do obrania innych fizycz­nych celów podróży, jest jak proszenie nurka by zszedł na dno oceanu bez kombinezonu ciśnieniowego. Można to zrobić, ale nie na długo i nie często. Z drugiej strony nurek może przecież codziennie chodzić do oddalonego o milę sklepu bez objawów choroby głębinowej. Tak więc podróżowanie Drugim Ciałem do określonych pu­nktów świata fizycznego jest procesem „wymuszonym”. Wystarczy chwila dekoncentracji, a wasz Superumysł zaprowadzi wasze Drugie Ciało gdzieś do Obszaru II. I to jest właśnie „naturalne”. Nasze tradycyjne pojęcie miejsca nie da się skutecznie zastosować do określenia Obszaru II. Wydaje się, że obszar ten oraz nasz świat fizyczny przenikają się wzaje­mnie, jednak nieograniczony zasięg tego pierwszego leży poza naszą zdolnością pojmowania. Na przestrzeni wie­ków w literaturze pojawiło się mnóstwo teorii okreś­lających, gdzie znajduje się to miejsce, ale bardzo nie­wiele z nich przyciąga uwagę współczesnych naukow­ców. Eksperymentalne wizyty w tym obszarze nie pomogły w sformułowaniu jakiejś przekonywującej teorii. Naj­bardziej możliwą do przyjęcia jest teoria wibracji fal zakładająca istnienie nieskończonej ilości światów, z których każdy działa na innej częstotliwości. Jednym z takich światów jest nasz świat fizyczny. Tak jak w przestrzeni mogą płynąć równocześnie i bez przeszkód fale elektromagnetyczne na różnych częstotliwościach, tak świat lub światy Obszaru II mogą współistnieć ze światem fizyczno-materialnym. Poza rzadkimi czy nie­zwykłymi przypadkami nasze „naturalne” zmysły oraz przyrządy rozszerzające ich możliwości są całkowicie niezdolne do wykrycia i obserwacji tych potencjalnych światów. Jeżeli rozważymy taką możliwość, owo „gdzie” ukazuje się całkiem jasno. To „gdzie” jest „tutaj”. Historia nauki potwierdza taką możliwość. Nie zda­waliśmy sobie sprawy, że dźwięk istnieje także poza zakresem słyszalnym przez człowieka, póki nie skon­struowaliśmy przyrządów do wykrywania, mierzenia i tworzenia takich dźwięków. Jeszcze do niedawna ludzi twierdzących, że słyszą to czego inni nie są w stanie usłyszeć, uznawano za obłąkanych bądź prześladowano nazywając wiedźmami i czarownikami. Do ubiegłego wieku byliśmy w stanie postrzegać widmo elektro­magnetyczne jedynie w kategoriach ciepła i światła. Wciąż jeszcze nie uświadamiamy sobie w pełni moż­liwości ludzkiego mózgu, tego elektrochemicznego two­ru wysyłającego i odbierającego fale elektromagnetycz­ne. Ponieważ luka ta nie została wypełniona, łatwo jest zrozumieć dlaczego współczesna nauka nie rozpoczęła badań nad zdolnością ludzkiego umysłu do penetracji obszaru, którego nie określa żadna poważna teoria. Relacji z Obszaru II jest już tak wiele, że przytaczanie także moich byłoby stratą czasu. Dalekie i bliskie po­dróże w Obszar II są treścią większości relacji w następ­nych rozdziałach. Ale dopiero podsumowanie wszyst­kich doświadczeń jest tym co zwraca na siebie uwagę i stawia pytania, które domagają się odpowiedzi. W Obszarze II rzeczywistość składa się z najgłębszych pragnień i najbardziej skrywanych lęków. Akcją jest mysi, a ponieważ twoje wewnętrzne JA nie podlega tam ochronnym uwarunkowaniom w rodzaju nakazów i za­kazów, prawda jest najlepszą polisą, bo prócz niej nie liczy się nic. Jak więc widać, egzystencja jest tam rzeczywiście całkowicie odmienna. Różnice te powodują wiele pro­blemów w przystosowaniu się nawet wtedy, kiedy od­wiedzamy to miejsce w Ciele Drugim. Czyste emocje, tak bardzo skrywane w naszej cywilizacji, wybuchają tam w całej pełni. Stwierdzić, że na początku jest to przygniatające, to zaledwie połowa prawdy. W świado­mym fizycznym życiu stan taki byłby uznany za psycho­tyczny. Moje pierwsze wizyty w Obszarze II ujawniły wszyst­kie skrywane stany emocjonalne, istnienia których na­wet u siebie nie podejrzewałem  oraz kilka takich, o których nie miałem pojęcia, że w ogóle istnieją. Tak bardzo dominowały one nad moimi działaniami, że powróciłem zupełnie speszony i zakłopotany ich ogro­mem oraz niemożnością sprawowania nad nimi kon­troli. Tematem dominującym był strach przed nieznanym, przed dziwnymi istotami (niefizycznymi), przed „śmiercią”, przed Bogiem, przed łamaniem pra­wa, przed odkryciem i bólem  by wymienić tylko to. Lęki te były silniejsze niż najgłębsze ludzkie instynkty. Pojedynczo, pracowicie i pokonując ból, te eksplodu­jące w niekontrolowany sposób emocje trzeba okieł­znać. Zanim się to nie stanie, żadna myśl nie jest możliwa. O ile zabraknie nam żelaznego uporu, owe emocje zaczną nami powodować. W dużym stopniu przypomina to powolne uczenie się, od umysłowo nie rozwiniętego do spokojnego i obiektywnego rozumowa­nia. Człowiek uczy się życia w naszym świecie od dzieciństwa aż po wiek dojrzały. Sądzę, że to samo dzieje się w czasie adaptacji w Obszarze II. Jeżeli nie stanie się to w trakcie naszego życia fizycznego, będzie pierwszym nakazem po śmierci. Pozwala to przypuszczać, że część Obszaru II „naj­bliższa” naszego świata fizycznego (częstotliwością drgań?) w większości zamieszkana jest przez szaleńców lub istoty prawie obłąkane, kierujące się emocjami. Generalnie przypuszczenie to wydaje się prawdziwe. Obejmuje ono żywych lecz uśpionych, lub znajdujących się pod wpływem narkotyków, którzy w takim właśnie stanie znaleźli się w swoich Drugich Ciałach. Całkiem możliwe, że dotyczy także tych, którzy są „martwi” lecz w dalszym ciągu kłębią się w nich emocje. Istnieje dowód na poparcie pierwszego przypuszczenia, a drugie wydaje się bardzo prawdopodobne. Ów najbliższy obszar  co całkiem zrozumiałe  nie jest miejscem zbyt przyjemnym. Jest to poziom lub plan, do którego „należysz”, dopóki nie nauczysz się istnieć lepiej. Nie wiem co się dzieje z tymi, którzy się nie uczą. Być może pozostają tam na zawsze. W momencie od­łączenia się od ciała fizycznego przenosisz się do tego pobliskiego skraju Obszaru II. To tutaj właśnie napoty­ka się wszystkie rodzaje zwichniętych osobowości oraz istoty zwierzęce. Jeżeli można się przed nimi jakoś bronić, to ja w każdym razie nie wiedziałem jak. Jedynie poprzez ostrożne, a czasami nawet przerażające próby, nauczyłem się sztuki lub sztuczki przechodzenia przez to miejsce. Wciąż jeszcze nie jestem całkiem pewny wszyst­kich elementów tego procesu nauki, prezentuję więc tylko te oczywiste. Jakikolwiek jest to proces, to szczęś­liwie ód kilku już lat umożliwia mi on bezpieczne przejścia. Poza „dręczycielami” i kilkoma otwartymi konflik­tami, wspomnianymi w przytoczonych dalej relacjach, główną motywacją działania mieszkańców tych bliskich rejonów jest uwolnienie seksualne we wszystkich jego przejawach. Jeżeli zaliczylibyśmy owe istoty do tzw. wytworów współczesnych cywilizacji  także i tych „żywych ale śpiących” oraz „umarłych”  to łatwo zrozumieć chęć uwolnienia się od konieczności trzy­mania na wodzy tego podstawowego popędu. Wszyscy w tej pobliskiej strefie próbują seksu w kategoriach ciała fizycznego. Nie zaobserwowałem i nie wiem, czy ów popęd seksualny manifestuje się także w bardziej odleg­łych rejonach Obszaru II. Z powodu otwartości w kon­taktach seksualnych współczesnych społeczeństw, czasa­mi trudno było uniknąć udziału w takich zdarzeniach, jako że odpowiedź następowała automatycznie. Na szczęście można nauczyć się kontrolować ten czynnik. Podobne przyciąga podobne. Do dzisiaj w żadnej z podróży w Obszar II nie zaobser­wowałem śmierci. Pewne formy egzystencji w Obszarze II następują po życiu w naszym świecie fizycznym. Przeży­cia z dwunastu lat moich doświadczeń, podobne do przytoczonego poniżej, być może mogą zostać wytłuma­czone w jakiś inny sposób. Jak na razie jednak nic takiego nie przychodzi mi na myśl. Pewnego razu opuściłem ciało fizyczne ponieważ po­czułem silną potrzebę udania się „dokądkolwiek”. Prze­mieściłem się, jak mi się wydawało, na niewielką odległość i nagle zatrzymałem się w sypialni. W łóżku leżał chłopiec. Był sam. Wyglądał na dziesięć lub  jedenaście lat  mogłem to stwierdzić nie tyle „patrząc”, co raczej za sprawą dobrze mi już znanej,  wewnętrznej percepcji. Chłopczyk był samotny, przestraszony i wydawał się chory. Zostałem z nim przez  jakiś czas i próbowałem go uspokoić. Kiedy w końcu mi się to udało opuściłem go, obiecując jednak, że  wrócę. Podróż powrotna odbyła się bez niespodzianek. Po powrocie nie miałem pojęcia, gdzie byłem. Kilka tygodni później opuściłem ciało i zacząłem koncentrować się na wyznaczonym celu, kiedy w polu  widzenia pojawił się ten sam chłopczyk. Ujrzał mnie i podszedł bliżej. Był oszołomiony, ale nie bał się.  Spojrzał na mnie i zapytał: „Co ja teraz robię?” Nie byłem w stanie pomyśleć o natychmiastowej od­powiedzi, więc otoczyłem go ramieniem i  uspokajająco uścisnąłem. Pomyślałem, kimże ja jestem, aby udzielać wskazówek czy sugerować kierunek w  tej tak decydują­cej chwili? Moja obecność uspokoiła go. „Dokąd idę?”  zapytał rzeczowo. Powiedziałem mu tylko jedno, co wydawało mi się w tej chwili logiczne. Nakazałem, aby czekał tam, gdzie  jest i że niedługo zjawią się jego przyjaciele i zabiorą go w miejsce do którego powinien się udać. To wydawało się go zadowalać, a ja jeszcze przez chwilę obejmowałem go ramieniem. Potem poczułem  zdenerwowanie z powodu sygnału, płynącego z mojego ciała fizycznego, więc poklepałem go po ramieniu i oddaliłem się. Wróciwszy do ciała stwierdziłem, że moja szyja jest całkiem sztywna od leżenia w  niewygodnej pozycji. Wyprostowałem się i jeszcze raz wyruszyłem Drugim Ciałem na poszukiwanie  chłopca. Odszedł jed­nak, albo nie mogłem go odnaleźć. Ciekawe, że następnego dnia znalazłem w gazecie notatkę o śmierci dziesięcioletniego chłopca, który  zmarł na skutek długotrwałej choroby w to samo po­południe, w które zacząłem swój eksperyment. Próbo­wałem wymyślić jakiś delikatny sposób na poznanie jego rodziców, aby uzyskać większą pewność i być  może ukoić ich smutek, ale nie udało mi się. Jedynie wtedy, gdy przeszedłeś już etap „silnych emo­cji”, przeniesiesz się w rozliczne, lecz  zorganizowane odmiany aktywności Obszaru II. Porównanie tej niefizy­cznej wieczności do jakiejkolwiek  „rzeczywistości” jest zupełnie niemożliwe. Jak wielokrotnie stwierdzano w ciągu wieków, należy jej  doświadczyć samemu. Najważniejsze jest to, że w wielu odwiedzanych miejs­cach ich mieszkańcy są w dalszym ciągu ludźmi.  Innymi oczywiście, bo przebywają w odmiennym otoczeniu, ale ciągle posiadają ludzkie (a więc  zrozumiałe) cechy. W czasie jednej z „wizyt” znalazłem się w jakimś parku, ze starannie wypielęgnowanymi kwiatami,  drzewami i trawą. Były tam krzyżujące się ścieżki, niczym na ogromnej promenadzie. Setki mężczyzn i kobiet  spacerowały lub siedziały na ławkach ustawionych przy ścieżkach. Niektórzy byli całkiem spokojni, inni  odrobinę podenerwowani, a u wielu na twarzach widniał wyraz całkowitej dezorientacji. Sprawiali wrażenie  niepewnych, nie mających pojęcia co robić, ani co będzie dalej. W jakiś sposób wiedziałem, że jest to miejsce spotkań, gdzie nowo przybyli oczekują na przyjaciół lub krew­nych. Z owego Miejsca Spotkań znajomi ci zabierają każdego „nowego” do „należnego” mu miejsca. Nie widziałem powodu, dla którego miałbym zostawać tu dłużej  nie było tu nikogo znajomego  więc bez niespodzianek powróciłem do mojego fizycznego ciała. Innym razem postawiłem sobie za cel eksplorację, chcąc w ten sposób uzyskać odpowiedź na nurtujące mnie pytanie. Po oddzieleniu się od ciała fizycznego i skoncentrowaniu na myśli odnalezienia wyższej in­teligencji, zacząłem nagle szybko się poruszać. Wciąż skoncentrowany mknąłem poprzez pustkę, która wyda­wała się nieskończona. W końcu zatrzymałem się. Znaj­dowałem się w wąskiej dolinie, która pod każdym względem wyglądała normalnie. Byli tam mężczyźni i kobiety, w ciemnych długich aż do kostek szatach. Tym razem, z jakiegoś powodu postanowiłem działać inaczej. Podszedłem do kilku kobiet i zapytałem czy wiedzą kim jestem. Były grzeczne i traktowały mnie z dużym szacunkiem, ale zaprzeczyły. Odwróciłem się i zadałem to samo pytanie mężczyźnie w mnisim habicie, który wydawał mi się zadziwiająco znajomy. „Tak, znam cię”  odparł. W jego postawie wy­czuwałem zrozumienie i przyjaźń. Zapytałem go czy ja sam wiem, kim jestem. Spojrzał na mnie jak na starego, dobrego przyjaciela, dotkniętego amnezją. „Będziesz wiedział”  uśmiechnął się łagodnie. Zapytałem czy on wie, kim byłem ostatnio. Próbowa­łem skłonić go by podał moje nazwisko. „Ostatnio byłeś mnichem w Coshocton, w Pensyl­wanii”  brzmiała odpowiedź. Poczułem się nieswojo, więc przeprosiłem go i po­wróciłem do ciała fizycznego. Niedawno jeden z moich przyjaciół, katolicki ksiądz, podjął się próby sprawdzenia prawdopodobieństwa mo­jego poprzedniego życia we wcieleniu mnicha. Ku moje­mu zaskoczeniu  a jego zadowoleniu  okazało się, że nieopodal Coshocton rzeczywiście istnieje zapomniany klasztor. Zaproponował, że mnie tam zabierze, ale czas (a może lęk?) nie pozwoliły mi na to. Może innym razem… Mógłbym opisać jeszcze wiele podobnych doświad­czeń, bez pełnego opisu wymiaru i zakresu Obszaru II. Odwiedzałem tam grupy istot sprawiające wrażenie ubranych w uniformy i posługujące się skomplikowany­mi urządzeniami technicznymi. Podawali się za „Armię Tarczy”. Ludzi takich były tam tysiące i każdy z nich oczekiwał na „przydział”. Jednak ich celu nie odkryłem. Inna wizyta zawiodła mnie do sprawnie zorganizowa­nego miasta, gdzie moja obecność została od razu po­traktowana wrogo. Jedynie poprzez taktykę uników  ucieczkę, ukrywanie się, a w końcu powrót do ciała  udało mi się zapobiec „pojmaniu”. Wciąż nie wiem, jaką groźbę mogłem dla nich stanowić. Różne agresywne działania jeszcze raz potwierdzają, że Obszar II nie jest miejscem tak zupełnie pogodnym i pozbawionym konfliktów. Podczas innej podróży za­gadnął mnie zupełnie zwyczajnie ubrany mężczyzna. Zatrzymałem się i ostrożnie czekałem, co zrobi. „Czy znasz albo pamiętasz Arrasio LeFranco?” ­zapytał bez ogródek. Ciągle ostrożny odparłem, że nie. „Jestem pewny, że przypomnisz sobie, jak tylko sięg­niesz pamięcią wstecz”  powiedział zdecydowanie mężczyzna. Wyczułem w jego postawie subtelne żądanie, co spra­wiło, że poczułem się nieswojo. Powtórzyłem, że jestem pewien, iż nikogo o takim nazwisku nie znam. „Czy znasz kogokolwiek z tych ludzi tam w dole?”  zapytał. Zdążyłem tylko powiedzieć, że nie, kiedy niespodzie­wanie poczułem się osłabiony, a mój rozmówca po­chwycił mnie. Trzymał mnie za jedno ramię, a ja po­czułem, jak ktoś inny chwyta mnie za drugie i razem zaczęli mnie wlec w stronę czegoś, co wyglądało jak trzy jaskrawe punkty światła. Szarpałem się, ale uwolniłem się dopiero wtedy, gdy wpadłem na pomysł użycia „sygnału do powrotu”. Oddaliłem się szybko i po krót­kiej chwili znów znalazłem się w biurze i w moim ciele. Najwyraźniej  mam taką nadzieję  wzięto mnie tam za kogoś innego. Także inna podróż miała „ludzkie” cechy. Przybyłem w jakieś nieokreślone miejsce po prostu szarość  i wła­śnie zastanawiałem się co robić, gdy podeszła do mnie kobieta. „Jestem z Kościoła i przybyłam tu, aby ci pomóc”  powiedziała łagodnie. Podeszła bliżej, a ja natychmiast wyczułem emanującą od niej zmysłowość. Zawahałem się ponieważ nie sądzi­łem, by Kościołowi o taką właśnie pomoc cho­dziło. Okazało się, że byłem w błędzie. Po pewnym czasie podziękowałem jej i odwróciwszy się ujrzałem przyglądającego się nam mężczyznę. „No cóż”  mówił silnym, pełnym sarkazmu głosem.  „Teraz jesteś już chyba gotowy, aby poznać tajem­nice wszechświata?” Skrywając starannie zakłopotanie spytałem go, kim jest. „Albert Mather!”  prawie wykrzyknął. Miałem wrażenie, że to mnie nazywa tym imieniem. „Mam nadzieję, że jesteś gotowy”  ciągnął dalej głosem, w którym pobrzmiewały nutki rosnącego gnie­wu.  „Ponieważ nikt nie zadał sobie trudu, aby mnie o tym powiedzieć, kiedy wróciłem.” Reszty już nie słuchałem. Przypominało to przybiera­jący na sile ryk. Nie będąc pewnym, czy jego gniew sam się rozładuje, oddaliłem się i bez kłopotów powróciłem do ciała. Pomimo późniejszych poszukiwań nie natkną­łem się nigdzie na żadną historyczną wzmiankę na temat Alberta Mathera. Nie był też spokrewniony z dziewięt­nastowiecznym ministrem o nazwisku Cotton Mather. Inne doświadczenia w Obszarze II były przyjemniej­sze. W większości tych przypadków nie wiem, jaki czyn­nik wciągał mnie w te dziwne sytuacje. Być może będą się one jeszcze zdarzały. Do opisu tego obszaru dodać jeszcze należy dwie niezwykłe, powtarzające się cechy. Wielokrotnie ruch w czasie podróży, zazwyczaj szybki i delikatny, przery­wany był czymś co odczuwałem jako gwałtowny pod­much w przestrzeni, którą właśnie pokonywałem. Jest się wtedy jakby zdmuchiwanym przez tę  niekontrolowa­ną siłę, która podrzuca tobą i okręca niczym listkiem na wietrze. Niemożliwe jest poruszanie  się pod prąd tego strumienia, czy robienia czegokolwiek innego. Możesz jedynie pozwolić się nieść. W  końcu zostajesz wypchnię­ty na skraj owego prądu i wypadasz z niego, bez szwanku. Nie ma niczego, z  czym można by porównać to zjawisko, ale sprawia ono wrażenie raczej natu­ralnego. Drugą cechą są znaki na niebie. Zaobserwowałem je pięcio lub sześciokrotnie, kiedy byłem eskortowany  przez „Pomocników”. Są to niewiarygodne serie suro­wych symboli, rozrzuconych w łuk dokładnie nad jed­nym z poziomów Obszaru II. Poruszając się przez tę przestrzeń wszyscy muszą obejść wokół tę barierę,  jakby była trwała, nieruchoma i niezmienna. Symbolami tymi, na ile mogłem to określić, były surowe schematyczne ilustracje mężczyzny, starszej ko­biety, domu, oraz czegoś co przypominało równanie algebraiczne. To właśnie jeden z .,Pomocników” opo­wiedział mi historię tego znaku. Zrobił to w sposób nie pozbawiony humoru, niemal ze skruchą. Otóż wydaje się, że niezmiernie dawno temu pewna bardzo bogata (chociaż nie wiadomo, w jakim sensie)  i potężna kobieta chciała mieć pewność, że jej syn pójdzie do nieba. Kościół obiecał jej to zagwarantować,  pod warunkiem że wpłaci olbrzymią sumę pieniędzy (sic!). Kobieta zapłaciła, ale syn nie poszedł do nieba.  Wściekła i żądna zemsty użyła całego swego bogactwa i umieściła na niebie znaki aby przez całą wieczność wszyscy, którzy je zobaczą wiedzieli o  nieprawościach i łajdactwach owego Kościoła. Była to dobrze wykonana robota. Imiona kobiety, jej syna a także nazwa Kościoła zaginęły w mrokach  historii. Znak jednak pozostał, opierając się wszelkim wysił­kom by go strącić lub zniszczyć. Tak więc  źródłem zakłopotania nie jest perfidia jakiejś nieznanej sekty, ale brak możliwości usunięcia tego znaku! W  rezultacie wszystkie badania przeprowadzone w tej części Obszaru II muszą obowiązkowo zawierać w  sobie ów znak. To tak samo, jakby ktoś sztucznie stworzył pierwiastek występujący w tabeli pomiędzy  kobaltem a miedzią. Gdybyś studiował chemię, z konieczności musiałbyś poznać i ten „dziwaczny”  pierwiastek. Lub gdyby stwo­rzono ogromny sztuczny księżyc, którego ściągnięcie przekraczałoby  możliwości naszej nauki, to studenci astronomii musieliby zaakceptować go na swoich zaję­ciach, jako  fakt powszechnie znany. Takie to opowiadanie usłyszałem. Największą trudnością jest niezdolność świadomego umysłu, ukształtowanego przez świat fizyczny, do  zaak­ceptowania istnienia bezkresu Obszaru II. Młode dzie­dziny nauki zajmujące się umysłem i psychiką  mają tendencję do zaprzeczania jego istnieniu. Nasze religie potwierdzają co prawda owo istnienie, ale  czynią to w sposób zniekształcony i abstrakcyjny. Uznani nauko­wcy zaprzeczają raczej takiej możliwości,  gdyż ich in­strumenty pomiarowo-badawcze nie są w stanie dostarczyć im żadnego przekonywującego  dowodu na istnienie takiego obszaru. Przede wszystkim istnieje Bariera. Ale dlaczego ist­nieje, tak naprawdę nikt nie wie  przynajmniej nikt w świecie Zachodu. Jest to ta sama kurtyna, która zapada, kiedy budząc się zacierasz obraz ostatniego snu  lub wspomnienie z wizyty w Obszarze II. Nie oznacza to, iż każdy sen jest efektem odwiedzin w Obszarze II. Niektóre jednak mogą być łatwo tłumaczone jako efekt takich odwiedzin. Tłumaczenie  symbolizm doznań w Obszarze II  niekoniecznie jest częścią Bariery. Wydaje się być raczej wysiłkiem świadomości pragnącej zinterpretować nadświadome wydarzenia w Obszarze II, które wykra­czają poza jej zdolności pojmowania lub obrazowania. Obserwacje przeprowadzone w Drugim Ciele na terenie Obszaru II wykazały, że większość całkiem zwyczajnych funkcji lub działań bywa źle interpretowana, szczególnie jeśli są oderwane od kontekstu. Obszar II  środowisko całkowicie świadomości nieznane  zwiększa jeszcze możliwość interpretacyjnych pomyłek. Można więc wnioskować  i ja tak uważam  że wiele, większość lub wszystkie istoty ludzkie odwiedzają Obszar II w jakimś momencie snu. Dlaczego wizyty te są niezbędne, tego nie wiem. Być może któregoś dnia nasi badacze to odkryją i nastanie nowa era ludzkości. Razem z nią przyjdzie zupełnie nowa nauka oparta na danych z Obszaru II i naszych relacjach z tego nie­zwykłego i cudownego świata. Któregoś dnia. O ile ludzkość będzie chciała czekać tak długo.

 

Rozdział szósty

ŚWIATY RÓWNOLEGLE

zabrzmi to paradoksalnie, ale dzisiaj naukowcy o wiele łatwiej akceptują istnienia opisanego w tym rozdziale Obszaru III, niż Obszaru II. Dlaczego? Ponieważ pasu­je on do najnowszych odkryć w dziedzinie fizyki, do maleńkich okruchów prawd odkrytych w trakcie bom­bardowania cząsteczek w akceleratorach, cyklotronach itp. Najlepszym sposobem poznania Obszaru III jest prze­śledzenie eksperymentu, którego zapis w całości po­chodzi z mojego dziennika:

5 listopada 1958 r.  popołudnie.

Wibracje przyszły szybko i łatwo. Nie były wcale nieprzyje­mne. Kiedy stawały się silne, próbowałem unieść się z ciała, ale bez rezultatu. Po każdej próbie okazywało się, że wciąż jestem w tym samym miejscu. Potem przypomniała mi się sztuczka z rotacją, która wygląda tak samo, jak przekręcanie się z boku na bok w łóżku. Zacząłem więc obracać się i stwierdziłem, że moje ciało nie „obraca” się razem ze mną. Poruszałem się powoli i po chwili znajdowałem się już „twarzą w dół”, czyli dokładnie odwrotnie do pozycji mojego ciała fizycznego. W chwili, kiedy przekręciłem się o pełne 180° (poza fazą, odwrotna polaryzacja?), ukazała się dziura. Jest to jedyny sposób na opisanie tego „czegoś”. Moje zmysły odbierały to jako dziurę o grubej na około 60 cm ścianie, która we wszyst­kich kierunkach rozciągała się w nieskończoność (w płaszczyź­nie pionowej). Zarys dziury był dokładnie taki, jak kształt mojego ciała fizycznego. Dotknąłem ściany. Była gładka i twarda. Brzegi dziury były stosunkowo ostre (wszystkich tych dotknięć doko­nałem niefizycznymi dłońmi). Gdy patrzyło się przez dziurę, nie było widać nic poza ciemnością. Nie była to ciemność pokoju, lecz odczucie nieskończonego dystansu i przestrzeni, jakbym wyglądał oknem w niewyobrażalną dal. Czułem, że gdyby mój wzrok był wystarczająco dobry, to prawdopodobnie zobaczył­bym pobliskie gwiazdy i planety. Moje zmysły odbierały głębię, daleki Kosmos poza Systemem Słonecznym, nieprawdopodob­ne odległości. Pochwyciłem krawędzie dziury i ostrożnie wetknąłem weń głowę. Nic poza ciemnością. Żadnych istot, nic materialnego. Wycofałem się pośpiesznie czując kompletną obcość. Ponownie okręciłem się o 180°, poczułem że wtapiam się w ciało fizyczne, i usiadłem. Na zewnątrz wciąż był jasny dzień, zupełnie jakbym opuścił ciało zaledwie na kilka minut. Upłynęła jednak godzina i pięć minut!

18 listopada 1958 r.  noc.

Przyszły silne wibracje, ale nic poza tym. Ponownie pomyś­lałem o rotacji. Podziałało  powoli obróciłem się o 180°. Kiedy zatrzymałem się w odwróconej pozycji, znów ujrzałem

ścianę, dziurę i ciemność poza nią. Tym razem byłem jednak bardziej przezorny. Ostrożnie wsunąłem dłoń w czerń otworu. Jakże byłem zaskoczony, kiedy jakaś ręka ujęła moją i potrząs­nęła nią! Była to zwyczajna ludzka ręka, ciepła w dotyku. Po uścisku szybko wycofałem dłoń a potem powoli wsunąłem ją ponownie. Także i tym razem tamta dłoń uścisnęła moją, a potem wetknęła w nią kartkę. Wyciągnąłem dłoń i „spoj­rzałem” na kartę. Był na niej dziwny adres. Włożyłem dłoń z kartką z powrotem do dziury, ponownie poczułem uścisk tamtej ręki, wycofałem dłoń i po wtopieniu się w ciało fizyczne usiadłem. W najwyższym stopniu niezwykłe. Będę musiał po­szukać tego adresu na Broodway’u, jeżeli jest to adres nowojorski.

15 grudnia 1958 r.  rano.

Obróciłem się w ciele i tym razem także odnalazłem dziurę. Wciąż z pewną dozą ostrożności wsunąłem w nią obie ręce. Natychmiast pochwycone zostały przez dwie inne. Potem  po raz pierwszy w moich doświadczeniach  usłyszałem swoje imię. Kobiecy głos  miękki, niski i natarczywy (zupełnie jakby ktoś budził mnie ze snu nie chcąc jednocześnie mnie przestraszyć). Wołała: „Bob! Bob!” Początkowo wystraszyłem się, lecz szybko doszedłem do siebie i zapytałem: „Jak ci na imię?” (jak zwykle poszukiwałem czegoś, co potem mogłoby mi posłużyć za potwierdzenie). Kiedy „powiedziałem” te słowa, wydawało się, że nastąpił intensywny ruch lub jakaś aktyw­ność, zupełnie jakby moje słowa wywołały podobny efekt, jak wrzucony do stawu kamień  jakieś falowanie, załamywanie się itp. Głos powtórzył moje imię, a ja powtórzyłem pytanie, podczas gdy dwie obce dłonie w dalszym ciągu trzymały moje. Aby upewnić się, ~ jestem całkiem przytomny, że pytanie wyraziłem poprawnie, wycofałem ręce, obróciłem się o 180°, połączyłem się z ciałem, usiadłem i głośno wypowiedziałem to samo pytanie. Zadowolony położyłem się na powrót, obróci­łem i rzuciłem pytanie w dziurę. Żadnej odpowiedzi. Ponowi­łem próby, aż poczułem, że wibracje słabną i wiedziałem, że dłużej już nie uda mi się utrzymać tego stanu. Wróciłem wiec do ciała fizycznego i do normalności.

12 grudnia 1958 r.  noc.

Po osiągnięciu wibracji ponownie odnalazłem dziurę, tak jak się tego spodziewałem. Zebrałem się na odwagę i powoli wy­sunąłem przez nią głowę. W tej samej chwili usłyszałem głos wołający z zaskoczeniem i podnieceniem: „Chodź tu szybko! Popatrz!” Nie widziałem nikogo (być może dlatego, że chcąc utrzymać stan wibracji zamykałem oczy). Ciągle było ciemno. Osoba z tamtej strony nie wydawała się nadchodzić. Głos wezwał mnie ponownie, natarczywie i nagląco. Wibracje stawa­ły się słabsze, więc wycofałem się z dziury, obróciłem i bez przeszkód powróciłem do ciała.

15 stycznia 1959 r.  popołudnie.

Wibracje w końcu nadeszły i obróciłem się, aby jeszcze raz zbadać dziurę. Była tam. Wkładając weń rękę byłem lekko zdenerwowany. Potem uśmiechnąłem się mentalnie i odprę­żyłem mówiąc do siebie, że czegokolwiek by tam nie było  dłonie, szpony, czy łapy  jestem nastawiony przyjaciels­ko. Wtedy jakaś ręka uścisnęła moją dłoń, a ja odwzajemniłem ten uścisk. Wyraźnie wyczułem emanujące z drugiej strony uczucie przyjaźni. Powróciłem do ciała fizycznego po pewnych kłopotach. Podekscytowanie spowodowało, że zapomniałem 0 obrocie i sygnale do powrotu!

21 stycznia 1959 r.  noc.

Na wstępie ponownie spróbowałem z dziurą. Po nadejściu wibracji rotacja poszła gładko i po chwili włożyłem w ciemny otwór jedno ramię. Kiedy zrobiłem to samo z drugim ramie­niem, coś ostrego wbiło się w grzbiet mojej dłoni i niczym hak wchodziło coraz głębiej, podczas gdy ja usiłowałem wyszarpnąć rękę z otworu. W końcu udało mi się to. Byłem zupełnie wstrząśnięty, bowiem odniosłem wrażenie, jakby hak przebił mi dłoń na wylot. Właściwie nie odczuwałem bólu, ale samo wrażenie nie było przyjemne. Powróciłem obrotem do ciała fizycznego i spojrzałem na dłoń. Nie było na niej żadnych śladów (chociaż wrażenie przebicia pozostało).

21 stycznia 1959 r.  noc.

Kolejny eksperyment z dziurą, w tym samym schemacie wibracji i obrotu. Jeszcze raz ostrożnie sięgnąłem w głąb dziury. Dłoń ponownie ujęła moją i przytrzymała ją w uścisku (żadnego haka!). Potem przekazała moją dłoń innej ręce. Po­woli uwolniłem się od niej i pomacałem wyżej. Ręka z pewnoś­cią łączyła się z ramieniem, a wyżej wyczułem bark. Chciałem zbadać więcej, ale ponieważ wibracje wydawały się słabnąć, wycofałem ramię i obrotem powróciłem do ciała fizycznego. Okazało się, że nie było potrzeby by wracać, nie zdrętwiała mi ręka ani noga, nie było też żadnych hałasów. Być może  powodem był jakiś przypadkowy dźwięk.

5 lutego 1959 r.  popołudnie.

Być może moje zainteresowanie dziurą jest usprawiedliwio­ne. Po wykonaniu tego samego schematu  wibracji i obrotu  0 180°  sięgnąłem w głąb dziury, lecz początkowo nie  wyczułem niczego. Wsunąłem rękę głębiej i nagle poczułem,  jakbym włożył dłoń w naładowaną prądem gorącą wodę (naj­bliższe określenie). Cofnąłem ją bardzo szybko, obróciłem się  i usiadłem. Ręka była zdrętwiała i czułem w niej mrowienie.  Nic nie wskazywało, by złe krążenie krwi zostało spowodowane  niewłaściwą pozycją ciała. W ciągu dwudziestu minut dręt­wienie i mrowienie powoli znikło.

15 lutego 1959 r.  popołudnie.

Eksperymentowałem z pionowym wchodzeniem i wychodze­niem z ciała, potem obróciłem się w stronę dziury. Zebrawszy  odwagę, szybkim ruchem przesunąłem się przez nią, niczym  pływak przez zalany otwór. Poczułem drugą stronę dziury.  Ściana podobna była do tej po „mojej” stronie. Próbowałem  coś „zobaczyć”, ale dookoła istniała jedynie głęboka ciemność.  Postanowiłem wyjaśnić tę sprawę raz na zawsze. Odepchnąłem  się od dziury i znalazłem się dokładnie naprzeciw niej. Zacząłem się poruszać. Początkowo powoli, lecz wkrótce  gwałtownie przyśpieszyłem. Mknąłem coraz szybciej, ale moje  ciało wyczuwało jedynie śladowy opór powietrza. Poruszając  się z ogromną  jak mi się wydawało  szybkością, niecierpliwie oczekiwałem na „dotarcie” do jakiegoś celu. Po pewnym  czasie, który wydawał się bardzo długi, zacząłem się jednak  niepokoić. Wciąż niczego nie „widziałem”, ani nie czułem.  W końcu zaczął narastać we mnie strach przed zgubieniem się.  Zwolniłem, zatrzymałem się, zawróciłem i wyciągnąłem się  w kierunku dziury. Podróż powrotna trwała tak samo długo.  Byłem już poważnie zaniepokojony, kiedy w końcu dostrzeg­łem przed sobą sączące się przez dziurę światło. Zanurzyłem się  w nie, przeszedłem przez dziurę, obróciłem się w ciele i usiad­łem. Czas pobytu poza ciałem wyniósł trzy godziny i piętnaście  minut!

23 lutego 1959 r.  noc.

Dziura jest zaludniona! Tego wieczora (ok. 19:30) wszedłem  w wibracje i obróciwszy się o 180° bez wahania przedostałem  się przez dziurę i wstałem. Natychmiast poczułem, że znajduję  się w obecności kogoś innego. Raczej wyczułem go, niż zoba­czyłem (wrażenie  mężczyzna). Z jakiegoś powodu, którego  w dalszym ciągu nie rozumiem, nawet teraz kiedy wspominam  to w spokoju, upadłem przed nim na kolana i zaszlochałem. Po  chwili uspokoiłem się, ostrożnie wycofałem, przeszedłem przez  dziurę, obrotem powróciłem do ciała fizycznego i usiadłem.  Kto to był? I dlaczego zareagowałem w tak emocjonalny  sposób?

27 lutego 1959 r.  noc.

Zdecydowany znaleźć więcej, lub choćby jedną odpowiedź  na pytania dotyczące zagadkowej dziury, przeszedłem przez rutynowy już schemat wibracji i obrotu, i zanurzyłem się w niej. Wciąż było tam ciemno, ale nie było nieprzyjemnie. Żadnych rąk, żadnych osób. Wyczuwałem pod sobą coś twardego, więc usilnie starałem się otworzyć oczy i coś „zobaczyć”. Udało mi się to  i nagle przejrzałem. Stałem obok budynku (bardziej przypominał oborę, niż dom mieszkalny), który znajdował się na dużym terenie podobnym do łąki. Pomyślałem, że mógłbym spróbować unieść się do nieba (głęboki i bezchmurny błękit), ale nie mogłem oderwać się od ziemi. Być może posiadałem tu wagę. Około 30 m dalej spostrzegłem coś, co wyglądało jak drabina. Podszedłszy bliżej zdałem sobie sprawę, że jest to wieża, wysoka na jakieś 3 m. Jak ptak potrzebujący miejsca do startu, wspiąłem się na szczyt wieży, wyskoczyłem w górę ­i spadłem na ziemię z solidnym łomotem! Myślę, że byłem wtedy tak samo zaskoczony jak ptak, któremu podcięto skrzydła. Podnosząc się na nogi uświadomiłem sobie, że działając w ten sposób niczego nie uzyskałem. Nie zastosowałem się do procedury, która nawet „tutaj” musi być przestrzegana. Unios­łem ramiona do pozycji pionowej i bez przeszkód wzbiłem się w górę. Rozkoszując się widokiem, płynąłem powoli ponad łąką, kiedy nagle coś koło mnie przeleciało. Odwróciłem się akurat na czas by spostrzec, że to coś kieruje się w stronę ściany i dziury. Z nieokreślonego powodu przeraziłem się, że może spróbować wejść w moje ciało, więc zawróciłem w powie­trzu i poszybowałem w stronę dziury. Za późno spostrzegłem, że to co brałem za dziurę, jest oknem w ścianie budynku  przeleciałem przez nie i wpadłem w ciemność. Przez chwilę macałem rękami dookoła i w końcu znalazłem zarys dziury. Przeszedłem przez nią, obróciłem się i usiadłem w swoim fizycznym ciele. Światy równoległe 123 Wszystko wyglądało normalnie, byłem we właściwym miejs­cu, upływ czasu zgadzał się z odczuciami. Wibracje wciąż jeszcze były silne, więc obróciłem się o 180°, przeszedłem przez dziurę i wyszedłem w światłość. Tym razem zwracałem większą uwagę na szczegóły i wkrótce zauważyłem dwoje ludzi, kobietę i mężczyznę siedzących na krzesłach nieopodal ściany bu­dynku. Nie mogłem nawiązać kontaktu z mężczyzną ale kobie­ta (innych cech fizycznych nie potrafię przytoczyć) wydawała się wiedzieć, że tam jestem. Zapytałem, czy wie kim jestem, ale nie byłem w stanie odebrać niczego, poza uczuciem świadomo­ści z jej strony. Wibracje zaczęły zanikać, więc odwróciłem się, zanurkowałem w stronę dziury, obróciłem się o 180° i usiad­łem. Całe zdarzenie trwało 40 minut. Co można zrobić z takimi opisami? Brane dosłownie sumować się mogą w niezwykłą halucynację. Jednak poczynione w trakcie tych eksperymentów obserwacje wykazują ciągłość i stały rozwój. Po pierwsze: podobne doświadczenia  o ile kiedy­kolwiek były przeprowadzane  nie zostały nigdzie odnotowane. Nie dysponuję żadnym materiałem porów­nawczym. Opisywane przeze mnie wydarzenia nie były spontaniczne. Przeciwnie, były świadomie zaplanowane i systematycznie powtarzane. Jako takie są więc uni­kalne. Po drugie: eksperymenty te powtarzane były przez: (1) osiągnięcie stanu „wibracji”, (2) obrót o 180° i (3) pojawienie się dziury. Przeprowadzone były nie raz, a co najmniej jedenaście razy. Ciemność w dziurze bez wątpienia spowodowana była   moimi własnymi ograniczeniami „widzenia”. We wczes­nych badaniach rezygnowałem z patrzenia ponieważ  czułem, że jest to niezbędne do osiągnięcia stanu wib­racji. Jednak kiedy decydowałem się otworzyć oczy,  udawało mi się to. Szkoda, że nie skorzystałem z tej  możliwości w czasie tego długiego, eksploracyjnego „lo­tu”. Mógłbym się wiele wtedy dowiedzieć. Wrażenie dotyku i uścisku „rąk” jest bardzo trudne  do wytłumaczenia. Nie istnieją żadne dowody wskazu­jące, bym podczas pierwszego kontaktu z ową dłonią  znajdował się pod wpływem jakichś sugestii. Dopiero  drugie i następne doznania tego typu mogą być w ten  sposób tłumaczone. W żaden sposób nie zmienia to  jednak wrażeń owego pierwszego kontaktu. Kartka  z adresem pojawić się mogła jako wspomnienie z  przeszłości, łączące się z uściskiem dłoni przy pierwszym  spotkaniu. Jednak w dalszym ciągu niewyjaśnione pozo­staje „wbicie haka” w moją rękę. W innych okolicznościach wołanie czyjegoś imienia  wcale nie jest czymś niezwykłym. Istnieje wiele różnych  zapisów o tego typu bezcielesnych głosach, słyszanych  zarówno podczas snu, jak i na jawie. Wiele teorii psy­chologicznych usiłuje wyjaśnić ten fenomen, jednak  z dość mizernym skutkiem. Najbardziej interesujący jest fakt odkrycia mojej pene­tracji „dziury” przez inne istoty. Zgodnie z zapiskami,  badanie „dziury” dostrzegła jakaś osoba bądź inteligen­tnej z dalszych okolic. Moje reakcje emocjonalne na  spotkanie z tym „Kimś” w dużej mierze przypominały  doznania mistyczne. Odczuwałem wtedy coś na kształt uniesienia i pokory, co wywoływało z kolei wyzwolenie  emocjonalne. Taki był początek. Serie kolejnych zdarzeń przyniosły  wiele znaczących danych, lecz opierały się wszelkim  próbom wyjaśnień. Dojrzały intelekt nie może jednak  uznać tych doświadczeń za halucynację. Obszar III okazał się w sumie fizyczno-materialnym  światem, „niemal” identycznym jak nasz. Środowisko  naturalne jest tam takie samo. Są drzewa, domy, miasta,  ludzie, wytwory cywilizacji oraz to wszystko na co  składa się i dzięki czemu istnieje cywilizowane społe­czeństwo. Są tam domy, rodziny, interesy i pracujący na  swe utrzymanie ludzie. Są drogi, po których poruszają  się pojazdy. Są tory i pociągi. A teraz owo „niemal”. Po pierwsze można by przypu­szczać, że Obszar III jest niczym innym, jak jakąś  nieznaną częścią naszego świata. Z pozoru tak to wy­gląda. Jednakże dokładniejsza obserwacja wykazuje, że  nie może to być ani nasz obecny, ani dawny świat  materialno-fizyczny. Rozwój naukowo-techniczny jest tam zupełnie nielogi­czny. Nie istnieją jakiekolwiek urządzenia elektryczne. Nie  ma światła elektrycznego, telefonu, radia czy telewizji. silnik spalinowy, benzyna czy olej napędowy nie są  tam źródłem energii. Jednakże napęd mechaniczny jest  wykorzystywany. Dokładne obejrzenie jednej z lokomo­tyw ciągnącej sznur staromodnych wagoników pasa­żerskich pozwoliło mi stwierdzić, iż napędzana była  silnikiem parowym. Wagony wydawały się wykonane  z drewna, lokomotywa z metalu, ale o kształcie innym, niż wycofane już u nas obecnie typy. Tory były znacznie węższe niż u nas, węższe nawet niż naszych górskich kolejek wąskotorowych. Zorientowałem się też w szczegółach obsługi takich lokomotyw. Jako źródła ciepła do produkcji pary nie używano tam ani węgla, ani drewna. Zamiast tego spod kotła ostrożnie wytaczano podobne do beczek pojem­niki, odłączano, a następnie przy pomocy niewielkich wózków wwożono do budynku o masywnych, grubych ścianach. Ze szczytu każdego pojemnika wystawały wy­pustki w kształcie fajki. Pracujący za osłonami ludzie przeprowadzali tę operację niezwykle ostrożnie aż do chwili gdy pojemniki znalazły się bezpiecznie w budyn­ku, a drzwi zostały zamknięte. Pojemniki były „gorące”, z powodu ciepła lub radiacji. Zachowanie techników wskazywało raczej na to drugie. Ulice i drogi są tam inne, głównie z powodu roz­miarów. „Jezdnie”, po których poruszają się ich pojaz­dy są niemal dwukrotnie szersze od naszych. Ich od­powiednik naszego samochodu jest dużo większy. Na­wet najmniejszy ma siedzenie takiej szerokości, że może się na nim zmieścić obok siebie pięć czy sześć osób. Typowy pojazd ma tylko jedno stałe siedzenie prze­znaczone dla kierowcy. Inne podobne są raczej do salonowych krzeseł, rozstawionych wokół przedziału o wymiarach od 4 do 6 metrów. Używa się kół, ale bez wypełnionych powietrzem opon. Kieruje się takim poja­zdem przy pomocy pojedynczego, pionowego drążka. Element napędowy znajduje się gdzieś z tyłu. Ich pręd­kość nie jest zbyt wielka i wynosi około 24 do 36 km na godzinę. Natężenie ruchu nie jest duże. Istnieją też wehikuły w formie czterokołowej plat­formy, sterowanej za pomocą ruchu stóp powodującego skręcanie przednich kół. Mechanizm pompowany ręka­mi przenosi energię na tylne koła, podobnie jak w dzie­cinnych „wózkach wiosłowych”. Używa się ich do poru­szania na krótkie odległości. Tamtejsze obyczaje różnią się od naszych. Choć na ten temat zebranych zostało bardzo mało danych sądzę, iż są one wynikiem odmiennego podłoża historycznego, w którym występują różne od naszych wydarzenia, nazwiska, miejsca i daty. I chociaż sam poziom ewolu­cyjny tych ludzi (świadomy umysł traktuje ich jak ludzi) wydaje się identyczny, to jednak rozwój techniczny i socjalny nie przebiega całkiem tak samo, jak u nas. Główne odkrycie nastąpiło zaraz po tym, jak ze­brałem się na odwagę rozszerzenia moich wypraw w Ob­szar III. Pomimo wcześniejszych oznak, ludzie tamci nie byli świadomi mojej obecności aż do spotkania i „połą­czenia się” tymczasowo i mimowolnie z kimś, kto może być określony jako „ ja” żyjący „tam”. Jedyne wyjaś­nienie jakie przychodzi mi do głowy to takie, że cał­kowicie świadomy życia i bytności „tutaj” byłem przy­ciągany i natychmiast wnikałem w ciało tamtej osoby zupełnie jak w swoje własne. Kiedy miało to miejsce  a zaczęło się dziać zupełnie spontanicznie, gdy tylko wkroczyłem w Obszar III  po prostu „przejmowałem” jego ciało. Nie uświadamiałem sobie jego psychicznej obecności, kiedy go czasowo zastępowałem. Moja wiedza o nim i jego przeszłości pochodzi od jego rodziny i z jego pamięci. A choć zawsze wiedziałem, że nim nie jestem, to jednak wy­czuwałem emocjonalny schemat jego przeszłości. Często zastanawiałem się, jakich problemów mogłem mu przy­sporzyć w rezultacie okresów amnezji, powodowanych wtargnięciem w jego życie. Niektóre musiały być bardzo kłopotliwe. A oto jego życie: „TamtenJa”  w czasie pierwszego kontaktu  był raczej samotnym mężczyzną. Nie miał szcze­gólnych sukcesów zawodowych (jako architekt i przed­siębiorca budowlany), ani nie był zbyt towarzyski. Uda­ło mu się ukończyć coś, co scharakteryzowałbym jako drugorzędny college, i należał teraz do warstwy o dość niskich dochodach. Większość wczesnej kariery zawo­dowej spędził w dużym mieście wykonując zwyczajną pracę. Mieszkał na drugim piętrze czynszowego domu i dojeżdżał do pracy autobusem. W mieście czuł się obco, ale udało mu się pozyskać kilku przyjaciół. (Auto­bus, tak przy okazji, był bardzo szeroki  osiem miejsc siedzących w jednym rzędzie, a kolejne rzędy wznosiły się za kierowcą w górę, tak że wszyscy mogli widzieć drogę przed sobą). Moje pierwsze wniknięcie w jego ciało zdarzyło się dokładnie w chwili, gdy wysiadał z autobusu. Kierowca był wyraźnie zdziwiony, kiedy usiłowałem zapłacić za przejazd. Najwidoczniej nic się nie należało. Drugi kontakt nastąpił w chwili kryzysu emocjonal­nego. „TamtenJa” poznał Leę, zamożną młodą ko­bietę z dwojgiem mniej więcej czteroletnich dzieci  chłopcem i dziewczynką. Lea była smutną, za­myśloną i zaabsorbowaną czymś osobą, która właśnie wydawała się przeżywać jakąś życiową tragedię. Miało to jakiś niejasny związek z jej byłym mężem. „Tamten Ja” spotkał ją najzupełniej przypadkowo i głęboko pokochał. Jej dwoje dzieci znalazło w nim wspaniałego towarzysza. Lecz sama Lea, podczas tego pierwszego spotkania, okazała jedynie niewielkie zainteresowanie. Dopiero szczera troska i ciepło okazywane przez niego dzieciom, zmieniły jej podejście do niego. Następne „wejście” miało miejsce krótko po tym, jak Lea i „TamtenJa” ogłosili przyjaciołom  jej przyja­ciołom  że mają zamiar się „pobrać” (słowo to ma tam troszeczkę inne znaczenie). Wiadomość wywołała sporą konsternację, głównie z powodu faktu, iż upłynęło zaledwie trzydzieści dni (?) od tego ważnego wydarzenia w jej życiu (rozwód, śmierć męża, czy też jakaś forma fizycznego upośledzenia). „TamtenJa” był w dalszym ciągu zakochany, a Lea wciąż smutna i zamyślona. Podczas kolejnego wniknięcia Lea oraz „Tamten Ja” mieszkali wspólnie w stojącym na niskim wzgórzu domu, o wysokich prostokątnych oknach i bardzo sze­rokich okapach, przypominających pagodę. Niecałe 300 metrów od wzgórza były tory kolejowe. Biegły prosto od prawej strony, przecinały podnóże wzgórza, zakręca­ły w lewo i niknęły za nim. Od domu aż do zbocza falowała wysoka zielona trawa. Tuż za domem „Tamten Ja” miał swoje biuro  jednopokojowy budynek  w którym pracował. Lea weszła do biura i zbliżyła się do biurka akurat w chwili, kiedy zastąpiłem w ciele „Tamtego  Mnie”. „Robotnicy chcą pożyczyć jakieś twoje narzędzia”  powiedziała. Spojrzałem na nią z zakłopotaniem. Nie  byłem pewny co odpowiedzieć, więc zapytałem ją, o ja­kich robotników chodzi. „O tych pracujących na drodze, oczywiście”  od­parła, nie wyczuwając jeszcze niczego złego. Zanim uświadomiłem sobie, jaki efekt mogą wywołać  moje słowa powiedziałem, że na drodze nie pracują  żadni robotnicy. Słysząc to Lea obrzuciła mnie ba­dawczym spojrzeniem, w którym spostrzegłem rosnącą  podejrzliwość. Niepewny co robić dalej, opuściłem jego  ciało i przez dziurę powróciłem do siebie. Następny kontakt miał miejsce gdy „TamtenJa”  założył laboratorium. Nie miał co prawda pełnych kwa­lifikacji do prowadzenia prac badawczych ale uważał, że  może dokonać pewnych odkryć. Wszedł w posiadanie  (prawdopodobnie dzięki majątkowi Lei) dużego pięt­rowego budynku, podzielił go na niewielkie pokoje  i przeprowadzał jakieś doświadczenia. W trakcie jed­nego z nich zastąpiłem go w ciele, ale nie bardzo  wiedziałem, jak prowadzić dalej rozpoczęty już eks­peryment. Wtedy właśnie weszła Lea razem z gośćmi,  chcąc pokazać im prace renowacyjne w budynku. Kiedy  poprosiła mnie, bym opowiedział co już zrobiłem, ze  zrozumiałych względów nie byłem w stanie wykrztusić  ani słowa. Odrobinę zakłopotana Lea wyprowadziła gości do  drugiego pokoju. Wahałem się co robić, podczas gdy  „TamtenJa” zapewne poszedłby za nimi. Próbowa­łem „wyczuć” co mógłby w takiej chwili zrobić. Udało mi  się jedynie uzyskać niejasne wrażenie podejmowanych przez niego prób, mających na celu wywołanie u widzów  teatralnych bardziej subiektywnych doznań. Ponieważ  akurat w tej chwili wspomnienia takie na nic by mi się  nie zdały, a usłyszałem, że goście wracają, nie chcąc  dalej komplikować mu życia pośpiesznie wróciłem do  własnego ciała. Kolejne wejście nastąpiło w trakcie spędzanych w gó­rach wakacji. „TamtenJa”, Lea oraz dzieci jechali  krętą górską drogą, każde na wehikule opisanym już  w innym miejscu. Przypadkowo „przejąłem” kierowanie  pojazdem w chwili, kiedy zjechali do podnóża jakiegoś  wzniesienia i zaczynali wjeżdżać na następne. Ponieważ  prowadzenie takiego pojazdu było dla mnie czymś zupe­łnie nowym, szybko zboczyłem z drogi i wpadłem w nie­wielką kupkę śmieci. Oni czekali, podczas gdy ja próbo­wałem wydostać się na drogę, mamrocząc przy tym, że  z pewnością muszą być lepsze drogi, niż akurat ta.  Uwaga ta spowodowała, iż Lea natychmiast zamilkła.  Nie wiedziałem dlaczego (chociaż jestem pewien, że  „TamtenJa” wiedział). Próbowałem powiedzieć jej, że  nie jestem tym, za kogo mnie uważa, ale szybko zorien­towałem się, iż pogarsza to jedynie sprawę. „Opuś­ciłem” go i powróciłem do dziury i mojego fizycznego  ciała. Przy kolejnych kontaktach stwierdziłem, że „Tamten  Ja” i Lea nie mieszkali już razem. Mężczyzna miał  pewne sukcesy, ale niektóre z jego posunięć były dla niej  zupełnie niezrozumiałe. Samotny, stale o niej rozmyślał  i ustawicznie roztrząsał powody, dla których ją utracił.  Pewnego razu spotkał ją przypadkowo w wielkim mieście i ubłagał, aby pozwoliła mu przyjść. Powiedziała, że spróbuje dać mu jeszcze jedną szansę. Mieszkała teraz w czymś w rodzaju apartamentu, na trzecim piętrze rezydencji. Obiecał przyjść. Na nieszczęście „TamtenJa” zgubił lub zapomniał adresu, jaki mu dała i w czasie mojego ostatniego z nim kontaktu był samotnym i sfrustrowanym człowiekiem. Był pewny, że Lea zinterpretuje zgubienie adresu jako obojętność z jego strony i jeszcze jeden dowód na nie­stałość. Pracował, ale cały wolny czas spędzał na pró­bach odnalezienia Lei i dzieci. I cóż z tym wszystkim począć? Wydarzenia, bynaj­mniej nie idylliczne, nie pozwalają zakwalifikować tego jako ucieczki od realnego świata. Z pewnością nie jest to model życia, do jakiego mógłbym tęsknić. Można je­dynie spekulować, lecz spekulacja taka musi zawierać koncepcję nie do zaakceptowania przez współczesną naukę. Jednakże takie „podwójne” życie może dostar­czyć wskazówek co do lokalizacji Obszaru III. Najważniejsze jest to, że Obszar III i Obszar I nie są takie same. Założenie to oparte jest na różnicach w roz­woju naukowym. Obszar III nie jest pod tym względem bardziej zaawansowany, a może wprost przeciwnie. W naszej historii nie istnieje etap, w którym nauka byłaby na poziomie Obszaru III. Jeżeli Obszar III nie jest ani częścią przeszłości ani teraźniejszości, a praw­dopodobnie nie jest także przyszłością Obszaru I, to czymże jest? Nie jest częścią Obszaru II, gdzie potrzebna i użyteczna jest jedynie myśl. Być może jest on wspomnieniem fizycznej cywilizacji ziemskiej, jeszcze sprzed znanych nam czasów. Być może jest to inny świat typu ziemskiego, znajdujący się w innej części kosmosu, ale w jakiś sposób dostępny dzięki możliwościom psychicznym. Być może jest to duplikat z antymaterii naszego świata, w którym istnie­jemy ci sami, jednak odmienni, powiązani ze sobą siłami umykającymi obecnie naszemu rozumieniu. Dr Leon M. Lederman, profesor fizyki na Uniwersy­tecie Columbia stwierdził: „Ogromna większość fizyków zgadza się całkowicie z kosmologiczną koncepcją do­słownego antyświata gwiazd i planet złożonych z ato­mów antymaterii, czyli ujemnych jąder otoczonych do­datnimi elektronami. Możemy wysnuć stąd intrygujące przypuszczenie, że światy z antymaterii zamieszkane są przez antyludzi, których antynaukowcy są być może w tej właśnie chwili zafascynowani odkryciem materii”.

 

Rozdzial siódmy

POST MORTEM

Jakakolwiek wzmianka o istnieniu Drugiego Ciała  natychmiast rodzi pytanie stawiane od chwili, w której  człowiek nauczył się myśleć: Czy żyjemy po śmierci? Czy  istnieje życie pozagrobowe? Nasze religie nakazują nam  w to wierzyć. Nie wystarcza to jednak sylogistycznemu  myślicielowi, który poszukuje niezbitych przesłanek,  prowadzących do nieuchronnych wniosków. Wszystko co mogę zrobić, to przekazać możliwie  obiektywne relacje na temat subiektywnych doświad­czeń. Być może moje przesłanki będą niezbite także i dla  was. Pierwszy raz spotkałem dr Richarda Gordona w roku  1942, w Nowym Jorku. Był doktorem medycyny, spec­jalistą w internie. Zostaliśmy przyjaciółmi, a on stał się  naszym lekarzem domowym. Miał za sobą pełną suk­cesów, budowaną latami praktykę, oraz posiadał rzad­kie, cynicznosarkastyczne poczucie humoru. To cho­dzący pewnie po ziemi realista, z dużym bagażem do­świadczeń. Kiedy spotkałem go po raz pierwszy liczył  już sobie pięćdziesiąt kilka lat, więc nigdy nie znałem go jako człowieka młodego. Był niskim i szczupłym męż­czyzną o siwych włosach z tendencją do łysienia. Dr Gordon miał dwa rzucające się w oczy manieryz­my. Zamierzał żyć bardzo długo i dlatego postępował rozsądnie. Chodził wolnymi, ostrożnymi krokami. Wła­ściwiej byłoby powiedzieć, iż przechadzał się z wystudio­waną niedbałością. Spieszył się jedynie wtedy, gdy było to absolutnie konieczne. Kiedy ktoś przychodził do jego gabinetu, Richard wyglądał przez wewnętrzne drzwi i z napięciem wpa­trywał się w przybysza. Nie mówił „hello”, nie wyciągał ręki, nie kiwał głową. Po prostu gapił się, jakby chciał powiedzieć: „A temu co do diabła dolega?” Dr Gordon i ja zaprzyjaźniliśmy się. Była to jedna z tych rzeczy, jakie dzieją się bez potrzeby wyjaśniania, bez logicznej przyczyny. Nie mieliśmy wiele wspólnego, poza tym, że życie nasze toczyło się w tym samym momencie historii. Wiosną 1961 roku odwiedziłem dr Gordona w jego gabinecie i zjadłem z nim tam lunch, ugotowany na palniku Bunsena przez jego długoletnią pielęgniarkę. Zauważyłem, że wyglądał na zmęczonego i przepraco­wanego. Powiedziałem mu to. „Ostatnio nie czuję się zbyt dobrze”  odparł i po chwili wpadł w swój zwykły ton.  „A co, czy lekarz nie może od czasu do czasu zachorować?” Roześmiałem się i zasugerowałem, aby coś z tym zrobić. Mógłby na przykład odwiedzić swojego lekarza. „Zrobię to”  powiedział nieobecny myślami, po czym ponownie przybrał swoją zwykłą pozę: „ale naj­pierw mam zamiar odwiedzić Europę”. Powiedziałem, że brzmi to wspaniale. „Mam już nawet bilety”  kontynuował.  „Byliś­my tam kilkakrotnie, ale tym razem chcę zobaczyć miejsca, których jeszcze nie widziałem. Czy byłeś kiedy­kolwiek w Grecji, Turcji, Hiszpanii, Portugalii albo Egipcie?” Odparłem, że nie. „A więc powinieneś”  powiedział odsuwając od siebie talerz. „Jedź jeżeli masz taką szansę. Nie powinie­neś tracić okazji zobaczenia tych miejsc. Ja nie chcę stracić swojej szansy.” Powiedziałem, że zrobię co w mojej mocy. Richard był poważny. „Bob?” Czekałem, co powie.„Wiesz, mój stan zaczyna mnie ostatnio niepokoić”  powiedział ostrożnie.  „Nie podoba mi się to… dlaczego ty i twoja żona nie pojedziecie z nami do Europy?” Odpowiedziałem, że chciałbym ale teraz nie mogę. W tydzień później dr Gordon i jego żona odpłynęli do Hiszpanii. Nie dostałem od nich żadnej wiadomości, więc założyłem, że pewnie opalają się gdzieś nad Mo­rzem Śródziemnym. Sześć tygodni później zatelefonowała do mnie pani Gordon. Okazało się, że doktor w Europie zachorował i musieli skrócić podróż. Wzbraniał się przed leczeniem poza krajem i nalegał na natychmiastowy powrót do domu. Cierpiał na dotkliwe bóle i po powrocie od razu poszedł do szpitala. Nie mogłem odwiedzić go w szpitalu, ale o wszystkim informowany byłem przez jego żonę. Operacja wykazała to, czego się obawiano  raka jamy brzusznej, nie nadającego się już do leczenia. Pozostało tylko zapewnić mu maksymalne wygody. Nigdy nie miał opuścić szpita­la. Oczywiście za życia. Czy dokładniej, za życia w sen­sie fizycznym. Otrzymawszy tę wiadomość zrozumiałem, że muszę znaleźć jakiś sposób, aby zobaczyć dr Gordona. Teraz wszystko było już jasne, jak to często dzieje się ze sprawami, na które spoglądamy z perspektywy czasu. Jestem pewien, że wiedział o swoim stanie przynajmniej od ostatniego spotkania w jego gabinecie. Ostatecznie był przecież lekarzem. Mógł zrobić analizy w swoim prywatnym laboratorium. To było przyczyną jego nagłej podróży do Europy. Nie miał zamiaru tracić swej ostat­niej szansy. I nie stracił. Potrzeba rozmowy z dr Gordonem była bardzo na­gląca. Wcześniej nigdy nie wspominałem mu o moich „szalonych talentach”, czy o tym czego doświadczałem. Chyba obawiałem się, że mógłby mnie wyśmiać i ode­słać do swojego syna, który był psychiatrą. Teraz jednak to co innego. Natknął się na coś, w czym chyba tylko ja mógłbym mu teraz pomóc. Co prawda nie wiedziałem jak to czego doświadczyłem mogłoby pomóc, byłem jednak głęboko przekonany, że warto spróbować. Wielokrotnie chciałem zobaczyć się z dr Gordonem, ale do pokoju wpuszczano tylko jego żonę. W końcu poprosiłem panią Gordon, aby pomogła mi skontak­tować się z mężem. Wyjaśniła, że doktor ma tak silne bóle, iż prawie przez cały czas jest pod wpływem moc­nych środków znieczulających. Rzadko jest więc w pełni świadomy. Rozpoznaje ją jedynie wcześnie rano, a i to nie codziennie. Powiedziałem, że mam do przekazania coś bardzo ważnego, ale nie wdawałem się w szczegóły. Nawet mimo smutku wydawała się rozumieć, że chcę mu przekazać coś ważniejszego, niż przyjacielskie słowo otuchy. Jej kobieca intuicja znalazła rozwiązanie. „Dlaczego nie napiszesz do niego listu”  zasugero­wała.  „Zaniosę mu go.” Wyraziłem obawę, że nie byłby w stanie go przeczy­tać. „Jeżeli napiszesz”  powiedziała  „to odczytam mu go kiedy będzie na tyle przytomny, aby go zro­zumieć”. Tak też zrobiliśmy. Czytała mój list za każdym razem, kiedy tylko dr Gordon był przytomny. Powiedziała mi potem, że to wielokrotne czytanie było na jego prośbę. Czyżby w liście znajdowało się coś, co chciał sobie utrwalić i zapamiętać? Usłyszawszy to poczułem wielki żal. Może jednak nie wyśmiałby mnie. Być może łączyłoby nas więcej, gdy­bym tylko zebrał się na odwagę i powiedział mu o mojej „działalności”. Oto niektóre wyjątki z listu do dr Gor­dona: „… i pamiętasz wszystkie te analizy i badania, jakim mnie poddałeś wiedząc, że się czymś martwię. Wtedy właśnie wszystko się zaczynało. Teraz, kiedy jesteś w szpitalu, możesz to odkryć w sobie i wypróbować. Będziesz miał zajęcie powracając do zdrowia. Po pierwsze, musisz zaakceptować możliwości, być może bardzo odległe od twojego dotychczasowego do­świadczenia, że działasz, myślisz, egzystujesz bez ograni­czeń ciała fizycznego. I nie mów żonie, by odesłała mnie do twojego syna. Aby to rozwiązać, potrzeba czegoś więcej, niż teorii Freuda. A zresztą zarabia on już i tak wystarczająco dużo pieniędzy. W czasie wszystkich naszych rozmów poruszanie tego tematu nie wydało mi się stosowne. Tak długo jednak, jak leżysz przykuty do łóżka, zastanów się nad tym. Może to być użyteczne potem i mam nadzieję, że masz szansę odkryć kilka rzeczy, które być może mi umknęły. Wszystko zależy od tego, czy także i ty potrafisz roz­winąć zdolność opuszczania swego ciała fizycznego, kiedy tak próżnujesz w szpitalu. Jeżeli tak, to od­najdziesz wiele sposobów, które będą ci użyteczne. Mo­że to być jedyna droga złagodzenia cierpień. Nie wiem. Spróbuj. Z całą szczerością apeluję do ciebie, Dick, byś o tym pomyślał. Zrobisz ogromny krok naprzód, jeżeli zaak­ceptujesz ideę istnienia swojego drugiego, niefizycznego ciała. Kiedy to osiągniesz, ostatnią barierą będzie strach. A nie należy się tego bać, ponieważ jest to tylko lęk przed własnym cieniem, przed samym sobą. To raczej coś całkiem naturalnego, a nie strasznego. Musisz przyzwyczaić się do myśli, że jeżeli do tej pory nie doświadczyłeś tego świadomie, nie oznacza to, iż należy się tego bać. Nieznane przeraża dopóty, dopóki takim pozostaje. Jeżeli to poznasz, strach przestanie istnieć. Wtedy  ale dopiero wtedy  wypróbuj formułę I, którą ci opisałem. Nie wiem jaki będzie efekt medytacji, którą zastosujesz. Może pomóc lub zaszkodzić opisanej technice. Próbuj jednak dalej. Choćby nie podziałało od pierwszego razu. Najważniejsze, abyś dał mi znak, jak sobie z tym radzisz. Gdy będziesz czuł się lepiej, to być może wpad­nę do ciebie i porozmawiamy o całej sprawie z detalami. Zajrzałbym nawet i teraz, ale sam wiesz, jak bardzo przestrzegają tu przepisów. Gdybyś powiedział żonie o swoich próbach, to jestem pewien, że powtórzyłaby mi. Najchętniej jednak usłyszałbym to od ciebie osobiś­cie, trochę później. Po prostu mnie powiadom…” Pani Gordon nie powiedziała mi, czy rzeczywiście robił jakieś próby. Szczegółowe wypytywanie było w tamtym okresie bardzo niestosowne. Smutna i przybita wiedziała, iż dni Richarda są już policzone. Ciągle nie jestem pewien, czy spostrzegła, że mój list mógł zostać odebrany jako propozycja przygotowania się na spot­kanie śmierci. W kilka tygodni później dr Gordon zapadł w stan śpiączki. Zmarł spokojnie, nie odzyskawszy przyto­mności. Przez kilka miesięcy rozważałem możliwość „dotar­cia” do dr Gordona, gdziekolwiek był. To pierwsza bliska osoba, zmarła od czasu, kiedy rozwinąłem swój „osobliwy talent”. Byłem zaciekawiony, ale starałem się też być obiektywny. Pierwszy raz miałem tego rodzaju sposobność. Wiedziałem, że dr Gordon nie miałby mi tego za złe  jeżeli rzeczywiście żyje gdzieś. Zdecydowałem, że powinienem trochę odpocząć, nim spróbuję nawiązać z nim kontakt. Musiałem sam też zebrać się na odwagę. Był to eksperyment, jakiego nigdy przedtem nie przeprowadzałem. Mógł się okazać na­prawdę niebezpieczny. W pewne sobotnie popołudnie zrobiłem pierwszą pró­bę. Stan wibracji osiągnąłem dopiero po godzinie, ale w końcu wydobyłem się z ciała wręcz krzycząc w myś­lach, że chcę spotkać dr Gordona. Po chwili zacząłem się gwałtownie unosić i wkrótce widziałem jedynie zamazany obraz powstający przy szy­bkim ruchu i wyczułem coś, co wydawało się pędem bardzo rozrzedzonego powietrza. Czułem także czyjeś ramię pod lewym łokciem. Najwidoczniej ktoś pomagał mi się tam dostać. Kiedy już zaczęło mi się wydawać, że podróż będzie trwać bez końca, nagle zatrzymałem się (lub zostałem zatrzymany). Stałem  odrobinę oszołomiony  w dużym pokoju. Moim pierwszym wrażeniem było  iż jest to jakaś instytucja. Pomocne ramię skierowało mnie ku otwartym drzwiom i zatrzymało tuż przed nimi, skąd mogłem widzieć sąsiedni pokój. Nagle prawie wprost w moje lewe ucho przemówił jakiś męski głos:„Jeżeli będziesz tu stał, to doktor za chwilę cię zaba­czy”. Skinąłem potakująco głową i zamarłem w bezruchu. W pokoju znajdowała się grupa mężczyzn. Trzech czy czterech słuchało młodego, około dwudziestodwuletnie­go człowieka, który przy pomocy słów i gestów coś im relacjonował. Nie widziałem dr Gordona, lecz spodziewałem się że pojawi się lada chwila. Im dłużej czekałem, tym bardziej było mi gorąco. Nie wiedziałem, co powoduje to uczucie i nie byłem pewny, ile jeszcze wytrzymam. Miałem wrażenie, jakby po mojej twarzy spływały strugi potu. Wiedziałem, że nie będę mógł zostać już zbyt długo  nie mogłem znieść gorąca. Jeżeli dr Gordon wkrótce się nie pojawi, będę musiał wrócić nie zobaczywszy go. Obróciłem się i jeszcze raz spojrzałem na grupkę mężczyzn myśląc, że może powinienem zapytać ich o dr Gordona. W tej właśnie chwili niski, szczupły młody człowiek o gęstej czuprynie zatrzymał się w pół słowa i przez kilka sekund intensywnie mi się przyglądał. Po tym jednym, krótkim spojrzeniu odwrócił się do po­zostałych i podjął przerwaną dyskusję. Gorąco stało się nie do zniesienia, więc postanowiłem wracać. Nie mogłem już czekać na dr Gordona. Uży­wając wyuczonego ruchu uniosłem się szybko do góry i opuściłem pokój. Podróż powrotna była równie długa. Po połączeniu zbadałem moje ciało fizyczne. Było mi zimno i czułem się odrobinę sztywny. Na policzkach nie było żadnego śladu po strumieniach potu. Rozczarowany usiadłem i zrobiłem notatki z podróży. Pisałem, że z jakiegoś powodu nie udało mi się. Nie byłem w stanie odnaleźć dr Gordona. Czas nieobecności w ciele wyniósł dwie godziny. Jedną z moich cech jest nieustępliwość. Następnej soboty spróbowałem jeszcze raz. Dokładnie w chwili, w której opuściłem ciało i zacząłem nawoływać dr Gordona, tuż obok mnie odezwał się lekko zirytowany głos: „Dlaczego znów chcesz go zobaczyć? Przecież widzia­łeś go w zeszłą sobotę!” Byłem tak zaskoczony, że prawie natychmiast wsko­czyłem z powrotem w swoje ciało. Usiadłem i rozej­rzałem się po biurze. Nie było nikogo. Wszystko wy­glądało jak najbardziej normalnie. Pomyślałem o pono­wieniu próby, ale po chwili zadecydowałem, że jest już za późno. Minęła sobota. Nie wydarzyło się nic ważnego tego dnia. Po prostu nie udało się. Ponownie zajrzałem do notatek z ubiegłej soboty. I znalazłem. „Doktor za chwilę cię zobaczy”. A po chwili niski, szczupły mężczyzna o gęstych włosach odwrócił się i spojrzał na mnie. Patrzył nie mówiąc ani słowa, jakby myśląc. Opis tego mężczyzny mógł odpowiadać wy­glądowi dr Gordona, kiedy miał dwadzieścia lat, a nie siedemdziesiąt. Spodziewałem się zobaczyć człowieka siedemdziesię­cioletniego. Nie poznałem go, ponieważ nie wyglądał tak, jak tego oczekiwałem. Gdyby miała to być halucy­nacja, to bez wątpienia ujrzałbym znanego mi dr Gor­dona w wieku lat siedemdziesięciu dwóch. Bardziej niż co innego pozwala to uwiarygodnić ten eksperyment. Później, odwiedzając wdowę po dr Gordonie udało mi się zobaczyć zdjęcie doktora, na którym naprawdę miał dwadzieścia lat. Oczywiście nie powiedziałem pani Gordon, dlaczego chciałem zobaczyć to zdjęcie. Był na nim ten sam mężczyzna, którego widziałem i który widział mnie „tam”. Pani Gordon wspominała także, że Richard w młodości był bardzo aktywny i energiczny, żył zawsze w pośpiechu i miał czuprynę jasnych włosów. Któregoś dnia ponownie spróbuję odwiedzić dr Gor­dona. Innym razem, zamierzając przeprowadzić się do in­nego stanu, postanowiliśmy sprzedać dom, a ponieważ znalazł się natychmiast nabywca, wynajęliśmy coś tym­czasowo. Było to interesujące miejsce  budynek stał na szczy­cie wzgórza, nad małą rzeczką. Wynajęliśmy go przez agencję i nigdy nie mieliśmy kontaktu z właścicielem. Zajęliśmy główną sypialnię mieszczącą się na piętrze. W jakiś tydzień po przeprowadzce położyliśmy się do łóżka i moja żona prawie natychmiast zasnęła. Leżałem w półmroku i przez ogromne okna patrzyłem na nocne niebo. Bez udziału z mej strony poczułem przypływ znajomych wibracji i zacząłem się zastanawiać, czy pozwolić, by zdarzyło się to w nowym miejscu. Nasze łóżko stało w pobliżu północnej ściany. Po prawej stronie były drzwi do hallu. Po lewej wejście do łazienki. Byłem właśnie w trakcie opuszczania ciała, kiedy dostrzegłem coś w drzwiach hallu. Białą postać o sylwet­ce dorosłej osoby. Będąc niezwykle ostrożny wobec wszelkich „obcych”, czekałem by zobaczyć co się stanie dalej. Biała zjawa weszła do pokoju, okrążyła łóżko przechodząc o 30 cm ode mnie i weszła do łazienki. Zobaczyłem, że jest to kobieta średniego wzrostu, o ciemnych prostych wło­sach i raczej głęboko osadzonych oczach. Nie stara i nie młoda. Była w łazience tylko kilka chwil, po czym wyszła i znów obeszła łóżko. Usiadłem  jestem pewien, że nie fizycznie  i chcąc sprawdzić, czy uda mi się jej do­tknąć, wyciągnąłem rękę. Dostrzegłszy ruch zatrzymała się i spojrzała na mnie. Kiedy przemówiła, słyszałem ją całkiem wyraźnie. Wi­działem okna i firanki za nią i poprzez nią. „Co masz zamiar zrobić z tymi obrazami?” Był to kobiecy głos, widziałem też jej poruszające się usta. Spróbowałem odpowiedzieć jej w taki sposób, który by ją satysfakcjonował. Powiedziałem, że zadbam o nie, więc niech się nie martwi. Słysząc to uśmiechnęła się lekko. Potem wyciągnęła do mnie obie ręce i ujęła moją dłoń, zamykając ją pomiędzy swoimi. Jej dłonie były najzupełniej normalne, ciepłe i żywe. Uścisnęła lekko moją rękę, wypuściła ją i okrążywszy łóżko wyszła przez drzwi. Czekałem, ale nie przyszła więcej. Wróciwszy do fizycznego ciała przez chwilę leżałem nieruchomo, po czym wstałem. Przeszedłem przez drzwi do hallu i zaj­rzałem do innych pokoi  nie było tam nikogo. Spraw­dziłem wszystkie pokoje na parterze, ale także nikogo nie znalazłem. Potem zapisałem to w dzienniku, wróci­łem do łóżka i zasnąłem. W kilka dni później spytałem psychiatrę, który miesz­kał w sąsiednim domu  dr Samuela Kahna (było to najzupełniej przypadkowe spotkanie) czy znał właścicieli naszego domu. „Znałem ich całkiem dobrze”  odparł dr Kahn.  „Pani W. zmarła jakiś rok temu. Po jej śmierci pan W. nie chciał mieszkać w tym domu. Wyjechał i już nie wrócił”. Powiedziałem, że szkoda, bo to bardzo piękny dom. „No cóż, to był jej dom, rozumie pan”  odpowie­dział dr Kahn.  „Właściwie to umarła w tym domu, w pokoju, w którym pan teraz śpi”. Stwierdziłem, że to bardzo interesujące. Musiała bar­dzo lubić ten dom. „Och, tak  odparł.  „Była bardzo dumna ze swojej kolekcji obrazów. Rozwieszała je po całym do­mu. Tak, ten dom za jej życia był bardzo piękny”. Zapytałem, czy nie ma przypadkiem fotografii pani W. „Niech pomyślę”  zastanawiał się chwilę.  „Och, tak. Sądzę, że widziałem ją na zdjęciu robionym w klu­bie. Zobaczę, czy uda mi się je znaleźć”. Wrócił po kilku minutach. Miał fotografię przed­stawiającą jakieś piętnaście czy szesnaście osób. Widać było głównie twarze, gdyż ludzie stali w rzędach. Dr khn przyjrzał się fotografii. „Ona musi tu gdzieś być. Tak, jestem tego pewien”.  Ponad jego ramieniem spojrzałem na fotografię i w drugim rzędzie ujrzałem znajomą twarz. Dotknąłem jej palcem i zapytałem, czy to pani W. „Tak, to właśnie pani W.”  spojrzał na mnie zaciekawiony, lecz już po chwili dodał.  „No tak, musiał pan widzieć jej zdjęcie gdzieś w domu”. Potwierdziłem. Ostrożnie zapytałem go, czy pani W. miała jakieś szczególne zwyczaje lub nawyki. „Nie, nie przypominam sobie niczego takiego”  od­parł.  „Ale pomyślę o tym. Musiało chyba coś być”. Podziękowałem mu i ruszyłem w stronę domu. Na dźwięk jego głosu odwróciłem się. „Proszę poczekać, chyba sobie coś przypomniałem”. Zapytałem, co takiego. No cóż, kiedy była szczęśliwa lub wdzięczna, miała zwyczaj brać czyjąś dłoń w swoje i delikatnie ściskać. Czy to panu pomoże?” Pomogło. Wraz z rosnącym doświadczeniem stawałem się coraz bardziej pewny, że mogę robić eksperymenty w obsza­rach całkiem niezwykłych. Mój bliski przyjaciel ­Agnew Bahnson  był mniej więcej w moim wieku i mieliśmy ze sobą wiele wspólnego. On także był pilotem i często latał samolotami towarzystwa lotnicze­go. Jednym z jego zainteresowań była antygrawitacja, o której wielokrotnie dyskutowaliśmy. Miał nawet labo­ratorium, w którym eksperymentował. Często zasta­nawialiśmy się, czy jeden lub dwóch ludzi może dokonać znaczących odkryć w tej dziedzinie, w obecnej erze wielkich zespołów naukowych i niezwykle drogiego sprzętu badawczego. W 1964 roku, będąc w interesach w Nowym Jorku, znalazłem się w pokoju hotelowym mając przed sobą godzinę wolnego czasu. Postanowiłem więc uciąć sobie drzemkę. Położyłem się do łóżka i zaczynałem już zasy­piać, kiedy usłyszałem głos Bahnsona: „Jest sposób na udowodnienie antygrawitacji. Musisz jedynie zademonstrować go osobiście, a do tego przecież zostałeś wyszkolony”. Całkowicie rozbudzony, usiadłem. Wiedziałem do cze­go nawiązywał głos, ale nie miałem odwagi, by tego spróbować. Ale dlaczego głos Bahnsona brzmiał tak realnie w tym śnie? Spojrzałem na stojący przy łóżku zegarek  była piętnasta piętnaście, a ja sam zbyt rozbudzony aby spać, więc wstałem. Kiedy dwa dni później wróciłem do domu, moja żona była bardzo przygnębiona. Zapytałem, co się stało. „Nie chcieliśmy niepokoić cię w Nowym Jorku”  powiedziała  „ale Agnew Bahnson nie żyje. Zabił się lądując na niewielkim poletku pod Ohio”. Przypomniałem sobie głos Bahnsona w Nowym Jor­ku. Zapytałem żonę, czy zginął dwa dni temu około trzeciej piętnaście po południu. Żona patrzyła na mnie długo nim odparła: „Tak. Właśnie wtedy”. Nie zapytała mnie, skąd wiem. Już dawno przestała zadawać takie pytania. Przez kilka miesięcy nie próbowałem „spotkać” Bahnsona. Bez specjalnego powodu uznałem, że powi­nienem odpocząć. Wiązało się to z ową gwałtowną śmiercią, lecz do dziś nie jestem pewien, co to właściwie było. W końcu którejś soboty po południu położyłem się z silnym postanowieniem złożenia wizyty Bahnsonowi. Po mniej więcej godzinnym przygotowaniu w końcu wyszedłem z ciała i rozpocząłem szybką podróż przez wszechobecną ciemność. Cały czas wołałem bezgłośnie: „Agnew Bahnson”. Nagle zatrzymałem się lub zostałem zatrzymany w mrocznym pokoju. Ktoś bardzo zdecydowanie pod­trzymywał mnie w pozycji stojącej. Po chwili oczekiwa­nia z niewielkiej dziury w podłodze jęła wydobywać się chmura białego gazu. Wkrótce przybrała formę i  jakiś zmysł podpowiedział mi, że to jest Bahnson, chociaż nie widziałem go dokładnie i nie byłem w stanie  zidenty­fikować rysów. „Bob, nigdy nie uwierzysz w to wszystko, co się wydarzyło odkąd tutaj jestem”  przemówił natych­miast głosem pełnym podniecenia i szczęścia. To było wszystko. Na czyjś sygnał chmura białego gazu utraciła swój ludzki kształt i wydawała się  zapadać w dziurę w podłodze. Pomocne ramiona skierowały mnie z powrotem i wśliznąłem się do ciała  fizycznego. Taki był właśnie Bahnson  zbyt zaintrygowany nowymi rzeczami i nowymi doświadczeniami, aby tracić  czas na przeszłość. Tak samo jak dr Gordon. Jeżeli była to halucynacja, to bardzo oryginalna. Nigdy nie czytałem o czymś podobnym. Ale czy wyjaś­nia to zbieżność czasu wypadku z tym, co usłyszałem w nowojorskim pokoju hotelowym? I jeszcze jedno. Mój ojcec zmarł w 1964 roku, w wie­ku osiemdziesięciu dwu lat. Chociaż w młodości bun­towałem się przeciwko ojcowskiemu autorytetowi, to czułem, że później byliśmy sobie bardzo bliscy. Jestem  pewien, że ojciec odczuwał to samo. Na kilka miesięcy przed śmiercią miał atak, który niemal całkowicie go sparaliżował i pozbawił mowy. To  drugie było znacznie bardziej dotkliwe zważywszy, że ojciec był lingwistą, który całe swoje życie poświęcił  studiom i nauczaniu języków. Kiedy go odwiedzałem czynił desperackie, rozdziera­jące serce wysiłki, aby przemówić, coś mi  powiedzieć. Jego oczy błagały, żebym go zrozumiał. Jednak z jego ust wydobywały się jedynie słabe jęki.  Rozmawiałem z nim i starałem się go pocieszyć. Robił co mógł, aby odpowiedzieć. Nie wiem jednak, czy  zrozumiał choćby jedno moje słowo. Pewnego popołudnia zmarł spokojnie podczas drzem­ki. Przeżył długie, pełne sukcesów życie, a jego  śmierć wywołała zarówno smutek, jak i ulgę, że oto skończyły się jego cierpienia. Stwierdziłem i nadal stwierdzam niepodważalność pew­nych prawd i przekonań, których mnie nauczył.  Zawsze będę mu za to wdzięczny. Tym razem, kiedy odszedł ktoś tak bardzo mi bliski, miałem o wiele mniej wahań, niż poprzednio. A może  to związki rodzinne, ich najgłębsze tony, spowodowały zmniejszenie obaw i wzrost wiary. Jedynym powodem, dla którego czekałem przez kilka tygodni, był brak odpowiedniej okazji. Różne  ważne sprawy osobiste i zawodowe nie pozwalały mi na należyty w takich przypadkach relaks. Pewnej  nocy jednak, obudziwszy się około trzeciej nad ranem poczułem, że mogę spróbować odwiedzić ojca. Wibracje, po wypełnieniu zwyczajowego już rytuału, nadeszły szybko i łatwo. Po chwili opuściłem ciało  i znalazłem się w ciemnościach. Tym razem nie wzywałem ojca. Skoncentrowałem się jedynie na jego  osobo­wości i na „dotarciu” tam, gdzie się w tej chwili znaj­dował. Począłem szybko przemieszczać się poprzez ciemność. Nie widziałem niczego, ale odbierałem silne wrażenie ruchu, połączone z oporem grubego, przypominającego płyn powietrza  zupełnie jakbym przebijał się przez wodę. Nagle zatrzymałem się. Nie przypominam sobie, aby tym razem ktoś mnie zatrzymał, nie wyczułem też pod łokciem pomocnej dłoni. Znajdowałem się w du­żym, ciemnym pokoju. Wydawało mi się, że jest to coś w rodzaju szpitala czy sanatorium, ale nie wykonuje się tu żadnych zabiegów w naszym rozumieniu tego słowa. Zacząłem rozglądać się w poszukiwaniu ojca. Nie wiedziałem czego oczeki­wać, ale spodziewałem się radosnego spotkania. Poza głównym pokojem, w którym stałem, znajdowa­ło się tam jeszcze kilka mniejszych. Zajrzałem do dwu z nich. W każdym było kilkoro ludzi, którzy nie zwraca­li na mnie większej uwagi. Zacząłem się zastanawiać, czy nie trafiłem aby w złe miejsce. Trzeci pokój był nie większy, niż cela mnicha, z ma­łym oknem na wysokości barków, naprzeciw drzwi. Oparty o ścianę stał tam jakiś człowiek wyglądając przez okno. Kiedy wszedłem widziałem tylko jego plecy. Po chwili mężczyzna odwrócił się i zobaczył mnie. Z twarzą wyrażającą najwyższe zdumienie mój „zmar­ły” ojciec przemówił do mnie: „A co ty tutaj robisz?”  powiedział to zupełnie jak człowiek, który przejechał pół świata i niespodziewanie spotyka kogoś, z kim pożegnał się w domu. Byłem zbyt podniecony, by mówić. Po prostu stałem tam, oczekując z nadzieją na pełen radości uścisk. Ojciec zbliżył się, chwycił mnie pod pachy i wesoło podrzucił aż ponad głowę. Doskonale pamiętałem, że miał zwyczaj to robić, gdy byłem jeszcze dzieckiem. Po chwili postawił mnie na nogi, a ja odzyskałem mowę zapytałem go, jak się czuje. „O wiele lepiej”  odparł.  „Ból zniknął”. Było to prawie tak, jakbym przypominał mu o czymś, o czym chciał zapomnieć. Energia wydawała się z niego ulatywać i w końcu odwrócił się, sprawiając wrażenie zmęczonego. Patrzyłem na niego, lecz on jakby zapom­niał już o mojej obecności. Wyglądał szczuplej i mógł mieć około pięćdziesięciu lat. Wyczułem, że spotkanie dobiegło końca. Nie mogło się już nic więcej wydarzyć. Cicho wycofałem się z poko­ju, obróciłem i „wyleciałem” z powrotem do ciała. Powrót zajął mi mniej czasu niż podróż w tamtą stronę. Czy naprawdę tak było? Czy ból w tych ostatnich dniach rzeczywiście był tak dotkliwy, a on nie był w stanie wezwać żadnej pomocy? Jeżeli to prawda, to jakim straszliwym więzieniem musiało być dla niego ciało. Śmierć była prawdziwym wybawieniem. Czy spróbuję „zobaczyć” go ponownie? Nie wiem. Nie wiem, czy powinienem. Miałem wiele innych doświadczeń, może mniej oso­bistych, ale równie poruszających. Wszystkie one do­prowadziły mnie do nieuniknionego wniosku, który już sam w sobie usprawiedliwia wiele godzin udręk, niepew­ności, strachu i rozczarowań. Był on początkiem czegoś, co niektórzy nazywają Skokiem Kwantowym w myś­leniu, początkiem nowego punktu widzenia i nowych perspektyw. Pozwolił nadać obecnym bólom i radoś­ciom odpowiedni wymiar (czymże jest minuta, godzina czy rok wobec wiecznej egzystencji?). Otworzył drzwi  na rzeczywistość, która co prawda może okazać się niepoję­ta dla umysłu ludzkiego, lecz w dalszym ciągu  będzie prowokować ciekawość i oskarżać intelekt. A jaka jest moja odpowiedź? Połączcie te doznania z przeświadczeniem, iż osobowość człowieka może  dzia­łać i rzeczywiście działa poza ciałem fizycznym, a moż­liwa będzie tylko jedna. Jeżeli kryje się w tym Wielkie Przesłanie, to być może taka odpowiedź wystarczy.

 

Rozdział ósmy

„TAK MÓWI BIBLIA”

Jeżeli istota ludzka posiada Drugie Ciało, jeżeli to Drugie Ciało nie umiera wraz ze śmiercią, jeżeli oso­bowość i charakter żyją dalej w nowej formie  to co  wtedy? Znów to odwieczne pytanie, które jak na razie bezskutecznie domaga się odpowiedzi. Stwierdzam, iż w ciągu dwunastu lat mojej niefizycz­nej aktywności, nie znalazłem ani jednego dowodu,  po­twierdzającego biblijne wzmianki o Bogu i życiu po­śmiertnym w miejscu nazywanym niebem. Być może  widziałem to, ale po prostu nie rozpoznałem. Jest to całkiem możliwe. Może nie jestem odpowiednio „przy­gotowany”. Z drugiej strony, to co napotykałem mogło być pewnego rodzaju pierwowzorem, który w ciągu  se­tek lat uległ znacznym zniekształceniom. Zacznijmy od modlitwy uważaną za bezpośrednią rozmowę z Bogiem. Ponieważ nauczono nas to robić,  więc recytujemy ją niczym chemiczną formułkę, nie znając ani jej oryginalnego przeznaczenia, ani znaczenia  składników. W ten sam sposób nasze dzieci śpiewają Most londyński wali się, nic nie wiedząc o pochodzeniu tej piosenki, czy o jej pierwotnym znaczeniu. Cała nasza cywilizacja przepełniona jest takimi irracjonalnymi zwy­czajami. Modlitwa jest bez wątpienia jednym z nich. Ktoś kiedyś wiedział, jak się modlić. Próbował na­uczyć tego innych. Niewielu się jednak nauczyło. Inni zapamiętali jedynie słowa, ale nawet i one przez lata uległy przemianie. Stopniowo zapomniano i samą tech­nikę, choć na przestrzeni wieków okresowo i przypad­kowo (?) odkrywana była na nowo. Bardzo rzadko jednak odkrywca był w stanie przekonać innych, że Stara, Ustalona Droga nie jest całkiem właściwa. Na ten temat, to już wszystko. Stara, Ustalona Droga nie jest wystarczająca, albo jak wspominałem, nie po­siadam odpowiednich kwalifikacji lub  co gorsza  całe moje wychowanie religijne było niewystarczające bądź nieodpowiednie. W każdym razie w moim przy­padku modlitwy nie działały. Oto przykład. W czasie jednej z moich niefizycznych wycieczek pędziłem poprzez nicość wracając do ciała fizycznego, mając pozornie wszystko pod kontrolą. Nagle uderzyłem w ścianę z jakiegoś nieprzenikalne­go materiału. Nie byłem ranny, ale doznałem silnego wstrząsu. Przeszkoda była twarda, solidna i wydawała się wy­konana z zachodzących na siebie ogromnych stalowych płyt, lekko wypukłych, jakby były częścią kuli. Próbowałem przecisnąć się przez nie, ale bez skutku. Poszybowałem w górę, w dół, w lewo, w prawo. Byłem absolutnie pewny, że moje ciało fizyczne znajduje się za tą barierą. Chyba po godzinie drapania, szarpania i pchania bariery, zacząłem się modlić. Po kolei wypowiedziałem wszystkie modlitwy, jakich mnie nauczono, a nawet wymyśliłem kilka nowych. Każde zawarte w nich słowo znaczyło dla mnie o wiele więcej niż cokolwiek w życiu. Tak bardzo się bałem. I nic się nie stało. Wciąż tkwiłem przylepiony do przeszkody, niezdolny do przejścia przez nią i powrotu do ciała. Wpadłem w panikę. Zaciskałem pięści, krzyczałem i płakałem. Po tym bezowocnym wysiłku uspokoiłem się, głównie z powodu emocjonalnego wyczerpania. Czując się zagubiony leżałem tam i odpoczywałem, od czasu do czasu stukając w zimną, twardą ścianę. Nie wiem, jak długo tak leżałem, zanim wróciła mi zdolność racjonalnego myślenia. Bo w końcu wróciła. Nie mogłem zostać tu na zawsze  przynajmniej nie chciałem. Sytuacja wydawała się bez wyjścia. Usiłowa­łem sobie przypomnieć, czy kiedyś znajdowałem się już w takiej beznadziejnej sytuacji. I przypomniałem sobie. Przed laty kupiliśmy z przy­jacielem samolot nie znając zasad pilotażu tego typu. Jedynym powodem; dla którego kupiliśmy właśnie ten samolot była niska cena i stosunkowo dobry stan. Po kilku lotach dookoła lotniska postanowiliśmy spróbować akrobacji. Z wypożyczonymi spadochrona­mi wystartowaliśmy i wzbiliśmy się na około 3 tysiące metrów. Wykonaliśmy kilka wolnych ósemek, parę szerokich pętli i trochę przewrotów. Wszystko wydawało się w porządku. Ponownie wspięliśmy się na zaplanowany pułap, skierowaliśmy samolot lekko w dół i ściągnąwszy drążek zamierzaliśmy wykonać ciasną beczkę. Niespodziewanie wpadliśmy w korkociąg. Popchnę­liśmy drążek do środkowego położenia i dalej do przodu  jest to normalna procedura wyjścia z takiej sytuacji. Przedtem działało to wspaniale. Tym razem jakoś nie chciało. Korkociąg stawał się coraz bardziej płaski i szy­bki. Nie pomagało nic  ani odpowiednie ułożenie steru, ani dodawanie mocy. Ziemia zbliżała się w zastra­szającym tempie. Siedzący w przednim kokpicie Bill obejrzał się. Był wyraźnie blady. „Lepiej wyskakujmy!”  wrzasnął przekrzykując ryk wiatru. Ja także byłem gotów to zrobić. Jedyną rzeczą, jaka trzymała mnie na miejscu była ewentualność utraty samolotu, na którego kupno tak długo oszczędzałem. Pomyślałem, że próbowaliśmy wszystkiego, prócz tej jednej rzeczy, jakiej nie wolno robić, kiedy wpada się w korkociąg  ściągnąć drążek do siebie. Co miałem do stracenia? Pociągnąłem drążek do siebie. Samolot natychmiast wyszedł z korkociągu i nabrał szybkości. Powoli ob­racałem nim, dopóki ziemia nie znalazła się tam, gdzie być powinna. Wylądowaliśmy bezpiecznie, po czym cali drżąc, wygrzebaliśmy się z kabin i usiedliśmy na trawie. Wpadliśmy w zewnętrzny korkociąg. Żaden z nas nie widział przedtem takiego korkociągu, ani tym bardziej go nie próbował. Przypomniawszy sobie o tym korkociągu postanowi­łem zastosować tamten pomysł także teraz, kiedy leża­łem opierając się o barierę. Wszystkie kierunki, jakie do tej pory obrałem  w górę, w dół, na lewo i prawo  zakończyły się niepowodzeniem. Pozostał jeszcze jeden kierunek, choć cała moja wie­dza podpowiadała, iż nie ma w tym sensu. Ale jeżeli spróbuję, nie pogorszy to przecież mojego położenia. Spróbowałem więc i po kilku chwilach znalazłem się z powrotem w ciele, wstrząśnięty, ale bezpieczny. W jaki sposób? Teraz, kiedy myślę o tym spokojnie jest to oczywiste: cofnąć się od przeszkody w kierunku, z którego przybyłem. Ale w jaki sposób to zadziałało, tego nie wiem do dziś. Nie wiem także, czym była ta bariera. Być może znaczy to, iż modlitwa poskutkowała ­wszak wróciłem do ciała. Jeżeli było tak istotnie, to z pewnością nie stało się w sposób, jakiego nauczyła mnie religia. Żadne anioły nie pośpieszyły mi z pomocą i dobrym słowem. Innym razem, będąc z wizytą u brata i jego rodziny zostałem u nich na noc. Po wejściu do pokoju gościn­nego natychmiast poszedłem do łóżka, na zasłużony od­poczynek. Nie wiem, czy ma to jakieś znaczenie, ale wezgłowie łóżka przylegało do ściany, za którą stało łóżeczko mojej czteroletniej bratanicy, opierające się o ścianę dokładnie w tym samym miejscu co moje, tyle że po przeciwnej stronie. Kiedy w ciemnościach wyciągnąłem się już wygodnie, poczułem znajomy przypływ wibracji. Postanowiłem wydostać się na moment z ciała, aby po prostu spraw­dzić, jak to będzie przebiegać w obcym otoczeniu. W chwili opuszczania ciała natychmiast stałem się świadomy obecności trzech osób w pokoju. Pozosta­wałem przezornie blisko ciała, a one tymczasem zbliżyły się i zaczęły mnie ciągnąć. Niezbyt mocno, ale z pew­nością robiły to celowo, jakby chcąc sprawdzić jak zareaguję. Miały przy tym dobrą zabawę. Próbowałem zachować spokój, ale była ich trójka. Nie miałem pew­ności, czy uda mi się wskoczyć w ciało fizyczne wystar­czająco szybko, zanim zdążą mnie odciągnąć. Zacząłem się więc modlić. Raz jeszcze użyłem wszyst­kich modlitw, jakie znałem. Prosiłem o pomoc Boga. Modliłem się o pomoc do Jezusa Chrystusa. Wołałem też kilku świętych, o których słyszałem od mojej głębo­ko wierzącej żony. A rezultat? Moi dręczyciele śmiali się głośno i nawet rzucili się na mnie z większym entuzjazmem. „Posłuchajcie tylko, jak modli się do swoich bogów”  prychnął z najwyższą pogardą jeden z nich.  „Po­słuchajcie go!” Chyba mnie tym trochę zdenerwował. Zacząłem ich odpychać, zbliżyłem się do mojego ciała fizycznego i za­nurkowałem w nie. Właściwie to nie walczyłem z nimi, ale z całą pewnością przestałem być bierny. Kiedy usiadłem czując ulgę, że udało mi się bez­piecznie powrócić, usłyszałem płacz dziecka. Dobiegał z pokoju za ścianą. Czekałem kilka minut sądząc, że moja bratowa uspokoi dziewczynkę i położy ją znów spać. Ponieważ dziecko w dalszym ciągu płakało, wstałem i poszedłem do sąsiedniej sypialni. Bratowa już tam była i trzymając gwałtownie szlochające dziecko w ramio­nach próbowała je uspokoić. Zapytałem, co się stało i w jaki sposób mogę pomóc. „Myślę, że za chwilę się uspokoi”  odparła brato­wa.  „Musiało jej się przyśnić coś złego, a ja nie mogłam jej obudzić”. Zapytałem, jak długo dziewczynka tak płakała. „Och, zaczęła zaledwie na kilka minut przed twoim wejściem. Zazwyczaj śpi bardzo spokojnie”. Ponownie zaoferowałem pomoc, o ile okaże się to potrzebne i wróciłem do pokoju. W jakiś czas później mała uspokoiła się i zasnęła. Czy ten podobny do transu koszmar mojej bratanicy był jedynie przypadkiem? A może to ja potrzebuję jakiejś nowej formy modlitwy? Mógłbym opowiedzieć jeszcze o wielu tego typu sy­tuacjach, w których uciekałem się do pomocy konwenc­jonalnych i uznanych modlitw. Za każdym razem bez rezultatu. Jednakże na poparcie teorii piekła i nieba pojawiły się także bardziej pozytywne przesłanki. O ile miejsca takie rzeczywiście gdzieś są, to raczej w Obszarze II. Jak wspominałem wcześniej, podczas niefizycznych podróży do Obszaru II często napotyka się warstwę bądź strefę, którą należy przebyć. Zdaje się to być częścią Obszaru II najbliższą naszego świata i w pewien sposób najbardziej z nim związaną. Jest to szaroczarny, wiecznie głodny ocean, gdzie najlżejszy ruch przyciąga okrutne i dokuczliwe stwory. To zupełnie tak, jakby się było przynętą. Jeżeli po­ruszasz się powoli i nie reagujesz na zwabione ruchem ciekawskie „ryby”, to przedostaniesz się przez ten ob­szar bez większych problemów. Ale spróbuj tylko po­ruszać się bardziej gwałtownie lub walczyć, a  podnieceni mieszkańcy tych okolic już pędzą, aby gryźć, ciągnąć, szarpać i drapać. Czy może to być przedsionek piekła? Łatwo jest wysnuć wniosek, że momentalne wtargnięcie w tę sferę  wywołałoby uporczywe myśli o „demonach” i „diab­łach”, mieszkańcach tego rejonu. Istoty te wydają się  być podludźmi, posiadają jednak niewątpliwą zdolność niezależnego działania i myślenia. Kim lub czym one są? Nie wiem. Nie zdecydowałem się nigdy zostać tam wystarczająco długo, by to  spraw­dzić. Tylko dzięki budzącym strach i przerażenie pró­bom odkryłem metodę pozwalającą mi przebyć  tę strefę w miarę spokojnie. W światach tych, w których myśli są nie tylko rze­czami, ale są wszystkim, także tobą, twoja ułomność  lub doskonałość jest twoim własnym wytworem. Jeżeli jesteś bezlitosnym zabójcą, możesz skończyć w tej  części Ob­szaru II, gdzie wszystko toczy się według takiego właś­nie schematu. Miejsce to może być  prawdziwym piekłem dla ludzi podobnego pokroju, ponieważ nie będzie tam niewinnych, bezbronnych  ofiar. Spróbuj to pojąć, a zaczniesz rozróżniać miliardy odmian. Twoje przeznaczenie w niebie czy piekle Ob­szaru II wydaje się być oparte na twych najgłębszych i stałych (choć być może nieświadomych)  motywacjach, emocjach i cechach charakteru. Najtrwalsze i najsilniejsze  z nich staną się twoimi „dewizami”, kiedy wej­dziesz w tę rzeczywistość. Jestem tego pewien, ponieważ zawsze się tak działo, kiedy podróżowałem niefizycznie przez Obszar II.  Dzia­ło się tak, czy tego chciałem czy nie. Mimowolne popędy lub głęboko ukryte emocje, których nawet  nie byłem świadom, sterowały podróżą w tym właśnie kierunku. Miejsca przeznaczenia, do których w ten sposób do­cierałem, miały dla mnie wszystkie cechy piekła.  Inne mogłyby prawdopodobnie mieć znamiona nieba, a jeszcze inne praktycznie niewiele różnią się od  naszej ziemskiej rzeczywistości. A więc tak. Obszar II wydaje się zawierać elementy piekła, ale niewiele w nim naszych wyobrażeń o  niebie. Gdzie więc powinniśmy szukać drogowskazu? Gdzie jest Bóg i Niebiosa, w które wierzymy? A może  to ja coś przegapiłem? Czasami, kiedy odwiedzam Obszar II, obserwuję nie­zwykłe wydarzenie. Obojętne w jakiej okolicy tej  strefy, przebiega zawsze tak samo. Otóż pośród normalnej aktywności  gdziekolwiek się ona odbywa  rozlega się odległy Sygnał,  przypominają­cy trąby heroldów. Wszyscy odbierają go bardzo spokoj­nie i zaprzestają wszelkich działań  i rozmów. Jest to sygnał że ON (lub ONI) przemierza Swoje Królestwo. Nie ma w tym grozą wywołanej czołobitności czy upadania na kolana. Postawa jest nadzwyczaj kon­kretna. Jest to zjawisko, do którego wszyscy są przy­zwyczajeni a kiedy zachodzi, ma absolutne pierwszeń­stwo przed wszystkim. Bez żadnych wyjątków. Na Sygnał wszystko co żyje kładzie się (miałem wra­żenie, że na plecach) wyginając ciało w łuk i  eksponując w ten sposób podbrzusze (ale nie części intymne). Gło­wy odwrócone są na bok, aby nikt nie  widział Go, kiedy przechodzi. Celem wydaje się być tworzenie żywej drogi, po której ON podróżuje. Słyszałem  pogłoski, jakoby czasami wybierał ON kogoś z tego żywego mostu, a istoty takiej nikt już później nie widział,  ani o niej nie słyszał. Pozycja eksponująca podbrzusza jest wyrazem poddania i całkowitej zależności, jako że  ta część ciała jest najbardziej podatna na zranienie. Kiedy ON prze­chodzi nikt się nie porusza, nawet nie  myśli. Wszystko zamiera w chwilowym bezruchu, całkowicie i bez żad­nych wyjątków. Kilkakrotnie, kiedy doświadczałem tego zjawiska, le­żałem razem z innymi. W takich chwilach nie  powstaje nawet cień pomysłu, by zrobić coś innego. Kiedy ON przechodzi, rozlega się głośna muzyka i  doznajesz uczu­cia rozchodzącej się promieniście potężnej życiowej siły, której szczyt jest wysoko ponad  JEGO głową a ona cała rozpływa się dopiero gdzieś w mglistej dali. Pamiętam, jak zastanawiałem się kiedyś,  co by się ze mną stało, gdyby odkrył ON moją obecność jako chwilowego goś­cia. Nie byłem pewien czy  chciałem się tego dowiedzieć. Po JEGO przejściu, każdy wstaje i wraca do przer­wanych działań. Nie ma żadnych komentarzy czy  wzmianek o tym incydencie, żadnej myśli o NIM. Ak­ceptuje się to całkowicie, jako zwyczajną część życia w  tym rejonie, lecz wyczułem jednak pewną subtelność. Zachowanie to jest tak samo obojętne, jak  zatrzymanie się na światłach ruchliwego skrzyżowania lub czekanie przed szlabanem na przejazd pociągu. Nie jesteś  zanie­pokojony, ale czujesz jakiś niewypowiedziany respekt przed siłą, jaką reprezentuje rozpędzony  pociąg. To wydarzenie ma także taki bezosobowy charakter. Czy to był Bóg? A może Jego Syn? lub Jego re­prezentanci?Trzy razy zawędrowałem w to miejsce, dla opisania którego nie potrafię znaleźć odpowiednich słów.  Wizja owego miejsca, jej interpretacja, ponownie przywodzi na myśl przekaz, tak często słyszany na  przestrzeni całych dziejów człowieka. Jestem pewien iż mogła to być część nieba, jak określają to nasze  religie. Musi to być także nirwana, samadhi, najwyższe doświadczenie, przekazywane nam przez mistyków  wszystkich wieków. To rzeczywiście stan istnienia, bardzo podobnie interpretowa­ny, choć na wiele  różnych sposobów. Dla mnie było to miejsce lub stan czystego spokoju, gdzie występują cudowne, subtelne emocje. Jest  to tak, jakbyś unosił się w miękkich i ciepłych chmurach, gdzie nie ma góry, ani dołu, gdzie nic nie istnieje  jako oddziel­na cząstka materii. Ciepło jest nie tylko dokoła ciebie  przenika cię i jest tobą. Jesteś  oszołomiony i do głębi przejęty Idealnym Środowiskiem, w jakim się znalazłeś. Chmura w której się unosisz, opromieniona jest świat­łem, a jego kształty i barwy ustawicznie się  zmieniają. Jesteś w nich skąpany a one przenikają poprzez .ciebie. Rubinowoczerwone promienie światła,  lub czegoś co znamy jako światło, gdyż nigdy światło nie niosło w so­bie takich znaczeń. Wszystkie  kolory widma świetlnego stale się zmieniają nie mieszając się ze sobą, a każda  barwa niesie inne odmiany szczęścia i spokoju. To tak,  jakbyś był w chmurze i równocześnie stanowił jej część,  skąpaną w blasku wiecznego zachodu słońca, gdzie wraz  ze zmianą żywych kolorów zmieniasz się i ty. Odczu­wasz i wchłaniasz w siebie wieczność błękitów, żółci,  zieleni, czerwieni i wszelkie odcienie pośrednie. Wszyst­kie są ci znajome i swojskie. Oto miejsce, do którego  należysz. Oto Dom. Kiedy poruszasz się powoli i bez wysiłku przez chmu­rę, dokoła rozbrzmiewa muzyka. Nie jest to coś, co spo­strzegłeś nagle. Ona jest tam cały czas, a ty wibrujesz  razem z nią w harmonii. I znów jest to czymś więcej, niż  muzyką, jaką znasz. Są to harmonie, delikatne i dyna­miczne pasaże, wielogłosowe kontrapunkty, wzruszające  głęboko tony  wszystko to wywołuje w tobie gwał­towny przypływ najprzeróżniejszych emocji. To co do­czesne, jest tutaj nieobecne. Chóry ludzko brzmiących  głosów odpowiadają pieśnią bez słów. Wszechobecne  dźwięki strun we wszystkich odcieniach subtelnej har­monii przeplatają się w cyklicznych lecz rozwijających  się bez przerwy tematach, a ty dźwięczysz razem z nimi.  Jest to Muzyka bez źródeł. Ona po prostu istnieje, jest  wszędzie dokoła ciebie, jesteś jej częścią a ona jest tobą. To nieskażona prawda, która wcześniej objawiła ci się  jedynie przelotnie. Smakowałeś zaledwie okruchy, da­jące ci nadzieję na istnienie Całości. Nienazwane emoc­je, tęsknoty, nostalgie, uczucie przeznaczenia, jakie były  twoim udziałem kiedy oglądałeś spowity obłokami za­chód słońca na Hawajach, kiedy stałeś bez ruchu pomiędzy wysokimi rozkołysanymi drzewami w cichym lesie  kiedy utwór muzyczny i pasaż czy piosenka przywodziły  wspomnienia z przeszłości lub budziły tęsknotę za czym  nieokreślonym, kiedy tęskniłeś za miejscem, do którego  mógłbyś należeć  krajem, miastem, narodem czy rodziną  to wszystko zostaje teraz spełnione. Jesteś  w Domu. Jesteś w miejscu, do którego należysz. Tam  gdzie powinieneś być zawsze. Najważniejsze jest to, że nie jesteś sam. Z tobą, obok  ciebie i połączeni z tobą, są inni. Nie mają imion, nie  odróżniasz ich kształtów, ale znasz ich i łączy cię z nimi  jedna wielka wiedza. Są dokładnie tacy jak ty, są tobą  i tak jak ty są w Domu. Czujesz razem z nimi, czujesz  jak pomiędzy wami przepływają łagodne fale wibracji  stanowiące pełnię miłości. Jedynie tutaj emocje występują bez potrzeby wyrażania ich czy jakiegokolwiek:  uzewnętrzniania. Dajesz i otrzymujesz samoistnie, bez  żadnych świadomych wysiłków, bez odczuwania potrze  by i bez jej odbierania. „Sięganie” po coś, nie istenieje  Wszelka wymiana zachodzi całkowicie naturalnie. Nie  uświadamiasz sobie różnicy płci, ponieważ ty sam jako  część całości jesteś równocześnie kobietą i mężczyzną  pozytywem i negatywem, elektronem i protonem. Miłość  kobiety i mężczyzny płynie do ciebie i od ciebie  uczucia pomiędzy rodzicami a dziećmi, rodzeństwem   wszystko współgra miękkimi falami w tobie, wokół  ciebie i poprzez ciebie. Jesteś w doskonałej równowadze  gdyż jesteś tam, gdzie być powinieneś. Jesteś w Domu Wraz z tym wszystkim świadomy jesteś źródeł swoich  wszystkich doświadczeń, siebie i całego tego bezmian jaki rozciąga się poza twoimi zdolnościami postrzegania i wyobrażeń. Tutaj znasz i łatwo akceptujesz istnienie Ojca. Twego prawdziwego Ojca. Tego Ojca, który jest Stwórcą wszystkiego co jest lub było. Jesteś jedną z Jego niezliczonych kreacji. Jak czy dlaczego  tego nie wiesz i nie jest to ważne. Jesteś szczęśliwy po prostu dlatego, że jesteś we właściwym Miejscu, do którego prawdziwie należysz. Byłem tam trzykrotnie i za każdym razem wracałem stamtąd nie z własnej woli. Wracałem niechętnie i ze smutkiem. Ktoś pomagał mi wracać. Za każdym razem kiedy powracałem, trapiła mnie intensywna tęsknota i przez wiele dni czułem się samotny. Czułem się tak, jak mógłby się czuć odmieniec w kraju gdzie nic nie jest „jak trzeba”, gdzie wszystko i wszyscy są „źli” w porów­naniu z miejscem, do którego należysz. Zatrważająca samotność, nostalgia i coś podobnego do tęsknoty za domem. Było to tak ogromne, że nie chciałem prze­żywać tego ponownie. Czy to było niebo?Kiedyś spróbowałem zrekonstruować to Miejsce w naszym świecie. Pamiętam, że będąc dzieckiem pływa­łem w basenie, który miał pod wodą wbudowane w ścia­ny kolorowe reflektory. Przy naszym wiejskim domku także był basen, więc zabrałem się do pracy. Zainstalowaliśmy podwodne reflektory, a ja dobrałem barwne filtry. Próbowałem jak mogłem, ale nie ulało mi się uzyskać takiej głębi od­cieni, jaką pamiętałem. Potrzeba było zbyt wiele energii. Rozmieściliśmy pod wodą głośniki, by leżąc w wodzie na wznak można było słuchać muzyki płynącej z domo­wej aparatury. Działało to całkiem nieźle, ale nie było tak, jak Tam. Nie było nawet podobnie. Na koniec pewna dziwna sprawa. Kiedy odwiedzałem okolice, gdzie spędzałem dzieciństwo, odnalazłem też basen, który pamiętałem, ale nie było w nim pod­wodnych kolorowych świateł. Nikt, nawet moi starzy przyjaciele, którzy pływali ze mną w tym basenie, nie mogli sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek były w nim kolorowe światła pod wodą. Rzeczywistość! Rzeczywistość!

 

Rozdział dziewiąty

ANIOŁY I ARCHETYPY

Jedną z największych tajemnic opisywanych tu wydarzeń jest to, iż ktoś (czasem więcej niż jedna osoba) od  czasu do czasu pomaga mi w tych eksperymentach.  Może ktoś jest przy mnie przez cały czas, a ja po prostu  nie jestem świadomy tej obecności. Nie wiem kim są, ani  dlaczego mi pomagają. Nie wydają się być aniołami stróżami, choć bardziej  schematycznie myślące osoby mogłyby to właśnie tak  zinterpretować. Istoty te nie zawsze się pojawiają gdy  potrzebuję pomocy, nie zawsze też reagują na modlitwę.  Mentalne udręki oraz wołanie sprowadzają czasami  jedną z nich. Ale częściej pomagają mi, kiedy o to nie  proszę  lub raczej kiedy nie jestem świadomy, że  proszę o pomoc. Ta asysta wydaje się być bardziej ich  wyborem, niż moim. Istoty te rzadko bywają „przyjacielskie” w naszym  rozumieniu tego słowa. Jednak w ich działaniach wobec  mnie istnieje zrozumienie, wiedza i celowość. Nie wy­czuwam chęci wyrządzenia mi krzywdy, więc ufam ich  wskazówkom. Najczęściej okazują mi swą pomoc, bardzo subtelnie, jak w przypadku gdy jakieś ramiona uniosły mnie na wzgórze, gdzie stał dom dr Bradshawa. Owi Przewod­nicy w oczywisty sposób pomogli mi osiągnąć to, co zamierzałem. Nie widziałem, kto mi asystował. Jed­nakże tuż przed tym zdarzeniem widziałem kogoś sie­dzącego w pozie jogina, w długiej szacie i hełmie na głowie. Czyżby to był „Pomocnik”?

W rozdziale 10, mężczyzna o zadziwiająco znajomych oczach i twarzy, ubrany w długą szatę, przybył co prawda na moje błagania gdy próbowałem uwolnić się od „napastników”, ale prawie wcale nie interesował go mój stan psychiczny. Jednak w oczywisty sposób po­śpieszył mi na ratunek. Przybył w wyniku owego prob­lemu. Nie powiedział jednak ani jednego słowa pocie­szenia, czy otuchy. Nigdy nie widziałem jak wyglądał Pomocnik, który zabrał mnie w podróż do dr Gordona w Obszarze II. Czułem jego ręce i słyszałem głos, ale tylko tyle. Po­dobnie kiedy próbowałem udać się tam tydzień później powiedział mi, że przecież już tam byłem. Akceptuję tę asystę bez żadnych pytań. Rzadko i przelotnie nacho­dziła mnie chęć odwrócenia się i ujrzenia mego prze­wodnika. Pomoc ich wydaje się rzeczą naturalną. Dwaj młodzi ludzie, którzy zabrali mnie do miesz­kania po zakończeniu seansu spirytystycznego, nie wy­dają się pasować do owej kategorii Pomocników. Mia­łem uczucie, że przybyli ten jeden raz z tego właśnie konkretnego powodu. Otwiera to kolejną ciekawą kwes­tię. Ze wszystkich Pomocników, tylko raz zidentyfi­kowałem tego samego po raz drugi. W czasie mojej wizyty u Agnew Bahnsona w Obsza­rze II ktoś utrzymywał mnie we właściwej pozycji. Uczucie podtrzymywania przez delikatne ale mocne dłonie było bardzo silne. Te same ręce odwróciły mnie przed opuszczeniem tego miejsca, jak ktoś kierujący ślepcem. Był to jeszcze jeden Pomocnik, który odpowie­dział na moje pragnienie. Kiedy przed barierą zagradzającą mi drogę powrotną wpadłem w panikę, krzyczałem i modliłem się. Żadna pomoc nie nadeszła. Kiedy byłem atakowany i nękany przez nieznane Istoty, pomoc nie nadeszła. Lub ściślej  jeśli nadeszła, nie byłem jej świadomy. Dlaczego? W jaki sposób „oni” decydowali, kiedy należy mi po­móc a kiedy pozostawić własnemu losowi? Nie wiem. A przede wszystkim kto nalegał, abym powrócił do fizycznego ciała, kiedy dryfowałem w obszarze zda się wieczystej rozkoszy? Nie wiem, czy powinienem być wdzięczny czy nie, za tę akurat pomoc. Nie biorę „Gospodarza” (patrz rozdz. 12) za jednego z takich Pomocników, chociaż mogę się mylić. Jest on jednym z tych, których rozpoznałbym bez trudu, gdy­bym oczywiście znów ich zobaczył. Wyczuwałem płyną­ce od niego uczucie ciepłej przyjaźni i koleżeństwa, ale pod pewnymi względami nie był taki jak ja  był starszy i dysponował wiedzą z innych dziedzin~Różnił się od pozostałych tym, że wyszedł mi naprzeciw i sam zaoferował swą pomoc. Było to w czasie jednego z nie­licznych przypadków, kiedy to wybór należał do mnie. Dziwne, ale kiedy bardzo potrzebowałem pomocy, nikt się nie zjawił  na przykład w trakcie owego niesamowitego przeświadczenia, iż znalazłem się w fizy­cznym ciele innej osoby (rozdz. 12). Wydawałoby się, że  to najbardziej dramatyczna sytuacja do tej pory i jako  taka wymaga natychmiastowej interwencji. W moich  zapiskach nie ma jednak nic co świadczyłoby, że prócz  własnych wysiłków pomogło mi cokolwiek. Oto kilka z wielu zapisów w moim dzienniku, które  pomogą zilustrować niektóre cechy Pomocników.

14 września 1958 r.

Wczesny ranek, na werandzie. Jestem pogrążony w relaksie.  Nagłe wibracje o wysokiej częstotliwości. Eksperymenty z szyb­kimi wyjściami i wejściami do ciała fizycznego. W czasie jed­nego z wejść trudności z połączeniem. Dwie ręce chwyciły moje  biodra i obróciły do właściwej pozycji. Przesłałem mentalne  podziękowanie, ale nie widziałem kto to był.

18 marca 1962 r.  popołudnie.

Odwiedził nas E.W. obaj postanowiliśmy odpocząć nieco  przed obiadem, około piątej po południu. Weszliśmy do sąsia­dujących ze sobą pokoi. Położyłem się i prawie natychmiast  usłyszałem głosy. Brzmiało to tak, jakby E.W. dyskutował  z kimś obcym. Wtedy myślałem, że może rozmawia z kimś  w hallu za drzwiami. (E.W. powiedział później, że natychmiast  poszedł spać a przedtem z nikim nie rozmawiał i w ogóle  niczego nie pamięta). Po usłyszeniu tej przytłumionej rozmowy szybko wy­dostałem się z ciała. Wtedy właśnie rozległ się głos, który  wydawał się przemawiać gdzieś ponad moim ramieniem: „Jeżeli uważasz, że powinieneś wiedzieć, to chyba będziemy  musieli ci powiedzieć”. Po tych słowach ktoś ujął mnie pod ramię. Poddałem się  chętnie i bez oporów. Po przebyciu, jak mi się wydawało dużej  odległości, zatrzymaliśmy się w zaciemnionym domu. Od­niosłem wrażenie, że jest to klub, siedziba jakiegoś bractwa lub  coś w tym rodzaju. W pokoju po prawej znajdowali się mil­czący ludzie, a ja wydawałem się wiedzieć, że gdzieś na górze są  jeszcze inni. Kiedy tak stałem i czekałem, coś podobnego do projektora  rzuciło na ścianę lub na jakiś ekran białą plamę światła, jak  przy oglądaniu filmu. Widniała tam odręcznie napisana wia­domość: Dla uzyskania czysto psychicznych efektów weź  sześć kropli lekarstwa na szklankę wody. Podekscytowany podszedłem do projektora i spróbowałem  cofnąć film, tak aby ponownie przeczytać wiadomość, chcąc  mieć w ten sposób pewność, że odczytałem ją prawidłowo.  Szukałem przycisku przewijania, ale nie mogłem znaleźć. (Ty­mczasem film już się skończył). Nagle ujrzałem coś, co przypo­minało rozwijającą się na podłodze taśmę i pomyślałem, że  zepsułem mechanizm obchodząc się z nim niewłaściwie. Zdene­rwowało mnie to i chcąc uniknąć kłopotów skierowałem się  z powrotem do ciała. Połączyłem się bez przeszkód.

3 maja 1960 r.  popołudnie.

Leżałem w pełni świadomy z zamkniętymi oczyma. Wibracje  przybierały na sile, ale odczuwałem jedynie wrażenie ciepła.   Miałem właśnie unieść się z ciała, kiedy dwie ręce umieściły  przed moimi oczami książkę. Odwracano ją na wszystkie  strony bym widział, że to rzeczywiście książka. Potem została  otwarta i zacząłem czytać. Z treści wynikało, że aby przywołać  ponownie jakiś stan należy odtworzyć uczucia towarzyszące  podobnemu doświadczeniu z przeszłości. Zrozumiałem przez  to, że powinno się raczej myśleć o „wrażeniu”, niż o szcze­gółach zdarzenia. Podano mi kilka przykładów, a potem stop­niowo, wraz ze słabnięciem wibracji, książka zaczęła się roz­mazywać, tak że nie mogłem już dłużej czytać, chociaż bardzo  się starałem. W końcu otwarłem oczy, wstałem i zrobiłem  notatki.

9 marca 1959 r.  noc.

Leżałem w mroku czując intensywne wibracje. Nagle głębo­ka ciemność, którą „widziałem” przez zamknięte powieki za­częła się w jednym miejscu rozjaśniać, zupełnie jakby roz­chodziły się chmury, i w końcu gdzieś spoza mojej głowy  wystrzelił biały promień światła. (Ciągle słyszałem odgłosy  rodzinnej krzątaniny w domu i byłem całkowicie świadomy  upływu czasu.) Poczułem przypływ podekscytowania, ale udało mi się za­chować spokój. W centrum białego promienia wydawał się  tworzyć niewielki szczyt górski, dokładnie tam gdzie rozpraszał  on chmury. Zebrałem się na odwagę i poprosiłem o odpowiedź  na moje podstawowe pytanie. Nie wiem dlaczego to zrobiłem,  ale wydawało mi się, że powinienem to zrobić. Silny, głęboki  głos  nie głos, a już na pewno nie mój świadomy umysł   odpowiedział: „Czy jesteś pewny, że chcesz wiedzieć?”  pytanie wydawa­ło się płynąć wprost z promienia światła. Odpowiedziałem, że jestem pewien. „Czy jesteś wystarczająco silny, aby znieść prawdę?” ­w tonie głosu zaszła niewielka zmiana, ale nie czuło się żadnych  emocji. Odparłem, że tak. Wydawało mi się, że upłynęła długa  chwila, nim głos przemówił ponownie: Poproś swego ojca, aby powiedział ci o wielkiej tajemnicy”. Zacząłem pytać, co to dokładnie znaczy, ale wtedy ktoś  z mojej rodziny wszedł głośno po schodach i zapalił światło w holu obok pokoju. Biały promień zaczął powoli zanikać  i chociaż starałem się temu przeciwdziałać, chmury stawały się  coraz bardziej czarne. Kiedy stopiły się z mrokiem, otworzyłem  oczy. (Nie było absolutnie żadnego przejścia od „wizji” do snu  i przebudzenia. Przez cały ten czas byłem najzupełniej rozbu­dzony.) To było poruszające przeżycie, chociaż nie zaklasy­fikowałbym go jako podróży poza ciało. Od tej pory próbowałem odtworzyć to doznanie, ale bez  powodzenia. Zarazem napisałem do mojego ojca, który bardzo  interesował się podobnymi sprawami. Sformułowałem pytanie  nie podając mu źródła. Odpisał w wymijający sposób stwier­dzając, iż być może znalazłoby się pół setki odpowiedzi i abym  napisał konkretnie, o co mi chodzi. Żaden inny „ojciec” także  nie udzielił mi jeszcze odpowiedzi.

15 marca 1959 r.  noc.

Próbowałem odtworzyć doświadczenie, i oto co się wyda­rzyło. Leżałem pogrążony w relaksacji i mentalnie powtarzałem słowa: „Ojcze prowadź mnie, Ojcze powiedz mi o wielkiej tajemnicy.” Po kilku minutach nastąpiło nagłe zaciemnienie i znalazłem się w wysoko sklepionym pomieszczeniu. Wyszed­łem stamtąd i przeszedłem przez platformę, kierując się w stro­nę czekającego pojazdu (podobnego do pociągu), a potem zatrzymałem się i odwróciłem. Ktoś mnie wołał. Tuż obok mnie stała wysoka szczupła kobieta o dość ciem­nej skórze, ubrana w długą prostą suknię, lub raczej togę. Moim pierwszym wrażeniem było że to Murzynka, o małej niekształtnej twarzy, ciernych włosach i przyciętej równo nad czołem grzywce. (Analizując ten opis z perspektywy czasu wydaje mi się, że mogła to być kobieta ze Środkowego Wscho­du lub Egipcjanka lecz nie o typie orientalnym, jak wnoszę z kształtu oczu.) Powiedziała mi, że zrobiłem coś w niewłaściwy sposób. Zapytałem co takiego, a ona odpowiedziała, że mi pokaże. Przeszliśmy za róg dużego budynku i wkroczyliśmy na bruko­wany dziedziniec. Zatrzymaliśmy się i było dokładnie tak, jakbyśmy oglądali trójwymiarowy film w naturalnych rozmia­rach i kolorach. Po lewej stała grupa ludzi sprawiających wrażenie przed­stawicieli władzy. Po prawej stronie dziedzińca leżała mała ciemnowłosa dziewczynka, dwunasto lub trzynastoletnia. Wy­dawała się związana i bezradna. Ja także brałem udział w tej scenie, ale równocześnie stałem obok owej kobiety i obser­wowałem. Odbierałem każde drgnienie mojej jaźni uczestniczą­cej w rozgrywających się wypadkach, każdą emocję. Ludzie z grupy przekazali tamtemu  mnie co ma zrobić z dziewczynką. On czuł, że nie powinien, a dziewczynka błagała go by tego nie robił. Widziałem tamtego  siebie jak prosi mężczyzn, aby uwolnili go od wykonania rozkazów. Ale oni byli obojętni, nie zwracali też uwagi na łzy dziewczynki. Stwier­dzili, że jeżeli tego nie zrobię (rytuał religijny?), to inni zrobią to za mnie. Dodali, że dla dziewczynki byłoby lepiej, gdybym to ja dokonał aktu, będzie to dla niej mniej szkodliwe. Z wyraźną niechęcią odwróciłem się i wykonałem rozkazy. W kilka chwil później kobieta wyprowadziła mnie z dziedzińca i znaleźliśmy się na platformie. (Straciłem kontakt z tamtym  mną w chwili, kiedy się odwróciliśmy). „Czy teraz rozumiesz?”  zapytała kobieta. Oszołomiony stwierdziłem, że niczego nie rozumiem, a ona obrzuciła mnie przeciągłym smutnym spojrzeniem i odwróciła się. Nie wiedząc co robić, pomyślałem o swoim ciele fizycznym. Powrót zajął mi sporo czasu, ale w końcu połączyłem się. Usiadłem i długo nad tym wszystkim myślałem. Kim była ta kobieta? Co to za wielki sekret? Patrząc na historię mojego obecnego życia, zaczynam rozumieć.

18 sierpnia 1961 r.  popołudnie.

Ponownie ręce i książka. Tym razem w biurze. Jest trzecia po południu, powietrze wilgotne i pada deszcz, o ile ma to jakieś znaczenie. Wystąpiły wibracje, byłem całkowicie świado­my i rozbudzony. Sprawdziłem to kilkakrotnie, otwierając oczy i patrząc na zegarek. Upływ czasu był zgodny z moimi od­czuciami. Ponownie czyjeś ręce umieściły książkę przed moimi zam­kniętymi oczami. Książkę znów odwracano, kartkowano i ustawiano w różnych pozycjach tak, abym miał pewność, że to książka. Pomyślałem, żeby spróbować zobaczyć tytuł na okład­ce i natychmiast okładka została mi pokazana, ale druk był zbyt mały, albo ja byłem zbytnim krótkowidzem. Próbowałem,  ale nie udało mi się go odczytać. W końcu zrezygnowałem, a wtedy książka została otwarta  i zobaczyłem zadrukowane strony. Spróbowałem coś odczytać,  ale słowa rozmazywały się. W końcu pomyślałem, że może  byłbym w stanie czytać, gdybym widział po jednej literze.  W odpowiedzi litera „wyleciała” z linijki i zobaczyłem ją  wyraźnie, gdy „przepływała” obok. Składałem literki i sylabi­zowałem ostrożnie, aż w końcu udało mi się złożyć cztery  słowa: „Wywołaj nieszczęśliwe istoty przez…” Próbowałem  odczytać coś więcej, ale najwidoczniej skoncentrowałem się za  bardzo i stało się to zbyt trudne. Nad głową dostrzegłem duże  białe i postrzępione chmury, co dodatkowo odwracało moją  uwagę. Deszcz przestał padać. Przejaśniało się. Zapragnąłem  wyjść i poprzez góry i doliny poszybować ku niebu. Wtedy  zacząłem się powoli unosić. Ręce zamknęły i zabrały książkę, a w moim umyśle rozległa  się przyjacielska i rozbawiona myśl: „No cóż, jeżeli bujanie  w obłokach jest takie przyjemne, to bierz się do tego!” Zupeł­nie, jakby wyrozumiały nauczyciel dawał zmęczonemu koncen­tracją dziecku chwilę wypoczynku. Wyfrunąłem przez drzwi i uniosłem się w niebo. Spędziłem  pomiędzy chmurami cudowne chwile i powróciłem do ciała bez  żadnych przeszkód. Kiedy otworzyłem oczy i usiadłem, chmury  rzeczywiście były takie, jak je widziałem podczas zabawy z nimi  (chociaż kiedy zaczynałem eksperyment, zachmurzenie było  prawie całkowite). Być może któregoś dnia Pomocnicy ujawnią się. Przy­puszczam, że odpowiedź kim są, może okazać się zaskakująca.

 

Rozdział dziesiąty

 

INTELIGENTNE ZWIERZĘTA

Od początku historii człowieka relacje na ten temat były zgodne. Istnieją między nami demony, duchy, gobliny,  gremliny i cała masa podobnych istot, czepiają­cych się ludzi i utrudniających im życie. Czy to jedynie  bajki lub mity? Halucynacje? Po pierwsze, nie możemy  tego twierdzenia pominąć nie przyjrzawszy mu się do­kładnie. Być może wszystkie te stwory istnieją jedynie  w wyobraźni. Powstaje jednak pytanie, z jakiego źródła  nasza wyobraźnia je czerpie? Na niektóre możliwości  mogą wskazać wyjątki z mojego notatnika.

18 kwietnia 1960 r.  ranek.

Około dziesiątej położyłem się na tapczanie i rozpocząłem  relaksację frakcyjną. Pokój był rozjaśniony światłem poranka.  W połowie drugiej rundy sugestii relaksacyjnych rozpoczęły się  wibracje. Po chwili „strojenia” otworzyłem oczy by sprawdzić,  czy wibracje będą trwały nadal. Trwały. Postanowiłem spró­bować „unieść” się z ciała z otwartymi oczyma, aby zobaczyć  w ten sposób, co stanie się z moim zmysłem wzroku. Zegar  miałem w polu widzenia  moja orientacja w czasie była normalna. Znajdowałem się już około 18 cm ponad moim  ciałem fizycznym, twarzą w dół, kiedy kątem oka dostrzegłem  jakiś ruch. Obok mojego ciała przemieszczała się jakby ludzka  istota (z pozycji, w jakiej miałem ułożoną głowę widziałem  jedynie dolną część ciała). Był to nagi osobnik płci męskiej.  Sądząc po rozmiarach, mógł mieć około dziesięciu lat i metr  dwadzieścia wzrostu. Miał cienkie nogi, niewiele włosów ło­nowych i nierozwinięte w pełni genitalia. Spokojnie, zupełnie jakby pojawiał się codziennie  niczym  chłopiec dosiadający swego ulubionego kuca  przerzucił  nogę ponad moimi plecami i usiadł na mnie. Czułem jego nogi  wokół pasa i ciężar małego ciała na plecach. Byłem tak za­skoczony, że nawet nie przyszło mi do głowy, aby się prze­straszyć (być może zadecydował o tym jego niewielki wzrost).  Czekałem w napięciu, a zerkając w prawo widziałem jego  prawą nogę, przewieszoną przez moje ciało. Wyglądała na  zupełnie normalną nogę dziesięcioletniego chłopca. Wciąż unosząc się tuż nad moim ciałem fizycznym, za­stanawiałem się, kim lub czym ON jest. „On” wydawał się  kompletnie nieświadomy tego, że wiem o jego obecności, lub  też było mu to całkowicie obojętne. Czułem, że nie chcę się  z nim kontaktować, kimkolwiek by nie był, w dodatku w oto­czeniu, w którym najwyraźniej był bardziej u siebie, niż ja.  Powróciłem do ciała fizycznego, wyciszyłem wibracje i przy­stąpiłem do sporządzania notatek. Nie wiem co to było. Zauważyłem, że po prostu nie miałem  odwagi obrócić się i spojrzy na „niego”. Z pewnością była to  forma humanoida, lecz po dłuższym zastanowieniu sądzę, iż nie  czułem w nim ludzkiej inteligencji. Wydawał się bardziej zwie­rzęciem, lub czymś pośrednim. Poczułem się urażony jego całkowitą pewnością z jaką podszedł i wspiął się na moje plecy. Był tak pewny, że nie zostanie odkryty. Być może z powodu długiego przestawania z ludźmi, dla których był niewidzialny. Jeżeli byłaby to halucynacja, to bardzo realna  w pełnym świetle widziałem przesuwającą się miniaturową wskazówkę zegara, a dwa zmysły przekazywały to samo.

28 kwietnia 1960 r.  wieczór

Będąc o 19:30 jeszcze w biurze, zastosowałem procedurę odliczania i na wibracje nie trzeba było długo czekać. Zacząłem wychodzić z ciała i nagle poczułem, jak coś wskoczyło mi na plecy! Wciąż pamiętałem tamtego małego jegomościa i oczy­wiście nie chciałem udawać się dokądkolwiek z kimś takim wiszącym mi na plecach. Pozwoliłem, aby wibracje trwały i sięgnąłem w bok by chwycić go za nogę, ale nie byłem pewny, czy moje niefizyczne ręce nie przejdą przez nią na wylot. Ku memu zaskoczeniu dotknąłem czegoś! W konsystencji przy­pominało to ciało o normalnej temperaturze, jakby gumowate. Wydawało się naprężać. Pociągnąłem, a im mocniej ciągnąłem tym bardziej to coś wydawało się naprężać. W końcu ściągnąłem to z pleców tak, że tylko noga znalazła się pod moim ciałem. Po kilku próbach wydostałem także i ją, pchnąwszy całą tę masę na półkę obok kanapki. (Wydawało się to wciąż bardzo żywe). Miałem wraże­nie, że ponownie próbuje wleźć na mnie, więc utrzymywałem to „coś” z daleka od siebie. Zaczęły się prawdziwe zmagania (chociaż druga strona nie podejmowała walki czyniąc jedynie wysiłek, aby znaleźć się na mnie ponownie), więc odrobinę się wystraszyłem. Pomyślałem o zapałkach i próbie podpalenia tego. Chciałem zrobić cokolwiek. Wydawało się, że nie ma sposobu, aby mu przeszkodzić wskoczyć na mnie, chyba że umknąłbym do ciała fizycznego.

Kiedy omawiałem poprzedni incydent ze znajomymi, udzie­lali mi różnych rad. Zacząłem je teraz stosować. Próbowałem leżeć spokojnie ale nie było to łatwe. Kilkakrotnie przeżegna­łem się lecz bez rezultatu. Żarliwie odmawiałem „Ojcze Nasz”, ale to także na nic. Wtedy zacząłem wołać o pomoc. Nagle, kiedy starałem się utrzymać z daleka tego pierw­szego, na plecy wskoczył mi drugi! Trzymając pierwszego stwora na odległość wyciągniętej ręki, sięgnąłem do tyłu i ściąg­nąłem z pleców drugiego. Następnie trzymając każdego z nich w jednej ręce wypłynąłem na środek biura, cały czas wołając przy tym o pomoc. W końcu spojrzałem na nie uważnie, a stwory na moich oczach zmieniły się w całkiem niezłe sobowtóry moich córek (psychiatrzy będą przy tym mieli dobrą zabawę!). Zorientowałem się natychmiast, iż był to kamuflaż mający na celu wytworzenie emocjonalnego zmieszania. Była to próba zagrania na mojej miłości do córek  bronili się w ten sposób, abym im czegoś nie zrobił. W chwili, kiedy zdałem sobie sprawę z tego podstępu, przestali już udawać moje córki. Zdesperowany pomyślałem 0 ogniu i to wydawało się odrobinę pomóc. Odniosłem jednak wrażenie, że są rozbawieni, zupełnie jakbym nic im nie mógł zrobić. Przez cały ten czas błagałem o pomoc. Nagle kątem oka spostrzegłem wyłaniającego się jeszcze kogoś. W pierwszej chwili pomyślałem, że to jeszcze jeden z nich ale tym razem był to zdecydowanie mężczyzna. Za­trzymał się w pewnej odległości ode mnie i obserwował wypad­ki z bardzo poważnym wyrazem twarzy. Przyjrzałem mu się dokładnie. Po pierwsze, jego oczy wydawały mi się bardzo znajome. Przypominały mi oczy kuzyna ze strony ojca  jas­ne, trochę zapadnięte. Miał równo ostrzyżone włosy na całej głowie, łącznie z grzywką nad czołem, na sobie ciemną, długą aż do kostek togę. Nie widziałem jego stóp. Moją pierwszą reakcją był strach, bo wydawało mi się, że przybył, aby pomóc tamtej dwójce. Płakałem, kiedy zbliżał się powoli w moją stronę; byłem na kolanach i w każdej z roz­łożonych szeroko rąk trzymałem po jednym stworku. Mężczyz­na był bardzo poważny, nie powiedział do mnie ani słowa, wydawał się nawet nie patrzeć w moją stronę. Kiedy podszedł bliżej, zaprzestałem walki i osunąwszy się na podłogę błagałem o pomoc. Ciągle nie zwracając na mnie uwagi, mężczyzna podniósł te istotki, ułożył je sobie na ramionach i spojrzał na mnie. Trzymał je tak, a one wydawały się odprężać. Mamrocząc podziękowania przeniosłem się nad kanapkę i wsunąłem z powrotem w ciało fizyczne. Wciąż jeszcze czując wibracje usiadłem i rozejrzałem się dookoła. Pokój był pusty. Po dwudziestoczterogodzinnych rozmyślaniach nad tym wy­padkiem doszedłem do pewnych konkluzji. Istnieje możliwość, iż wszystko to było jedynie halucynacją lub snem, nakładają­cym się na moją całkowitą świadomość. Jeżeli to prawda, to rozumiem teraz problemy paranoików z rozróżnianiem tego co rzeczywiste a co nie. Jeżeli to symbolizm, to jest on oczywisty. Owe „istoty” są wyłącznie moim wytworem. Przeobrażenie w moje dzieci jest raczej trudne do wytłumaczenia, chyba że zostały mi ukazane dlatego, że sam je stworzyłem. Należą więc do mnie i nie są ani dobre, ani złe. Wciąż nie wiem, kim są te istoty. Czy są oddzielonymi częściami mnie? Co z nimi zrobić? Kogo reprezentował mężczyzna w todze? Aby to zrozumieć, z pewnością będę potrzebował więcej niż dwadzieścia cztery godziny. Jednak następnym razem, o ile zdarzy  się następny raz, na pewno usilniej będę starał się zachować spokój, opano­wać strach i być bardziej  analitycznym.

21 maja 1960 r.  wieczór.

Późnym popołudniem leżałem w sypialni pogrążony w głę­bokim relaksie. Po nadejściu wibracji  spostrzegłem małą nogę, przerzuconą przez moje ciało (przypuszczam, że niefizyczną). Poczułem wdrapujące  się na moje plecy niewielkie ciało. Wycią­gnąłem rękę (niefizycznie?) i wyczułem drobne plecy przyciś­nięte  do moich. Klepnąłem delikatnie mały bark (chcąc zro­zumieć, co się dzieje), ostrożnie uniosłem to ciałko i  ode­pchnąłem od mojego. Czekałem, ale nie wracało ani nie po­nowiło prób. Nie chcąc kusić losu wróciłem  do ciała, usiadłem i zapisałem zdarzenie.

27 maja 1960 r.  noc.

Po uniesieniu się z ciała znów poczułem na plecach jednego z tych stworków. Żadnych słów ani działań,  po prostu drobne ciałko przytulone ciepło do moich pleców. Tym razem nie przestraszyłem się zbytnio i  powoli usiłowałem ściągnąć z siebie to coś. Ciągnąłem i modliłem się o pomoc do Boga (kierując się radą  osób bardziej religijnych, niż ja.) Ponownie istota na­prężyła się kiedy ciągnąłem, ale dała się zdjąć.  Przypomniałem sobie, jak poprzednim razem pomyślałem ó ogniu i choć nie było to całkiem skuteczne jednak  trochę pomogło. Tym razem spróbowałem pomyśleć o prądzie. Wyobraziłem sobie dwie elektrody o wysokim napięciu. W wyobraźni przytknąłem je do tej części ciała istoty, którą udało mi się z  siebie ściągnąć. Natychmiast ciało zapadło się w sobie, znieruchomiało i wyda­wało się umierać. W tej samej  chwili coś podobnego do nie­toperza zapiszczało mi nad głową i uleciało przez okno. Mia­łem wrażenie, że  zwyciężyłem. Poczułem głęboką ulgę i po­wróciwszy do ciała fizycznego usiadłem.

25 sierpnia 1960 r.  noc

W trakcie tej podróży znów się to wydarzyło. Byłem właśnie w drodze, kiedy kilka „rzeczy” przyczepiło się  do różnych części mojego ciała (niefizycznego). Mówię „rzeczy”, ponieważ panowały absolutne ciemności i  niczego nie widziałem. Wyda­wały się podobne do małych rybek o długości około 25 cm, a przyczepiły się  do mnie niczym „przyssawki”, pasożytnicze ryby żyjące w oceanie. Oderwałem je i odrzuciłem najdalej jak  mogłem, ale te same lub inne powróciły prawie natychmiast. Nie były szczególnie groźne, ale kłopotliwe. W  końcu aby się ich pozbyć wróciłem do ciała fizycznego.

3 listopada 1961 r.  noc.

Odkryłem coś nowego w związku z „przyssawkami”. Jest ich cała warstwa. Czasami przechodzisz przez nią,  ale częściej nie, lub poruszasz się tak szybko, że jej nie zauważysz. Tym razem zatrzymałem się pośrodku tej  warstwy a zainteresowane moją obecnością „ryby” gromadziły się wokół mnie. Zamiast działać jak przedtem,  czekałem zupełnie nieruchomo. Po kilku chwilach rozpierzchły się. Nie było nic, jedynie ciemność. Zacząłem się poruszać, a one powróciły! Zatrzymałem się i cze­kałem. Oddaliły się ponownie. Po chwili  zacząłem się poruszać, ale powoli i ostrożnie. Jedna czy dwie wróciły  i to wszystko. Potem uniosłem się i  udałem się w inne miejsce. Miałem wrażenie, jakbym był przynętą w oceanie ryb.

13 lipca 1960  noc.

Muszę to opisać, gdyż w jakiś sposób może się przydać. Jest późna noc. Leżę obok mojej żony w pokoju  hotelowym w Dar­ham. Zasypiałem właśnie, kiedy poczułem, że ktoś lub coś jest w pokoju. Początkowo nie  uświadamiając sobie co się właś­ciwie dzieje wyskoczyłem z łóżka, chcąc bronić żony i siebie. Natychmiast  zostałem zaatakowany przez coś, czego w ciemno­ści nie mogłem zobaczyć. To coś walczyło na sposób  zwierzęcy, tzn. próbowało gryźć i drapać. Wydawało się, że całą wieczność walczyliśmy w pokoju. W  ciemności niczego nie widziałem (a może miałem zamknięte oczy?) i tylko dzięki czystej deter­minacji  popychałem to coś krok po kroku w stronę okna i w końcu wypchnąłem na zewnątrz. Nie zauważyłem śladu  ludzkiej powierzchowności czy inteligencji, wielkością zaś przy­pominało to dużego psa. Już po pozbyciu się tego czegoś, stałem przy oknie i od­wróciwszy się spostrzegłem dopiero, że nie  znajduję się w ciele fizycznym. (Moja ręka przenikała przez zamknięte okno!) Po­szybowałem nad łóżko,  gdzie pod kołdrą leżały dwa ciała. Zbliżyłem się do stojącego na nocnym stoliku zegara i zobaczy­łem, że  fosforyzujące kreski wskazują godzinę 235. Przypom­niałem sobie, że leżę bliżej stolika, więc ustawiłem się  od­powiednio, obróciłem i po chwili znalazłem się w ciele. Usiad­łem. Pokój był ciemny, cichy i pusty. Spojrzałem na zegarek. Była 23a.

27 października 1960 r.  noc.

Zmęczony poszedłem do łóżka około 1:30 i nakazałem sobie pełen spokój, bez jakiejkolwiek  „aktywności”. Zaczynałem właśnie zasypiać (żadnej świadomej przerwy w upływie czasu, brak  zauważalnego oddzielenia od ciała fizycznego, ale tuż przedtem odniosłem wrażenie uwolnienia), kiedy  zostałem przez coś zaatakowany. Nie miało określonej osobowości, nie mogłem też w żaden sposób tego  zobaczyć. Czułem jednak, że jest to nieprawdopodobnie złośliwe i zamierza „zabrać” coś co należy do mnie.  Ale wcześniej musiało się mnie pozbyć (nieko­niecznie mego fizycznego „ja”, a raczej tego, które było  zdolne do działania niezależnie od ciała fizycznego). Ta walka nie była podobna do obrony przed zwierzęciem. Była to potyczka, w której wszystkie chwyty  były dozwolone. Przerażająca była szybkość, z jaką mój przeciwnik wyszukiwał i atakował moje słabe  punkty. Początkowo nie walczyłem z pełną pasją, bo byłem oszołomiony i zaskoczony. Po prostu broniłem  się. Walczące ze mną „coś” wydawało się poruszać od jednego splotu nerwowego do drugiego, a niektóre z  metod, jakie stosowało, były straszliwe. Wiedziałem, że jeżeli nie podej­mę walki to przegram, a przegrana  wydawała się tak samo istotna, jak utrata życia. Zacząłem więc walczyć z całą bez­względnością i  desperacją. Istota znała mój każdy słaby punkt i wykorzystywała to. Walczyliśmy, jak mi się wydawało  godzi­nami i stopniowo zaczynałem podejrzewać, że faktycznie mogę przegrać. Czułem, że nie może się to  ciągnąć wiecznie i wtedy uświadomiłem sobie, iż w jakiś sposób jestem już poza ciałem fizycznym. Wciąż walcząc, kierowałem się w  stronę mojego ciała. Kiedy byliśmy już dokładnie nad nim, wskoczyłem w nie. Był to jedyny sposób, aby  zakończyć te zmagania nie prze­grywając. Otworzyłem oczy (fizycznie) i usiadłem. Pokój był cichy i pusty, pościel nienaruszona, żadnych śladów  walki. Żona spała spokojnie obok. Wstałem i przeszedłszy przez pokój wyjrzałem do holu. Wszystko było  jak najbardziej normalnie. Mógł to być sen. Jeżeli tak, to niezwykle żywy i niepodobny do tych jakie zazwyczaj miewam. (Mam  długie doświadczenie w rozpoznawaniu zwykłych snów rozładowujących napięcie z całego dnia lub głębokie  kompleksy. Są one zbliżone do wielokrotnego sprzężenia zwrotnego, czy „małpiej pogawęd­ki”.) Ten pokój  jako tło akcji oraz kontrola samej akcji raczej zaprzecza koncepcji snu.

Po około dwudziestu minutach potrzebnych do uspokojenia się, powróciłem do łóżka. Oczywiście  niechętnie myślałem o ponownym zapadnięciu w sen. Nie chciałem powtórzenia tej walki. Ale nie bardzo  wiedziałem, jak mógłbym temu zapobiec. Spróbowałem więc jedynego chyba rozwiązania. (Alternatywą było  nie spać całą noc, a byłem za bardzo zmęczony.) Leżałem i powtarzałem: „Mój umysł i ciało otwarte są  jedynie dla konstruktywnych sił. W imieniu Boga i dobroci zapadam teraz w normalny, spokojny sen.”  Rzeczywiście zasnąłem i obudzi­łem się o zwykłej porze rano. Jednak zanim zasnąłem, pow­tórzyłem to  zdanie co najmniej dwadzieścia razy. Powyższy opis świadczy o powadze i obawach, jakie wtedy odczuwałem. Ci którzy mnie dobrze znają  będą wiedzieć, iż rzeczywiście musiałem potrzebować pomocy. Mówiąc szczerze, nie miałem żadnej alternatywy. Teraz, patrząc na te wydarzenia z perspektywy czasu, także nie potrafię jej  znaleźć. Nie znam też żadnej innej metody, miejsca, osoby, praktyki religijnej (tego jestem szczególnie  pewien), narkotyku, czy czegokolwiek innego co zagwarantowałoby absolutne bezpieczeństwo przed tym,  co mnie atakowało. Jednakże musi istnieć coś więcej, niż tylko samoobrona, nawet jeżeli nie wiesz z czym  walczysz. Zadziałał tu ten sam mechanizm obronny, jakiego użyłbyś zaatakowany nocą przez zwierzę w  dżungli. Nie przerywasz walki w środku, by wymyślić sposób w jaki powinieneś wal­czyć. Walczysz o  ocalenie i przy pomocy tego co masz pod rę­ką. Walczysz desperacko nie myśląc ani jak, ani przeciw  komu. Zostałeś zaatakowany  taki niesprowokowany atak już sam w sobie jest dla ciebie wskazówką, że  cokolwiek cię zaatakowa­ło, jest to złe. W przeciwnym razie nie zaatakowałoby cię w ten sposób. Obrona  jest automatyczna, instynktowna, bez żadnej myśli, poza chęcią przeżycia. Błędem jest poddawać się temu,  do którego ze względu na jego niesprowokowany atak czy ślepą chęć zabijania, żywisz odrazę. Ostatnio odwiedziny „demonów” stały się o wiele rzadsze.

 

Rozdział jedenasty

 

DAR CZY BRZEMIĘ?

We wczesnej fazie eksperymentów zaczął się pojawiać pewien uboczny efekt. Nie była to aktywność poza cia­łem jako taka. Efekt ten występował w stanach głębokiej  relaksacji tuż przed oddzieleniem. Zjawisko to znane  jest jako „prekognicja”, czyli zdolność przewidywania  przyszłości. Zdarzało się, że kiedy leżałem całkowicie  zrelaksowany, bez żadnego udziału z mej strony po­jawiały się „wizje”. Zazwyczaj zaczynało się to od syczącego dźwięku,  rodzącego się gdzieś w czołowej części mózgu oraz od  widoku niewielkich prostokątnych drzwi, które uchy­lając się ukazywały idealnie okrągły otwór. Potem oglą­dałem zdarzenie lub wypadek niczym sen, z tą różnicą,  że byłem w pełni świadom a wszystkie moje zmysły dzia­łały normalnie. „Sen” taki był niezależny od wszelkich  zewnętrznych bodźców. Wrażenia płynące z owego  „snu” i ze zmysłów odbierałem oddzielnie. Nie potra­fiłem i w dalszym ciągu nie potrafię wytwarzać takiego  efektu dowolnie. Występuje on samoistnie lub jest wy­woływany jakimś nieświadomym mechanizmem. Z początku nie przywiązywałem wagi do tego feno­menu, uważając go za produkt odreagowania podświa­domości. Pewien przypadek zwrócił jednak szczególnie moją uwagę. Jest on na tyle ważny, że przytoczę go wprost z dziennika.

5 lipca 1959 r.

Wczesnym rankiem „drzwi” otworzyły się ponownie, a to co zobaczyłem lekko mnie zaniepokoiło swoją wyrazistością. Otóż wsiadałem właśnie na pokład samolotu pasażerskiego. Przy wejściu czekał na mnie D.D., którego znałem od przeszło dziesięciu lat. Wszedłem do samolotu i usiadłem w fotelu. Zauważyłem, że prawie wszystkie miejsca zostały zajęte, a sa­molot był już prawie gotowy do startu. Sądziłem więc, że mój przyjaciel także znajduje się na pokładzie. Przed drzwiami zauważyłem grupę rozmawiających ludzi. Towarzyszyli mło­demu Murzynowi, który wchodził właśnie do środka. Byli bardzo weseli i najwyraźniej zadowoleni, że Murzyn idzie razem z nimi. Grupa składała się z dwóch starszych Murzy­nów, starszego białego mężczyzny i wspomnianego młodego Murzyna. Widząc, że samolot przygotowuje się do odlotu, przeszli pomiędzy rzędami i zajęli miejsca. Wychyliłem się do przodu by zobaczyć czy mój przyjaciel już wsiadł i wtedy spostrzegłem, że siedząca przede mną kobieta jest zdener­wowana. Tui przed startem wszedł mój przyjaciel i usiadł. Miałem się właśnie przysiąść do niego, ale samolot zaczął kołować więc zrezygnowałem. Samolot zaczął toczyć się po pasie startowym i długo nie mógł się poderwać, co stało się powodem mojego lekkiego napięcia. W końcu unieśliśmy się i przelecieliśmy nisko nad ulicami. Samolot unosił się bardzo powoli. Po kilku chwilach usłyszałem płynący z głośnika głos stewar­desy. Powiedziała, że za parę minut pilot zadecyduje, którą trasę wybrać. Miał do wyboru dwie  pierwszą w lewo (okrężną), lub drugą, „pod przewodami”. Po krótkim oczeki­waniu spostrzegłem, że samolot przeleciał punkt orientacyjny (nisko nad miastem). Zanim jeszcze odezwała się stewardesa zauważyłem, iż przyjmujemy kurs „pod przewodami”. Stewar­desa potwierdziła to w sposób pozornie lekki i niewymuszony, ale ja wyczułem w jej głosie pewne napięcie. Wyjrzawszy przez okno zobaczyłem przed nami obszar z porozciąganymi we wszystkich kierunkach przewodami. Sa­molot zbliżył się i wleciał pod te przewody, w dalszym ciągu pozostając bardzo nisko. Cały spięty wypatrywałem jakiegoś wolnego miejsca pomiędzy przewodami, przez które mogli­byśmy przelecieć i unieść się wreszcie w górę. Daleko w przo­dzie ujrzałem koniec przewodów, a takie świecące w górze słońce. Zacząłem się odprężać, ponieważ wyglądało na to, że może nam się udać. W tej właśnie chwili samolot gwałtownie opadł i uderzył o ulicę. Coś odłamało kadłub tuż obok mnie, a ja wyskoczyłem (lub wypadłem) na ulicę znajdującą się jakieś 2 m poniżej. Samolot przeleciawszy nade mną, po odbiciu się od ulicy przechylił się na prawo i runął w puste miejsce po­między dwoma budynkami. Olbrzymie chmury dymu przy­słoniły częściowo miejsce katastrofy. Moją pierwszą reakcją po katastrofie było podziękowanie Bogu za cud, który tanie uratował. Potem pomyślałem, że rodzina będzie się martwić, ponieważ wiedzieli, że lecę tym właśnie lotem. Powinienem ich jakoś zawiadomić. Czułem też, iż powinienem pośpieszyć do szczątków samolotu i próbować ratować innych, chociaż wiedziałem, że nie ma to sensu. Wsta­łem i poszedłem w stronę wraka a kiedy zbliżyłem się, zobaczy­łem przebijające przez dym języki ognia. Pilot (w skórzanej kurtce i czapce) podszedł i spojrzał na mnie oszołomiony. Zapytał, dlaczego właśnie ja zostałem wybrany, by przeżyć. Zadałem sobie to samo pytanie, po czym „drzwi” zamknęły się.

24 lipca 1959 r.

Mam lecieć do Północnej Karoliny. Jest to jedna z czterech planowanych podróży samolotem. Na myśl o tej podróży czuję lekkie dreszcze. To sprawia, że dużo nad tym myślę, a zwa­żywszy na inne wypadki często powracam do przeżycia zano­towanego pod datą 5.07 ‚S9. Zawsze niepokoję się odrobinę przed podróżą samolotem, jak chyba każdy. Nie sądzę aby coś się wydarzyło akurat podczas tej podróży, ale być może źle to wszystko interpretuję. Co zrobię, kiedy podobny wypadek wydarzy się w tej lub jednej z następnych podróży? Czy wypadnę z samolotu? Czy możliwa jest zmiana przeznaczenia? W mojej wizji przeżyłem, ale przeżycie może tu oznaczać przejście na drugą stronę, a ja przecież nie odbieram śmierci jako unicestwienia i wiem, że będę żył dalej. Naprawdę nie wiem, co zrobię. Jednak proszę wszystkich, którzy mnie kocha­ją  a mam nadzieję, że jest ich wielu  gdyby taki wypadek się zdarzył, a moja interpretacja o przejściu na drugą stronę była słuszna, to niech nie będą nieszczęśliwi z tego powodu. Ponieważ szczerze i głęboko wierzę, że istnieją takie przejścia. Wierzę też, że wszystko czego nie udało mi się tutaj dokonać, do czego tęskniłem i co w nieporadny sposób usiłowałem dopełnić, ponownie stanie się aktualne tam, w „Domu”. A przede wszystkim wierzę, iż ciało fizyczne jest jedynie wehi­kułem oddanym do użytku mojego „Ja”. Skoro więc „Ja” odejdę, ciało nie będzie znaczyło nic. Żadnego grobu, żadnego grobowca  ciało jako takie jest nieważne. „Mnie” tam nie będzie. Z tego samego powodu, o ile wydarzy się ten wypadek, moje „Ja” będzie usiłowało porozumieć się jakoś z osobami zaintere­sowanymi tymi problemami. (Mogłoby temu przeszkodzić, a jest to możliwe, jedynie to, że owo „inne miejsce”, czy „inny plan” stawiać może takie same problemy, lub nawet ważniej­sze, niż tutaj). Nie wiem. Nie mogę obiecać. Zapewniam jednak, że ci którzy mnie znają, nie będą mieć większych trudności z rozpoznaniem gdy skomunikuję się z nimi. Nie chciałbym by uznano to za rodzaj manii, choć być może jestem w tych dniach trochę przewrażliwiony. Chcę mieć to jednak zapisane, aby kiedy będzie już po wszystkim, zro­zumiano mnie choć trochę. Nie pragnę, by się to stało, nie uważam, że jestem już „gotowy”, a sama myśl o przejściu na drugą stronę czyni mnie bardziej refleksyjnym i smutnym. Ale w końcu jestem do tego częściowo przygotowany.

23 października 1959 r.

Piszę to w dwanaście tygodni po ostatnim zapisie. Cztery z tych dwunastu tygodni spędziłem w szpitalu, a resztę jako rekonwalescent w domu. Ale zacznijmy od początku. Poprzedni zapis dotyczy prze­widywania przyszłości oraz definicji przetrwania. A oto jak wygląda porównanie rzeczywistości ze „snem”.

Podobieństwo 1: Początek zapowiedzianej podróży do Pół­nocnej Karoliny. Pierwsze skojarzenie nastąpiło gdy wsiadłem do autobusu przewożącego pasażerów z nowojorskiego ter­minalu lotniczego na lotnisko w Newark. Po wejściu usiadłem w drugim fotelu na prawo od drzwi. Uczucie czegoś znajomego było wprost przytłaczające. Brało się z mojej pozycji wobec drzwi oraz ich wyglądu. Zaalarmowało mnie to, ponieważ zidentyfikowałem miejsce, które w mojej wizji kojarzyłem z sa­molotem. Nie był to jednak samolot, a jadący na lotnisko autobus.

Podobieństwo 2: Do autobusu weszło czterech mężczyzn. Trzech było w czarnych garniturach, a jeden w jasnym. Śmiali się i żartowali. We „śnie” wziąłem ich za trzech Murzynów i białego).

Podobieństwo 3: Kobieta, która zajęła miejsce tuż przede mną była niezadowolona i zdenerwowana. Jednak nie z mojego powodu, a dlatego, ie tragarz źle skierował jeden z jej bagaży.

Podobieństwo 4: Wyobrażenie D.D.  mojego przyjaciela, który w wizji stał przy drzwiach i wsiadł jako ostatni. Spoj­rzałem na kierowcę stojącego przy drzwiach i czekającego na spóźnionych pasażerów. Jego twarz i budowa ciała natychmiast przypomniały mi D.D.  był tak podobny, że mógłby być jego bratem. (Umysł mając trudności z identyfikacją często podsuwa obraz najbliższy prawdzie). Po chwili kierowca wszedł do autobusu jako ostatni, zamknął za sobą drzwi i usiadł za kierownicą.

Podobieństwo 5: Jadąc Jersey Turnpike autobus „leciał nisko i powoli”, takie można było odnieść wrażenie, porów­nując to z lotem. Autostrada zbudowana jest ponad ulicami i drogami. Patrząc na odsłaniające się pod nami ulice i bulwary ponownie doznałem wrażenia, iż są dziwnie znajome. Wi­działem je nie z samolotu (jak poprzednio sądziłem) ale z auto­busu.

Podobieństwo 6: Już pierwsze sygnały na lotnisku zaniepo­koiły mnie. Samolot miał opóźnienie, więc czekałem w holu. Kiedy usiadłem na ławce, usłyszałem dobiegający z głośników kobiecy głos. Jego tembr także wydał mi się znajomy.

Podobieństwo 7: Kiedy ogłoszono mój lot zacząłem zastana­wiać się, czy powinienem wsiąść. Nie z powodu lęku, ale nie byłem pewien co oznacza „przeżycie”. W końcu zdecydowa­łem, że jest to nieuniknione i gdybym poleciał kolejnym kur­sem, to jedynie przedłużyłoby sprawę. Zdenerwowany wszed­łem na pokład i po chwili pokołowaliśmy na start. Stewardesa obwieściła przez interkom, że polecimy na pułapie 1800 m, a więc raczej nisko. Wreszcie wystartowaliśmy i prawie natych­miast wpadliśmy w burzę z mnóstwem błyskawic. To po­twierdziło moją wizję lotu pod przewodami (elektrycznymi), stanowiącymi dla mnie od dawna synonim burzy. Gdzieś w środku burzy pilot postanowił zmienić pułap lotu (nie zostało to zapowiedziane). Wznieśliśmy się ponad obszar niesprzyjającej pogody i bez przeszkód wylądowaliśmy w Pół­nocnej Karolinie. Po wylądowaniu pomyślałem, że moja inter­pretacja wypadku była nieprawidłowa i po prostu zapom­niałem o całej sprawie. Cztery dni później, w poniedziałek, w samym środku spo­kojnej przyjacielskiej pogawędki w biurze doznałem czegoś, co później zostało rozpoznane jako atak serca (zaburzenie krą­żenia w naczyniach wieńcowych) i zostałem zabrany do szpi­tala. Nie wierzyłem, że to atak serca, dopóki nie powiedziano mi tego w szpitalu po badaniach EKG. Długo mnie o tym przekonywano, zresztą nie bez powodu. Wszystkie badania, łącznie z dwoma w poprzednim tygodniu wykazywały, że moje serce jest w absolutnym porządku. „Nie musi się pan martwić o swoje serce”  mawiali badający mnie lekarze. „Jedno, na co pan z pewnością nie umrze, to atak serca”. Moja świa­domość nie dopuszczała więc takiej możliwości. Dlatego też, jako wydarzenie zastępcze umysł wybrał katastrofę lotniczą (najbardziej wg mnie prawdopodobne). Przez cztery tygodnie w szpitalu stosowałem nagraną na taśmie terapię sugestywną, co cudownie działało na moją psychikę i wydawało się przyśpieszać proces leczenia. Żadnych eksperymentów natury psychicznej w szpitalu nie przeprowa­dzałem, czego przyczyną jak później odkryłem, były środki uspokajające podawane co trzy godziny. Dalsza rekon­walescencja w domu przebiegała normalnie. Nie muszę mówić, że od tej pory z niecierpliwością czekałem żeby „drzwi” znów się otworzyły. Za każdym razem objawione wizje sprawdzały się po dniach, mie­siącach, a nawet latach. Kiedyś np. ujrzałem wnętrze naszego domu na po­łudniu. Rozpoznałem go natychmiast. Był zgodny z opi­sem w moim dzienniku, zrobionym dwa lata wcześniej. Najbardziej niezwykły był fakt, iż w tym czasie nie mieliśmy nawet zamiaru przenieść się na południe. Inne zdarzenie miało miejsce pięć minut przed na­daniem audycji radiowej. „Drzwi” otworzyły się i zoba­czyłem pękającą taśmę oraz obracające się wściekle rolki. Jakieś dziesięć minut później, w trakcie audycji taśma rzeczywiście pękła i powstało spore zamieszanie. Nie zdarzyło się to jeszcze nigdy podczas programu. Sam montowałem taśmę i wiem, że była zrobiona dob­rze. Przerwanie taśmy spowodowała sklejka, założona wcześniej przez kogoś innego. Kiedyś gdy byłem w biurze, „drzwi” otworzyły się ukazując czerwone światło oraz słowa: „Ciśnienie ole­ju”. Godzinę później, kiedy wracałem do domu nowym samochodem, na tablicy rozdzielczej zapaliło się czer­wone światełko oznaczające brak oleju. Jeszcze raz okazało się, że nie był to fałszywy alarm podświadomo­ści. Samochód miał na liczniku 1000 km i całkiem niedawno był po przeglądzie. Miał jednak wyciek oleju  a więc coś co w nowym samochodzie nie powinno mieć miejsca. Wydarzyło się jeszcze około osiemnastu przypadków, wszystkie dotyczyły mnie osobiście i wszystkie zoba­czyłem przez otwarte „drzwi”. Pomijając drobne błędy interpretacyjne sprawdziły się dokładnie. Schemat takiej wizji przedstawia się następująco: S (syczący dźwięk) + D (wrażenie otwieranych drzwi) = W (wizja przyszłego wydarzenia). Zakładając, że formuła sprawdziła się już przeszło dwadzieścia razy, to co w takim razie z wizjami, które są zapisywane w swoim dzienniku, ale jeszcze się nie wy­darzyły? Bez komentarzy podam kilka z nich.

30 sierpnia 1960 r.

Syk powietrza/drzwi: Nad głową przelatuje samolot. Naj­wyraźniej coś nie jest w porządku  klapy otwarte, podwozie wysunięte. Spadł rozbijając się za pobliskim wzgórzem, a ja wraz z całą rodziną pośpieszyłem na pomoc. Kiedy znaleźliśmy się na miejscu, samolot stał w płomieniach. Nie wyglądało to na palącą się benzynę. Panował ogromny żar więc kazałem się wszystkim cofnąć. Dla ofiar katastrofy nic już nie mogliśmy zrobić.

5 listopada 1961 r.

Syk powietrza/drzwi: Stoję samotnie przed domem. Więk­sza część nieba jest czysta, jedynie na północy  widać trochę chmur. Stamtąd właśnie zobaczyłem wyłaniającą się grupę samolotów. Zbliżają się, a ja  spostrzegam, że to nie są zwykłe samoloty czy rakiety. Są ich setki. Niepodobne do żadnych samolotów jakie  wcześniej widziałem. Nie widać skrzydeł, a każda z tych maszyn jest wprost gigantyczna i ma około kilometra  średnicy. Każda ma kształt grota w kształcie litery „V”, ale ich kadłuby nie są podobne do naszych szeroko­skrzydłych samolotów. Ten kształt nie jest płatem nośnym, ale domem zamieszkiwanym na dwóch lub trzech  poziomach. Pojazdy żeglują majestatycznie w górze a ja czuję grozę na myśl o potencjalnej sile, jaką  reprezentują. Czuję także strach, bo­wiem w jakiś sposób wiem, że nie są wytworem człowieka.

20 października 1962 r.

Syk powietrza/drzwi: Jestem wraz z innymi ludźmi na podmiejskiej ulicy. Patrząc w górę widzę przez dużą  przerwę pomiędzy chmurami coś jakby samoloty. Przyjrzawszy się bliżej stwierdzam, że nigdy przedtem nie  widziałem takich samolotów. Najwyraźniej miały jakiś inny rodzaj napędu, niż śmigłowy czy rakietowy  (odniosłem wrażenie, że była to jakaś unikalna forma rakiet, ale nie o napędzie chemicznym). Trzy z nich  obniżyły lot i wtedy zobaczyłem, że mają czarne boki i prostokątne okna, ale żadnych skrzydeł. Przeleciały nisko nad pobliską ulicą. Budynki na ziemi zadrżały w  posadach, ale nie na skutek bomb, lecz czegoś emitowanego przez owe maszyny. Na wszelki wypadek  wszyscy upadliśmy na ziemię.

12 czerwca 1963 r.

Syk powietrza/drzwi: Razem z rodziną i innymi miesz­kańcami miasta próbuję z niego uciekać. Benzyna  jest nie­osiągalna, elektryczność wyłączona. Wszyscy są zdruzgotani jakimś wielkim nieszczęściem.  Jednak nie wydaje się to spo­wodowane wojną atomową, nie ma też oznak promieniowania  radioaktywnego. Panuje raczej przekonanie o katastrofie, o zagładzie cywilizacji, spowodowane czymś  kolosalnym, co zna­jduje się poza możliwościami kontroli człowieka.

11 kwietnia 1964 r.

Syk powietrza/drzwi: Razem z rodziną znajduję się w du­żym mieście, z którego każdy próbuje wyjechać.  Opuszczam coś co wydaje się być mieszkaniem i próbuję znaleźć drogę ucieczki na wieś. Ulice są pełne  tłoczących się w panice ludzi; samochody wpadają na siebie albo tkwią w korkach. Przypo­mina mi to  zaniepokojone czymś mrowisko. Jest jeszcze wiele innych przykładów  osobistych, ogólnych, specyficznych, lokalnych czy o zasięgu  świa­towym. Jedynie czas je potwierdzi. Mam jednak nad­zieję, że niektóre z nich są halucynacjami.

 

Rozdzial dwunasty

 

PRZYPADKOWE WIZYTY W NIEWŁAŚCIWYCH MIEJSCACH

Pośród wielu tajemnic, na które natknąłem się w moich podróżach istnieją i takie, które wydają mi się nie do wyjaśnienia, a jednak posiadają głębokie znaczenie. Mam jedynie nadzieję, że inni, lepiej zorientowani w technice czy filozofii, dostrzegą w nich to co umknęło mojej uwadze. Oto kilka wyjątków z mojego dziennika opisujących coś, co nie wydaje się być ani Obszarem II ani III.

23 sierpnia 1963 r.  wieczór.

Około 19:00 ułożyłem się na kanapie chcąc uciąć sobie drzemkę, bez zamiaru jakiejkolwiek pozafizycznej aktywności. W chwili kiedy wyciągnąłem się i zamknąłem oczy, nastąpiła potężna, bezdźwięczna eksplozja. Nie było różnic w czasie. Zdarzyło się to około dwóch sekund po zamknięciu oczu. Podmuch cisnął mną przez pokój na przeciwległą ścianę, po której osunąłem się na podłogę. Najpierw pomyślałem, że w domu coś wybuchło. Światło nad moją głową wydawało się migotać emitując błękitne iskry, po czym przewody stopiły się. (Światło było wyłączone kiedy się kładłem, a pokój pogrążony w półmroku.) Miałem wrażenie,  jakby w instalacji elektrycznej nastąpiło potężne zwarcie. Odczułem dreszcz podobny do elek­trycznego szoku (nie były to jednak opisywane tu często wibracje). Rozejrzałem się po pokoju.  Moje ciało fizyczne w dalszym ciągu leżało na kanapie. Widziałem je wyraźnie. Wtedy właśnie zacząłem rozważać jeszcze inną możliwość. To mogła być śmierć, prawdziwa śmierć, a nie  typowe doznanie poza ciałem. Sytuacja była naprawdę niezwykła. Być może umarłem, a moje serce  zatrzymało się. Wciąż byłem lekko oszołomiony po eksplozji, ale nie bałem się, ani nie wpadłem w panikę.  Jeżeli to śmierć, to niech będzie co ma być. Przez jakiś czas leżałem na podłodze usiłując się pozbierać. Szukałem ręką dokoła siebie i  wydawało mi się, że wyczuwam dywan, ale nie byłem pewien. Było tam coś twardego. Potem  postanowiłem spróbować wrócić do ciała fizycznego, nawet gdyby mi się to miało nie udać.  Próbując niczego nie stracę.

Wielkim wysiłkiem woli uniosłem się do góry, podpłynąłem nad tapczan, a następnie spłynąłem w dół.  Nastąpiło jakieś dziwaczne skręcenie i stwierdziłem, że tkwię w riale fizycznym jedynie do potowy. Wiłem  się i wyginałem zupełnie jak dłoń, gdy naciąga się na nią przyciasną rękawiczkę. Po chwili po­nownie  byłem „cały”. Usiadłem (fizycznie) i zapaliłem światło. Dom pogrążony był w ciszy, wszystko wyglądało  normalnie, także moje ciało, być może poza tym, iż pokryte było gęsią skórką. Do­świadczenie  to autentycznie mną wstrząsnęło i wciąż nie wiem co je spowodowało, ani jak. Czy była to jakaś  eksplozja nie fizyczna? Czy wydarzyło się to wewnątrz mnie, czy był to efekt działania jakiejś siły  zewnętrznej? Z perspektywy czasu wyda­je mi się, że nie było to wcale takie niezwykłe  mój stan fizyczny, emocjonalny, umysłowy w tamtym okresie  mógł coś takiego wywołać. Jedyne, co przychodzi mi do głowy w związ­ku z samym momentem eksplozji,  to jakaś przelatująca przez pokój zabłąkana fala, która „wyrzuciła” mnie z ciała ponieważ zupełnie  przypadkowo znalazłem się na jej drodze. Rozumując w ten sposób dalej pomyślałem, że fala ta była  produktem jakiejś eksperymentalnej aparatury, która nie została jeszcze w pełni przetestowana przez  naukowców, a więc efekt mógłby im być nieznany. Przywiodło mi to na myśl urządzenie działają­ce na trzy  sposoby.

5 maja 1959 r.  popołudnie.

Dzisiaj dowiedziałem się o dziwnym urządzeniu, które wy­daje się działać na trzy różne  sposoby. Około piątej posta­nowiłem wypróbować technikę relaksacji polegającą na liczeniu od  jednego do dwudziestu. Położyłem się na łóżku, pomyślałem o diagramie pola siłowego a potem  zacząłem liczyć. Ponieważ nie wydawało mi się abym osiągnął jakieś rezultaty, więc odwróciłem  głowę. Oczy miałem otwarte i spojrzałem przez okno prosto w słońce (dzień był słoneczny a okno  wychodziło na zachód). Natychmiast pojawiły się wibracje, wobec czego zamknąłem oczy i  ułożyłem się z powrotem. Wibracje objawiły się mrowieniem gdzieś z tyłu głowy. Zacząłem  poruszać szczę­ką, a wibracje stawały się silniejsze bądź słabsze w zależności od pozycji  szczęki. W końcu ustaliłem optymalną pozycję (tylko w ten sposób mogę to wyrazić). Wibracje w  głowie stały się zbyt silne, więc „przesunąłem” je w dół, ku klatce pier­siowej, a potem  eksperymentowałem przemieszczając je do różnych części ciała. Za każdym razem kiedy przechodziły przez prawy bok, odbierałem uczucie pieczenia w  okolicach wątroby lub nerki (obce ciało czy lekarstwa?). Zdarzało się to już wcześniej, chociaż nie pamiętam  żebym o tym wspominał. W wyobraźni zapragnąłem unieść się, i tak się też stało. Na pierwszy plan musiała  się wysunąć jakaś zabłąkana myśl, bo natychmiast obróciłem się w powietrzu i zanurkowałem przez podłogę.  W tej samej chwili usłyszałem muzykę (dźwięk jak przy wyszukiwaniu potencjometrem stacji radiowej), po  czym znalazłem się w jakimś nie dokończonym domu. Okna nie były jeszcze zainstalowane, a materiały i  narzędzia leżały w nieładzie na brudnej podłodze. Dom najwyraźniej stał na zboczu ja­kiegoś wzgórza i był  zwrócony w stronę niewielkiej dolinki i wzgórza po drugiej stronie. Na podłodze stało urządzenie długości 40 cm. Wyglądało, jakby użytkownik pozostawił je tu jedynie na  chwilę. Nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego. Było podobne do pręta z przymocowanymi trzema  dodatkami. Podniosłem to i nie­chcący wycelowałem w stronę stojącego za oknem mężczyzny, którego  wcześniej nie spostrzegłem. Nic się nie wydarzyło, a mężczyzna odwrócił się i zobaczył mnie. Na chwilę  zniknął z pola widzenia, a potem wszedł przez drzwi po prawej stronie i zbliżył się do mnie. Uśmiechnął się i  jak dobrze pamiętam, wydawał się absolutnie normalny. Widząc urządzenie w mojej dłoni, zdecydował się  zademonstrować mi je. Wskazując na tubę z przodu urządzenia (otwarty z jednego końca cylinder) pokazał  mi, jak je „nastawiać” poruszając tubą lub cylindrem do przodu i tyłu. Potem powiedział, żebym skierował przyrząd przez inny otwór okienny, za którym stał jakiś mężczyzna i  żywo gestykulował rozmawiając z kimś, kto znajdował się poza zasię­giem wzroku. Potem polecił, bym popchnął  cylinder do przodu dla uzyskania węższego promienia. Zastosowałem się do pole­cenia i wycelowałem  urządzenie w stojącego za oknem człowie­ka, zupełnie jakbym mierzył do niego ze strzelby. Nie zauważy­łem, by urządzenie wyemitowało jakiś promień, czy wiązkę czegoś innego. Jednakże stojący za oknem  mężczyzna natych­miast opadł na krzesło, jakby martwy. Zwróciłem się do gospodarza oszołomiony i  przestraszony, że niechcący zabiłem człowieka. Uśmiechnął się i powiedział, żebym wymierzył w stronę  nieprzytomnego (?) człowieka, ale tym razem mam odciągnąć cylinder do tyłu co rozszerzy promień.  Zrobiłem tak. Mężczyzna wstał i podjął przerwaną rozmowę, jakby się nic nie stało. Następnie mój gospodarz wyprowadził mnie na zewnątrz, a ja zapytałem tego drugiego mężczyznę czy  rzeczywiście ni­czego nie czuł. Przerwał rozmowę, spojrzał na mnie zdziwiony i odparł, że nie. Zapytałem go  czy pamięta aby zasnął, lub czy uświadamia sobie jakąś lukę w czasie. Ponownie odpowiedział że nie,  odwrócił się i rozmawiał dalej. Mężczyzna, który był moim gospodarzem spojrzał na mnie i uśmiechnął się, a potem poprowadził mnie na  drugą stronę domu wychodzącą na dolinę i powiedział, że pokaże mi jeszcze coś. Wskazał na miejsce w  oddali, gdzie na zboczu wzgórza, około trzystu jardów od nas paliło się jasnym płomieniem niewielkie  ognisko. Poskręcana wstęga dymu wiła się wysoko ku niebu. Mój gospodarz polecił, abym wycelował  urządzenie w stronę ogniska i użył węższego płomienia. Zrobiłem to i ogień natychmiast zgasł, zupełnie  jakbym użył gaśnicy. Dym unosił się jeszcze chwilę, ale wkrótce rozwiał się i on. Zaintrygowała mnie ta niezwykła zabawka, więc poprosiłem mężczyznę, by mi ją opisał.  Zrobił to chętnie. Powiedział, że składa się z trzech części. Cylinder jest urządzeniem na­stawiającym, co zrozumiałem sam. W środku znajduje się spiralny zwój, który jest źródłem  mocy. Za nim umieszczono trzy, przypominające płetwy płyty (zbliżone do płyt w re­ktyfikatorze). Objaśnił mi, że same płyty nie są zbyt ważne i służą raczej do zabezpieczenia  użytkownika. Przeciągnął po nich kciukiem, a one zgięły się, były niezwykle giętkie. Potem  zapytał czy na pewno wszystko rozumiem. Odpowiedziałem, że całe to urządzenie przypomina  mi niewielką triodę (najbardziej podobny przedmiot, jaki przyszedł mi do głowy). Mój gos­podarz skinął z entuzjazmem głową i powtórzył: „Tak, trioda!” Czując, że muszę już odejść, podziękowałem mu za wszyst­kie informacje a on odparł, że  zobaczy się ze mną ponownie w … (nie pamiętałem tej nazwy). Jednak mój umysł najwyraź­niej rozpoznał miejsce, bo odpowiedziałem, że tak, w Cadena Azul. (Był to efekt moich  odwiedzin w Ameryce Południowej.) Mężczyzna skinął twierdząco głową, lecz po chwili obrzucił  mnie niepewnym spojrzeniem, a ja stwierdziłem, że moje wraże­nie było prawidłowe, ale on nie  zrozumiał hiszpańskiej nazwy. Potem wróciłem do niewykończonego pokoju i „wystartowałem” z wyciągniętymi w górę ramionami.  Przebyłem w ten sposób, jak mi się wydawało dwa lub trzy piętra i zatrzymałem się. Miejsce to wyglądało  jak moje biuro, ale było puste. Żadnego umeblowania, brak kanapki, zalegający podłogę kurz  i nie było  tu mojego ciała! Zrozumiałem, że było to niewłaściwe „miejsce” (czas?) oraz że pomieszczenie, do które­go chciałem trafić, znajdowało się „wyżej”. Ponownie wystar­towałem przez strop w górę i po kolejnych  ośmiu czy dziewię­ciu piętrach znalazłem się wreszcie w swoim biurze. Wtopiłem się w ciało fizyczne. (Miałem trochę  kłopotów z jedną ręką lecz w końcu połączyłem się całkowicie). Usiadłem i otworzyłem oczy. Zegarek pokazywał, że nie było mnie tu godzinę i pięć minut.  Naszkicowałem urządzenie i przystąpiłem do sporządzenia notatek. Przyrząd usypiał i bu­dził ludzi, a także  gasił ogień. Być może któregoś dnia spróbuję go zbudować.

11 marca 1961 r.  noc.

… a już myślałem, że normalnie powróciłem do ciała fizycz­nego. Otworzywszy oczy zorientowałem się,  iż leżę w jakimś obcym łóżku. Stojąca obok nieznajoma kobieta spostrzegła, że się obudziłem i uśmiechnęła  się. Za nią stała inna kobieta, wyraźnie starsza. Obie okazywały radość, że się obudziłem  zupełnie jakbym  był przez długi czas chory. Pomogły mi wstać z łóżka. Ubrany byłem w rodzaj togi (przypominającej  szlafrok). Suknie kobiet wydawały się całkiem normalne. Wie­działem, że z pewnością nie jestem tą osobą,  za którą mnie biorą. Próbowałem im to powiedzieć, ale śmiały się ze mnie i wydawały się uważać, że ciągle  jestem niezupełnie świadomy. Zapytałem, jaki mamy dzień, a one w odpowiedzi uśmiechnęły się jedynie  domyślnie, jakby rozumiały, że nie jestem jeszcze w pełni zorientowany (naprawdę nie byłem!). Chciałem  zapytać o kalendarz, ale w końcu zdecydowałem, że lepiej będzie dowiedzieć się od nich. Zapytałem  młodszą kobietę sprawiającą wrażenie mojej żony (lub ciała mojej żony), a ona odparła, że jest rok 1924,  zgodnie z grecką (?) metodą określania czasu. Byłem pewien, że nie mogę tam zostać dłużej, więc pomimo ich silnych sprzeciwów wyszedłem przez drzwi na świeże powie­trze. Stałem nieruchomo i próbowałem  unieść się w górę, przeczuwałem bowiem, że muszę się unieść bardzo wysoko. Próbowałem  wystartować, ale one mnie trzymały. Nic się nie wydarzyło i zaczynałem już stawać się niespokojny.  Wiedzia­łem, że znalazłem się w niewłaściwym miejscu. Nagle przypom­niałem sobie trick z  oddychaniem i zacząłem dyszeć krótko i urywanie przez półotwarte usta. Począłem wznosić się powoli  w górę, ponad budynki w kształcie litery U, wciąż czując, jak kobiety próbują ściągnąć mnie z  powrotem. Oddychałem silnie i coraz szybciej i poruszałem się także coraz szybciej, aż w końcu  ujrzałem dokoła siebie znajomy błękit. Nagle za­trzymałem się. Byłem wysoko w górze i unosiłem się  nad typowo wiejską okolicą, pełną niewielkich domków. Widok ten wydał mi się znajomy, a pomiędzy  rzeką i drogą dostrzegłem nasz dom wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Zanurko­wałem w stronę  domu i w chwilę później wtopiłem się w ciało fizyczne. Usiadłem, ponownie cały, i z ulgą rozejrzałem się  dokoła. Tym razem byłem we właściwym miejscu!

17 sierpnia 1960 r.  noc.

Była to chybiona próba, spowodowana nie dającym się przewidzieć marginesem błędu. Około 23:10  odliczyłem od dwu­dziestu do jednego. Znajdowałem się w sypialni. Opuściłem ciało z myślą o odwiedzeniu  Agnew Bahnsona i rozpocząłem podróż, która przypominała poruszanie się pod wiatr. Wró­ciłem do ciała  fizycznego prawie natychmiast  lub tak mi się przynajmniej wydawało. Nie leżałem jednak w łóżku, lecz  stałem. Pokój w jakim się teraz znajdowałem nie był moim pokojem. Z lewej strony podtrzymywał mnie mężczyzna, duży i szeroki w ramionach. Był ode mnie dużo  wyższy, a jego barki wydawały się błyszczeć. Z prawej strony podtrzymywała mnie młoda dziewczyna.  Zmusili mnie, abym przeszedł się po poko­ju. Ponieważ miałem z tym niejakie trudności, lekko pod­trzymywali mnie pod łokcie. Słyszałem, że mówili coś o moich rękach, że są one niezwykłe lub nieprawidłowe.  Nie byli nie­przyjaźni, ale ja wiedziałem, że znów znalazłem się w niewłaś­ciwym miejscu! Na szczęście nie  straciłem głowy i wypros­towawszy się wystrzeliłem z tego miejsca, gdziekolwiek się ono znajdowało, w  górę. Po kilku chwilach stopiłem się z moim ciałem fizycznym. Rozejrzałem się ostrożnie dokoła i ode­tchnąłem z ulgą. Znowu byłem we własnej sypialni i we własnym ciele. Minęło jednak wiele czasu zanim  uspokoiłem się na tyle, by ponownie zapaść w sen.

23 listopada 1960 r.  noc.

Było to najbardziej niezwykłe i żywe doświadczenie, jakie mi się kiedykolwiek przytrafiło. Nie wiem jednak,  czy chciał­bym doznać czegoś takiego ponownie. Bardzo zmęczony po­szedłem spać około drugiej nad  ranem. Wibracje pojawiły się bez żadnych starań z mojej strony, postanowiłem więc wyko­rzystać okazję i  „zrobić coś”, pomimo zmęczenia. (Może to właśnie jest odpoczynek). Wyszedłem z ciała łatwo i szybko  odwiedziwszy kilka miejsc przypomniałem sobie o odpoczynku i postanowiłem powrócić do ciała.  Pomyślałem o nim i prawie natychmiast znalazłem się w łóżku. Od razu zauważyłem jed­nak, że coś było nie  w porządku. Nad moimi stopami znaj­dowało się jakieś pudełko, najwyraźniej po to, aby nie dotykała ich kołdra. W pokoju stały dwie osoby: mężczyzna i pielęgniar­ka. Rozmawiali cicho nieopodal łóżka. Moją pierwszą myślą było, iż stało się coś złego, na przykład żona znalazła mnie w stanie  śpiączki i oddała do szpitala. Pielęgniarka, sterylna atmosfera pokoju oraz łóżko wydawały się  potwierdzać tę tezę. Lecz w dalszym ciągu nie opuszczało mnie przeczucie, że coś tu jest nie  tak. Po chwili mężczyzna i kobieta przestali rozmawiać, pielęg­niarka odwróciła się i wyszła z pokoju, a  mężczyzna zbliżył się do mnie. Ogarnęła mnie panika, ponieważ nie wiedziałem, co ma zamiar zrobić.  Przeraziłem się jeszcze bardziej, kiedy po­chylił się nade mną, ujął mnie delikatnie lecz stanowczo za ramiona  i wlepił we mnie wyłupiaste, błyszczące oczy. Próbo­wałem się poruszyć, ale przekraczało to moje  możliwości. Zupełnie, jakbym wszystkie mięśnie miał sparaliżowane. Coś wewnątrz mnie desperacko chciało  uciekać, odsunąć się od twarzy pochylającej nade mną. Potem, ku mojemu najwyższemu zaskoczeniu, mężczyzna ucałował mnie w oba policzki. Czułem jego  bokobrody, a w oczach widziałem łzy. Po chwili wyprostował się, puścił moje ramiona i powoli wycofał się z  pokoju.

Pomimo strachu zrozumiałem, że żona nie oddała mnie do szpitala, że mężczyzna był obcy, i że ponownie  znalazłem się w niewłaściwym miejscu. Musiałem coś zrobić, ale nawet przy pomocy całej siły woli, jaką  udało mi się zgromadzić, nie byłem w stanie niczego dokonać. Powoli uświadomiłem sobie dźwięk w mojej  głowie, przypominający syk pary lub powietrza. Po­wodowany niejasnym przeczuciem skoncentrowałem się  na tym syku i zacząłem go modulować, tzn. starałem się by brzmiał raz głośniej, raz ciszej. Spowodowałem, że  częstotliwość tych pul­sacji rosła coraz bardziej, aż po kilku chwilach przerodziły się w szybkie wibracje. Spróbowałem unieść się z  tego ciała i udało mi się to stosunkowo łatwo. W moment później znalazłem się w innym ciele fizycznym. Tym razem byłem ostrożny. Wyczuwałem pod sobą łóżko. Dokoła słyszałem znajome dźwięki. Kiedy  otworzyłem oczy, pokój pogrążony był w ciemnościach. Sięgnąłem ręką tam, gdzie powinien znajdować się  przełącznik światła. Był. Włą­czyłem światło i odetchnąłem z ogromną ulgą. Byłem znów u siebie.

7 czerwca 1963 r.  noc.

Po jakimś czasie opuściłem ciało i już poza domem spot­kałem kobietę, która także „leciała”. Powiedziała,  że będziemy spóźnieni wracając (nie wiem dokąd), i że możemy mieć kłopo­ty z wejściem. Potem zbliżyliśmy  się do czegoś co przypominało dużą instytucję (szpital?) i szczęśliwie przeszliśmy przez drzwi bez  otwierania ich, najwyraźniej po to aby uniknąć oczekującego już strażnika (oraz wyjaśnień, dlaczego  jesteśmy spóźnieni, co pociągało za sobą pewien rodzaj kary). Wewnątrz rozdzieliliś­my się i natychmiast  jakiś mężczyzna (przyjacielski, w typie lekarza) powiedział, że się mną zajmie, i że powinienem za­czekać w  drugim pokoju na prawo. Poszedłem tam, ale nie byłem pewien o który pokój chodzi, bowiem w każdym znaj­dowało się kilka osób pogrążonych w rozmowie, a ja pozos­tawałem nie zauważony. Jednakże poczekałem  chwilę, aż w ko­ńcu mężczyzna przyszedł i zbadał mnie po czym orzekł, że potrzebuję leczenia. Mówił o  miareczkowaniu i o leczeniu rosnącym do 1500 cc, a potem stopniowo opadającym do normy (cokolwiek miało to znaczyć). Zapytałem go, dlaczego takie leczenie jest konieczne, a on  odpowiedział, że w ten sposób wszechświat (lub ludzkość) można rozwinąć i ulepszyć. Zapytałem dlaczego  (mając na myśli potrzebę ulepszenia), ale tym razem nie odpowiedział. Bałem się trochę tego leczenia.  Niedługo potem odczułem potrzebę powrotu do ciała i udało mi się to bez żadnego problemu.

13 lipca 1961 r.  popołudnie i noc.

Po wizycie w Cape Cod przybyłem do Hyannis cokolwiek zmęczony, więc ułożyłem się do popołudniowej  drzemki. W czasie relaksacji wyszedłem z ciała i po chwili dryfowałem już ponad domem, w okolicach garażu.  Na dziedzińcu był pies (duży, w typie owczarka niemieckiego), który ujrzawszy mnie zaczął wściekle szczekać. Zza rogu domu wyszedł jakiś męż­czyzna i wycelował we mnie broń wydobytą z kabury. Wy­cofałem się pośpiesznie, nim jeszcze uświadomiłem sobie, że kule najprawdopodobniej nie wyrządziłyby mi  żadnej szkody. Wróciwszy do ciała pomyślałem, że na szczęście wszystko już się skończyło, ale byłem w  stanie przypomnieć sobie jedynie to, iż mężczyzna sprawiał wrażenie wysokiego. Tego samego wieczora, leżąc już w łóżku poczułem, że wylatuję ponownie. Unosiłem się nad kilkoma  domami pró­bując zdecydować co robić, gdy niespodziewanie ten sam wysoki mężczyzna pojawił się tuż  przede mną i zatrzymał mnie, stając na mojej drodze. Odniosłem wrażenie spokojnej, skupio­nej siły. Zapytał  dlaczego chcę zobaczyć prezydenta. Początkowo byłem zaskoczony, ponieważ nie widziałem powodu  spotykać się z Eisenhowerem (tak mój umysł kojarzył słowo prezydent), ale przyszedł mi do głowy pomysł planu pokojowego i opowiedziałem o nim wysokiemu  mężczyźnie. Zapytał mnie wtedy: „Skąd możemy być pewni, że jesteś lojalny wobec Stanów Zjednoczonych?” Zakłopotany odparłem, że odpowiednie informacje o mnie z pewnością są w  Waszyngtonie. Mój rozmówca po chwili powiedział, że akurat teraz nie mogę się widzieć z prezydentem.  Skinąłem zgodnie głową i wróciłem do ciała. Leżąc w łóżku i zastanawiając się nad tym, nagle uświadomiłem  sobie, że przecież Eisenhower nie jest już prezydentem. Narastało we mnie przekonanie, że Kennedy ma  metapsychicznych ochroniarzy. Po chwili przyszło mi do głowy, iż Kennedy mógł być w tym tygodniu w  Hyannis. Wstałem i zszedłem na dół, odnalazłem lokalną gazetę, gdzie na pierwszej stronie widniała notatka  o przybyciu Kennedy’ego do Hyannis. (Od dwóch dni nie widziałem żadnej gazety.) Były to przykłady wydarzeń umykających jakiejkolwiek klasyfikacji, szczególnie jeśli rozważyć je w  kategoriach zwyczajnych snów. Mogą to być fragmenty żywego fresku, który pewnego dnia ujrzymy w  całości. Mam jedynie nadzieję, że nie trzeba „umierać”, aby zobaczyć tę całość.

Rozdział trzynasty

DRUGIE CIAłO

Najlepszym potwierdzeniem istnienia jakiegoś fenomenu jest konsekwentna i wielokrotnie powtarzana ob­serwacja. Jedynie dzięki dokładnej i wszechstronnej ana­lizie przeprowadzonych przeze mnie eksperymentów do­szedłem do wniosku, który jednoznacznie  potwierdza istnienie Drugiego Ciała. Sądzę, że każdy z nas ma Drugie Ciało. Nie uważam siebie za unikat w  tym względzie. Jeżeli istnieje, to jakie ono właściwie jest? Jakie są jego charakterystyczne cechy? Przeprowadziłem na ten  temat mnóstwo testów, a oto wybrane notatki dotyczące tego właśnie zjawiska.

11 czerwca 1958 r.  popołudnie.

Znowu otworzyłem oczy i wszystko wyglądało normalnie, poza wibracjami i łaskotaniem gdzieś w mojej  głowie. Zam­knąłem oczy, a ich siła wzrosła. Postanowiłem spróbować unieść się i zrobiłem to. Przez chwilę  dryfowałem w centralnej części pokoju, po czym bardzo łagodnie spłynąłem w dół, zupełnie jak opadające  piórko. Kiedy dotknąłem podłogi, moje barki i głowa wydawały się spoczywać na dywanie, podczas gdy biodra i nogi zawieszone były w powietrzu.  Zupełnie, jakby głowa ważyła więcej niż reszta ciała. Wciąż jednak podlegałem łagodnemu przyciąganiu  ziemskiemu. Wciąż miałem wagę  co prawda znacznie mniejszą, ale miałem.

15 lipca 1958 r.  popołudnie.

Ponownie leżałem na kanapie, czując bardzo delikatne wib­racje. Otworzyłem oczy i rozejrzałem się.  Wszystko wyglądało normalnie, ale wibracje były w dalszym ciągu obecne. Leżąc na plecach poruszyłem  założonymi na piersiach rękami, a potem ciągnąłem je w górę. Czułem, że są wyprostowane, więc zdziwi­łem  się (przestałem już używać słowa „zaskoczony”) widząc moje ręce w dalszym ciągu założone na klatce  piersiowej. Spojrzałem do góry, gdzie powinny być ręce i ujrzałem migoczący zarys moich ramion i dłoni dokładnie w  takiej pozycji, w jakiej je czułem! Jeszcze raz spojrzałem na ręce na piersiach, po czym na ich zarys w górze.  Widziałem przez nie półki z książkami. Jasny i migoczący zarys moich rąk poruszał się, a ja ten ruch  odbierałem. Świetliste palce powtarzały z kolei mój ruch i znów czułem jak się poruszają. Złożyłem migoczące  dłonie i poczułem, kiedy się zetknęły. Odbierałem je jak nor­malne dłonie. Leżałem tak prawie dziesięć minut porównując dziwne wra­żenia i starając się określić różnice. Widziałem  ręce złożone na piersiach. Lecz równocześnie widziałem świetlisty zarys tych samych rąk i dłoni, które  poruszały się wyciągnięte w górze. Spróbowałem poruszyć ramionami, ale bez powodzenia. Kiedy  spróbowałem poruszyć tymi drugimi, „działały” doskonale. Od moich rąk fizycznych nie płynęły żadne bodźce czuciowe. Kiedy klasnąłem w drugie dłonie, poczułem  ich dotyk zupełnie wyraźnie. Potarłem nimi przedramiona i odkryłem, że były całkowicie naturalne, twarde  w dotyku. Wysunąłem dłonie w stronę półki, ale nie wyczułem jej dotykiem! Przeniknęły przez nią na  wylot. Wibracje zaczęły zanikać, więc szybko cofnąłem migotliwy zarys dłoni i ramion na piersi. Miałem  wrażenie, jakbym wsunął je w długie rękawice i ponownie mogłem poruszać fizycznymi rękami. Nie  chciałem dać się przyłapać poza ciałem, kiedy wibracje znikną zupełnie  nawet gdyby na zewnątrz  znajdowały się tylko ręce. Nie wiem co mogłoby się wtedy stać. Może nic, a może coś o czym nie  chciałbym się przekonać.

5 maja 1960 r.  noc.

Kilka razy, kiedy opuszczałem moje fizyczne ciało czułem kogoś, a raczej jego ciało ciepłe i żywe,  przyciśnięte do moich pleców. Po doświadczeniach z „myślącymi formami” stałem się oczywiście bardzo  ostrożny. Za każdym razem, kiedy czułem tę „istotę” na plecach, szybko wracałem do ciała fizycznego. Byłem  pewien, że jest to coś więcej, niż „myślące dzieci”  może jakaś istota zboczona seksualnie, chociaż w dotyku  nie wyczuwałem żadnych ero­tycznych treści. Byłem jednak ostrożny i z całą pewnością wystraszony.  Wrażenie to potwierdziło się kiedy wyczułem, że opierająca się o mój niefizyczny kark twarz miała zarost!  Całkiem solidny, jak u mężczyzny, który nie golił się conajmniej od kilku dni. Słyszałem także jego oddech  dyszący mi prosto w ucho. Z pewnością nie był to oddech dziecka. Był to dorosły mężczyzna, dyszący z pasją i prawdopodobnie z jaki­miś odchyleniami seksualnymi, bowiem  dlaczego nastawałby na mnie, innego mężczyznę? Czy czułbym coś innego, gdyby była to kobieta? Mówiąc  szczerze, raczej tak. Ale teraz muszę się go jakoś pozbyć.

22 maja 1960 r.  noc.

Kluczem do całej sprawy okazał się właśnie zarost! Nie muszę się już martwić o tego „mężczyznę” na  moich plecach. Jest tam w dalszym ciągu, ale teraz wiem przynajmniej, kim on jest. Tym razem, po  pięciokrotnej ucieczce do fizycznego ciała, zdobyłem się na więcej odwagi. Wysunąłem się z ciała powoli,  tylko tyle, aby być już ponad ciałem fizycznym i ponownie poczułem to ciało na plecach, a także zarost i  dyszący mi w ucho oddech. Ostrożnie, aby mój ruch nie został poczytany za atak, dotknąłem grzbietem dłoni  twarzy za mną. Miała zarost, który wydawał się bardzo autentyczny. Dyszenie trwało i w dalszym ciągu  czułem nacisk na plecy, więc powróciłem do ciała fizycznego. Usiadłem (fizycznie) i zacząłem rozmyślać nad całą sprawą. W zamyśleniu przesunąłem dłonią  po szczęce. Muszę się ogolić, pomyślałem automatycznie i nagle coś mi zaświtało. Jeszcze raz  pogłaskałem się po szczęce. Uczucie było bardzo znajome. Zupełnie takie samo jak wtedy, kiedy  dotknąłem twarzy tego… czy możliwe? Potem zauważyłem, że mam suche gardło, jak­bym  oddychał przez usta, tak samo jak ten… Był tylko jeden sposób, aby to sprawdzić. Położyłem się i już po krótkiej chwili byłem w stanie  wytworzyć wibracje. Powoli wyszedłem z ciała. Tak, czułem to. Ponownie to samo ciało, drapiący w moją szyję zarost, dyszenie w ucho. Ostrożnie dotknąłem twarzy z tyłu i wyczułem zarost. Był  taki sam, jak u mnie. Wstrzymałem oddech lub myślałem, że to robię, dyszenie w ucho ustało. Odetchnąłem  dwa razy i ponownie wstrzymałem oddech. „Ciało” za mną oddychało w takim samym rytmie. To ciągłe  ciepło, przytulone do moich pleców, to byłem ja sam! Powróciłem do ciała fizycznego, usiadłem i zamyśliłem się. Powstało bowiem pytanie, kto jest kim?  Przemyślawszy to wydało mi się, że tamten na plecach  którego czułem i słyszałem  to „ja” fizyczny, a ten  „ja” z przodu to byłem „ja” mentalny lub rzeczywisty. Założyłem tak, ponieważ bodź­ce fizyczne i związane  z nimi działania płynęly z ciała z tyłu, myślało zaś moje „ja” z przodu. Powikłane to jakoś, ale bardzo  prawdziwe. Od tej pory nie miałem już problemów, kiedy doświad­czałem takich sensacji. A mówi się o  ludziach, że boją się własnego cienia!

8 sierpnia 1960 r.  popołudnie.

Przeprowadziłem inny, także bardzo interesujący ekspery­ment. Położywszy się zacząłem odliczać. Po  chwili pojawiły się silne wibracje, które łagodniały kiedy zwiększyły swą częs­totliwość (zaczęły się od  około 30 Hz i przyśpieszyły, aż odczuwałem je jedynie jako ciepło). Postanowiłem unieść się wolno z ciała,  aby zbadać ten proces. Spróbowałem i wysunął się świetlisty zarys nóg, potem bioder, ale nic więcej! Nie  byłem w stanie wysunąć klatki piersiowej i ramion, chociaż się stara­łem. Było to bardzo dziwne. Spędziłem  cały ten czas poruszając nogami i biodrami w górę i w dół. Patrzyłem, lecz samo „widzenie” nie było tak ostre, jak normalnie.  Kilkakrotnie wysuwałem nogi z ciała fizycznego, potem przesuwałem je w prawo i pozwalałem im opaść.  Opadały bardzo powoli, a po dotknięciu kanapy osuwały się po jej bokach na podłogę, zupełnie jakby  pozbawione były kości. Przypominało to pusty fragment ubrania na zwolnionym filmie, załamujący się przy  zetknięciu z twardym podłożem. Po połączeniu z ciałem nie zauważyłem żadnych zmian. Czas eksperymentu:  22 minuty.

16 września 1960 r.  popołudnie.

W sobotę ponownie wyszedłem z ciała usiłując utrzymać się w „obszarze”, tzn. pozostać w tym samym  pokoju. Tym razem także zauważyłem tę dziwną, jakby gumową elastyczność owe­go drugiego ciała.  Mogłem stać na środku pokoju i dotknąć ręką ściany oddalonej o jakieś 2,5 m. Początkowo moja ręka nie  przybliżała się do ściany. Nie przestawałem jednak „wycią­gać” dłoni na zewnątrz, aż nieoczekiwanie  poczułem pod nią szorstkość ściany. Przez samo wyciąganie moja ręka stała się niemal dwukrotnie dłuższa, ja  jednak nie zauważyłem żadnej różnicy. Kiedy zaprzestałem tej czynności, ręka skurczyła się i powróciła do  normalnych rozmiarów. Potwierdza to inne dowody, iż świadomie lub nieświadomie można przybrać taki  kształt o jakim się akurat myśli. Pozostawione samo sobie ciało zachowuje normalny, humanoidalny kształt.  Jeżeli myśli się o jakimś innym kształcie to podejrzewam, że taki kształt można przybrać, na przykład psa lub  kota. Czyżby stąd pochodziły mity o wilkołakach i wampirach zmieniających się w nietope­rze? Nie sądzę,  bym chciał się o tym przekonać.

10 października 1962 r.  wieczór.

Ponownie odkryłem coś ważnego w związku z pytaniem: ,jak wyglądasz, kiedy jesteś poza ciałem  fizycznym”. Około 19:30 postanowiłem spróbować odwiedzić W.R. w jej odległym o jakieś 15 km  apartamencie. Byłem pewny, że o tej porze nie będzie jeszcze spać. Z wyjściem z ciała nie miałem  większych trudności i prawie natychmiast znalazłem się w salonie. R.W. siedziała w pobliżu lampy.  Zbliżyłem się do niej, ale wydawała się nie zwracać na mnie uwagi. Potem byłem już pewien, że mnie  zauważyła, ale równocześnie wydawała się przestraszona. Cofnąłem się i zacząłem mówić, lecz coś  przyciągało mnie do ciała fizycznego i znalazłem się we własnej sypialni i we własnym ciele, a wibracje  zmniejszały się. Powodem powrotu okazało się zdrętwiałe ramię, na którym leżałem. Jednak najbardziej niezwykłe były następstwa tej podróży. Następnego dnia R.W. zapytała mnie,  co robiłem poprzed­niego wieczora. Spytałem, dlaczego o to pyta, a ona odparła: „siedziałam po  kolacji w salonie i czytałam gazetę. Nagle coś kazało mi spojrzeć w górę i zobaczyłam, jak po drugiej  stronie pokoju coś wisi w powietrzu i macha do mnie!” Zapytałem ją, jak to wyglądało. „Jak przezroczysty kawałek szyfonu. Widziałam przez niego ścianę i krzesło, aż nagle zaczęło się do  mnie zbliżać. Byłam przestraszona ale pomyślałam, że to możesz być ty, więc zapytałam: Bob, czy to  ty? Ale to trwało po prostu zawieszone w powietrzu. Ponownie zapytałam czy to ty, a, jeżeli tak to  wracaj do domu i nie przeszkadzaj mi. Wtedy cofnęło się i szybko rozpłynęło”.

Potem zapytała, czy to rzeczywiście byłem ja. Odpowiedziałem, że to bardzo możliwe. „No cóż, następnym razem powiedz coś, żebym wiedziała, że to ty”  odrzekła.  „Nie będę się  wtedy tak bać”. Zapewniłem, że tak zrobię. Przynajmniej nie jestem świecą­cym duchem i nie mam ludzkiego kształtu   czasami.

21 listopada 1962 r.  noc.

Tym razem postanowiłem odbyć czysto „lokalną” podróż. Zacząłem już dryfować w stronę drzwi, kiedy  przypomniałem sobie, że nie potrzebuję przecież przechodzić przez drzwi. Odwróciłem się i zbliżyłem do  ściany oczekując, że przejdę przez nią na wylot. Nie udało się! Okazało się, że nie mogę jej sforsować.  Wyczuwałem ją tak, jakbym dotykał jej rękami. Pomyślałem więc, że coś robię źle. Przecież przechodziłem już  przez ściany bez najmniejszych problemów. A więc powinno się to udać i tym razem. Naparłem na nią  wyciągniętymi rękami. Przez chwilę wyczuwałem opór, a potem moje ręce przeniknęły przez nią jakby była z  wody. Przedostając się na drugą stronę wyczuwałem i rozpoznałem wszystkie warstwy, z których była  zrobiona  farba, tynk, listwy, wypełnienie, a w końcu wykończenie z kamyków, już na zewnątrz. Było to  podobne do przenikania przez podłogę. Skąd jednak ten opór przy pierw­szej próbie?

15 marca 1963 r.  noc.

Był to chyba najbardziej niezwykły eksperyment. Po „unie­sieniu” się z ciała zebrałem się na odwagę,  by ostrożnie zbadać moje leżące w łóżku ciało. W półmroku zacząłem się powoli zniżać. (Przez okno  wpadało jedynie blade światło i nie widzia­łem zbyt dobrze, ale może i lepiej. To raczej dziwne uczucie, kiedy ogląda się w ten sposób swoje własne  ciało.) Sięgnąłem ostrożnie w dół, aby dotknąć głowy, lecz moje dłonie dotknęły stóp! W pierwszej chwili  pomyślałem, że zdryfowałem, ale wtedy wyczułem palec stopy. Mój duży palec lewej stopy ma gruby  paznokieć, pamiątkę po dawnym przygnieceniu przez pień. Ten duży palec nie miał czegoś takiego!  Zbadałem dłońmi prawą stopę. Duży palec prawej stopy miał zgrubiały paz­nokieć! Wszystko było  odwrócone, jak w lustrze. Zbadałem powoli całe ciało i za wyjątkiem tego palca nie mogłem stwier­dzić, czy  było odwrócone, czy nie. Najważniejsze, że wyczuwa­łem je dotykiem. Moje drugie dłonie nie mogły przez  nie przejść. To bardzo dziwne uczucie dotykać własnej twarzy o zamkniętych oczach, jakby była twarzą  kogoś innego. Po­chyliłem się na tyle nisko, że mogłem dojrzeć twarz. W porząd­ku, to byłem ja, być może  odrobinę zdeformowany. A może jestem już o wiele mniej przystojny niż kiedyś, a moja duma nie chce tego  przyznać. Co prawda nigdy nie uważałem się za specjalnie przystojnego, jednak wydawało mi się, że  wyglądam trochę lepiej, niż w tej chwili! Dziwaczna rzecz to odwrócenie. Unosząc się tak w ciemnym  pokoju, mogłem łatwo okręcić się dookoła i stracić orientację. Ale gruby paznokieć był z pewnoś­cią na  prawej stopie a nie na lewej. Muszę sprawdzić to dokładnie.

18 czerwca 1960 r.  noc.

Zostało to sprowokowane pytaniem dr Bradshawa. Pomyś­lałem, że aby mu odpowiedzieć muszę  zbadać, czy będąc w ciele niefizycznym mam na sobie ubranie. Nigdy przedtem nie za­wracałem sobie tym głowy, przypuszczalnie dlatego, że nie przykładam wagi do ubrania. W moim pojęciu jest  ono po to, by mi było ciepło i wygodnie. Zbadałem więc moje drugie, niefizyczne ciało. Pokryte było gęsią  skórką, ale ubrania nie miałem. Może jedynie tym razem.

23 lutego 1961 r.  noc

Wyszedłem z ciała metodą „obrotu belki”. Kiedy zacząłem płynąć przez pokój, coś wydawało się ściągać  mnie z pow­rotem. Przypominało to chodzenie w wodzie, kiedy to porusza się rękami i nogami, ale pozostaje  się na miejscu. Nagle coś szarpnęło mnie za plecy (nie było to bolesne). Przeko­ziołkowałem do tyłu i  wpadłem do ciała fizycznego. Usiadłem i usłyszałem, że ktoś puka do drzwi. Była to moja córka. Co tak  zdecydowanie mnie ściągnęło? Czyżby to „lina”, o której czytałem?

7 lipca 1960 r.  popołudnie.

To także był eksperyment, którego nie chciałbym powta­rzać. Byłem w naładowanej klatce Faraday’a.  Spróbowałem przez nią przejść. Z ciała fizycznego wyszedłem normalnie, lecz potem znalazłem się jakby  schwytany w dużą sieć zrobioną z giętkich przewodów. Sieć poddawała się, kiedy na nią nacis­kałem, ale nie  mogłem przez nią przejść. Miotałem się niczym zwierzę schwytane w potrzask i w końcu wróciłem do ciała  fizycznego. Przemyślawszy to wydarzenie doszedłem do wniosku, że nie były to przewody lecz pole  elektryczne o takim samym kształcie jak klatka, ale bardziej elastyczne. Może na podobnej zasadzie mogłoby działać urządzenie „łowcy duchów”.

30 października 1960 r.  popołudnie.

Po piętnastej położyłem się z zamiarem odwiedzenia E.W. w jego domu odległym o jakieś 10 km. Po  pewnych trud­nościach osiągnąłem stan wibracji i wyszedłem z ciała, a potem z pokoju. Naprowadziwszy się  mentalnie na E.W. zacząłem podróż. Początkowo poruszałem się wolno (stosunkowo). Na­gle znalazłem się  w handlowej dzielnicy „płynąc” powoli około siedmiu metrów nad chodnikiem (tuż powyżej górnej krawędzi  okien drugiego piętra). Rozpoznałem główną ulicę miasta, a także budynki i róg, który właśnie minąłem. Przez  kilka minut dryfowałem samotnie ponad chodnikiem, aż spostrzeg­łem stację benzynową, gdzie naprzeciw  podniszczonych drzwi stał biały samochód bez tylnych kół. Byłem rozczarowany, że nie jestem u E.W., co  było przecież celem mojej podróży. Wróciłem więc do ciała fizycznego. Usiadłem i próbowałem  przeanalizować, dlaczego nie poleciałem tam, dokąd chciałem. Pod wpływem impulsu wstałem, zszedłem do  garażu i pojecha­łem do tego miejsca. Chciałem sprawdzić to co zobaczyłem. Znalazłem ten sam róg na  głównej ulicy, a także biały samo­chód i drzwi. Dowody takie jak te, mogą okazać się bardzo pomocne.  Spojrzałem w górę, w miejsce gdzie prawdopodobnie „wisiałem” nad chodnikiem i oto kolejna  niespodzianka! Pra­wie na tej samej wysokości na jakiej się poruszałem, rozciągały się przewody wysokiego  napięcia. Czyżby Drugie Ciało było przyciągane przez pole elektryczne? Czy poruszało się właśnie dzięki  temu? E.W. spotkałem później w domu. Wydaje się, że wtedy nie chybiłem aż tak bardzo, bo około 1525 E.W.  spacerował główną ulicą, a ja unosiłem się bezpośrednio nad nim.

9 stycznia 1961 r.  noc.

W odpowiedzi na pytanie zadane mi w trakcie dyskusji przez dr Bradshawa, postanowiłem  sprawdzić, czy rzeczywiście istnieje „lina” łącząca ciało fizyczne i Drugie Ciało. W przesz­łości  niczego takiego nie zauważyłem, poza dziwacznymi szarp­nięciami, które miały miejsce raczej  sporadyczne. Mając to na uwadze położyłem się o zmroku i zastosowałem procedurę pamięciową.  Wyszedłem z ciała sposobem rotacji osiowej i po­zostałem w pokoju wisząc kilka stóp nad ciałem  fizycznym. Obróciłem się chcąc zobaczyć „linę”, ale niczego nie dostrzeg­łem  albo było zbyt  ciemno albo jej tam nie było. Potem dotknąłem głowy sprawdzając czy stamtąd nie wychodzi. Kie­dy dotknąłem tyłu głowy, moja dłoń trafiła na coś, więc sięgnąłem tam drugą ręką. Cokolwiek to  było, wychodziło z punktu pomiędzy łopatkami a nie z tyh~ głowy, jak pier­wotnie  przypuszczałem. Czułem podstawę tego czegoś co przy­pominało rozwinięte korzenie drzewa,  wychodzące z grubego pnia. „Korzenie” rozchodziły się ukośnie w dół, aż do środ­kowej części  ciała, a potem w górę do ramom i szyi. Sięgnąłem dalej, tam gdzie formowały się one w „linę”, o ile  pięciocenty­metrowy kabel mniemy nazwać „liną”. Wisiała luźno i wy­czuwałem jej powierzchnię  bardzo wyraźnie. W dotyku była równie ciepła, jak ciało i wydawała się złożona z setek (tysięcy?)  podobnych do ścięgien nitek, które ułożone były razem, ale nie skręcone czy spiralnie zwinięte.  Było to giętkie i nie wydawało się pokryte skórą. Zadowolony, że coś takiego rzeczywiście istnieje, puściłem to i powróciłem do ciała. Te podstawowe charakterystyczne cechy potwierdziły się wielokrotnie także i przy innych  eksperymentach. Wciąż jednak nie istnieje inna metoda udowodnienia tego zjawiska, jak przekonać się na  sobie samym lub obserwując innych. Być może uda się kiedyś znaleźć inne sposoby. Podsumujmy więc teraz to wszystko czego dowiedzie­liśmy się do tej pory o Drugim Ciele. Po pierwsze,  ma ono wagę w naszym rozumieniu tego słowa. Podlega przyciąganiu ziemskiemu, choć w dużo mniejszym  stop­niu niż ciało fizyczne. Fizyk mógłby to oczywiście wy­jaśnić mówiąc, iż jest to kwestia masy i że to co  jest w stanie przenikać przerz ściany musi mieć także małą gęstość, tak aby mogło przecisnąć się pomiędzy  mole­kułami materii. Taka mała gęstość daje bardzo małą masę  ale wciąż jest to jednak masa. To ten eks­peryment, w którym tylko częściowo opuściłem ciało biodrami i nogami, a potem pozwoliłem im opaść.  Podobnym przykładem może być napieranie na ścianę. Początkowy opór mógł być spowodowany formą na­pięcia powierzchniowego, które raz złamane umożliwia mniej gęstej masie przenikanie pomiędzy molekułami  ściany. Po drugie, to ciało jest widoczne, ale w określonych okolicznościach. Aby stać się widocznym musi  odbijać bądź emitować światło o znanym nam widmie. Opie­rając się na wcześniejszym doświadczeniu  wydaje mi się, że widziałem emanację światła, ale tylko w bezpośred­niej bliskości ciała. Reszta w świetle dnia była niewido­czna. Należy tu założyć, że mój system postrzegania mógł być, a raczej musiał być w pewien sposób wzmoc­niony, co umożliwiło mi „widzenie”. Ten „szary szyfon” widziany przez R.W. przy sztucznym oświetleniu i  peł­nej świadomości, może być jeszcze czymś innym. Sądząc z opisu można by go zakwalifikować do  kategorii ciał odbijających światło. Jak widać istnieją bez wątpienia warunki, w których całkowicie świadomy  obserwator maże „zobaczyć” Drugie Ciało. Jakie to warunki ­tego nie wiem. Po trzecie, wrażenie dotykania Drugiego Ciała jest bardzo podobne do doznania ciała fizycznego, np.  kiedy składałem dłonie Drugiego Ciała, wrażenie było iden­tyczne jak przy zetknięciu rąk fizycznych. To  samo po­twierdza się przy poszukiwaniu „liny”. Drugie dłonie wyczuwały sig i dotykały wzajemnie, a zmysły  fizyczne wyraźnie odbierały to jak dotyk cielesny. Niefizyczne ręce mogą także dotykać ciała fizycznego z  podobnym rezultatem (badanie palca prawej stopy a także do­świadczenie z „mężczyzną na plecach”  wyraźnie wska­zują, że inne części ciała niefizycznego także reagują na dotyk). Możemy więc założyć, iż w  stanie tzw. „nie­wielkiego oddalenia” Drugie Ciało może postrzegać i dotykać także przedmiotów  niefizycznych.Po czwarte, Drugie Ciało jest bardzo plastyczne i może przyjmować dowolne kształty. Zdolność „wycią­gania” ręki do jej trzykrotnej długości potwierdza tę plastyczność. Ktoś mógłby stwierdzić, że wszystkie te podróże poza ciałem polegają jedynie na niezwykłym rozciągnięciu jakiejś substancji emanującej z ciała fi­zycznego. „Odskakiwanie” od ciała, kiedy pragnie się pozostać poza nim, wydaje się uwiarygodniać tę tezę.  Pojawienie się Drugiego Ciała jako kawałka przez­roczystej tkaniny umyka jakiejkolwiek analizie, ale mo­że  również wskazywać na niezwykłą plastyczność. O ile umysł nie nakazuje w danej chwili przyjęcia określonej  formy to możemy założyć, że na skutek nawyku myślo­wego Drugie Ciało przybierze znajomy humanoidalny  kształt. Po piąte, istnieje możliwość, iż Drugie Ciało jest dokładną odwrotnością fizycznego. Świadczy o tym  wyjście z ciała metodą „obracanej belki” oraz eks­peryment, w którym badałem swoje ciało fizyczne leżące  nieruchomo na łóżku. Nastąpiła wtedy zmiana poło­żenia głowy i nóg, ale to akurat może być łatwo wy­tłumaczone utratą orientacji w mroku. Jednakże w po­łączeniu z identyfikacją dużego palca daje do myślenia.  W innych notatkach także występują sugestie na ten temat, brane początkowo za błąd w orientacji i uz­nawane za odczucie czysto subiektywne. Teoria od­wrotności może łączyć się w jakiś sposób ze zjawiskiem  antymaterii. Po szóste, bezpośrednie badania wydają się po­twierdzać tezę „liny” łączącej ciało fizyczne oraz Drugie  Ciało, co wielokrotnie było opisywane na przestrzeni wieków w literaturze ezoterycznej. Dzisiaj nie wiadomo  jeszcze, czemu miałoby służyć takie połączenie. Można jedynie spekulować, że Drugie Ciało i zawarta w nim inteligencja przy pomocy tej liny sprawuje ciągłą kontrolę nad ciałem fizycznym. Wydaje się praw­dopodobne, że taką właśnie drogą wysyłane są informacje do Drugiego Ciała, jak miało to miejs­ce w  przypadku wezwania do powrotu w skutek zdrętwienia ręki czy pukania do drzwi. Jeżeli połą­czenie takie  rzeczywiście istnieje, to substancja owej „liny” musi być tak samo rozciągliwa jak Drugie Ciało, aby móc  przesyłać impulsy na ogro­mne odległości. Po siódme wreszcie, związek pomiędzy Drugim Ciałem a elektrycznością czy polami elektromag­netycznymi jest niezwykle znaczący. Wskazuje na to eksperyment w klatce Faraday’a oraz usytuo­wanie  Drugiego Ciała nad ulicą w sąsiedztwie lub obrębie pól elektrycznych wytworzonych przez przewody  wysokiego napięcia.

Rozdział czternasty

ŚWIADOMOŚĆ I NADŚWIADOMOŚĆ

Opisawszy „fizyczne” aspekty Drugiego Ciała, ważną rzeczą będzie zbadanie, w jaki sposób nasz umysł reagu­je na doznania, które są udziałem Drugiego Ciała. Naukowcy zajmujący się badaniem umysłu ludzkiego mogliby mi zarzucić posługiwanie się  nieodpowiednią terminologią, ale nie starałem się opisać tego fenomenu od strony psychiatrycznej,  psychologicznej czy fizjo­logicznej. Mam jednak nadzieję, że zarówno ten rozdział jak i poprzedni będzie  mieć jakiś walor dla światłych umysłów, a być może stanie się pomostem do dalszych badań dla  wszystkich, których inteligencja pobudza do przekraczania kolejnych granic. Najczęściej stawiane pytanie brzmi: Skąd wiesz, że nie śnisz, że to, czego doświadczasz nie jest tylko  pano­ramicznym snem lub halucynacją? Wymaga ono szerszej odpowiedzi niż kontrpytanie: A skąd wiem, iż to czego doznaję na jawie jest praw­dziwe? Jak wspominałem już o tym, we wczesnym okresie eksperymentów sam uważałem, że wszystkie te  doznania są snami lub halucynacjami. Stwierdziłem, iż są czymś więcej dopiero wtedy, gdy pewne niepodwa­żalne dane zaczęły się kumulować. Doświadczenia takie od zwykłych snów różnią:

1.  Ciągłość świadomości,

2. Intelektualne lub emocjonalne decyzje podejmo­wane w trakcie takich doznań,

3. Percepcja zwielokrotniona poprzez narządy zmys­łów lub ich odpowiedniki,

4. Niepowtarzalność schematów,

5. Przebieg wydarzeń świadczący o prawidłowym upływie czasu.

Najpewniejszym potwierdzeniem takiego stanu jest fakt głębokiego przeświadczenia, że to nie sen, prze­świadczenia podobnego do świadomości życia na jawie. To właśnie powoduje tak wielkie zamieszanie z  począt­ku. Podwójna egzystencja jest koncepcją sprzeczną z ba­daniami naukowymi i ludzkim  doświadczeniem. Tak więc ostatecznym dowodem może być jedynie wypró­bowanie na samym sobie  takiego stanu. Czy jest to produkt autohipnozy i posthipnotycznych sugestii? Możliwe, że metoda indukcji i przejawy  Dru­giego Stanu w różnorodny sposób powiązane są z hip­nozą. Zresztą sama hipnoza jest fenomenem, o  którym niewiele wiadomo. „Sugestia” stosowana w hipnozie może być częścią procesu aktywacyjnego.  Jednakże trze­ba bardzo uważać, by nie użyć niewłaściwej sugestii  lub innych bodźców mogących wywołać  halucynacje. Gdy badania nad hipnozą dostarczą więcej informacji, być może wyjdą na jaw związki jakimi  zajmujemy się w tej książce. Jeżeli umysł rzeczywiście działa inaczej, to na czym polega ta inność? Przyjmuje się, że świadomość (lub  cała osoba) podlega procesowi uczenia się. W retrospekcji efektem tego jest ewolucyjna adaptacja i  akceptacja świadomości jako elementu pewnej całości. Całość two­rzą świadomość, podświadomość i nadświadomość (ja­źni transcendentalnej), gdzie każda część jest w pełni świadoma pozostałych. Jednakże  połączenie jest efekty­wne wyłącznie w Stanie Drugim. W środowisku fizy­cznym współdziałanie jest  widoczne w znikomym stop­niu. We wcześniejszych stadiach penetracji Stanu Drugie­go, myśli i działania zdominowane są prawie  całkowicie przez podświadomy subiektywny umysł. Wysiłki ra­cjonalnego rozumienia wydają się  przysłonięte lawiną emocjonalnych reakcji. Wszystkie pierwotne subiektyw­ne popędy przejawiają się  niezwykle silnie, domagając się zaspokojenia. Pierwotne lęki uważane już za stłu­mione, wyłaniają się na  plan pierwszy. Zaraz po nich lub jednocześnie pojawia się równie silny popęd seksualny. Te dwie siły  znajdują się w kontrze do Stanu Drugiego. W całej historii rozwoju ludzkości to właśnie strach i seks  stanowiły główną motywację i cechy charakterys­tyczne we wszystkich formach organizacji społecznych.  Jest więc całkiem zrozumiałe, że odgrywają tak znaczącą rolę w Stanie Drugim. Powoli świadoma myśl zaczyna dominować nad tą niespójną, nielogiczną masą, wprowadzając do niej po­rządek i obiektywną percepcję. Z początku wydaje się to zadaniem wręcz niemożliwym. Na dalszych  etapach rozwoju świadomy umysł stapia się z tymi siłami w związek symbiotyczny. Sprawy rzadko wymykają się wtedy spod kontroli. Nie oznacza to jednak, iż świa­domy umysł sprawuje w Stanie Drugim absolutną kon­trolę, jest ona raczej przywilejem Mistrza lub Sił Prze­wodnich. Kim jest Mistrz? Nazwijmy go nadświado­mością, duszą, większą jaźnią  etykietka nie jest ważna. Należy jednak wiedzieć, że świadomość reaguje na polecenia Mistrza automatycznie i bez żadnych pytań. W stanie fizycznym uświadamiamy sobie to jedynie mgliście. W Drugim Stanie jest to zjawisko naturalne. Nadświadomość bez żadnych wątpliwości wie co jest „dobre”, a problemy pojawiają się jedynie wtedy, gdy świadomość uparcie odmawia podporządkowania się tej wyższej władzy. Źródłem wiedzy nadświadomości jest wiele ścieżek, z których większość wydaje się leżeć poza możliwościami percepcji świadomego umysłu. Dziedzi­czność jest jedną z najbardziej akceptowanych dróg tego typu, lecz zarazem najbardziej ubogą. Wraz z postępującą adaptacją możemy zaobserwować pewne obiecujące przesłanki. Prowadzą one do wnios­ków odnoszących się do środowiska Stanu Drugiego. Synchronizacja myśli i działań. Podczas gdy na planie fizycznym myśl poprzedza działanie, tu są one jednym i tym samym. Nie istnieje mechaniczne prze­dłużenie myśli. Stopniowo uznaje się istnienie myśli jako siły samej w sobie, nie jako wyzwalacza czy katalizatora. Jest to głównie emocjonalna siła myśli, która stopniowo przekształca się w konkretne działania. To właśnie myśl o ruchu wytwarza ten ruch. A myśl o osobie, którą chcemy odwiedzić, określa cel naszej podróży. Istnieją również potrzeby podświadomości, które powodują ruch ku nieznanym okolicom, często nawet bez uświa­domienia sobie sił motywujących. Schematy myślenia przeniesione z aktywności fizy­cznej silnie wpływają na egzystencję w Stanie Drugim. Zadziwiające jest odkrycie jak wiele nawyków myślo­wych „narosło” w nas wraz z naszym rozwojem i jak bardzo skrępowani jesteśmy ich cechami. Chociaż żadne czysto fizyczne zwyczaje, potrzeby i pragnienia nie wy­dają się być przenoszone w swej czystej formie (np. głód, ból, nałóg palenia), to jednak pośredniejsze nawyki myślowe w irytującym stopniu przeszkadzają i odwraca­ją uwagę. Wyjątkiem jest pociąg seksualny, ale nawet i ten skażony jest sztucznymi zachowaniami społecz­nymi i zwyczajami, wiążącymi się z nim. Oto ilustracja przeniesienia jednego ze zwyczajów, zanotowana w moim dzienniku.

11 czerwca 1963 r.  noc.

… kiedy zbliżyli się do mnie i wzięli mnie pod ręce by mnie poprowadzić przez ten obszar, moja dłoń powędrowała do kieszeni na piersi, chcąc sprawdzić czy jest tam mój portfel. Dobrych parę chwil zajęło mi uświadomienie sobie, że portfela nie ma (płaszcza chyba także), a więc nie było także powodu by ta podtrzymująca mnie dwójka chciała ukraść mój nieistniejący portfel. Oto cena, jaką placi się za życie w tłumie wielkiego miasta! Takie właśnie małe przyzwyczajenia bezustannie wcho­dzą ci w drogę. Chcąc się ich pozbyć, należy je rozpoznać. Kiedy zidentyfikuje się je, nie sprawiają więcej kłopotów. To samo dotyczy myśli o kształcie ciała fizycznego. Jeżeli na przykład razi cię wrażenie nagości to automatycznie będziesz myślał, że jesteś ubrany  i będziesz. Forma twojego fizycznego ciała zostaje przeniesiona dokładnie, aż po cebulki włosów i blizny, chyba że świadomie pomyślisz inaczej. I odwrotnie  jeżeli twoje nawyki myślowe idą w in­nych kierunkach, to możesz przyjąć dowolny, najbar­dziej odpowiedni kształt w danej chwili, celowo lub w jakiś inny sposób. Podejrzewam, że kształt Drugiego Ciała można modyfikować dowolnie. Skoro tylko myśl o tym zostaje zarzucona, Drugie Ciało będzie powracało do swojego zwykłego, humanoidalnego kształtu. Otwie­ra to ciekawe pole dla spekulacji związanych z mitologią człowieka. Gdyby ktoś pragnął zakosztować egzystencji czworonoga, Drugie Ciało mogłoby ulec czasowemu przekształceniu np. w dużego psa, a ktoś kto posiada zdolność widzenia w Drugim Ciele (prawdopodobnie jest wielu takich ludzi) przysięgałby potem, że widział wilkołaka. W rezultacie takich pragnień mógłby po­wstać na przykład centaur lub półczłowiek  pół kozioł. Ktoś „pomyślałby” o skrzydłach i lataniu, i natychmiast mógłby zmienić się w nietoperza. Nie wydaje się to niemożliwe kiedy doświadczy się już siły twórczej myśli w Drugim Stanie. Innymi słowy wydaje się, że myśl może stworzyć wszystko. Wymaga to jednak ostrzeżenia, które po­ winno się zapisać dużymi, czerwonymi literami: bądź absolutnie pewny rezultatów, których pragniesz i spra­wuj nieustanną kontrolę nad swoimi myślami. Z m i a n y p o s t r z e g a n i a. Jest to temat o ogrom­nym znaczeniu, lecz równocześnie najbardziej niepojęty. Ponieważ nie znamy żadnego sposobu na uporanie się z tym problemem, wszystkie wrażenia jakich dostarczą nam zmysły są początkowo tłumaczone na znaczenia i terminy odnoszące się do pięciu zmysłów fizycznych. Na przykład, jeżeli zaczynasz „widzieć” w ten nieznany sposób, to odnosisz wrażenie, iż owo „widzenie” po­dobne jest do postrzegania obrazu wzrokiem. Dopiero później odkrywasz jak bardzo się myliłeś. Nie jest to wcale „widzenie” fizyczne. Uczysz się, że możesz „wi­dzieć” we wszystkich kierunkach równocześnie bez ob­racania głową, że widzisz lub nie widzisz zgodnie z myś­lą o tym, a jeżeli sprawdzisz to obiektywnie zauważysz, że jest to raczej wrażenie radiacji, niż postrzegania odbitych fal światła. To samo odnosi się do innych fizycznych zmysłów. Na początku wierzysz, że „słyszysz” mówiących do ciebie ludzi. Szybko spostrzegasz, że nie odbierasz tego słuchem. Otrzymujesz wiadomość (myśl) jakąś inną dro­gą, a twój umysł tłumaczy ją na zrozumiałe słowa. Dotyk wydaje się być bardziej zbliżony do swego fizycz­nego odpowiednika. Węch i smak zdają się prawie nieobecne. Najbardziej interesujący jest fakt, że żadna z dróg percepcji nie działa w pełni automatycznie. Mo­żesz każdy ze zmysłów dowolnie „włączyć” lub „wyłą­czyć”. Wydaje się też, że istnieją inne, zupełnie nowe kanały zmysłowe. Jeden z nich służy do identyfikacji  innych istot ludzkich (żywych, umarłych?), lecz nie w oparciu o ich „wygląd” a poprzez niezachwianą  pewność co do ich cech osobowości i myśli. Jest to najbardziej godne uwagi ponieważ nieomylnie wskazuje  na istnienie pew­nego rodzaju radiacji osobowości, która może zostać rozpoznana, podobnie jak budowę  gwiazdy czy kawałka metalu można poznać badając ich spektogram. Po­dejrzewam, iż emanacja taka nie  może zostać „wy­łączona”, tzn. że nie istnieje żadna osłona pod którą moglibyśmy ukryć swoją wewnętrzną  głębię. Następnym z owych kanałów zmysłowych można komunikować się z innymi ludźmi na poziomie nie­osiągalnym dla naszej ziemskiej świadomości, w dodat­ku obojętne czy ludzie ci akurat śpią czy też nie.  Całkiem możliwe, że taka komunikacja zachodzi między ludźmi także i w stanie fizycznym, ale są jej całkowicie  nieświadomi. W Drugim Stanie jest to zjawisko co prawda specyficzne, lecz całkowicie naturalne. W moim  dzienniku istnieje wiele takich przykładów kiedy jakaś osoba komunikowała się ze mną i równocześnie z  inną. Najbardziej frustrujące jest to, iż człowiek z którym się komunikowałem tylko czasami zapamiętywał ten  fakt. Nawiązywanie takiego kontaktu z osobą aktywną fizycznie napotyka na spore trudności. Przypomina to  próby wyrwania kogoś z głębokiego snu. Być może część umysłu kierująca komunikacją jest wyłączona w  okresie fizycznej świadomości. Sądzę, że wspomnienie tego typu rozmów powinno się pojawiać po  zastosowa­niu technik  swobodnych skojarzeń lub regresji hipnoty­cznej. W Drugim Stanie okresowo występuje problem z per­cepcją, która może się wiązać z postrzeganiem fizycz­nym i dlatego nie wydaje się niezwykła. Nawiązuję tu do myślowej identyfikacji osób, miejsc i rzeczy do tej  pory nieznanych. Przy poszukiwaniach danych i samoorientacji umysł wydaje się działać w silnym związku z niesformuło­wanym rozkazem myślowym: „Zidentyfikuj!”, bez żad­nych modyfikacji czy dwuznaczności. Jeżeli więc napo­tykamy nieznaną, czy pozornie nieprawdopodobną sy­tuację, miejsce lub osobę, umysł podsuwa nam roz­wiązanie, nigdy nie pozostawiając problemu bez od­powiedzi. Odpowiedź przyjmuje formę racjonalizacji, o ile mo­żemy to tak nazwać, lub mówiąc innymi słowy umysł  nasz dążąc do prawidłowej identyfikacji, przeszukuje nasze wspomnienia i doświadczenia. Porównuje  sytuację z doświadczeniami z przeszłości. Jeżeli nie istnieje ścisły odpowiednik obserwowanego faktu,  umysł podsuwa najbardziej podobne wspomnienia i stwierdza: „To jesz obiekt albo zdarzenie, które widzisz”.  Dopiero po głębszej analizie okazuje się, że była to swego rodzaju prze nośnia. Istnieje wiele przykładów tego fenomenu. Jednym z najlepszych są poranne odwiedziny w domu Bahn~  Bona. Umysł nie znajduje w swej pamięci żadnego odniesienia do przedmiotu wkładanego na tylne  siedzenie samochodu (generator Van DeGraffa). Choć prawidłowo określił jego przybliżone rozmiary, okrągłą wypu­kłość w tylnej części i główną platformę, zidentyfikował go jednak błędnie, jako dziecięcy samochodzik. Ten sam umysł rozpoznał chłopca z piłką baseballową, ponieważ było to akurat częścią danych w banku pamięci. Miał jednakże kłopoty z określeniem co robi pani Bahnson. Zostało to uznane za „rozdawanie kart” i choć granie dużymi białymi kartami na stole zastawionym talerzami było mało sensowne, to jednak „gra w karty” była najbardziej zbliżonym wydarzeniem przechowywanym w pamięci, więc rozdawanie porannej poczty tak zostało zinterpretowane. Równie interesujący był przypadek wizji na temat katastrofy lotniczej, opisany w rozdziale 11. Występuje tam cała seria wypełnionych szczegółami zdarzeń prze­filtrowanych przez wcześniejsze doświadczenia. Nastąpi­ło też nałożenie się różnych informacji, co spowodowało jeszcze większe zamieszanie. Skojarzenie z podróżą lot­niczą było zgodne z tym co planowałem. Umysł pominął jednak fakt, że na lotnisko trzeba najpierw dojechać autobusem. W konsekwencji wsiadanie do autobusu zostało zinterpretowane jako wejście na pokład samolo­tu. W autobusie umysł zarejestrował czekającego przy drzwiach kierowcę. By go zidentyfikować odnalazł w pamięci osobę najbardziej podobną (D.D.) i zastąpił nią kierowcę w wyobraźni. (Fizyczne podobieństwo po­między kierowcą a D.D. przy późniejszym porównaniu było rzeczywiście uderzające). Skojarzenie siedzącej z przodu kobiety oraz jej zdene­rwowanie to kolejna błędna interpretacja. Jej złe samo­poczucie było faktem, choć myliłem się co do przyczyny. Umysł nie znał powodów jej zdenerwowania a szukając rozwiązania uznał niepokój za pochodzący z tych sa­mych źródeł, co własny. Powolny i niski lot nad ulicami miasta był doskonałym odbiciem rzeczywistych wyda­rzeń  autobus jadący napowietrzną autostradą na lotnisko  z tym tylko, że umysł wciąż mylił lot z dojazdem na dworzec lotniczy. Umysł wciąż koncentrował się na „fakcie”, iż lot już się zaczął. Kiedy samolot dostał się w strefę burzy, umysł stwierdził, że lot odbywa się pod przewodami elektrycznymi i telefonicznymi, ponieważ nie mógł bez­pośrednio wyjaśnić efektu burzy. Najbardziej znacząca była interpretacja umysłu do­tycząca katastrofy. Przetworzył po prostu obraz za­kłócenia akcji serca. Wypadek był zdarzeniem miesz­czącym się w zakresie dotychczasowych doświadczeń, atak serca  nie. Można więc zrozumieć, jak trudno jest prawidłowo zinterpretować nieznane wcześniej wydarzenia. Jeżeli z tym mamy kłopoty, nawet jeśli zdarzenia pojawiają się w znajomym kontekście, to łatwo można sobie wy­obrazić, co się dzieje kiedy to co postrzegamy nie ma żadnego odniesienia do naszych przeżyć. Jedynie dzięki mozolnym wysiłkom, wielu próbom i błędom, udało się zgromadzić kilka faktów, a i tak mogą one być inaczej interpretowane przez poszczególne umysły, co wynika z różnicy doświadczeń. To właśnie powód, by różni ludzie w kontrolowany sposób doświadczali takich sa­mych stanów. Całość obrazu mogłaby się stać przejrzys­tsza dzięki relacjom innych osób. Z kilku przykładów, które zinterpretowane zostały prawidłowo, należy wspomnieć o snach na temat „lata­nia” i „spadania”. Jestem zupełnie pewny, że sny takie są w pewnym stopniu wspomnieniami doznań ze Stanu Drugiego. Często śniłem o lataniu a uświadomiwszy to sobie w trakcie snu odkrywałem, iż rzeczywiście unoszę się w Drugim Ciele. To „senne fruwanie” występuje najczęściej bez świadomych wysiłków. Możliwe, że wiele osób ma takie sny, ale ich po prostu nie pamięta. Sny o jeździe konnej czy locie samolotem mają podo­bne znaczenie. Umysł nie dopuszcza, w przypadku czło­wieka, latania bez pomocy jakiegoś mechanizmu  zgo­dnie z danymi w banku pamięci  wprowadza więc samolot, aby uwiarygodnić sytuację. A kiedy do głosu dochodzi Pełna Świadomość, „samolot” znika. Oto zna­jdujesz się wysoko w powietrzu, wbrew logice nie wspo­magany przez żadne urządzenie. Dopóki się do tego nie przyzwyczaisz, jest to trochę niepokojące. Sny o spadaniu także często powtarzały się podczas moich wczesnych eksperymentów. Jest to typowe „u­czucie” przy szybkiej reintegracji Drugiego Ciała z cia­łem fizycznym. Najwidoczniej bliskość ciała fizycznego powoduje retransmisję odczuć zmysłowych z Drugiego Ciała, które „wpada” w fizyczne. Z tego samego powo­du proces zapadania w sen łączy się często z wrażeniem „zanurzania”. Poprzez wielokrotne ponawianie takich prób doszedłem do wniosku, iż efekt spadania jest efektem oddzielenia się Drugiego Ciała od ciała fizycz­nego, a wrażenia zmysłowe dzielone są między oba te ciała. Być może wrażenie tonięcia występuje także wte­dy, gdy ktoś traci świadomość z innych przyczyn, np. z powodu omdlenia, podania środków anestezjolo­gicznych itp. P o m i a r  i n t e I i g e n c j i. Pozornie wydaje się, że poza wymienionymi już wrażeniami zmysłowymi nie otwierają się w Drugim Stanie nowe obszary wiedzy czy informacji. Nie obserwujemy skoku w ilorazie inteligen­cji w taki sposób jak rozumie to świat fizyczny. Istnieje tam jednak zupełnie nowy rodzaj intelektu, ale forma jego jest niepojęta. Ten złożony intelekt korzysta z do­świadczeń życia fizycznego, ale stosuje je jedynie wtedy, gdy okoliczności są zbliżone do zachodzących zdarzeń czy przypadków. Czasami działanie takie wydaje się zupełnie bezsensowne dla świadomego umysłu, a ich rozpoznawanie i uzasadnienie przychodzi później. Po analizie licznych eksperymentów dochodzi się do wniosku, że świadomy umysł sam w sobie, nawet ze swymi wzorami pamięciowoskojarzeniowymi, nie jest w stanie pojąć wszystkiego, co napotyka w Obszarze II. Zbyt wiele przerasta jego świadome osobiste doświad­czenie. Wymaga to bezustannego przetwarzania napły­wających faktów w bardziej zrozumiałą formę. Świado­my umysł rozpoznał tam swoje ograniczenia.  Wzorce  pamięciowe. O ile poziom inteligencji nie wydaje się zmieniać, zupełnie inaczej ma się sprawa z zasobnością pamięci. Jedną z wczesnych zmian jest stopniowe wzbogacanie pamięci o zdarzenia, ludzi, miej­sca i rzeczy, które nie mają żadnego związku z aktyw­nością w życiu fizycznym lub doświadczeniami z prze­szłości. Nie wydają się mieć także związku z wizytami w Obszarze II lub III. Źródła tych wspomnień wciąż jeszcze pozostają ta­jemnicą. Odkrywane są i przywoływane w Stanie Dru­gim. Żywo pamiętam miejsce, w którym mieszkałem  drogę, okolicę i krajobraz. Co prawda nie była to najlepsza ziemia uprawna, ale i tak musiałem pracować na nią ciężko i było to wszystko, na co mogłem sobie pozwolić. Miałem nawet zamiar postawić tam kiedyś dom. Mam też w pamięci trzy połączone budynki stojące przy jakiejś miejskiej ulicy. Były stare i wysokie chyba na osiem pięter. Ostatnie piętra (podobnie jak w starych domach czynszowych) były urządzone jako wielkie prze­strzenie mieszkalne i podzielone na duże, wysokie poko­je. Przechodząc z pokoju do pokoju szło się schodami w górę lub w dół, zależnie od poziomów podłogi. Było to miejsce, które gdzieś, kiedyś, choć chyba niezbyt często, odwiedzałem. Takich wspomnień jest znacznie więcej, chociaż w sto­sunku do całości zjawiska są one prawdopodobnie mało istotne. Należy jednak wiedzieć, iż są bezpośrednim efektem eksperymentów w Stanie Drugim. Jaką przed­stawiają wartość, poza wprowadzeniem zamieszania  tego będę musiał się dopiero dowiedzieć.

 

Rozdzial piętnasty

 

SEKSUALIZM W STAJNIE DRUGIM

Przez cały okres eksperymentowania nieustannie prze­wijał się jeden czynnik, który dla Drugiego Stanu jest najbardziej istotny. Jednak w całej literaturze under­groundowej o zjawiskach paranormalnych nie ma na ten temat żadnej wzmianki, żadnych rozważań czy prób wyjaśnienia. Czynnikiem tym jest seksualizm i fizyczny pociąg płciowy. Jeżeli istnienie Drugiego Stanu uznano tam za fakt, to sprawa seksu pomiędzy istotami ludz­kimi w owym stanie została zupełnie zniekształcona i niewłaściwie zrozumiana. W społeczeństwie, w którym przeszło 90% prakty­kujących psychiatrów to freudyści, przykłada się do tego czynnika większe znaczenie. Praktycznie żadna myśl czy działanie nie wypływałyby z innych motywacji niż seksualne, o ile przyjęlibyśmy taką teorię w pełni. Opatrzywszy temat etykietą „zły”, underground pra­wdopodobnie ignoruje go jako coś ordynarnie „ma­terialnego” i niewartego zajmowania się, przy skupieniu na rozwoju duchowym. Podobne stanowisko zajmują religie, zarówno te formalne, jak i pozostałe. Tak jak potrzeba jedzenia, seks był na przestrzeni całej historii człowieka obiektem manipulacji umożliwiającej przy pomocy sztucznych nakazów i zakazów zachowanie  kontroli nad masami. Wciąż jeszcze w dużym stopniu religia sprawuje kontrolę nad naszymi pragnieniami i  działaniami. Wystarczy obejrzeć jakikolwiek program komercyjnej telewizji amerykańskiej, lub posłuchać kaz­nodziei grożącego ogniem piekielnym i wieczystym potę­pieniem. Lepiej już przestudiować jakąś  niecenzurowaną historię cywilizacji bądź religii. Swego czasu w undergroundzie krążyły niesprecy­zowane pogłoski, jakoby wiele uznanych mediów od­znaczało się szczególnie wyrafinowanymi gustami eroty­cznymi. Pewna grupa przypisywała sobie nawet  znajo­mość tej paraleli, ale jakoś nic z tego nie wynikało. Gurdżijew, słynny mistyk z początków XX w, miał  podobno stwierdzić, że jeżeli na drodze do osiągnięcia stanu mistycznego stałyby nie jedna a dwie takie  prze­szkody jak pociąg seksualny, to nigdy nie osiągnąłby rzeczonego stanu. Niemożliwym jest opisanie, jak głęboko rozumiem teraz i doceniam komentarz Gurdżijewa. Ponieważ  poddawany byłem takim samym wpływom otoczenia jak każdy Amerykanin, nawet teraz kiedy wyzwoliłem  się już częściowo spod takich wpływów, wciąż jeszcze od­czuwam echa winy i grzechu, chcąc wyjaśnić ten  właśnie szczególny aspekt. Wiem jednak, że bez niego ta książka nie będzie kompletna. Oto kilka wyjątków z mojego dziennika pochodzą­cych z wczesnego okresu eksperymentowania.

7 maja 1958 r.

Późna bezksiężycowa noc, sypialnia, wilgotność niska. Zmęczony fizycznie i wyciszony umysłowo.  Położyłem się do snu, a wibracje rozwinęły się w jakieś pięć minut później. Zebrawszy odwagę na myśl o  „wydźwignięciu się” wyszedłem powoli w górę. Unosiłem się w stałym tempie i zawisłem w końcu około 1,5 m  nad łóżkiem. Zastanawiałem się co robić, kiedy nagle doznałem pragnienia zaspokojenia seksualnego. Było  tak silne, że zapomniałem o wszystkim innym. Rozejrzałem się i spostrzegłem moją żonę leżącą poniżej na  łóżku. Spróbowa­łem ją obudzić, tak byśmy mogli się kochać, ale bez rezultatu  żona nie zbudziła się.  Odniosłem wrażenie, że jest to przywilej ciała fizycznego, więc zanurkowałem z powrotem do ciała. Wibracje  zaczęły prawie natychmiast zanikać. Nim usiadłem całkowicie (fizycznie), pragnienia seksualne zdążyły mnie  opuścić. To bardzo dziwne, nie przypuszczałem, że mam tak silne potrzeby seksualne.

11 czerwca 1958 r.

Późna noc, sypialnia, wilgotność średnia, pochmurno. Byłem śpiący, ale w jednej chwili stałem się  pobudzony. Wibracji nadeszły około dwie minuty po położeniu się do łóżka. Wy szedłem z ciała w chwili  gdy pomyślałem o tym, ponowni poczułem napływ potrzeb seksualnych, już po raz czwarty; z rzędu. Nie  mogłem się od nich uwolnić, nieważne jak usilni próbowałem. Niezadowolony z siebie powróciłem do ciała;  fizycznego. Musi być jakiś sposób, by się tego pozbyć!

29 lipca 1958 r.

Późna noc, biuro, wilgotność średnia. Byłem trochę zmę­czony, lecz umysł miałem trzeźwy. Myślę, że  znalazłem sposób na siedzącego we mnie maniaka seksualnego  tym razem dało to zadziwiający rezultat. Po  nadejściu delikatnych wibracji odczekałem aż stały się silniejsze, a potem „pomyślałem” o ruchu do góry i  ponownie znalazłem się nad łóżkiem. Znów rozglądałem się po biurze w poszukiwaniu kobiety. Tak jak  poprzednim razem kiedy próbowałem myśleć o oddaleniu się od ciała, powstrzymywał mnie popęd  seksualny. Nowy sposób polegał na tym, że zamiast walczyć z tym popędem lub go ignorować, pomyślałem:  dobra, seks jest czymś fajnym, ale przedtem muszę coś zrobić. Najpierw muszę znaleźć się gdzie­kolwiek  indziej. Pomyślawszy tak, wystrzeliłem przez sufit i po kilku sekundach znalazłem się w jakimś innym pokoju.  Przy stole na którym leżała długa biała książka, siedziały dwie osoby. Byłem podniecony, ale szybko  zacząłem niepokoić się o powrót i pomyślałem o ciele fizycznym. Po chwili poczułem, jak wnikam w nie.  Usiadłem, rozejrzałem się  wszystko wyglądało normalnie, łącznie ze mną samym. Przynajmniej tym razem  udało mi się opuścić najbliższą okolicę. Ciekawe jednak, kim była tamta dwójka za stołem. Widać więc, że pociąg seksualny nigdy nie został w pełni przezwyciężony. Oszukiwałem go, dopóki nie  rozpoznałem i niezrozumiałem w pełni jego istnienia. Właściwie sam pomysł powstał w oparciu o tzw.  „scenę miłosną Gene Autry’ego”. W typowym westernie Gene walczy z bandytami o uwolnienie dziewczyny,  a potem zawozi ją na swoje rancho. Zbliża się do niej mówiąc miłe słówka, na przykład o jej włosach. Dziewczyna, z  ogniem w oczach, także przysuwa się bliżej. Kiedy jesteście już pewni, że zaraz ją pocałuje  bo nawet sama  go o to prosiła  stary Gene mówi: „Jasne, SusyJane, zaraz to zrobię  ale przedtem chcę ci coś zaśpiewać”.  Z tymi słowy wyciąga skądś gitarę i zaczyna jej śpiewać o koniach. Po piosence także jej nie pocałuje, bo  film kończy się, zanim zdąży się do tego zabrać. Pomysł z odsuwaniem raczej, a nie zaprzeczaniem, okazał się  tym środkiem, który wyzwolił mnie od dominacji seksu. Sam pociąg co prawda pozostał, czekając na  najmniejszą choćby sposobność by powrócić. A sposobności takie pojawiają się w Stanie Drugim, ale w  innej formie. Chociaż wyrażenie „inna forma” jest właściwie bar­dzo nieprecyzyjne. Seksualne akcjereakcje w sensie  fizy­cznym, wydają się jedynie bladą imitacją lub słabym naśladowaniem bardzo intymnych form połączenia  się i komunikacji w Drugim Stanie, które tak naprawdę wcale nie są „seksualne” w naszym rozumieniu tego  słowa. W fizycznym świecie pragnienie spełnienia sek­sualnego jest jakby mglistym przypomnieniem emoc­jonalnych uniesień występujących między ludźmi w Sta­nie Drugim, tłumaczonych na akt seksualny. Jeżeli  wy­daje ci się to trudne do zaakceptowania, spróbuj spoj­rzeć na swoje własne pragnienia seksualne  zupełnie obiektywnie. Odrzuć wszystkie reguły i zakazy, wszyst­kie emocjonalne uprzedzenia. Można to  zrobić. Być może zdziwisz się, jak źle ukierunkowana została ludzkość. Spróbuję podać teraz możliwie najbliższą analogię doznań w Stanie Drugim, przy których seks fizyczny  jest zaledwie cieniem. Gdyby przeciwne bieguny magnesu mogły „odczuwać” zbliżając się do siebie, to  „chciały­by” zetknąć się ze sobą. Nie ma żadnej bariery, która może to powstrzymać. Potrzeba ta wzrasta  wraz ze zmniejszającą się odległością. Im bieguny są bliżej, tym potrzeba zetknięcia staje się coraz bardziej  zniewalająca. W końcu stykają się. Następuje wstrząsający umysłem (duszą?) przepływ ładunków z jednego  bieguna do dru­giego, ładunki się znoszą, i równowaga zostaje przy­wrócona. Wszystko to dzieje się w  jednej chwili, a jed­nak mija cała wieczność. Potem następuje spokój i ła­godne rozdzielenie. Jest to tak samo normalne i naturalne, jak ten przy­kład. Może być trudno zredukować witalne emocje do  zwykłych i prostych potrzeb, do zastosowania praw fizyki na innym poziomie. Jednak wiele testów potwier­dza tę przesłankę. Takie stwierdzenie nie przyszło mi łatwo, ponieważ należało pokonać wiele trudnych do przezwyciężenia  barier. Pierwszą były nabyte uwarunkowania, wzmoc­nione i wspierane nakazami i zasadami naszej kultury.  Początkowo przenosiłem je do Stanu Drugiego. Oto dobry przykład z dziennika.

16 września 1959 r.

Pomyślawszy o tym, że chcę „widzieć”, stałem się świadomy swojej pozycji w pokoju. Biuro było słabo  oświetlone, a ja znajdowałem się ponad stołem, o jakieś 2,S m od kanapy, na której w półmroku widziałem leżące moje ciało.  Potem w pobliżu drzwi spostrzegłem postać bez wątpienia ludzką, zbliżającą się powoli w moim kierunku.  Natychmiast „wiedziałem”, że jest to kobieta. Byłem ostrożny, ale równocześnie walczyłem z popędem  seksualnym, który narastał wbrew moim największym wysiłkom.

„Jestem kobietą”  wydawał się mówić niski kobiecy głos Powiedziałem, że wiem o tym, i próbowałem  równocześni się wycofać. Nie można było nie rozpoznać seksualnych tonów w jej głosie. Podeszła jeszcze  bliżej. Mój umysł zauważył, że była to naprawdę kobieta i prze łożył to na zainteresowanie seksualne. Cofnąłem  się, rozdam pomiędzy pragnieniem a obawą co mogłoby się wydarzyć gdyby rzeczywiście doszło do  intymnego zbliżenia w Ciel Drugim i do „zdrady” wobec mojej żony. W końcu mój strat przed możliwymi a  nieznanymi następstwami zwyciężył i zrejterowałem do ciała fizycznego. Usiadłem i rozejrzałem się dookoła.  Pokój był pusty. W chwili, kiedy pomyślałem o ten wydarzeniu, moje fizyczne ciało zareagowało  podnieceniem Musiałem wyjść na spacer, a dopiero potem usiadłem i zrobiłem ten zapis. Być może jestem  jednak tchórzem! Miałem wiele takich spotkań i różna była ich intensywność, zanim zacząłem oddzielać w nich to co tylko  „niewłaściwe”, a co mnie odpycha. Wydawało się, istnieje bezpośredni związek pomiędzy emocją, którą  interpretowałem jako popęd seksualny a „siłą”, z której korzystałem przy oddzielaniu się od ciała fizycznego  Czy „wibracje”, które odczuwałem nie były tym samym podstawowym popędem ale inaczej skierowanym? Lub może była to jakaś okrężna droga? Czy popęd  seksualny był fizyczną i emocjonalną manifestacją tej siły? Być może istnieje sposób na sprawdzenie tego w bar­dzo ściśle kontrolowanych warunkach  o ile oczy­wiście społeczeństwo jest na tyle dojrzałe, by podjąć takie eksperymenty. Nasze z pewnością jeszcze nie jest.  Wszystko co możemy tutaj zrobić, to spróbować roz­patrzeć bliżej pewne punkty. Dopiero niedawno w trak­cie badań naukowych nad snem i marzeniami sennymi zauważono, iż w fazie REM (Rapid Eye Morement   faza snu charakteryzująca się gwałtownymi ruchami oczu pod zamkniętymi powiekami) mężczyźni doznają  erekcji. Jest to niezależne od treści snów. Sny, w których nie występują żadne treści erotyczne także  wywołują ten efekt. Tyle na razie stwierdziła nauka. Wspominam o tym tylko dlatego, że najczęstszą reakcją  fizyczną po powrocie ze Stanu Drugiego jest erekcja członka. Jest to jakaś wskazówka, ale nic ponadto. Seksualizm Stanu Drugiego nie jest tym samym co jego fizyczne echo, nawet gdyby zwyczaje i  uprzedzenia nagromadzone wokół miłości fizycznej zostały odrzu­cone. Bariery stworzone i ustawicznie  umacniane przez uwarunkowania społeczne są jedynie połową tego. Ele­menty fizycznomechaniczne same  w sobie wydają się nie mieć zastosowania. Przez długi jednak czas umysł będzie tłumaczył sekwencję:  zainteresowanieakcjareakcja, jako podobne funkcje występujące niefizycznie. Kiedy percepcja i kontrola  staną się ostrzejsze, różnice będą bardziej zauważalne. Po pierwsze i najbardziej oczywiste  w miłości fizycz­nej nie występuje wzajemne przenikanie się kobiety  i męż­czyzny. Wysiłki wyrażenia tej potrzeby wydają się z per­spektywy czasu patetyczne. Szybko  odkrywa się, że w Stanie Drugim odbywa się to w inny sposób. Po drugie, cała otoczka zmysłowości  występująca przy fizycznych formach seksu, w Stanie Drugim zupełnie nie istnieje. Nie ma wyraźnych różnic  między mężczyzną a kobietą, zarówno w wyglądzie, jak i dotyku. A więc w jaki sposób się to odbywa? Powróćmy jeszcze raz do analogii z przeciwnymi biegunami mag­nesu. Istnieje wyraźna świadomość „inności”, która jest jak promieniowanie słoneczne lub ciepło ognia  (może zresztą nim jest) odbierane przez kogoś, kto trzęsie się z zimna. Przyciąganie jest tu niezwykle  intensywne, różni się jednak dynamiką, zależnie od osoby. To jak przepływ magnetycznych prądów.  (Spróbuj określić, co czyni jakie­goś człowieka bardziej atrakcyjnym seksualnie od innych; to coś więcej niż  zwykłe dopasowanie fizyczne). „Akt” ten w zasadzie nie jest żadnym aktem, lecz nieruchomym stanem silnego szoku, podczas którego  dwoje łączy się naprawdę, nie tylko powierzchnią ciała, lecz w pełnym wymiarze, atom z atomem, całe Ciało  Drugie. Następuje krótki, ale nieprzerwany przepływ elektronów (?) od jednego ciała do drugiego. Jest to  chwila niewyobrażalnej ekstazy, po której następuje spokój, równowaga … i to już koniec. Dlaczego tak się dzieje i dlaczego jest to pożądane, tego nie wiem, tak samo jak północny biegun  magnesu nie rozumie „potrzeby” przyciągania bieguna południo­wego. My jednak odczuwamy obiektywnie i w związku z tym pytamy „dlaczego”. Jedno jest pewne: tak jak w stanie fizycznym, akt ten jest równie pożądany w Sta­nie Drugim. W niektórych okolicach Obszaru II jest on tak samo zwyczajny jak uścisk dłoni. Oto odpowiedni zapis z mojego dziennika.

12 września 1963 r.

Nie wiem dlaczego znalazłem się przed domem gdzie znaj­dowała się grupa siedmiu czy ośmiu osób. Nie wydawali się być szczególnie zaskoczeni moim widokiem, ale ja jak zwykle byłem ostrożny. Wyczuwałem z ich strony pewne wahanie, jakby nie wiedzieli jak mnie powitać, ale nie było w tym wrogości. W końcu jedna z tych osób w przyjacielski sposób wysunęła się do przodu, jakby chciała uścisnąć mi rękę. Podeszła bliżej i już wyciągałem dłoń, kiedy niespodziewanie nastąpiło szybkie wy­ładowanie seksualne. Byłem zaskoczony i odrobinę zaszokowa­ny. Potem każda z tych osób po kolei wysuwała się do przodu i witała ze mną w ten sposób  tak po prostu, jakby podawali mi rękę. W końcu zbliżyła się ostatnia, jedyna jaką mogłem rozpoznać jako kobietę. Wydawała się dużo starsza od pozos­tałych, starsza też ode mnie. Jej postawa wyrażała przyjaźń i dobry nastrój. „No cóż, nie robiłam tego od bardzo dawna”  powie­działa ze śmiechem  „ale chyba spróbuję”. Zbliżyła się i mieliśmy krótką, ale silną wymianę seksualną. Potem cofnęła się, zachichotała i dołączyła do reszty. Po kilku chwilach wypełnionych próbami ustalenia gdzie się właściwie znajduję, poczułem się nieswojo i postanowiłem wracać. Ru­szyłem prosto w górę, w stronę ciała fizycznego i powróciłem bez większych problemów. Czy ta powitalna wymiana seksualna była typowym zwy­czajem w tamtych rejonach, czy jedynie próbowali być uprzej­mi wobec przybysza, stosując zwyczaj, który wydawał im się powszechny w jego stronach? To możliwe, o ile mieli wgląd w najbardziej sekretne zakątki naszego „fizycznego” wnętrza. Czyżby senne fantazje seksualne, spowodowane wcze­śniejszymi zahamowaniami pod tym względem? Taka mogłaby być odpowiedź freudystów, lub może prosty unik, by nie rozważać innych możliwości. Bo czy istnieje jakiś dowód, że jest to coś innego? Nie ma sposobu, by to udowodnić, ponieważ nie można określić stałego miejsca i okoliczności. W powyższym doświadczeniu, tak. Ale winnych? Oto ponownie fragment mojego dziennika.

4 marca 1961 r.

Późna noc, gabinet na parterze. Nie byłem przemęczony, umysł miałem jasny. Wywołałem wibracje metodą odliczania. Opisuję tu sobotnią noc, ale dopiero w niedzielę po południu, opierając się na zrobionych w nocy notatkach i późniejszych wydarzeniach. Kilka informacji wstępnych: wczoraj po po­łudniu, zatelefonowała do nas przyjaciółka mojej żony (J.F.), aby zapytać czy może przyjść z wizytą i zostać na noc. Przyjechała na kolację i po spędzonym wspólnie wieczorze poszła spać do małego, kwadratowego pokoju gościnnego na piętrze od frontu  a może ja tak założyłem. Sądziłem też, że nasze dzieci śpią w swojej sypialni znajdującej się nad moim gabinetem i mającej kształt  Prostokąta. Postanowiłem zostać i spać w gabinecie. Czułem, że mogę wywołać  wibracje, a nie chciałem budzić żony. Po wielu przygotowaniach nadeszły nadeszły silne wibracje. Wkrótce ich częstotliwość  wzrosła tak bardzo, że nie odróżniałem poszczególnych impulsów. Łatwo wydostałem się z ciała i z silnym uczuciem wyzwolenia ale też i kontroli, uniosłem się w górę, przeniknąłem sufit i  znalazłem się w po­koju dzieci. Pogrążony był w ciemnościach, a chociaż byłem pewny, że jestem  w ich sypialni, nie mogłem ich dostrzec. Miałem już odejść, kiedy nagle wyczułem obecność  kobiety w pokoju, całkiem niedaleko mnie. Nie mogłem rozpoznać twarzy, ale odniosłem wrażenie,  że ma trzydzieści kilka lat i jest osobą doświadczoną seksualne (czyżby znajome „radiacje” tej  cechy?). Wrażenie to pobudziło mnie seksualnie. Kiedy zbliża­łem się do niej, powiedziała (?), że  „raczej  nie”, Ponieważ jest bardzo zmęczona. Uszanowawszy jej życzenie  odsunąłem się do tyłu  wyczuwając że tak będzie lepiej. Wydawała się wdzięczna, a ja pogodziłem się z tym, choć byłem rozczarowany. Potem zauważyłem drugą kobietę,  bardziej po prawej stronie i z tyłu. Była starsza od pierwszej  miała około  czterdziestki  ale wydawała się również osobą o szerokich doświadczeniach  seksualnych. Przysunęła się do mnie i zaoferowała, że „będzie” ze mną, jakby  mówiąc „ja chcę” (co należało rozumieć, że skoro ta pierwsza nie chciała, to  ona owszem z ochotą). Nie potrzebowałem dalszych zaproszeń i szybko  połączyliśmy się. Nastąpił przyprawiający o zawrót głowy, podobny do  elektrycznego szok, a potem rozdzieliliśmy się. Podziękowałem jej, a ona  wydawała się być usatysfakcjonowana i zaspokojona. Czując, że jak na jedną noc wystarczy, odwróciłem się, zanurkowałem przez podłogę i po chwili znalazłem  się w ciele fizycznym. Usiadłem i zapaliłem światło. Dom pogrążony był w ciszy.. Wypaliłem papierosa i  ponownie zapadłem w sen, tym razem bez żadnych incydentów. Tego ranka (w niedzielę), wstałem jak zwykle wcześnie. Około dziesiątej przyszła do kuchni moja żona,  aby napić się kawy. Zastanawiała się, czy nie pójść na górę i nie obudzić J.F.  by zabrać ją do kościoła.  Zauważyła też, iż ma nadzieję, że J.F. śpi dobrze, bo była taka zmęczona. Nie widziałem w tym jeszcze nic  niezwykłego, ale kiedy powiedziała, że J.F. położyła się w pokoju dzieci (przypuszczalnie dlatego, że jest tam  wygo­dniejsze łóżko), a dzieci spały w pokoju gościnnym, gdzieś w moim mózgu rozdźwięczał się  dzwoneczek. Jak mówiłem, sypialnia dzieci ma kształt prostokąta i znajduje się bez­pośrednio nad moim  gabinetem. Co więcej J.F. ma około trzydziestki, jest zawodową piosenkarką i bez wątpienia jest  doświadczona seksualnie (dwóch mężów plus spora ilość roma­nsów). No i fakt, że była zmęczona. Dobrych parę minut zbierałem się na odwagę by zapytać żonę, ale musiałem to wiedzieć. Moja  żona była już w tym czasie całkiem nieźle doświadczona. Poprosiłem ją więc, by poszła na górę i  zapytała J.F., czy czuje się seksualnie „zmęczona”. Zapytała, co mam na myśli, więc wyjaśniłem  jej to. Potem oczywiście chciała wiedzieć dlaczego, dodając że nie może zadać J.F. takiego  pytania. Odparłem, że z pewnością może się tego dowiedzieć i że to ważne. W końcu zgodziła  się i poszła na górę obudzić J.F. Po dość długiej chwili nieobecności iona zeszła na dół i spojrzała  na mnie znacząco. J.F, została na górze. „Skąd wiedziałeś?” Dzięki Bogu ze  nie powiedziała tego z podejrzliwością w głosie. „Dlatego  dzwoniła do nas i chciała nas odwiedzić. Przez cały tydzień miała burzliwy romans z seksem co noc.  Powiedziała mi, że była już zbyt zmęczona, aby wytrzymać jeszcze jedną noc”. W chwilę później J.F. zeszła na dół na śniadanie. Moja żona oczywiście powiedziała jej, że interesuję  się jej stanem. Przez resztę dnia zachowywała się normalnie, z jednym wszakże wyjątkiem. Zwykle J.F.  traktuje mnie bardzo zwyczajnie, po prostu jak męża swojej dobrej przyjaciółki. Dzisiaj wielokrotnie  spostrzegłem, jak ukradkiem przygląda mi się intensywnie, zupełnie jakby chciała przypomnieć sobie coś  związanego ze mną i nie mogła. Udawałem, że nie zauważam tego nagłego zainteresowania.  Zidentyfikowałem więc jedną kobietę. Ale kim była ta druga, starsza? Dopisek: 7 marca 1961 r. Środa w nocy. Przez ostatnich kilka dni próbowałem odkryć, kogo  mogła oznaczać ta druga kobieta. Przypuszczałem, ze mogła to być jakaś nieżyjąca już  osoba wciąż głęboko zainteresowana seksem, która kręciła się w pobliżu JF., po prostu aby  niejako w zastępstwie cieszyć się jej aktywnością seksualną  o ile to możliwe. Wczoraj jednak do mojego biura wpadł przyjaciel i w trakcie rozmowy zauważył nagle, iż nasza  wspólna przyjaciółka R.W. powiedziała mu, że śniła o mnie ostatniej sobotniej nocy. Wzmianka o sobotniej nocy natychmiast przykuła moją uwagę. R.W. jest przedsiębiorczą i ma około  czterdziestu lat. Chociaż zamężna, to zgodnie z moimi obserwacjami (ale nie udziałem), zdecydowanie  zalicza się do kobiet o szerokich doświadczeniach seksualnych. R.W. nie opisała jednak przyjacielowi  samej natury snu, więc postanowiłem dowiedzieć się tego na własną rękę. Jeszcze tego samego dnia udało mi się do niej dodzwonić.  Początkowo R.W. mówiła na temat snu dość wykrętnie. Po moich łagodnych naleganiach  powiedziała wresz­cie, iż w jej śnie poddałem ją drobiazgowemu „fizycznemu badaniu”.  Było to wszystko co zdołałem od niej wydobyć. Albo rzeczywiście nie pamiętała już  niczego więcej, albo było to zbyt osobiste, by mogła powiedzieć. Ale fakt, że śniła o mnie  sobotniej nocy, że sen miał raczej intymny charakter i był na tyle dla niej ważny, by go  wspominać oraz to, że R.W. odpowiada podanej wcześniej charakterystyce  wszystko to  jest czymś więcej, niż jedynie zwykłym zbiegiem okoliczności. Czyżby istniał we mnie jakiś ukryty pociąg seksualny ku J.F. i R.W.? Jeżeli tak to byłem tego  całkowicie nieświadomy. Dobrze jednak wiedzieć, iż obie w dalszym ciągu znajdują się pomiędzy  „żywymi”. Wiele z opisanych w moim dzienniku eksperymentów jest dla mnie także „zbyt osobistych”, aby je  przytaczać. Jednak to, co zostało zaprezentowane, będzie jak sądzę dostateczną wskazówką. Wystarczy  powiedzieć, że były tam doznania różnego typu, tak jak różne są doświad­czenia w Stanie Drugim,  zarówno w Obszarze I jak i Obszarze II. Wyznawcy koncepcji „planów astral­nych” mogą twierdzić, że  jakość tych spotkań zależna jest od poziomu wizytowanego planu  „jakość” ozna­cza tu intensywność i  (lub) degradację bądź eliminację doznań seksualnych. Zależy to od interpretacji. Ci, którzy nie zaczęli  jeszcze rozumieć warunków Stanu Drugiego („żywy”, „umarły”), równie dobrze mogliby odnosić te wzorce  do planu fizycznego, ale bez ogra­niczeń i nawyków „cywilizowanego” społeczeństwa ­wciąż oceniamy seksualizm jako dobro lub zło w ścisłej  zależności od takich właśnie nakazów, zakazów i struk­tur społecznych. Złudność takiego punktu widzenia  ukazuje się już w naszym istnieniu tu na ziemi, bowiem nie możemy pogodzić naszych praktyk seksualnych z  prawami społecznymi. Pociąg seksualny sam w sobie może być kataliza­torem wibracji, które są drzwiami prowadzącymi do  Stanu Drugiego. Jest to jednak zawiły problem  lecz w żadnym wypadku w Drugim Stanie nie jest to złem.

ĆWICZENIA WSTĘPNE

Wielokrotnie nawiązywałem w tej książce do podstawo­wego faktu: jedynym możliwym sposobem na zaakcepto­wanie realności Ciała Drugiego i  egzystencji w jego obrębie jest osobiste doświadczenie go. Oczywiście, gdyby to było łatwe do osiągnięcia, zjawi­sko takie byłoby powszechne. Podejrzewam, że  jedynie wrodzona ciekawość umożliwia niektórym ludziom  przezwyciężenie przeszkód piętrzących się na  drodze do osiągnięcia sukcesu w tym względzie. Istnieje wprawdzie wiele opisanych przypadków  oddzielenia się od ciała fizycznego, to jednak w większości  przynajmniej na Zachodzie  były to zdarzenia  spontaniczne i jedno­razowe, pojawiające się w chwili stresu bądź zaburzeń fizycznych. Mówimy tu jednak o czymś zupełnie innym, o czymś co może być badane w sposób obiektywny. Ekspery­mentator postępując w określony sposób uzyska lo­giczne rezultaty, być może nie za każdym razem, ale  wystarczająco często, by otrzymać potwierdzenie i pew­ność. Wierzę, iż każdy może doświadczyć istnienia  w Drugim Ciele, o ile jego pragnienie jest dostatecznie silne. Natomiast kwestię, czy każdy powinien tego do­świadczyć, pozostawiam bez komentarza. Szereg ewidentnych faktów doprowadziło mnie do przekonania, że większość ludzi (o ile nie wszyscy)  opuszcza swoje ciało podczas snu. Literatura na ten temat, z którą się zapoznałem, potwierdza to  przypuszczenie idea oddzielenia się od ciała fizycznego znana jest od zarania ludzkości. Jeżeli przesłanka ta  jest prawdziwa, wtedy Drugi Stan sam w sobie nie jest czymś nienatural­nym. Jednak zjawisko to nie  wydaje się posiadać maso­wego charakteru, z powodu niewielkiej ilości danych, jakie do tej pory zebrano. Szkodliwe efekty takiego rodzaju aktywności nie zo­stały określone, ani potwierdzone. Nie zauważyłem  (le­karz także) żadnych fizjologicznych zmian, które mogły­by być bezpośrednio związane z podróżami poza  ciałem fizycznym. Zaobserwowałem natomiast u siebie wiele zmian psy­chicznych, prawdopodobnie jeszcze większej ich  liczby nie jestem nawet świadomy. Jednakże nawet psychiatrzy nie określili tych zmian jako szkodliwe. Moja  stopniowa rewizja podstawowych koncepcji i przekonań jest dos­konale widoczna, co zresztą sam  niejednokrotnie pod­kreślałem w poprzednich rozdziałach. Jeżeli takie psy­chiczne i osobowościowe  zmiany są rzeczywiście szkod­liwe, to teraz niewiele już mogę na to poradzić. Jednak osobom zainteresowanym takim eksperymen­towaniem zalecam pewną dozę ostrożności  drzwi  wiodące do owych przeżyć, raz otwarte nie mogą zostać ponownie zamknięte. Mówiąc ściślej jest to  sytuacja, w której „nie możesz z tym żyć ale nie możesz też żyć bez tego”. Aktywność i wynikła z niej świadomość  nie daje się pogodzić z nauką, religią i obowiązującymi normami społeczeństwa, w jakim żyjemy. Historia  pełna jest męczenników, których jedyną zbrodnią był nonkon­formizm. Jeżeli twoje zainteresowania i  badania staną się powszechnie znane, możesz otrzymać etykietkę dzi­waka, lub co gorsza, narazić się na  całkowity ostracyzm. Lecz nawet gdyby coś takiego rzeczywiście miało miejs­ce, to zaprzestając dalszego  eksperymentowania i bada­nia, straciłbyś coś niezwykle cennego. Już podczas nie­zliczonej ilości  wczesnych prób, kiedy nie będziesz w sta­nie uzyskać zamierzonej aktywności  niezależnie od tego, jak  usilnie będziesz o to zabiegał  głęboko uświadomisz sobie to o czym w tej chwili mówię. Bę­dziesz miał  silne uczucie opuszczenia, odcięcia od źródła 0 ogromnym znaczeniu dla samego życia. A oto opis technik  najlepszy, na jaki mnie stać  które umożliwiają niefizyczne doświadczenie świata.  Bariera strachu. Istnieje ogromna przeszkoda na drodze badania Dru­giego Ciała i obszarów, w których się ono porusza.  Być może jest to jedyna poważna przeszkoda. Wydaje się, iż tkwi ona we wszystkich ludziach bez wyjątku.  Czasami bywa ukryta pod warstwą zakazów i uwarunkowań, ale kiedy warstwa ta zostaje usunięta, sama  przeszkoda pozostaje. Jest to bariera ślepego, irracjonalnego stra­chu. Wystarczy niewielki impuls, aby strach ów zamienił się w panikę, a ta w obezwładniające uczucie grozy. W momencie, kiedy świadomie przekroczysz tę barierę, będzie to prawdziwy kamień milowy na drodze dalszych badań. Mam podstawy aby przypuszczać, że bariera ta prze­kraczana jest przez nas nieświadomie każdej nocy. Kie­dy przewodnictwo przejmuje ta część nas, która znaj­duje się poza świadomością i nie jest skażona strachem, chociaż wydaje się, że ma na nią wpływ myśl i akcja świadomego umysłu. Część ta wydaje się być przyzwy­czajona do działań poza barierą strachu i lepiej rozumie reguły obowiązujące w tym drugim świecie. Proces poznawczy Ciała Drugiego i jego środowiska wydaje się mieszanką świadomości i nadświadomości. To właśnie umożliwia przezwyciężenie bariery strachu. Sam strach ma różne oblicza. Najbardziej nieustra­szeni spośród nas uważają, iż strach nie istnieje, dopóki ku własnemu zdumieniu nie odkryją go w sobie. Naj­silniejszy jest lęk przed śmiercią. Ponieważ oddzielanie się od ciała fizycznego podobne jest do naszych wyob­rażeń o śmierci, pierwsza reakcja jest automatyczna. Myślisz wtedy: „Muszę wrócić do ciała natychmiast! Umieram! Życie jest tutaj, w ciele fizycznym! Muszę wracać!” Reakcja taka pojawia się niezależnie od stopnia przy­stosowania intelektualnego i emocjonalnego. Dopiero po prawie dwudziestokrotnym powtarzaniu nabrałem odwagi na tyle, by pozostać poza ciałem nieco dłużej, niż kilka sekund. Zdarzają się też ludzie, którzy po­rzucają dalsze prowadzenie eksperymentu już po kilku próbach. Dla nich ten pierwszy aspekt bariery strachu okazał się nieprzekraczalny. Drugi aspekt owej bariery także połączony jest z lę­kiem przed śmiercią: boisz się, czy będziesz w stanie powrócić do swojego ciała fizycznego. W moim przy­padku lęk ten utrzymywał się przez kilka lat, dopóki nie znalazłem prostego i skutecznego sposobu. Uświado­miłem sobie mianowicie, iż „wychodziłem” z ciała setki razy i za każdym razem w taki czy inny sposób byłem w stanie bezpiecznie powrócić. Uznałem więc, że praw­dopodobieństwo sukcesu przy następnej próbie jest wy­starczająco wysokie, co pozwoliło mi wyzbyć się tego typu obaw. Trzecim rodzajem strachu jest lęk przed nieznanym. Niebezpieczeństwa, jakie czyhają na nas w świecie fizy­cznym są nam znane i przez całe życie uczyliśmy się, jak ich unikać lub zapobiegać im. Teraz znajdujemy się nagle w świecie, o którym nie wiemy nic. Wiemy tylko, że zdobyte doświadczenia nie będą nam tu pomocne. Nie znamy zasad, brak nam wiedzy, nie dysponujemy mapami podróży, nie mamy do kogo zwrócić się o radę. Wielu misjonarzy zginęło w odległych krajach, ponieważ brak im było takich właśnie wskazówek. Muszę tu wyznać, iż ten trzeci rodzaj strachu nadal we mnie tkwi. Nieznane w dużym stopniu wciąż po­zostaje nieznanym. Moje dotychczasowe podróże przy­niosły jak dotąd niewiele informacji i reguł, które można by uchwycić. Jedyne co mogę stwierdzić z całą pewnoś­cią to fakt, że jak dotąd przeżyłem te ekspedycję. Ostatni rodzaj strachu wiąże się z obawą przed szkod­liwymi wpływami podróży na nasze ciało i umysł.  Ten lęk jest także bardzo realny, ale na ten temat brak niestety danych. Możemy studiować problemy  związane z paranoją, schizofrenią; epilepsją, alkoholizmem, za­burzeniami snu, chorobami wirusowymi etc.,  ale nie znajdziemy obiektywnych danych na temat patologii Ciała Drugiego. Nie widzę innego sposobu na pokonywanie tych wszystkich lęków, jak ostrożny i stopniowy sposób  przeprowadzania eksperymentów wstępnych. Metoda małych kroków umożliwi oswojenie się z nowymi  waru­nkami. Mam nadzieję, że poniższy tekst będzie pomoc­ny w owym pierwszym psychologicznym  „kroku”. Sa­ma świadomość, że ktoś miał podobne doświadczenia i przeżył je, powinna ułatwić  pokonywanie barier. A oto ćwiczenia, których stosowanie jest niezbędne dla odbycia podróży.

1. Relaksacja

Pierwszym warunkiem, jaki musi zostać spełniony jest zdolność do relaksacji. Chodzi tu zarówno o relaks  fizyczny jak i umysłowy. Ważne aby przed rozpoczęciem relaksu stworzyć sobie odpowiednie do tego  warunki. Musi być on połączony z przeświadczeniem, że nie obowiązują cię żadne ograniczenia czasowe. Nie  możesz się śpieszyć. Telefony, spotkania i obowiązki, które są dopiero przed tobą, teraz nie powinny  zaprzątać twojej uwagi. Niecierpliwość może ograniczyć szanse na suk­ces. Istnieje wiele znanych i dostępnych technik uzyski­wania stanu relaksu. Z książek szeroko to  opisujących wybierz sobie taką technikę, która odpowiada ci naj­bardziej . Ogólnie rzecz biorąc istnieją trzy rodzaje metod osią­gania relaksu (autohipnoza, stan na pograniczu snu  i wspomaganie środkami farmakologicznymi), z których pierwsze dwie znajdą zastosowanie w  proponowanych ćwiczeniach. A u t o h i p n o z a. Wiele książek oferuje różne wersje tej metody. Ważne jest uświadomienie sobie,  która z nich jest w twoim indywidualnym przypadku naj­bardziej efektywna. Najskuteczniejszym i  najszybszym sposobem nauczenia się autohipnozy są wizyty u doświadczonego hipnoterapeuty. Może on  bowiem wpisać w ciebie posthipnotyczne sugestie, które przyniosą na­tychmiastowe rezultaty. Jednak  opiekuna wybierz z du­żą. ostrożnością  mało jest bowiem ludzi doświadczo­nych i odpowiedzialnych w  tej dziedzinie. Do osiągania relaksu mogą być również wykorzystane pewne formy medytacji. Stan na pograniczu snu. Jest to chyba naj­łatwiejsza i najbardziej naturalna metoda uzyskiwania  jednoczesnej relaksacji ciała i umysłu. Największą trud­nością jest w tym przypadku utrzymanie owej  delikatnej granicy pomiędzy jawą a snem. Często będziesz po prostu zasypiał  a to kończy eksperyment. Dzięki wprawie twoja świadomość będzie mogła utrzymać się na takim pograniczu, co umożliwi ci kolej­ny krok w kierunku twego przeznaczenia. Na osiąg­nięcie tego nie ma jednak innej drogi jak tylko intensyw­ne ćwiczenia. Technika jest następująca: połóż się wygodnie, naj­lepiej gdy jesteś zmęczony i senny. Kiedy już się od­prężysz i zaczynasz odpływać w sen, skoncentruj uwagę na jednej rzeczy, sprawie bądź przedmiocie. Może  to być cokolwiek, ważne jest jednak abyś miał zamknięte oczy. Moment, w którym uda ci się utrzymać ten  stan bez zapadnięcia w sen, będzie oznaczał, iż pomyślnie prze­szedłeś pierwszą fazę. Jednakże częste  zapadanie w sen podczas początkowych prób jest czymś najzupełniej normalnym. Przez jakiś czas nie  będziesz mógł dać sobie z tym rady, ale niech cię to nie zraża. Nie jest to trudność, jaką można pokonać w  ciągu jednej nocy. Gdybyś w trakcie tych prób poczuł zdenerwowanie to wiedz, iż jest to również częsta i normalna reakcja  w takiej sytuacji. Świadomy umysł wydaje się niechętnie dzielić władzą jaką ma w trakcie czuwania. Jeśli po­czujesz owo zdenerwowanie, przerwij relaks, wstań i przejdź się po pokoju. Gdyby nie przyniosło ci to ulgi,  odłóż ćwiczenia na inny dzień i połóż się spać  wido­cznie nie byłeś w nastroju. Idźmy dalej. Gdy rzecz, na której koncentrujesz swoją uwagę znajdując się na granicy jawy i snu znika, a  ty pomimo tego nie zasypiasz  znaczy to, że jesteś już bliski spełnienia Warunku A. Kiedy go spełnisz  tj. gdy już umiesz utrzymać się na pograniczu snu poprzez koncentrację umysłu na jednej rzeczy  znaczy to, że jesteś gotowy do zrobienia następnego kroku. Warunek B jest podobny, z tą jedynie różnicą, że koncentracja na jednej rzeczy zostaje wyeliminowana.  Nie myśl wtedy o niczym, pozostań po prostu w stanie pomiędzy jawą a snem. Patrz w ciemność powyżej  głowy (mając oczy zamknięte) i nie rób niczego więcej. Po kilku tego typu ćwiczeniach mogą pojawić się  halu­cynacje w postaci „myślowych obrazów” bądź wzorców świetlnych. Nie mają one szczególnego  znaczenia poza tym, że jest to łagodna forma wyzwolenia się twoich napięć. Pamiętam, że sam  doświadczyłem czegoś po­dobnego mając za sobą parogodzinne oglądanie w telewizji meczu piłkarskiego.  Widziałem wówczas syl­wetki graczy w ruchu  czasami musiało minąć nawet pół godziny, aby  pojawiające się obrazy zniknęły. Wyni­ka stąd, że obrazy są ściśle związane z twoją aktywnoś­cią  wzrokową sprzed ośmiu lub dziesięciu godzin. Im silniej się angażowałeś, tym więcej czasu będziesz po­trzebował, aby później wyeliminować obrazy. Spełnisz Warunek B wtedy, gdy będziesz w stanie pozostawać na granicy snu i jawy bez obrazów i  koncentracji na czymkolwiek, widząc jedynie ciemność. Warunek C polega na systematycznym pogłębianiu stanu z pogranicza jawy i snu. Uczysz się wtedy  świado­mego „schodzenia” w dół tej granicy, na określony poziom i z powrotem. Rozpoznasz ten stan po  wyłącze­niu się kolejnych zmysłów. Wydaje się, że zmysł dotyku zanika jako pierwszy. Masz wtedy  wrażenie, jakbyś nie odbierał żadnej części swego ciała. Wkrótce zanikają też zmysły zapachu, smaku i słuchu. Jako ostatnie zanikają sygnały wzrokowe. (Kolejność wyłączenia się  dwóch ostatnich zmysłów bywa czasami odwrotna; podejrze­wam, że przyczyna dla której zmysł wzroku  zanika ostatni tkwi w tym, iż czynność patrzenia  choćby w ciemności  stanowi istotny element  dotychczasowe­go ćwiczenia.) Warunek D polega na osiąganiu głębi stanu C, ale w pełni świadomości i wypoczynku, a nie jak poprzed­nio zmęczenia i senności. Jest to bardzo ważne, a speł­nienie tego nie jest takie łatwe. Osiągnięcie stanu  relak­sacji przy pełnej energii i bez poczucia senności daje pewność całkowitej świadomości umysłu.  Najlepszym wstępem do odpowiednich ćwiczeń jest rozpoczęcie ich natychmiast po drzemce lub  całonocnym śnie. Zacznij ćwiczenie kiedy twoje ciało jest jeszcze rozluźnione po śnie, lecz umysł już w pełni  czujny. Na wszelki wypadek nie pij dużo płynów przed położeniem się spać, gdyż po przebudzeniu możesz  odczuwać oczywistą niedogodność. Wspomaganie środkami farmakologicznymi. Niestety żadne ze środków mających ułatwiać relaks nie  wydają się spełniać swoich funkcji. Bar­biturany powodują jedynie utratę świadomej kontroli. To samo,  chociaż w mniejszym stopniu, odnosi się do środków uspokajających. Relaks co prawda się osiąga, ale  kosztem percepcji. Alkohol powoduje podobne efek­ty. Egzotyczne komponenty, takie jak alkaloidy i  środki halucynogenne mogą być bardziej skuteczne. Nie mia­łem jednak dostatecznego kontaktu z takimi  środkami, aby wypowiadać się na ten temat. Po wypróbowaniu wszystkich trzech metod szybko zarzuciłem pomoc środków farmakologicznych z powo­du utraty kontroli i zaburzeń percepcji. Jeżeli chodzi o pierwszą metodę, to zostały opracowane specjalne  taśmy magnetofonowe do wywoływania efektu auto­hipnotycznego. Są one bardzo wygodne i efektywne.  Najczęściej jednak stosowałem technikę pozostawania na granicy snu. Pomimo, iż opisany tu sposób  wydaje się skomplikowany, jest on najbardziej naturalny, przy­najmniej dla mnie.

2. Stan wibracji

Wytworzenie tego efektu jest najważniejszym ze wszys­tkich opisanych tu ćwiczeń. Subiektywne wrażenia  jakie wywołuje osiąganie tego stanu, opisane są w innych miejscach. Kiedy już uda ci się osiągnąć wibracje,  to nie sądź, że już odniosłeś sukces. Będziesz miał jeszcze kilka płotków do pokonania. Wszystko co mogę teraz zrobić to jedynie podać wskazówki. Przy obecnym poziomie wiedzy nikt nie wie  jak i dlaczego to działa. Przypomina to przełącznik światła, o którym nie wiemy jak funkcjonuje, czym jest ani  jak działa poprzez niego elektryczność i w jaki sposób wpływa na żarówkę. Przedstawiony tu materiał oparty jest na doświadcze­niach, w których brałem udział wraz z kilkoma osoba­mi. Chcieliśmy stworzyć pewien schemat postępowania. Wystarczy powiedzieć, że wszyscy osiągnęli  pozytywne rezultaty. Wprowadzenie do stanu wibracji. Połóż się w pozycji, która najbardziej ci odpowiada, spełniając jednak  jeden warunek  ciało powinno leżeć wzdłuż osi północpołudnie, przy czym głowa ma być skierowana ku  północy. Rozluźnij ubranie. Przykryj się, tak by ci było ciepło i wygodnie. Zdejmij biżuterię i wszelkie  metalowe przedmioty dotykające skóry. Upewnij się, że pozycja szyi, rąk i nóg umożliwia swobodny  przepływ krwi. Przygaś światło do tego stopnia, by nie przedo­stawało się przez zamknięte powieki. Nie gaś  go jednak całkowicie  utraciłbyś w ten sposób ważne punkty odniesienia. N i e z b ę d n e w y m a g a n i a. Musisz mieć całkowitą pewność, że podczas trwania eksperymentu nikt  nie będzie ci przeszkadzał. Nie może być żadnych dzwon­ków do drzwi, telefonów czy hałasów z zewnątrz.  Nie określaj z góry długości trwania eksperymentu. Miej świadomość, że czas spędzony w inny sposób nie  przy­niesie ci nic wartościowszego niż to co robisz w tej chwili. Osiągnięcie stanu relaksacji. Zastosuj meto­dę, która w twoim indywidualnym przypadku jest naj­bardziej odpowiednia. Osiągnięcie Warunku D jest rów­noznaczne z uzyskaniem stanu głębokiej relaksacji  bez osłabiania świadomości. W chwili, w której uznasz, iż stan ten jest wystarczająco głęboki i trwały,  powtarzaj w myśli następujące zdanie: „Będę w stanie świadomie postrzegać i zapamiętywać wszystko, co  wydarzy się w trakcie relaksu. Po wyjściu z tego stanu będę zdolny przypomnieć sobie tylko te fakty i  szczegóły, które będą miały korzystny wpływ na moje zdrowie fizyczne i psy­chiczne”. Powtórz to sobie pięć razy. Następnie  zacznij oddychać przez półotwarte usta. Ustalenie fal wibracyjnych. W trakcie oddy­chania skoncentruj się na ciemności pod powiekami.  Najpierw zwróć uwagę na ciemność znajdującą się w od­ległości 30 m od twojego czoła. Potem przesuń  punkt koncentracji o metr dalej, a następnie o dwa metry. Skupiaj uwagę na tym punkcie aż do momentu, w  któ­rym poczujesz, że się utrwalił. Następnie przesuń ów punkt pod kątem 90° w górę, tak aby znalazł się  ponad twoją głową, zaś przeprowadzona przez niego linia prosta była równoległa do osi twojego ciała.  Następnie postaraj się sięgnąć po wibracje w tym punkcie, a kiedy je odnajdziesz, skieruj je na głowę. Ten prosty opis może wywołać wiele pytań. Jak sięgnąć po wibracje? Czym sięgać? Co kierować na  głowę? Spróbujmy więc wyjaśnić to w inny sposób. Wyobraź sobie, że od zewnętrznych krawędzi twoich  zamkniętych oczu wybiegają dwie linie, które przecinają się w odległości 30 cm od twojego czoła. Wyobraź  sobie opór w miejscu, w którym się stykają, tak jakbyś miał do czynienia z dwoma przewodzącymi prąd  drutami, które nagle się zetknęły (a więc spięcie), lub z dwoma złączonymi biegunami magnesu. A teraz  przesuń ten punkt zetknięcia na metr od czoła lub na długość wyciągniętych ramion. Wyobraź sobie, że  energia naras­ta i wydobywa się z większą siłą. Kiedy ustaliłeś już odległość jednego metra i utrzymałeś ją,  przesuń punkt zetknięcia do dwóch metrów od czoła, wyobrażając sobie, że linie proste przecinają się pod kątem 30°. Możesz sobie pomóc rysując na papierze kąt 30°  bę­dzie ci łatwiej go sobie wyobrazić. Gdy nauczyłeś się już utrzymywać kąt 30° (przy­bliżona odległość punktu od czoła wynosi 2 metry),  przesuń ten punkt o 90° i w stronę tyłu głowy, lecz równolegle do osi twojego ciała. Manipuluj teraz tym  punktem, przesuwając go wyżej lub bliżej głowy, aż wyczujesz reakcję. Będzie to sycząca, pulsująca rytmicz­na fala ognistych iskier, która dotrze najpierw do głowy, a później będzie się wydawała przepływać przez  całe twoje ciało, czyniąc je sztywnym i nieruchomym. Gdy dobrze pojmiesz cały proces, nie będziesz musiał powtarzać za każdym razem wszystkich kolejnych  kroków. Wystarczy wtedy, że w stanie relaksu pomyślisz jedynie o wibracjach, a one się pojawią. Można  powie­dzieć, że powstanie rodzaj odruchu warunkowego, lub zostanie przetarta odpowiednia ścieżka. Nie jest to technika, która może zaowocować re­zultatami już przy pierwszej próbie.  Prawdopodobieństwo sukcesu wzrasta proporcjonalnie do ilości poczynionych prób. Jednakże nawet jeśli  odniesiesz sukces, to nie zawsze będziesz go mógł powtórzyć. Istnieje cały szereg czyn­ników mających  wpływ na to zjawisko, a ich charakter i pochodzenie nie zostało jeszcze ustalone. Niemniej jednak „działa”  to dostatecznie często by zachęcić cię do dalszych prób.

3. Kontrola wibracji

Gdy nauczyłeś się już osiągać stan wibracji, czeka cię jeszcze kilka zasad, które musisz sobie przyswoić ce­lem, do którego dążysz, jest  świadomy przebieg  całego procesu, od początku do końca. Aby to osiągnąć musisz zastosować się do poniższych zasad i to w  takiej kolej­ności w jakiej zostały podane. Wprawdzie nie ma dowodów na to, że stan wibracji w niekorzystny sposób wpływa na ciało i umysł,  jednak na wszelki wypadek zachęcam cię do systematycznego stosowania poniższych technik, których   nieszkodliwość wypróbowałem podczas setek eksperymentów na sa­mym sobie. Aklimatyzacja i przystosowanie. Chodzi tu o to, abyś dał sobie możność przyzwyczajenia się do  niezwykłych warunków w jakich się znajdziesz. Uczucie lęku i paniki musi zostać wyeliminowane kiedy fale  wibracji, niczym uderzenie prądem elektrycznym, prze­nikają całe twoje ciało, chociaż nie powodują przy tym  żadnego bólu. Najlepszą metodą wydaje się być bierne przyzwolenie na to co się dzieje. Leż spokojnie i  analizuj je obiektywnie, dopóki wibracje same nie znikną. Za­zwyczaj nie trwa to dłużej niż pięć minut. Po  kilku tego rodzaju doświadczeniach przekonasz się, że jest to zupeł­nie bezpieczne i nieszkodliwe. Staraj się  nie reagować paniką na uczucie paraliżu, jakiego wtedy doznajesz. Wprawdzie możesz przerwać  doświadczenie zmieniając pozycję ciała na siedzącą, lecz później doznasz silnego rozczarowania wobec  samego siebie i żal ci będzie tego co przerwałeś. Ostatecznie jest to stan, o osiągnięcie którego długo  walczyłeś. Manipulacja i modulacja. Gdy wyzbyłeś się już strachu, gotów jesteś do następnych kroków. Po pierwsze, „ukształtuj” mentalnie fale wibracji w postać pierścienia lub skoncentruj całą ich siłę w głowie. Na­stępnie „popchnij” je wzdłuż całego ciała aż do palców stop, a potem ponownie w stronę głowy. Zacznij prze­puszczać fale wibracji rytmicznie przez ciało, od głowy do stóp i z powrotem. Gdy już nadasz fali określony rytm, przestań ją kontrolować i pozwól poruszać się samej, aż do momentu zaniknięcia. Czas przepływu pojedynczej fali  około dziesięciu sekund (pięć sekund od głowy do stóp i pięć sekund od stóp do głowy). Praktykuj to tak długo aż fala wibracji będzie natych­miast reagować na wydawane przez ciebie polecenie. Do tego czasu zauważysz już pewną „brutalność” wibracji, tak jakby twoje ciało było gwałtownie wstrzą­sane na poziomie molekularnym. Nie jest to przyjemne uczucie i dlatego też może pojawić się chęć złagodzenia wibracji. Osiągniesz to poprzez świadome przyspieszenie rytmu fali. Jej naturalny rytm zawiera się w 27 cyklach na sekundę (chodzi o rytm samej wibracji, nie zaś o częstotliwość głowa  stopy). Uzyskanie wpływu na przyspieszenie wibracji będzie się również dokonywać powoli i stopniowo. Pierwszym dowodem sukcesu jest wrażenie łagodnego przepływu fal. To bardzo ważne, abyś opanował i potrafił zastoso­wać ten sposób przyspieszenia rytmu fali. Efekt szyb­szych wibracji przybliża się do momentu oddzielenia się od fizycznego ciała. Kiedy ustalisz już wartość przy­spieszenia, będzie ono zachodzić niejako automatycznie. Wyczujesz wibracje jedynie w chwili kiedy się zaczną  później ich częstotliwość stanie się tak duża, że przestaniesz je w ogóle odbierać. Fizycznym wskaźni­kiem zachodzącego procesu jest lekki wzrost tempe­ratury i nieznaczne wrażenie łaskotania. Osiągnięcie tego etapu oznacza, iż jesteś już gotów na pierwsze oddzielenie się od ciała. Należy ci się w tym miejscu jeszcze jedno słowo ostrzeżenia. Po przekro­czeniu tego punktu nie będziesz mógł już zawrócić. Zetkniesz się z rzeczywistością jakościowo zupełnie inną niż ta, w której żyjesz. Nie możesz w tej chwili prze­widzieć, jaki będzie miało to wpływ na twoje codzienne życie, twoją przyszłość i cały twój światopogląd. W mo­mencie, w którym raz „otworzyłeś” się na inną rze­czywistość, tracisz możliwość zamykania się na nią  i to niezależnie od twoich starań. Życiowe sprawy mogą na jakiś czas odciągnąć cię od tych doświadczeń, ale wibracje będą pojawiać się w chwilach relaksu, bez żadnego udziału z twojej strony. Oczywiście możesz je wyciszyć lecz prawdopodobnie będziesz zbyt zmęczony, by się o to zatroszczyć  a wtedy stwierdzisz, że oto jesteś już w kolejnej podróży. W końcu wyczujesz, że walczysz przeciwko samemu sobie. A któż chciałby walczyć z sobą  w dodatku kosztem dobrego snu!

 

Rozdziai siedemnasty

 

PROCES ODDZIELENIA

Po osiągnięciu kontroli nad stanami relaksacji i wibra­cji, będzie ci potrzebna pewna dodatkowa  umiejętność. Możliwe, iż zdobyłeś ją już w trakcie robienia po­przednich ćwiczeń, jednak nie od rzeczy  będzie tu wspo­mnieć o niej jeszcze raz. Umiejętność ta, to k o n t r o 1 a m y ś 1 i. W stanie wib­racji jesteś niezwykle podatny na wszelkie myśli,  zarów­no zależne od twojej woli jak i zupełnie przypadkowe, które pojawiają się w umyśle. Dlatego też  niezmiernie ważną rzeczą jest osiągnięcie stanu „bez myśli” lub przynajmniej koncentracji tylko na „jednej  myśli”. Wy­starczy, że przez twoją głowę przemknie jedna zabłąka­na myśl a reagujesz na nią natychmiast,  w dodatku często w niepożądany sposób. Obawiam się jednak, że nikt nie jest całkowicie wolny od tego  rodzaju myśli. Przynajmniej ja nie jestem, czym zapewne tłumaczyć można wiele nieprzewidzianych podróży  do miejsc i lu­dzi, których nie znam. Być może jest to powodowane istnieniem nieznanych mi myśli, które do  tej pory tkwiły w podświadomości. Mając to na uwadze, pierwsze oddzielenie się od fizycznego ciała należy ograniczyć zarówno w czasie, jak i zakresie. Poniższe wskazówki pomyślane zostały  jako techniki orientacyjne i adaptacyjne umożliwiające od­dzielenie się od ciała bez niepotrzebnych lęków i  obaw. W y d ł u ż a n i e k o ń c z y n. Zadaniem tej techniki jest zapoznać cię ze specyfiką Drugiego Ciała,  jednakże bez pełnego oddzielenia. Po osiągnięciu stanu relaksu i wibracji zacznij ćwiczyć ręce. Jest to  bardzo ważne doświadczenie, gdyż stanowić będzie pierwsze potwier­dzenie istnienia Drugiego Ciała.  Wyciągnij jedną rękę w kierunku jakiegoś przedmiotu, który jest poza jej zasięgiem. Sięgnij po ten przedmiot  nie poruszając ręką ani w górę ani w dół, nie unosząc jej ani nie opuszczając. Innym wariantem tej techniki  jest wyciąganie dłoni i ramienia w taki sam sposób, ale nie w kierunku przedmiotu, lecz po prostu przed  siebie. Kiedy wyciągasz rękę w ten sposób i nic nie czujesz, wysuwaj dłoń dalej, zupełnie jakbyś rozciągał  ramię, dopóki nie natkniesz się na jakiś przedmiot. Jeżeli się tak stanie, zbadaj dokładnie dłonią kształt tego  przed­miotu. Znajdź wszystkie pęknięcia, załamania i inne charakterystyczne szczegóły, tak abyś później  mógł je zidentyfikować i skonfrontować z rzeczywistością. W tym momencie nie będziesz doznawał  żadnych nadzwy­czajnych uczuć. Zmysły będą reagować tak, jakby doty­kała tego przedmiotu twoja  fizyczna dłoń. To pierwszy test. Po zapoznaniu się z badanym przedmiotem wyprostuj dłoń i naciśnij go końcami  palców. Początkowo wyczujesz opór. Pchnij palcami odrobinę mocniej i łagodnie staraj się przezwyciężać  opór jaki wyczuwasz. Po chwili twoja dłoń będzie się wydawała przenikać przez przedmiot. Naciskaj dalej, aż do mome­ntu kiedy dłoń przejdzie przez przedmiot na wylot i napotka następny. Zidentyfikuj ten drugi dotykiem.  Potem ostrożnie wycofuj dłoń aż poczujesz, że znalazła się na „swoim” miejscu. Zakończywszy ćwiczenie zmniejsz wibracje. Najlep­szym sposobem na to jest próba delikatnego  poruszenia ciałem fizycznym. Pomyśl o ciele i otwórz oczy. Następ­nie przywróć do życia poszczególne  zmysły. Kiedy wibracje znikną całkowicie, poleż jeszcze przez ,kilka minut nieruchomo. Potem wstań i porównaj to  co odbierałeś dotykiem, z tym na co skierowana była twoja ręka kiedy leżałeś. Sprawdź szczegóły zarówno  pierw­szego, jak i drugiego badanego przez siebie przedmiotu. Specjalną uwagę zwróć na szczegóły,  których nie mogłeś widzieć z daleka. Dotknij przedmiotu i porównaj obecne doznania z poprzednimi. Zbadaj drugi przedmiot w podobny sposób. W trak­cie ćwiczenia mogłeś nie być świadomy, w jakiej  pozycji w stosunku do wyciągniętej ręki znajdował się ten drugi przedmiot. Sprawdź go teraz. To bardzo  ważne. Czy pomiędzy wyciągniętą ręką i pierwszym a drugim przed­miotem można przeprowadzić linię  prostą? Czy pierw­sza rzecz, której dotykałeś znajduje się w takiej odleg­łości, że absolutnie nie mogłeś jej  dosięgnąć bez zmiany pozycji ciała? Czy wszystkie detale  szczególnie te drobne  zgadzają się? Porównaj  w ten sam sposób drugi przedmiot. Jeśli wszystkie szczegóły zgadzają się, oznacza to, iż odniosłeś swój pierwszy sukces. Jeśli nie, powtórz ćwi­czenie jeszcze raz. Jeżeli potrafisz kontrolować stan  wibracji, to w końcu musi ci się udać. Istnieje jednakże ćwiczenie o mniejszej skali trudno­ści. Połóż się na plecach i trzymając ręce wzdłuż  ciała lub założone na piersiach, wytwórz stan wibracji. Na­stępnie unieś ręce powoli do góry i nie patrząc  na nie, zetknij razem palce dłoni. Zrób to w sposób zupełnie niewymuszony, abstrakcyjny niejako, lecz  pamiętaj o wrażeniach zmysłowych dotyku. Kiedy złączyłeś już dłonie nad klatką piersiową, spróbuj je  zobaczyć nie otwierając oczu. Jeżeli podniosłeś je stosunkowo łatwo, to zobaczysz zarówno ręce  rzeczywiste, jak i te należące do Ciała Drugiego. Pierwsze będą leżały wzdłuż ciała lub założone na piersiach,  natomiast doznania zmys­łowe płynąć będą z twoich niefizycznych rąk uniesio­nych nad rzeczywistym  ciałem. Powtarzaj to ćwiczenie wielokrotnie, aż do momentu, w którym będziesz całko­wicie pewny, że  poruszasz nie rękami fizycznymi, ale czymś innym. To ważne, aby twoje „inne” ręce powróciły na swoje miejsce zanim skończy się stan wibracji.  Wprawdzie nie­spełnienie tego warunku nie grozi jakimiś poważniej­szymi konsekwencjami, niemniej  jednak lepiej żebyś na początkowym etapie eksperymentów nie podejmował żadnego ryzyka.  T e c h n i k i o d d z i e 1 a n i a. Najprostszą metodą od­dzielenia od ciała fizycznego jest  sposób, polegający na „wywindowaniu” się z niego. Celem nie są tu podróże do odległych miejsc,  lecz stopniowa adaptacja do no­wych warunków. Dzięki niej sprawdzisz jak czujesz się w Drugim Ciele oraz w jaki sposób odbierasz w tym  stanie najbliższe otoczenie, np. własny pokój. Twoim pierwszym, prawdziwym doświadczeniem będzie  ziden­tyfikowanie i zbadanie nowych, nieznanych ci do tej pory punktów odniesienia. Lepiej aby twoja pierwsza próba zupełnego od­dzielenia się od ciała przebiegała w świetle dnia. Za­stanów się przy jakim oświetleniu pokoju będziesz czuł się najpewniej i stwórz sobie takie warunki.  Postaraj się jednak, o ile to możliwe, nie używać światła elektry­cznego. Przystępując do ćwiczenia wprowadź się w stan wib­racji a następnie utrzymuj całkowitą kontrolę nad swoim procesem myślowym. Jakaś niepożądana myśl może zaprowadzić cię poza obszar pokoju, a na  razie powinie­neś w nim pozostać. Myśl o tym, że stajesz się coraz lżejszy, że płyniesz ku górze, i o tym  jak bardzo przyjem­nie byłoby tak płynąć. Cały czas myśl, że takie unosze­nie się jest niezwykle  przyjemne  to bardzo ważne. Jeżeli uda ci się utrzymać tylko ten rodzaj myśli, wów­czas oddzielisz się od  ciała i łagodnie uniesiesz w górę. Być może nie uda ci się to za pierwszym czy drugim razem. Jest jednak  całkowicie pewne, że o ile wykonałeś wszystkie poprzednie ćwiczenia to musi ci się udać. Inną metodą jest technika „rotacji”, o której wspo­minam we wcześniejszych rozdziałach tej książki. W  okolicznościach podobnych do poprzednich staraj się powoli obrócić, zupełnie tak samo jak robisz to  przed zaśnięciem. Nie pomagaj sobie rękami czy nogami. Zacznij od obrotu górnej części ciała  głowy i ramion. Staraj się robić to jak najwolniej, łagodnie ale stale  napierając. Jeżeli będziesz to robił zbyt gwałtownie, możesz się pogubić i poczujesz się jak belka, która kręci  się w wodzie dokoła swej osi. Zjawisko mogłoby wywo­łać lekki niepokój, bowiem może się zdarzyć, iż  stracisz wszelkie punkty orientacyjne. Wróć wtedy do ciała fizycznego przez nakazanie ruchu w przeciwnym  kie­runku. Łatwość z jaką zaczniesz się przekręcać nie czując oporu ani ciężaru będzie dla ciebie sygnałem, że  zacząłeś się , odłączać. Przekręcaj się powoli dalej, dopóki nie poczujesz, że przekręciłeś się o 180° (tzn. jesteś  teraz twarzą w twarz ze swoim ciałem fizycznym). To dość niesamowita pozycja. Obrót o 180° to po prostu  dwa obroty po 90°, jest to więc dość łatwe do osiągnięcia. Kiedy znalazłeś się już w pozycji odwrotnej, zatrzy­maj dalszy ruch rotacyjny po prostu myśląc o tym.  Potem bez wahania pomyśl o popłynięciu ku górze oddalając się w ten sposób od ciała fizycznego. Jeżeli  udało ci się uzyskać przedtem stan wibracji, sukces jest pewny. Z obu wymienionych technik pierwsza powinna być stosowana przed drugą. Kiedy sprawdzisz już obie,  wybierz tę, która bardziej ci odpowiada. Oswajanie się z najbliższym otoczeniem. Gdy odniosłeś już sukces w oddzieleniu, bardzo ważne dla  dalszych ćwiczeń jest zachowanie pełnej kontroli, którą wydaje się zapewniać jedynie bezpośrednia bliskość  ciała fizycznego. Niezależnie od tego co myślisz i czujesz, trzymaj się w jego pobliżu. Ostrzeżenie to nie wiąże się z żadnym znanym nie­bezpieczeństwem. Chodzi po prostu o to abyś krok po kroku oswajał się z nowymi warunkami, dzięki czemu będziesz w stanie dostrzegać co się wokół ciebie dzieje.  Niekontrolowane podróże mogą na tym etapie wywołać poczucie zagrożenia, co spowoduje, że będziesz  musiał zaczynać wszystko od początku. Proces aklimatyzacji psychicznej przebiegać będzie w zupełnie inny  sposób niż wszystkie twoje dotychczasowe doświadczenia życio­we. Stopniowa adaptacja przyniesie ci  spokój umysłu a zapewni poczucie bezpieczeństwa. Na tym etapie najważniejszym ćwiczeniem staje się powrót. Po oddzieleniu utrzymaj dystans około  jednego metra od ciała i unoś się łagodnie nad nim. Nie próbuj wtedy poruszać się w bok lub dalej w górę. A  skąd masz wiedzieć jak daleko znalazłeś się od ciała? Otóż, znowu sam to wyczujesz. Twoje widzenie jest w  tej chwili równe zeru. Nauczyłeś się nie otwierać oczu i niech tak na razie zostanie. Pozostawaj blisko ciała  fizycznego  sama myśl o nim utrzymywać cię będzie we właściwej od­ległości. W ciągu następnych trzech lub czterech prób nie rób niczego więcej, poza ćwiczeniem „wyjścia” i  „powrotu” do ciała fizycznego. Aby powrócić, wystarczy o tym pomyśleć. Jeżeli zastosowałeś pierwszą  metodę oddzie­lenia, powrót będzie stosunkowo łatwy. Kiedy wrócisz, będziesz zdolny się poruszać, zmysły  znów zaczną dzia­łać. Za każdym razem gdy będziesz wracał do ciała, usiądź i otwórz oczy, aby upewnić się,  że wróciłeś „całkowicie”, potwierdzić orientację i poczucie bez­pieczeństwa. Dzięki temu upewnisz się, że możesz wró­cić wtedy, gdy sam tego chcesz  jest to bardzo ważne, bowiem daje ci poczucie kontaktu ze światem material­nym, do którego należysz. Możesz mi wierzyć, iż zapew­nienie takie jest niezbędne. Jeżeli zastosowałeś drugą metodę, przysuń się powoli w stronę ciała fizycznego ponownie o nim myśląc, a kiedy poczujesz, że zetknąłeś się z nim całkowicie, zacznij się obracać o 180°. Kierunek nie jest istotny. W obu tych technikach momentowi połączenia towa­rzyszy zawsze lekkie szarpnięcie i coś na kształt dźwięku „klik  klak”. Dokładny opis tego doznania jest nie­zwykle trudny, lecz sam będziesz w stanie je rozpoznać. Zawsze odczekaj kilka chwil zanim usiądziesz  unik­niesz w ten sposób uczucia oszołomienia. Daj sobie trochę czasu na przystosowanie się do środowiska fizy­cznego. Czynność siadania daje ci niepodważalny do­wód ciągłości; będziesz wiedział, że możesz z własnej woli przeplatać istnienie fizyczne z doświadczeniami w środowisku niematerialnym, zachowując przez cały ten czas pełnię świadomości. Powinieneś tak długo powtarzać cykl  odłączenie, powrót, przyjęcie pozycji siedzącej i zapisanie godziny, ponowne odłączenie i ponowny powrót  aż będziesz absolutnie pewny, że twoja świadomość działa bez chwi­li przerwy. Notowanie godziny kolejnych powrotów po­winno ułatwić ci to zadanie. Następny krok w przyzwyczajaniu się do nowych warunków polega na odpłynięciu od ciała na trochę większą odległość. Wystarczą choćby trzy metry. Staraj się zawsze koncentrować na jednym celu, eliminując przypadkowe myśli  jest to szczególnie ważne gdy będziesz zwiększał dystans. Kiedy już przyzwyczaisz się do myśli, że możesz być poza ciałem, powiedz sobie, że możesz też widzieć. Nie myśl jednak o otwieraniu oczu, gdyż w ten sposób możesz powrócić do ciała fizycznego i zmniejszyć stan wibracji. Zamiast tego myśl o zjawisku widzenia; o tym, że możesz widzieć. Nie uniesiesz po­wiek, raczej zniknie ciemność. Początkowo widzenie może być nieostre, jakby w przyćmionym świetle i o nie­wyraźnych konturach. Nie wiadomo jeszcze, dlaczego tak się dzieje, ale wraz z kolejnymi próbami widzenie będzie coraz lepsze Gdy po raz pierwszy zobaczysz leżące poniżej własne ciało, to o ile zastosowałeś się do poprzednich wska­zówek, widok ten nie powinien wytrącić cię z równo­wagi. Przekonawszy się, że to rzeczywiście „ty” tam leżysz, obejrzyj pokój z nowej perspektywy. Poruszaj się w różnych kierunkach, ale powoli i nigdy gwałtownie. Potem poruszaj rękami i nogami, aby upewnić się, że możesz to robić. Jeżeli przyjdzie ci ochota, możesz pobrykać sobie odrobinę w tym nowym środowisku, pamiętaj jednak o utrzymaniu stałej odległości wobec ciała fizycznego. Na tym etapie poczujesz silne emocje i pragnienia, które mogą być wręcz przytłaczające. Bę­dzie to największy problem na tym etapie. Te pojawiają­ce się nieoczekiwanie pragnienia są wysoce subiektywne i emocjonalne, więc z łatwością mogą zniweczyć twoją pozycję racjonalnego obserwatora. Najważniejszą rzeczą jest zrozumienie, że nie możesz klasyfikować tych pragnień jako złych czy dobrych. One po prostu istnieją, a ty musisz się nauczyć radzić  sobie z nimi. Główną zasadą jest nie zaprzeczanie istnieniu tych pragnień. Uznaj je za głęboką, integralną  część samego siebie. Dopóki tego nie zrobisz, nie będziesz w stanie ich kontrolować. Pragnienia te mogą dotyczyć wolności (w efekcie wyzwolenia z fizycznych ograniczeń, z prawem grawi­tacji na czele), kontaktów seksualnych (początkowo z bliską ci osobą, później jako zdarzeń wyłącznie zmys­łowych), ekstazy religijnej (intensywność tego pragnie­nia zależeć będzie od rodzaju wychowania jaki  otrzyma­łeś) i całego szeregu innych zjawisk charakterystycznych dla danej osoby. Zakładam tu, iż każdy  odczuje jakieś subiektywne pragnienia, niezależnie od tego jak silnie je do tej pory kontrolował. To o czym  mówię, znajduje się głęboko poniżej poziomu świadomości określającej two­je podstawowe cechy  charakteru i osobowości. Jak wy­jaśniałem wcześniej, emocje te wypływają na powierzch­nię ponieważ nie  jesteś już jedynie świadomą intelektual­ną jaźnią. Teraz jesteś, być może po raz pierwszy w ży­ciu, całością.  Masz kontakt z każdą częścią samego siebie i zawsze już będziesz musiał brać to pod uwagę. Sztuka polega  na tym, aby utrzymać dominację świado­mego racjonalnego siebie (czyli tego najistotniejszego w świecie  fizycznym). Nie jest to łatwe. Dlatego możesz napotkać wiele problemów jeżeli spróbujesz zaprzeczać samemu sobie. Zamiast tego  spróbuj zaakceptować te czasami zaskakujące pragnie­nia takimi jakimi są  to przecież część ciebie. Nie możesz .ich wyeliminować, ale możesz odłożyć ich reali­zację. Obiecaj sobie, iż spełnisz je w przyszłości, a  wtedy opór z ich strony zniknie, zwłoka zostanie zaakcep­towana  w końcu nic innego przez całe życie nie  ro­biłeś. Jeżeli już udało ci się wielokrotnie poradzić sobie w nowych sytuacjach oddzielając się od ciała, oznacza  to, iż jesteś gotów do bardziej odległych i specyficznych podróży. Zakładam też, że przezwyciężyłeś już  wszystkie obawy jakie w tym stadium eksperymentowania mogły wystąpić. Jeżeli nie, powtarzaj ćwiczenia  tak długo, aż lęki znikną bez śladu. Niezawodne sygnały powrotne. Jak już wspominałem, strach przed niemożnością powrotu do fizycznego  ciała jest jednym z zasadniczych czynników powstrzymujących nas przed wyjściem z niego. W swo­ich  początkowych próbach bardzo często spotykałem się z tym problemem. Tak się jednak szczęśliwie  składało, że za każdym razem znajdowałem rozwiązanie niezależnie  stopnia problemu. Po dokładnej analizie  wielu prób, udało mi się rozwinąć kilka niezawodnych tech­nik. Jedyną gwarancją jaką mogę tu dać jest  fakt, iż w moim przypadku sprawdziły się całkowicie. Po pierwsze, jeżeli masz z czymś trudności, nie wpadaj w panikę. Przede wszystkim zachowaj racjonalny  spo­sób myślenia. Przerażenie jedynie pogarsza sytuację. Przyswój sobie tę prostą formułę i zawsze się do  niej stosuj: aby powrócić do ciała fizycznego, wystarczy o nim pomyśleć. Wyobraź sobie wtedy, że  poruszasz jakąś częścią swojego ciała fizycznego np, jednym z pal­ców ręki bądź stopy. Zaczerpnij głęboko powietrza. Uaktywnij wszystkie zmysły lub przynajmniej jeden z nich. Poruszaj szczęką. Przełknij ślinę, albo porusz językiem. Każda czynność, która wymagać będzie fizy­cznej reakcji lub energii, przyniesie sukces. Jeżeli nie da to natychmiastowego efektu, spróbuj poruszyć jakąś inną częścią ciała. Nie ma wątpliwości, że ruch spro­wadzi cię w końcu do ciała fizycznego. Jedyny problem polega na tym, iż sam musisz się dowiedzieć, jaki ruch w twoim przypadku sprawi to najszybciej. Jeżeli wypracowałeś już w sobie taki najodpowied­niejszy sposób powrotu, z pewnością gdy go zastosujesz powrót nastąpi natychmiast. Będziesz niczym pocisk samosterujący skierowany do ciała. Jednakże metoda natychmiastowego powrotu w ogromnym stopniu za­węża możliwość obserwacji i podejmowania decyzji. Gdy proces się rozpocznie, to nie będziesz go już mógł zatrzymać. Wrócisz do ciała fizycznego nie wiedząc co się dzieje ani dlaczego. Stosuj więc tę metodę jedynie w sytuacji zagrożenia. W normalnych warunkach powinieneś znać i kontro­lować zarówno kierunek jak i miejsce położenia twojego ciała fizycznego. Wtedy, w sposób spokojny i bez po­śpiechu rozpocznij powrót. M e c h a n i k a r u c h u. Teraz, gdy posiadasz już kon­trolę nad całym procesem, łącznie z sygnałem alar­mowym do natychmiastowego powrotu, możesz zdobyć się na wykonanie kroku, który jest najważniejszy ze wszystkich  „udać” się mianowicie do jakiegoś odleg­łego punktu i powrócić. Zdecydowanie nie zalecam tego kroku jeśli nie zakończyłeś pomyślnie wszystkich po­przednich ćwiczeń. Mogło się co prawda zdarzyć, że niechcący dotarłeś już w bardziej odległe rejony podczas wcześniejszej fazy przygotowań. Jeżeli tak, to łatwiej ci będzie zrozumieć znaczenie poniższych zasad. Po pierwsze, określ punkt docelowy. Zapamiętaj zasa­dę główną: podróżujesz do osoby, nie do miejsca. Można co prawda osiągnąć to drugie, o ile jesteś bardzo przy­wiązany emocjonalnie do jakiegoś miejsca, ale moje prośby tego typu kończyły się zazwyczaj dość mizernie. Choć być może jest to sprawa mojej osobowości. Wybierz osobę (żyjącą), którą pragniesz odwiedzić. Powinien być to ktoś, kogo znasz bardzo dobrze. Osoba taka nie może się niczym sugerować, więc nie uprzedzaj jej o swoim zamiarze. Wybierz ją zanim zaczniesz relak­sację i nim pojawią się wibracje. Po osiągnięciu wibracji oddziel się od ciała, a nas­tępnie odsuń się od niego na niewielką odległość, powie­dzmy dwóch metrów. Zanim uzyskasz możliwość widze­nia, „pomyśl” o osobie którą zamierzasz odwiedzić. Nie staraj się wyobrażać sobie jej postaci fizycznej  myśl raczej o jej cechach psychicznych bowiem to właśnie one cię do niej przyciągną. Myśląc obracaj się powoli wokół własnej osi. W pew­nym momencie „wyczujesz” kierunek, jaki powinieneś przyjąć. Będzie to uczucie zupełnie intuicyjne; odniesiesz wtedy wrażenie, jakbyś był przyciągany przez magnes. Ale możesz to sprawdzić jeszcze raz. Obróć się znów dookoła a odczujesz to samo. Zatrzymaj się i ustaw twarzą w tym kierunku. Pomyśl, że chcesz widzieć i spójrz. Aby spowodować ruch w stronę punktu docelowego, zastosuj metodę „rozciągania” jaką ćwiczyłeś z dłonią i ramieniem we wczesnej fazie eksperymentowania. Naj­łatwiejszym sposobem jest umieszczenie swoich „dru­gich” rąk nad głową, ze złożonymi dłońmi jak u pływa­ka na chwilę przed skokiem do wody. Myśl wtedy 0 osobie, którą chcesz odwiedzić i wychylaj ciało w tym kierunku. Możesz poruszać się szybciej lub wolniej, zależnie od „rozciągania”. Im silniej „rozciągasz” ciało  tym szybciej podróżujesz. W miejscu przeznaczenia rozciąganie zatrzyma się automatycznie, bez udziału twojej świadomości. Aby powrócić zastosuj podobną metodę. Pomyśl o swoim fizycznym ciele i wychyl się w jego kierunku, a powrót nastąpi automatycznie. Zazwyczaj nie trzeba nic więcej. Istnieją pewne spekulacje co do trzymania rąk w pozycji pływaka. Początkowo zakładano, że taka pozycja chroni głowę. W każdym razie  pomaga, gdyż ułatwia rozciąganie ciała  ręce trzymane po bokach nie dają takiego efektu. Podane zasady mogą się wydać wręcz rytualne, lecz nie było to zamierzone. Wiem, że brzmią jak średnio­wieczne formuły. Do tej pory nie istnieje jednak wy­tłumaczenie dlaczego techniki te okazują się skuteczne. Może w przyszłości zainteresowanie fizyków, chemi­ków, neurologów i specjalistów z innych dziedzin po­zwoli stworzyć teorię, która wyjaśni te zjawiska. Jeśli wielu badaczy jednocześnie zajmie się tym problemem w sposób naukowy, być może przyniesie to efekty. Jednak zanim to nastąpi, możesz przekroczyć granice już teraz, o ile wykażesz dostateczną cierpliwość i od­wagę. Jedyny sposób na poznanie i zaakceptowanie tej innej rzeczywistości, to doświadczyć jej samemu. Powodzenia!

 

Rozdział osiemnasty

 

ANALIZA WYPADKÓW

Jak to się wszystko odbywa? Czy istnieje jakieś inne, bardziej sensowne podejście do tego zagadnienia? Naj­lepszą odpowiedzią będzie analiza danych.  Wyklucza to jednak materiały pochodzące od undergraundu. Co praw­da grupa ta jako jedyna  zaakceptowała mój „problem” i potraktowała jak coś więcej niż halucynacje, jednak większość  przeprowadzonych przez nich analiz charak­teryzuje się niejasnymi uogólnieniami. Ja zaś potrzebo­wałem konkretów. Wiedziałem, że muszę posegregować jakoś dane, których z biegiem lat przybywało. Zacząłem więc  wyodrębniać prawdopodobieństwa i możliwości z tego, co było już znane. Wychodziłem bowiem z założenia,  że gdy stąpasz po nieznanym gruncie, powinieneś mieć coś, czego w razie potrzeby możesz się uchwycić. Wszystkie przypadki składają się z ciągów wydarzeń, objawów i rezultatów. Moje doświadczenia  można po­dzielić chronologicznie na cztery okresy.

Okres przedwstępny

Obejmuje on zdarzenia jakie miały miejsce przed wspom­nianymi wcześniej bólami w okolicach splotu słonecz­nego. Ten wczesny okres zawiera dwa paradoksalne przypadki, które wydają się niezwykle istotne dla moich dalszych eksperymentów. Pierwszy miał miejsce, gdy miałem osiem lat. Opowia­dałem wtedy rodzicom sen, w którym siedziałem w po­koju wyłożonym czerwonobrązową boazerią. W jednym rogu stała skrzynka, a z niej wydobywała się muzyka. W przedniej części skrzynki znajdowało się spore okien­ko, w którym widać było poruszające się obrazy. Dobie­gające ze skrzynki głosy były głosami ludzi widocznych w okienku. Przypominało to pokazywane w szkole teat­rzyki kukiełkowe, ale tu głosy słychać było blisko i zwy­czajnie, a nie jak wypowiadane za sceną, stłumione. Także kolory obrazów w pudełku były całkowicie natu­ralne. (Trzydzieści lat później siedziałem w wyłożonym mahoniową boazerią gabinecie i po raz pierwszy oglą­dałem kolorową telewizję). Nigdy przed ósmym rokiem życia nie miałem okazji zobaczyć kolorowych, rucho­mych obrazów. Drugie niezwykłe wydarzenie miało miejsce, kiedy miałem piętnaście lat i chodziłem już do szkoły. Było to w piątek wieczorem. Z niecierpliwością oczekiwałem na zabawę, która miała się odbyć następnego dnia. Ob­liczałem, że moje koszty własne na ten wieczór wyniosą dwa dolary. Problem polegał na znalezieniu źródła po­trzebnej gotówki. W poprzednim tygodniu nie byłem w stanie znaleźć żadnej pracy. Z różnych względów rodzice nie nadawali się na źródło dodatkowych dochodów. Nie miałem także żadnych perspektyw na zarobienie w sobotę. Poło­żyłem się tamtej nocy do łóżka głowiąc się, jak roz­wiązać ten problem. Przebudziwszy się w sobotę rano doznałem niezwykle żywej wizji, ukazującej dwa dolary leżące pod starą deską obok domu. Wiedziałem o istnieniu tej deski, leżała tam już dość długo. Odrzuciłem jednak pomysł uznając, iż jest wynikiem moich pragnień i zszedłem na śniadanie. Po śniadaniu, wciąż roztrząsając swój finansowy pro­blem, ponownie pomyślałem o leżących pod deską dwóch dolarach. Chcąc przekonać się o bezsensowności tego snu poszedłem w miejsce gdzie leżała deska. Po­kryta błotem i opadłymi liśćmi wydawała się nieporu­szona. To nieprawdopodobne, aby ktoś zgubił lub umie­ścił pod nią jakieś pieniądze. Szarpnąłem deskę i uniosłem ją do góry. Pod nią ujrzałem setki mrówek i innych żyjątek biegających szaleńczo we wszystkich kierunkach. A na mokrej ziemi, na samym środku leżały dwa złożone, suchutkie bank­noty jednodolarowe. Zachodziłem w głowę skąd mogły się tam wziąć pieniądze. Nie powiedziałem o tym zdarzeniu nikomu, poza kilkoma przyjaciółmi. Bałem się, że ktoś mógłby domagać się tych pieniędzy. Problem wieczoru został jednak rozwiązany. Z czasem zapomniałem o tym in­cydencie, aż kiedyś odnalazłem go wspominając swoje dzieciństwo. To wszystko. Żadnych wielkich urazów, typowo ame­rykańskie wychowanie w rodzinie uniwersyteckiej. Bio­rąc pod uwagę, iż problem mój jest natury „umysłowej”, odpowiedź winna dać psychiatria. Jednakże lekarze nie dostrzegli u mnie żadnych zahamowań, przymusów, niepokojów czy fobii, które normalnie są objawami chorób umysłowych. Dokładniejsze zbadanie wydarzeń prowadzących do pierwszych symptomów doznań poza ciałem (gwałtow­ne skurcze) ukazało kilka faktów, które zasługują na wzięcie ich pod uwagę. W roku poprzedzającym pierw­sze z wydarzeń nastąpiła jedna, dość niezwykła zmiana fizjologiczna. Otóż w ciągu tego roku na siedmiu dolnych zębach nosiłem specjalny aparat korekcyjny. Możliwe, że cząs­tki stopu metalowego, z którego zbudowany był aparat pobudzały elektrycznie lub w jakiś inny sposób mój mózg. Sprawdziłem to szczegółowo szukając powiązania z późniejszym „dostrajaniem” do warunków Stanu Drugiego poprzez ruchy szczęką. Rzecz pozostaje jed­nak w sferze niezbadanych możliwości. Fizycy, fizjo­lodzy i elektronicy nie mają żadnych teorii na ten temat. Odpowiednie badania mogłyby potwierdzić lub obalić te przypuszczenia. Setki tysięcy ludzi nosi na zębach kawał­ki metalu, istnieją też relacje o podobnych przypadkach, jak mój. Zbadanie tego zjawiska mogłoby zaowocować interesującymi wynikami. Innych zmian fizjologicznych nie było. Jedynie przez kilka lat, na skutek zainteresowania mojej żony prawid­łowym odżywianiem, przyjmowaliśmy codziennie wita­minę A, Bcomplex, C, E oraz tabletki związków mine­ralnych. Także i w tym przypadku mógł wystąpić jakiś efekt związany z kumulacją składników, ale nie istnieją żadne dane, ani nie prowadzi się żadnych badań nad powiązaniami takich czynników z Drugim Ciałem. Więcej można powiedzieć na temat aktywności psy­chicznej i fizycznej  całkiem możliwe, iż tam właśnie leży przyczyna tego fenomenu. Po pierwsze, należałoby zbadać epizod „anestezjolo­giczny”, który zdarzył się na sześć miesięcy przed wy­stąpienia u mnie pierwszych symptomów. Otóż poczu­łem niezwykle silne „wyziewy” dobywające się z puszki po cemencie. Instalowałem właśnie szafkę na górnej części ściany sypialni. Puszka opatrzona była wskazów­ką, by zaprawy używać w dobrze wentylowanym pomie­szczeniu. Założyłem, że ostrzeżenie dotyczyło jedynie możliwości zapłonu. Sensacje jakich doznałem, żywo przypominały efekt „zapadania”, pojawiający się na skutek podania środ­ków anestezjologicznych. Powodowany ciekawością za­cząłem eksperymentować z tymi wyziewami przez na­stępny miesiąc. Rezultaty były bardzo znaczące. Dowie­dziawszy się, że składnikami wyziewów były tolulol (znany w handlu detergent hydrokarbonowy) oraz ace­ton (używany niegdyś w anestezjologii), przeprowadzi­łem kilka eksperymentów (doświadczyłem przy tym lek­kiego znieczulenia stosując także mniej lotny i stosun­kowo bardziej bezpieczny we wdychaniu Trilenel. Wy­daje się, że rezultaty owych doświadczeń były podobne do relacji osób zażywających LSD. Mianowicie efektem jest silne pobudzenie, co nie było wcale nieprzyjemne, a mogło rozbudzić wewnętrzne pragnienie lub chęć eksperymentów, o których piszę w tej książce. W końcu jednak, choć niechętnie, zaprzestałem tego rodzaju eksperymentów, gdyż mogły spowodować ubo­czne efekty fizjologiczne. Choć starałem się zachować kontrolę, nie było pewności, że zawsze będzie mi się udawać. Odkryłem jednakże kilka związanych z nar­kozą faktów, które zaspokoiły moją ciekawość. Podob­no w Irlandii eter sprzedawany był przez ulicznych handlarzy na łyżeczki i zawsze był łatwo dostępny. Dawniej studenci medycyny często urządzali „eterowe” party, tak jak dzisiejsza młodzież zażywająca kupione na czarnym rynku LSD. Lekarze twierdzili, że w tam­tych czasach eterowa narkomania była dość rozpow­szechniona. Kapitanowie tankowców przewożących benzynę, mieli z kolei kłopoty ze specyficzną, morską odmianą „pijaków”. Przy zamusztrowaniu wyglądali zupełnie zwyczajnie, dopóki nie znaleziono ich leżących bez przytomności przy otworach wentylacyjnych łado­wni. Zrozumiałem, że byli „wąchaczami”. Poznałem także związek pomiędzy alkoholem i in­nymi środkami znieczulającymi. Każdy środek aneste­zjologiczny jest drogą od stanu świadomości do nie­świadomości, poza którym jest już śmierć. Zadaniem anestezjologa jest ulokowanie pacjenta w stanie głębo­kiej nieświadomości tak szybko, jak to tylko możliwe, zapobiegając stanom pośrednim (ten właśnie obszar badałem). Jest to więc technika utrzymywania człowieka tuż nad progiem śmierci. Główną przewagą eteru nad alkoholem (szczególnie, gdy stosowany jest po raz pier­wszy), jest znacznie mniejsza możliwość powstania efek­tów ubocznych i umożliwienie lepszej, kontroli poziomu świadomości. Okres świadomości po zastosowaniu eteru jest bardzo krótki, a stan nieświadomości od punktu bez powrotu (śmierci) dzieli duża różnica czasowa. Po użyciu alkoholu okres świadomości jest bardzo długi. Kiedy osiągnięta zostanie głęboka nieświado­mość, odległość od punktu bez powrotu jest bardzo krótka. Margines jest tam wąski i dalsze podawanie alkoholu nieprzytomnemu pacjentowi może łatwo spo­wodować jego śmierć. Odkryłem także, że archeologowie i geologowie stu­diując~ okolice wielu dawnych greckich i egipskich świą­tyń, gdzie miało miejsce wiele cudownych wydarzeń i wizji, doszli do wniosku, iż prawdopodobnie wydoby­wały się tam z podziemi gazy, łącznie z tlenkiem azotu (gaz rozweselający). Jest to jeden z używanych dziś w anestezjologii gazów  bezwonny i bez smaku. Około trzy miesiące po moich doświadczeniach „nar­kotycznych”, które zostały już prawie zapomniane, za­interesowałem się możliwościami nauki przez sen. Nie wiem skąd się wzięły te zainteresowania. Być może były rezultatem kontaktów ze środowiskiem akademickim, połączonych z obserwacją metod nauki jakim poddawa­no moje dzieci w szkole podstawowej. Aby zbadać te możliwości zacząłem studiować dawne i obecne teorie związane z działaniem świadomego i nie­świadomego umysłu. Istnieją dowody świadczące, że podświadomość rejestruje wszystkie bodźce zmysłowe, niezależnie od tego czy człowiek śpi czy jest rozbudzony. Chodziło mi o to, aby w czasie snu wprowadzić do pamięci usystematyzowane dane i móc spowodować  świadome przywołanie ich w razie potrzeby. Z ograniczonych danych do jakich udało mi się do­trzeć, płynęły wnioski całkowicie sprzeczne. Samo  od­czytywanie fal osoby pogrążonej we śnie przynosiło fragmentaryczne i często błędne rezultaty. Nie  zrobiono żadnych badań porównawczych dotyczących uczenia się w trakcie głębokiego snu (delta) i fazie  marzeń sennych (REM). Nie podjęto także żadnych wysiłków w celu dowolnego wytworzenia stanu snu o  pełnej percepcji z odruchem warunkowym, powodującym dowolne od­twarzanie przyswojonego  materiału. Wykorzystując wyniki przeprowadzonych badań spo­rządziłem taśmę do autohipnozy i sprawdziłem jej  przy­datność. Wydawało się to pierwszym logicznym kro­kiem, w wyniku którego mogłem zamiast snu  natural­nego wytworzyć sen hipnotyczny. Użyłem magnetofo­nu, aby zdepersonalizować technikę i  stosować taki sam test dla różnych osób. Taśmy przeznaczone były do używania w kabinach izolowanych  od dźwięku i światła. Zawartość taśm celowo była bardzo prosta. Składały się na nią: część powodująca sen hipnotyczny, a  po niej druga złożona ze wskazówek i sugestii tworzących pewien ciąg, które różniły się pod względem  spodziewanych rezultatów. Nauka języków na przykład ograniczona była do francuskich i hiszpańskich  słówek i idiomów. Były także taśmy z tabliczkami mnożenia (od 12 do 24). Towarzyszyły im zawsze sugestie  dotyczące zapamięty­wania przy pełnej świadomości oraz sugestie posthipnotyczne (np. myślenie o liczbie 555 z równoczesnym pięciokrotnym stuknięciem palcami w stół).Wszystkie taśmy zawierały także sugestie, by każdy z badanych stawał się lepszy zarówno w sensie  fizycz­nym, jak i psychicznym. Afirmacja ta była czymś więcej niż jedynie ogólnikiem. Nie sugerowano  sposobu, w jaki miałaby przebiegać taka poprawa. Tak więc wszystkie najważniejsze układy  nerwowy,  krążenia, wydzielania wewnętrznego i trawienny  byłyby całkiem „normal­ne”, stosownie do zawartych  sugestii. Sugestie dotyczące stanu zdrowia oraz przywoływania wspomnień były wzmocnione przez wielokrotne  używa­nie taśmy. W świetle dalszych wydarzeń może to być ważne. Wszystkie te eksperymentalne  nagrania opa­trzone były dokładnymi opisami, zawierającymi każde zarejestrowane słowo i każdą  stosowaną technikę. Taśmy kończyły się sugestiami przywracającymi ba­danemu pełną świadomość. Były maksymalnie  proste i efektywne, bez żadnych wyszukanych słów mogących wprowadzić w błąd. Z nagrań korzystało  jedenaście osób w wieku od siedmiu do pięćdziesięciu lat. Rezul­taty świadczyły o potencjalnych  możliwościach tkwią­cych w takim sposobie nauczania, o ile poprawi się odpowiednio stronę techniczną. Muszę stwierdzić, iż eksperymentowałem z taśmami najczęściej na sobie. Dlatego też było całkiem  naturalne, że nie były już tak wiarygodne jeśli chodzi o wywoływa­nie doznań poza ciałem. Wszystkie  nagrania przesłucha­ne zostały słowo po słowie i dźwięk po dźwięku, w po­szukiwaniu przyczyny  późniejszego „efektu”. Nie znala­złem żadnego dowodu, wątpliwości jednak pozostały. Doświadczenia te trwały aż do wystąpienia pierw­szych symptomów.

Okres początkowy

(wrzesień 1958  lipiec 1959)

Aby znaleźć jakieś współzależności pomiędzy efektami, wydarzeniami, cechami charakterystycznymi i wnioska­mi, należało to wszystko jakoś posortować. Wkrótce stało się jasne, że mogę dokonać czytelnego podziału na trzy kolejne okresy. Zarówno początek jak i koniec tego pierwszego okresu są doskonale widoczne. E f e k t y. Pierwszym niewyjaśnionym efektem był skurcz, o którym wspominałem już na początku tej książki. W kilka tygodni później miałem owo wrażenie padania promieni słonecznych od północy, połączone z katalepsją. Ostrożne eksperymentowanie doprowadzi­ło do wibracji. To wrażenie zmysłowe, jak dowiedziałem się później, często towarzyszyło dziewiętnastowiecznym spirytystom i okultystom. Wciąż jeszcze wspomina się o tym w undergroundzie. Zmysłowy efekt wibracji był jedynym stałym sym­ptomem przez cały okres początkowy. Rozwijał się jednak. Najpierw wibracje były bardzo silne i czasami towarzyszyły im wizje pierścienia elektrycznych „iskier”. Częstotliwość wynosiła dziesięć cykli na sekundę. U schyłku okresu początkowego częstotliwość wzrastała do około 18 Hz, co powodowało niewielkie dolegliwości cielesne. W okresie tym udało mi się dowolnie wywołać ów efekt w 59% przypadków. Drugim efektem był „syk”, słyszany słabo lecz stale w uchu środkowym. Występował nieprzerwanie przez cały ten okres. Laryngolog po badaniach określił to jako „słyszenie przepływu krwi w żyłach”. Poza tym słuch był normalny. Oddzielenie od fizycznego ciała miało miejsce około trzy miesiące od rozpoczęcia tego okresu i wystąpiło samoistnie. Większość późniejszych doznań wywoływa­na była świadomie. Wszystkim towarzyszyły wibracje. Z czasem stan ten mogłem wywoływać coraz łatwiej. Innych efektów nie zaobserwowałem. Rezultaty fizy­czne były bardziej podobne do odpoczynku niż zdener­wowania czy wyczerpania. W późniejszym okresie poja­wiło się podniecenie efektami eksperymentów, ale umiar­kowane. Charakteryzowało się przyśpieszeniem pulsu, nadmiernym poceniem i zwiększoną pobudliwością sek­sualną. E m o c j e. Przez pierwszą połowę tego okresu domi­nowało uczucie strachu przed urazem fizycznym lub psychicznym. Obawy zostały w znacznym stopniu roz­proszone przez konsultacje i badania u autorytetów medycyny i psychiatrii. Późniejszym czynnikiem głównym była ciekawość, studzona obawami przed „nieznanym”, a także lękiem przed niemożnością powrotu do ciała fizycznego. E k s p e r y m e n t y. Po pierwszym doświadczeniu po­za ciałem, dalsze eksperymenty przebiegały stopniowo od oswojenia się z „bliskim” oddzieleniem (3 m lub mniej) do obiektywnych badań oddzielenia i w końcu wizyty w Obszarze I. M e t o d o 1 o g i a. Mam tu na myśli badanie przyczyn stanu wibracji, skoncentrowanie się na opisanych wcześ­niej taśmach magnetofonowych oraz metody uzyskiwa­nia całkowitej relaksacji przy zachowaniu pełnej świado­mości, co jest stanem wstępnym do osiągnięcia wibracji. Były one stosunkowo łatwo osiągane, o ile przedtem uzyskałem odpowiedni stan świadomego relaksu. Oddychanie przez usta jako warunek zostało w pełni potwierdzone. „Strojenie” wibracji poprzez ruchy szczę­ką także okazało się efektywną metodą. Przekonałem się, że oddzielenie od ciała fizycznego zachodzi tylko podczas stanu wibracji. Technika od­dzielenia polegała na prostej myśli  „w górę” lub „na zewnątrz”. Zakończone sukcesem próby wykazały, iż ruch Drugiego Ciała wywoływany jest samą myślą lub chęcią. Problemy kontrolowanego ruchu do obranych wcześniej celów oraz natychmiastowy i bezpieczny po­wrót pozostały nierozwiązane. W n i o s k i. (1) Istnieje Drugie Ciało związane z ciałem fizycznym. (2) Drugie Ciało może poruszać się i działać niezależnie od ciała fizycznego. (3) Ruchy i działania Drugiego Ciała znajdują się pod częściową kontrolą świadomości. (4) Niektóre zmysły Drugiego Ciała działa­ją podobnie jak w ciele fizycznym, działanie innych jest niezrozumiałe i niewytłumaczalne. (5) Niektóre ruchy Ciała Drugiego i fizycznego są równoczesne.

Okres środkowy

(sierpień 1959  wrzesień 1962)

E f e k t y. Okres ten zaczął się od lekkich kłopotów z krążeniem. Nie zauważyłem związku pomiędzy eks­perymentami a owymi niedomaganiami, chociaż brak dowodów niekoniecznie musi wykluczać taką możli­wość. Stan wibracji ewoluował, a pod koniec tego okresu przejawiało się jedynie wrażenie ciepła. Zmiana była rezultatem stopniowego „przyśpieszania” częstotliwoś­ci, dopóki poszczególne pulsacje nie stały się słyszalne. Fenomen słyszenia „ świstu powietrza” występował nie­zmiennie przez cały ten okres. Oddzielenie od ciała fizycznego stało sę bardziej natu­ralne, czasami tylko wyłaniał się problem ponownego połączenia. W ciągu dnia musiałem wprowadzać się w stan wibracji, w nocy pojawiał się spontanicznie. Efekty fizyczne były te same: żadnego zdenerwowa­nia, jedynie niewielkie podniecenie. Skrupulatnie to kontrolowałem z powodu choroby serca. E m o c j e . W wczesnej fazie tego okresu wystąpiły pewne obawy związane z możliwością zmian fizycznych. Niemożność całkowitej kontroli doświadczeń zwiększała te obawy, które później stopniowo zanikały, głównie z powodu braku owych zmian oraz na skutek rosnącego poczucia pewności. Pozostawał jednak lęk przed niemo­żnością powrotu do ciała fizycznego oraz popełnieniem błędów wynikłych z nieznajomości nieznanych obsza­rów. E k s p e r y m e n t y. Wizyty w Obszarze I stały się rzadsze i zostały zastąpione mimowolnymi początkowo odwiedzinami w Obszarze II. W późniejszej fazie tego okresu odkryłem Obszar III i rozpocząłem jego badanie. Stan „międzyczasu” odkryłem pod koniec okresu środ­kowego. M e t o d o 1 o g i a. Przy eksperymentach dziennych stosowałem „odliczeniową” technikę relaksacji. W nocy  pozostawanie na granicy snu, aż do uzyskania stanu wibracji i uczucia ciepła. Oddychanie przez usta stało się automatyczne i w dalszym ciągu eksperymentowałem ze „strojeniem szczęką”. Oddzielanie się od ciała przez obrót o 180° było najbardziej efektywne. Przetestowałem i zacząłem stoso­wać nową technikę pozytywnego powrotu (poprzez przywoływanie K.)W n i o s k i. ( I ) Istnienie Drugiego Ciała zostało po­wtórnie potwierdzone. (2) Odkryty został Obszar II, różny od Obszaru I. (3) Powstała hipoteza istnienia Obszaru III o charakterze podobnym do Obszaru I, ale innym stopniu rozwoju technicznego. (4) Świadomość ludzka przekracza próg śmierci i kontynuuje istnienie w Obszarze II. (5) Komunikacja istnieje tam poza po­ziomem mowy, tak podczas snu jak i jawy, a także w Stanie Drugim. (6) Niektórzy (większość?) oddzielają się od swego ciała podczas snu. Przyczyna tego zjawiska nie jest jeszcze znana.

Okres późny

(październik 1962październik 1970)

W tym czasie ograniczyłem eksperymenty, głównie z braku możliwości, gdyż byłem pochłonięty sprawami materialnymi. E f e k t y. Wrażenie wibracji zanikło całkowicie, ustę­pując miejsca uczuciu ciepła, a potem nie dającemu się określić stanowi „bycia”. Oddzielenie następowało wyłącznie w czasie trwania owego stanu „bycia”, zresztą przy minimalnym wysiłku. Jedynym zauważalnym efektem fizycznym było lekkie uczucie dezorientacji, zawrotu głowy i pewnej niewygody, utrzymujące się około dziewięciu godzin po każdym eksperymencie. Przyczyny takiego stanu nie są mi znane. I W środkowej fazie tego okresu cierpiałem na hemo­roidy, co jak przypuszczam miało związek z doświad­czeniem mającym miejsce na cztery dni przed pojawie­niem się pierwszych dolegliwości. Wcześniej problem ten nie występował. j W tym czasie zmniejszyło się zapotrzebowanie na sen. Jednakże kiedy pojawia się potrzeba snu, należy natych­miast się jej podporządkować, w przeciwnym razie może wystąpić osłabienie fizyczne i psychiczne. Nawet pięcio­minutowa drzemka wystarcza do regeneracji sił. Jedynym nowym efektem było pojawienie się dwu czasów, czyli niejako świadome „podwójne istnienie”. Pełna świadomość znajdowała się na poziomie aktyw­; nych zmysłów fizycznych, ja sam jednak byłem „o krok ‚ dalej”. Całkowita integracja ze środowiskiem fizycznym ‚ wymagała świadomej decyzji. Co powodowało ten efekt i dlaczego, nie wiem do dzisiaj. „Syk powietrza” trwał nadal. E m o c j e. Występujący w poprzednich okresach lęk zniknął zupełnie. Najistotniejszym powodem było cał­kowite opanowanie metod natychmiastowego i dowol­nego powrotu do ciała. Gromadzone w trakcie eksperymentów informacje wpłynęły na akceptację tego stanu. W tym czasie zmniejszyło się zainteresowanie dalszą egzystencją w ciele fizycznym. Rezultatem było  lekcewa­żenie niebezpieczeństw. Nie znam przyczyny tego zja­wiska. E k s p e r y m e n t y. Z powodu natłoku innych spraw nie przeprowadzałem w tym okresie planowych  doświa­dczeń. Dlatego też zdarzały się sporadycznie i jedynie wtedy, gdy była ku temu okazja. Kilka razy  znalazłem się w Obszarze I i II. Większość podróży odbywałem do Obszaru II, lecz rezultaty dotyczące  zjawisk świata fizy­cznego (Obszaru I) są niesprecyzowane. Eksperymenty ściśle naukowe zaczęły się w  późniejszej części tego okresu, w warunkach laboratoryjnych. M e t o d o I o g i a. Niewiele uwagi poświęcałem tej sprawie i dwa zasadnicze problemy pozostały nieroz­wiązane. Pierwszy dotyczył rozwoju techniki głębokiej relaksacji, którą coraz trudniej przychodziło mi stoso­wać. Drugim stałym problemem była kontrola punktu docelowego podróży. Próbowałem różnych  sposobów, ale bez zadowalających rezultatów. Podstawową trud­nością było pokonanie przeciwstawnych  pragnień świa­domości i nadświadomości, gdy działały równocześnie. W Stanie Drugim nadświadomość  jest czynnikiem do­minującym. W n i o s k i. (1) W trakcie przebywania w Drugim Ciele, możliwe jest wytworzenie efektu fizycznego na  jawie u osoby żyjącej. (2) Istnieją obszary wiedzy cał­kowicie poza możliwością pojmowania przez  świadomy umysł eksperymentatora.

TROCHĘ STATYSTYKI

Pierwszym krokiem do uporządkowania danych jest przyjęcie odpowiedniej skali pomiarowej. Po wielu pró­bach stało się oczywiste, że jedynie niektóre mierniki mogą znaleźć zastosowanie w poniższej klasyfikacji.  Dlatego też ogólne wnioski są wiążące o tyle, na ile prawidłowe są założenia i przesłanki, w oparciu o które  wnioski zostały wyciągnięte.

1. WIARYGODNOŚĆ EKSPERYMENTATORA

W naszym społeczeństwie nie istnieje status ekspery­mentatora, ale raczej przekonanie o podstawowych ce­chach, jakie powinien posiadać. Przede wszystkim powi­nien być szczery i wiarygodny. W moich  doświadcze­niach przeszedłem wiele dodatkowych badań lekarskich, psychiatrycznych i psychologicznych,  co miało przynieść większą ilość informacji. Już samo to może być zadowa­lającym świadectwem  intelektualnej akceptacji.

2. PODOBIEŃSTWA SĄ ANALOGICZNE

Oznacza to po prostu, że obserwowany stan i podej­mowane decyzje są realne w takim samym stopniu, jak te w świecie fizycznym. Nie zważając na niezgodności z dzisiejszą wiedzą i przekonaniami ludzkości twierdzę, iż realność doświadczeń jest do zaakceptowania, jeżeli dorównuje ona, zbliża się, lub jest w odpowiednim stopniu podobna do percepcji zmysłowej osoby nie będącej w stanie snu.

3. PERCEPCJA I INTERPRETACJA

Ich dokładność jest zbieżna z ograniczeniami percepcji i błędami interpretacyjnymi w normalnym stanie fizycz­nym. Błędy te wiążą się z doświadczeniem, stopniem rozwoju intelektu i nastawieniem emocjonalnym. Nale­ży zaznaczyć, że wrażenia zmysłowe w Drugim Stanie, choć innej natury, podlegają racjonalnemu procesowi interpretacji. Obiektywna analiza struktury, kształtu i działań jest tak samo związana z indywidualnym doświadczeniem, jak w normalnym stanie fizycznym. Co więcej, percepcja niezależnie od doświadczenia i tre­ningu pozostaje funkcją umysłu, który w Drugim Stanie owładnięty jest silnym nakazem rozpoznawania. Działa­jąc pod taką presją umysł będzie dokonywał identyfika­cji w obrębie zdobytych doświadczeń, pomimo, iż spoty­ka się z jakimś faktem po raz pierwszy. Innymi słowy musisz przyjąć, że relacje eksperymen­tatora są w pełni szczere. Musisz założyć że wszystko, co zachodzi podczas pobytu w Drugim Ciele jest realne, jeżeli ma odniesienie do rzeczywistości w świecie fizycz­nym. A także, że umysł Drugiego Ciała działa podobnie, chociaż używa wzroku, słuchu, dotyku i kilku jeszcze zmysłów w innym znaczeniu. Powinieneś wiedzieć, że umysł odmawia akceptacji nieznanych elementów w Drugim Stanie i posuwa się nawet do błędnej iden­tyfikacji. Musisz wreszcie przyjąć, że istnieją takie same prawa ludzkiego błędu w percepcji i interpretacji. Przyjmując te założenia łatwiej jest dokonać klasyfi­kacji około 589 eksperymentów z okresu dwunastu lat. A oto niektóre dalsze wnioski. W czasie snu nie zachodzą procesy intelektualne. Świadomość, tak jak ją pojmujemy, nie działa. Stąd uczestnictwo w akcji zachodzi na poziomie reakcyjnym bądź niemożliwym do kontynuowania, lub też jest się po prostu biernym obserwatorem nie mogącym podjąć ja­kichkolwiek działań. Percepcja ograniczona jest do jed­nego lub co najwyżej dwóch „zmysłów”. Nie ma moż­liwości natychmiastowej analizy. Błędne interpretacje związane są z całą percepcją i jako takie pozostają w świadomej pamięci. Stan Drugi jest przeciwieństwem marzeń sennych. Występuje w nim rozpoznanie świadomości. Umysł do­znaje wrażeń dokładnie tak samo, jak w czasie świado­mości fizycznej. Na podstawie doznań zmysłowych po­dejmowane są decyzje i działania. Weryfikacja tych wrażeń osiągana jest poprzez świadome i zależne od woli powtarzanie działań. Uczestnictwo w wydarzeniach jest takie samo, jak w świecie fizycznym. Doznania zmysłowe nie płyną z jednego czy dwu źródeł. Emocje są silniejsze i mają szerszy zasięg niż na płaszczyźnie świa­domości fizycznej, ale mogą być kontrolowane i kiero­wane. Jeżeli doznanie eksperymentalne nie zawierało więk­szości cech właściwych dla Stanu Drugiego, klasyfikowałem je jako sny. Pozostałe doświadczenia rozpa­trywane były ponownie. Następnie w poszukiwaniu przyczyn analizowałem warunki otoczenia, choć niełat­wo to odkryć, jak ilustruje tabela.

Warunki fizyczne Procent doświadczeń
(w eksperymentach udanych) (stan obecny)
Dzień 42,2
Noc 57,8
Ciepło 96,2
Zimno 3,g
Wilgotność (nie ma wpływu)  
Ciśnienie (nie ma wpływu)  
lxżąc 100,0
Stojąc  
PółnocPołudnie (głowa na północ) 62,4
WschódZachód (głowa na wschód) 19,2
Pozycja inna 18,4
Pozycja księżyca i planet (nie ma wpływu)  

Większość udanych eksperymentów miała miejsce wtedy, gdy było ciepło i leżałem w pozycji północ­południe. Bez większego wpływu pozostawało oświet­lenie słoneczne, wilgotność, ciśnienie, lokalizacja ciała fizycznego czy siły przyciągania księżyca. Zależność od stanu fizycznego łatwiej jest określić, ponieważ większość zapisów w dzienniku zawiera od­powiednie wzmianki na ten temat.

Stan fizyczny Procent całości dośw.
(eksperymenty udane) (stan dzisiejszy)
Normalny stan zdrowia 78,4
Niewielkie osłabienie 21,2
Choroba lub uraz 0,4
Zmęczony 46,5
Wypoczęty 18,8
Stan pośredni 34,7
Przed jedzeniem 17,5
Po jedzeniu 35,5
Między posiłkami 47,0
Wpływ czynników katalizujących  
(lekarstwa i inne) 12,4

Choroba nie jest więc znaczącym czynnikiem, chociaż często występują w jej trakcie spontaniczne oddzielenia od ciała. Najczęściej oddzielenie zachodzi w stanach zmęczenia czy w chwilę po posiłku. Środki chemiczne nie mają na to zasadniczego wpływu.

 

 

 

 

Stan psychiczny Procent całości
(tuż przed udanymi eksperymentami) (stan dzisiejszy)
Spokojny 3,2
W złym nastroju 8,9
Zaabsorbowany 64,0
W oczekiwaniu 11,9
Niewypoczęty 3,7
Emocjonalnie pobudzony 9,0
Intelektualnie pobudzony 6,5
Wstrząśnięty 0,7
Przestraszony 2,7
Inny 30,0

Z powyższej klasyfikacji wynika, że spokój powiązany z lekkimi emocjami i nastawieniem introspektywnym jest warunkiem wstępnym. Należy zaznaczyć, iż w kate `­gorii „przestraszony” ujęto różne stany lękowe, z któ­rych większość pojawiła się we wczesnej fazie ekspery­mentów. Uczucie „oczekiwania” występowało często razem ze „spokojem”.

Analiza elementów kontrolowanych:

Wytwarzanie stanu Procent całości
(w eksperymentach udanych)  
Wywołane świadomie 40,2
Spontaniczne 14,9
Nieokreślone 44,9
Eksperymenty wywoływane Procent wszystkich
świadomie prób
Udane 58,7
W efekcie snu 13,6
Nieudane 27,7
Użyte metody Udane Przywołujące sen Nieudane
Taśma magnetofonowa 17, I 5,7                            4,5
Relaksacja poprzez odli  
czanie 24,0 4,5                            12,9
Technika przypomnie  
nia 3,7 1,7                             4,7
Metoda mieszana 13,9 1,6                              5,7

Objawy Procent całości (w udanych eksperymentach) (stan dzisiejszy)

Syk powietrza 45,2
Katalepsja fizyczna 11,4
Wibracje 2 30
Wrażenie ciepła 66,9
Różne 33,8

Należy tu wyjaśnić, że poprzez „spontaniczne” rozu­miem te eksperymenty, gdy podczas naturalnego stanu relaksu pierwsze objawy wystąpiły samoistnie, a ja jedy­nie wykorzystałem nadarzającą się sposobność do prze­prowadzenia doświadczenia. „Nieokreślone” oznaczają przypadki, w których pojawiły się tylko pewne tenden­cje, a pogłębienie stanu nastąpiło poprzez celowe dzia­łanie. „Rezultaty udane” obejmują eksperymenty, w któ­rych wystąpiły dwa lub więcej symptomów a ja dokona­łem częściowego lub całkowitego oddzielenia. Rubryka „przywołujące sen” notuje te przypadki, podczas któ­rych po prostu zapadałem w sen. Eksperymenty „nieu­dane” były wtedy, gdy nie wystąpiły żadne objawy i nie osiągnięto żadnych rezultatów. „Użyte metody” opisane są w innych miejscach i zmieniają się pod wpływem eksperymentowania na zasadzie prób i błędów. Przykładem są taśmy magneto­fonowe, co prawda dość efektywne, ale mające równo­cześnie pewne ograniczenia i zawężające samookreśle­nie. Dlatego też najczęściej używałem techniki odli­czania. „Objawy” należy rozpatrywać łącznie z upływem cza­su. Katalepsja fizyczna występowała tylko w okresie  początkowym. Tak samo wibracje, które wyraźnie prze­kształcały się w uczucie ciepła, w okresie średnim i  ostat­nim odbierane były sporadycznie. „Syk powietrza” po­jawił się natomiast wcześnie i występuje do  dziś. W każdym udanym eksperymencie udział poszczegól­nych zmysłów przejawiał się w sposób  następujący:

Zmysł                               Procent całości

(stan obecny)

Widzenie 67,2
Słuch 82,7
Dotyk 69,8
Smak 0,7
Zapach 0,3
Ruch 94,2
Inne 73,0

Należy zaznaczyć, że wymienione tu wrażenia zmys­łowe są określone w przybliżeniu. Oznacza to więc, że  niekoniecznie musiał działać odpowiednik fizycznego systemu nerwowego. Na obecnym etapie nie można  potwierdzić ani zaprzeczyć istnieniu podobnej struktury w Stanie Drugim. Nie istnieje też żadne wyjaśnienie  stosunkowo niewielkiego udziału smaku i węchu, w po­równaniu z ich rolą w świecie materialnym. Podobnie  ograniczony wydaje się zmysł dotyku, a jednak okazuje się on podstawowym źródłem wrażeń. Może to  wynikać stąd, iż dotyk działa na pewnym poziomie radiacji lub też w tym indywidualnym przypadku jest on  bardziej rozwinięty niż smak i węch. Ruch także znalazł się w tej klasyfikacji, mimo że odnosi się raczej do akcji niż do biernej percepcji.  Wydaje się jednak rzeczywistym źródłem doznań, poza tradycyjnymi pięcioma zmysłami, podobnie jak zmysł  równowagi przenosi sygnały do mózgu niezależnie od innych zmysłów. W ciele fizycznym mechanizm ten  oparty jest na siłach grawitacji i inercji, to samo może odnosić się do Stanu Drugiego. Określenie „inne” dotyczy zmysłów nie mających odpowiedników w świecie fizycznym. Oznacza to, że  percepcja w Stanie Drugim znajduje się poza zasięgiem obecnej wiedzy czy teorii. Wydaje się, iż percepcja w  Drugim Stanie jest osiągana raczej poprzez siły dzia­łające w okresie widma elektromagnetycznego  bezpo­średnio przez odbierane lub wytwarzane pola magnety­czne, albo za pomocą sił i pól, które nie zostały  jeszcze zidentyfikowane  niż przy udziale mechanizmów fizy­cznych. Jednak stwierdzić to będą mogły  dopiero szero­ko zakrojone i długotrwałe badania.

ANALIZY I KLASYFIKACJA

Jednym z punktów kluczowych fenomenu Stanu Dru­giego jest sposób, w jaki umysł segreguje uzyskane  dane. Klasyfikacja może być następująca:

Procent wszystkich spostrzeżeń

Znane Podobne Nieznane

Konfiguracja (kształt lub forma)     20,6         44,4          35,0

Struktura 24,8        43,9           31,3

 

Składniki 17,4 32,2 50,4

Obiekty żywe

Inteligentne 65,4 75,7 30,7
Podludzkie 7,1 1,3 8,7
Artefakty 27,6 23,0 17,4
Nieznane     43,2
Obiekty nieożywione 21,1 46,2 32,7
Formy abstrakcyjne 62,1 62,2 81,8
Artefakty 37,9 37,8 18,2
Wydarzenia  
Obserwowane 25,7 18,9 55,4
Wspólne 39,0 19,2 41,8
Analogie   80,4 19,6

Mogło by się wydawać, że większość zdarzeń w Ob­szarze Drugim ma związek z istotami inteligentnymi typu humanoidalnego, działającymi w znanym mi oto­czeniu i używającymi możliwych do zidentyfikowania przedmiotów. Nic bardziej mylnego. Wystarczy przyj­rzeć się powyższej klasyfikacji. Widać wyraźnie, że więk­szość wydarzeń jest dla mnie niepojęta i przekracza zakres mej wiedzy.

ZWIĄZKI ZE STANEM DRUGIM

Jeden z największych problemów stanowiły próby wykazania związków pomiędzy znanymi fizycznymi, nau­kowymi, historycznymi i społecznymi strukturami a do­świadczeniami w Drugim Ciele. Ilustruje to poniższa tabelka.

Procent udanych eksperymentów Dane fizyczne

Identyczne Odmienne Nieznane

Czas 45,2 49,1 5,7
Struktura materii 38,4 41,8 19,8
Zachowanie energii 52,6 18,2 29,2
Pola siłowe (wzajemne      
oddziaływanie) 12,9 3,7 83,4
Mechanika falowa 7,4 2,0 90,6
Grawitacja 37,9 17,1 45,0
Akcja  reakcja 72,8 2,2 25,0
Promieniowanie 2,7 26,7 70,6
Związki społeczne  
Organizacje społeczne 22,4 50,3 27,3
Rodzina 33,4 41,4 25,2
Stosunki kobietamężczyzna 12,2 50,7 39,1
Proces nauczania 0,8 61,8 37,4
Wiek dojrzały/starzenie się 0,8 3,7 95,5
Związki genetyczne 3,1 5,8 91,1
Związki symbiotyczne 8,1 52,8 39,1
Prądy kulturowe 2,7 47,0 50,3
Podstawowe motywacje 28,0 26,0 46,0
Historia i Religia  
Rozwój techniczny 27,0 61,3 11,7
Historia polityczna 27,0 44,5 28,5
Przesłanki teologiczne 4,5 64,2 30,9

Powyższy podział winien być rozpatrywany w kon­tekście rozwoju techniki i doświadczeń w Stanie Dru­gim. „Czas” odnosi się dowrażenia upływu czasu pod­czas mojej bytności w Drugim Ciele, który to wpływ nie ma związku z fizycznym pomiaręm czasu. W kolumnie „Identyczne” wyszczególnione są przypadki, w których byłem świadomy upływu czasu. Przypadki „Odmienne” i „Nieznane” to takie, gdzie czas okazywał się inny ­przyśpieszony, zwolniony lub nie istniał. Pozostałe dane fizyczne i naukowe odnoszą się tylko do otoczenia Ciała Drugiego i nie są powiązane z  eks­perymentami „lokalnymi” i wizytami w Obszarze I. Obowiązują w nim wszystkie „naturalne” prawa, co  nie miało wpływu na eksperymenty z Drugim Ciałem. Analiza związków społecznych ukazuje zawiłość pro­blemów związanych z próbami porównania  środowiska Stanu Drugiego. Przy tak ogromnych różnicach w myśli, działaniu i emocjach, występują  ogromne trudności w po­równaniu Stanu Drugiego ze światem fizycznym. Tamtej­sze zdarzenia, w których  nie mogłem dopatrzeć się żad­nego sensu, opisane są w poprzednich rozdziałach. W rubryce dotyczącej historii i religii, dane z kolumny „Identyczne” we wszystkich trzech kategoriach  odnoszą się w zasadzie do wizyt w Obszarze I. Wraz z upływem czasu i nabieraniem biegłości w przeprowadzaniu eksperymentów, następował także sta­ły rozwój percepcji. Rezultaty wczesnego okresu po­strzegania zamieszczone są w kolumnie pierwszej, nato­miast kolumna druga i trzecia przedstawia efekty póź­niejszych prób. Oczywiście tylko przez zastosownie zu­pełnie nowych koncepcji owe późniejsze rezultaty mogą znaleźć odniesienie do „znanych” obszarów.

Klasyfikacja z podziałem na obszary i poszczególne cechy.

Procent eksperymentów w których wystąpiły cechy charakterystyczne

Obszar I Obszar B Obszar III

Eksperymenty udane 31,6 59,5 8,9
Czas 85,8   88,7
Struktura materii 75,4 52,5 75,8
Zachowanie energii 58,3 33,9 91,9
Grawitacja 54,0 23,3 87, I
Akcja  reakcja 60,2 20,7 67,3
Promieniowanie 73,5 91,9 42,1
Organizacja społeczna 31,1   29,0
Relacje kobietamężczyzna 24,2 39,4 33,9
Proces nauki 1,9   0,2
Dojrzałość/starzenie się 1,4   0,3
Związki genetyczne 5,2   11,3
Symbioza 12,8   33,9
Prądy kulturowe 5,2   0,8
Podstawowe motywacje 43,1   71,0
Rozwój techniczny 68,2   24,2
Historia polityczna 68,3    
Przesłanki teologiczne 13,7    

Obszar I odpowiada ściśle warunkom świata material­nego. Obszar II jest wielopłaszczyznowy i posiada  nie­wiele cech wspólnych z Obszarem I. Jest to świat energii zarówno znanych jak i nieznanych, gdzie nie  istnieje grawitacja, ale  co wydaje mi się znaczące  znajduje tam zastosowanie kilka innych, istotnych praw  fizyki. Socjalnie, historycznie i filozoficznie prawie wcale nie jest zbieżny z Obszarem I. Obszar III prowokuje pytania, na które nie ma jeszcze odpowiedzi. Posiada prawie taką samą  charakterystykę jak Obszar I, prócz kilku niezgodności, których nie potrafię wyjaśnić. Widoczne jest to w rubrykach „Roz­wój techniczny”, „Historia polityczna” i „Przesłanki  teologiczne”. Jedynie szerokie badania fenomenu Drugiego Ciała, prowadzone przez całe zespoły fachowców mogą przy­nieść odpowiedzi na pytania związane z tymi obszarami. Potrzeba jedynie motywacji.

 

Rozdzial dwudziesty

 

BEZ KONKLUZJI

Po upływie tylu lat wciąż jeszcze nie wiem jak, ani dlaczego nastąpiło to odstępstwo od „normy”. Nie  istnieje przyczyna, którą możnaby określić zupełnie jed­noznacznie. Medycyna i nauki pokrewne nie dają  prze­konywujących odpowiedzi co sprawia, że jestem równo­cześnie oburzony, smutny i wdzięczny.  Oburzony, bo zachwiana została moja wiara w potęgę nowoczesnej nauki. Smutny, bowiem nie wydaje mi  się, aby do końca mojego obecnego życia nauka rozwinęła swą wiedzę w interesującym mnie kierunku.  Wdzięczny wreszcie jestem tym kilku naukowcom, którzy byli na tyle odwa­żni, by obiektywnie  rozpatrywać teorie negujące być może całe lata ich studiów oraz podstawy religii i etyki. Dlatego, skoro nie ma jeszcze żadnych dowodów naukowych tłumaczących ten fenomen bez  zbytniego naciągania, to chyba mogę pokusić się tu o postawienie pewnej tezy, która wydaje się brzmieć  całkiem rozsąd­nie. Ostatecznie udowodnić można wszystko, nawet i to, że człowiek jest niczym więcej,  jak kilkoma wiadrami zanieczyszczonej wody. Tylko przy maksymalnym wysił­ku można wtłoczyć  opisywany fenomen do tej teorii. Poniższa teza, być może nie do przyjęcia przez obecny stan wiedzy, zasługuje jednak na rozważenie.  Żadna inna nie wyjaśnia tak wiele i nie pozostawia bez od­powiedzi tak niewielu pytań. Nie mówię, że ta  teoria jest jedynie słuszna i prawdziwa  pokaże to przyszłość. Ujmując rzecz z drugiej strony, nie ma też  teorii, która obalałaby tę tezę. Jej podstawa nie jest oczywiście orygi­nalna, lecz zastosowanie tak.

Pytanie: Co się dzieje ze zwierzątkiem laboratoryj­nym, kiedy eksperyment zostanie zakończony? We wszechświecie, zaludnionym olbrzymią różnorod­nością istot czujących, życie w środowisku planet  roz­wija się według podobnego schematu. Głównym wymo­giem jest powstanie odpowiedniej powłoki  okrywającej planetę. Kiedy dzięki ewolucji planety owa powłoka uformuje się, spełniony zostaje  podstawowy warunek dla powstania istot żywych. Ta otaczająca planetę powłoka (czy też płaszcz złożony z gazów i cieczy o odpowiedniej gęstości) po  pierwsze odbija, filtruje i pochłania promieniowanie rodzimej i najbliższych gwiazd tak, aby nie zniszczyło  ono życia na powierzchni, a po drugie utrzymuje generowane przez samą planetę ciepło na stałym poziomie  umoż­liwiającym przebieg procesów biochemicznych. Przez powłokę ową, na powierzchnię planety przedo­staje się więc jedynie przefiltrowane światło i  zreduko­wane w znacznym stopniu promieniowanie. Widzialność ograniczona jest ściśle do najbliższych  obiektów na powierzchni, a w pionie nie przekracza jednej dziesiątej obwodu całego globu. Odległe  gwiazdy, księżyce czy inne planety są niewidoczne. Zobaczyć można jedynie rodzime słońce, które zgodnie z ruchem  obrotowym planety przemieszcza się od horyzontu do horyzontu. W takim środowisku powstaje i rozwija się życie biologiczne. Tam, gdzie powłoka nie powstała lub nie  utrzymała się przez odpowiedni czas, życie nie istnieje. A gdy powłoka została uszkodzona lub uleciała w  pust­kę, życie biologiczne zamarło, chyba że wiedza roz­winęła się już na tyle, by stworzyć środowisko  sztuczne. Przyjęta teoria głosi, iż globy planet dzielą się na dwie kategorie: osłonięte atmosferą oraz pozbawione  jej. Na planetach pierwszego typu życie zwierzęce może się rozwijać. Planety nie posiadające ochronnej  warstwy atmosferycznej pozostają puste, pozbawione wszystkie­go, poza materią nieorganiczną.  Jedynie w bardzo rzad­kich przypadkach istnieją odstępstwa od tej reguły. Ewoluujące w takich warunkach świadome życie za­czyna więc wykorzystywać te siły, które odbiera  jako podstawowe. Pod takim względem  postrzegania i wy­korzystania  możemy je więc uszeregować  w sposób następujący: (1) siła psychiczna (twórcza energia myśli), (2) biochemiczna, (3) nuklearna i (4)  grawitacji. Elektro­magnetyzm stosowany jest oszczędnie i pozostaje raczej zjawiskiem ubocznym  pojawiającym się wraz z użyciem innych sił, tak jak dym jest jedynie efektem ognia. Podstawowe potrzeby ewoluującego życia są zaspoka­jane poprzez rozwój siły psie. Pierwsza z tych  potrzeb ­komunikacja, rodzi się automatycznie. Przepływ infor­macji od jednostki do jednostki czy od grupy do grupy nie zna czasu i przestrzeni. Z rozwojem doświadczenia i nauki, powstają nowe zastosowania PSI, takie jak ruch i przemiana materii, kontrola i kierowanie gatunkami niższymi oraz związki i komunikacja z istotami żyjącymi w realiach niefizycznych. Wraz z przekształceniem się form inteligentnego życia w społeczeństwa i cywilizacje, zrozumienie i wiedza o pozostałych siłach stają się całkiem naturalne. Dzieje się tak na skutek typowego dążenia jednostki (i społe­czeństwa) do zerwania z jednostajnością ciągłego uży­wania siły PSI. Powstają więc mechaniczne urządzenia produkujące pożywienie, dla ulepszenia i kontrolowania środowiska planety, a nawet do modulacji i wzmoc­nienia sił PSI. Dzięki pozamaterialnemu postrzeganiu PSI, inne ro­dzaje siły szybko zostają zaadoptowane i wprzągnięte w proces zaspokajania potrzeb. Prawdopodobnie na tym właśnie etapie rozwoju społeczeństwo nawiązuje swój pierwszy kontakt ze społecznościami spoza macie­rzystej planety, oraz z mieszkańcami światów niefizycz­nych. Z tym ostatnim krokiem do dojrzałości organizacja społeczna zostaje włączona w skład ogromnego, między­galaktycznego towarzystwa. Nie jest przypadkiem, że głównym produktem takich połączonych społeczeństw jest niekwestionowana wiedza o całości związków z Twórcą. Odrzucone zostają wszelkie fantazje i błędne domysły. Kierunki, w jakich może rozwijać się życie rozumne ujęte zostają w przepisy i prawa energii. Gdzieś w odległej przeszłości wiele takich organizacji społecznych stało się świadomych istnienia prastarej siły PSI dobiegającej z zewnętrznych obszarów jakiejś nie­znanej galaktyki. Początkowo fenomen ten wzbudził niewielkie zainteresowanie. Tak pod względem jakości jak i ilości przekaz utrzymywał się na poziomie zwierząt o stosunkowo niskiej inteligencji. Jednakże jeden z tech­ników przepuścił przypadkowo te sygnały przez od­powiednie filtry. Ku jego zdumieniu analiza wyników wykazała próby śtosowania siły PSI, chociaż nie były one częste. Wysłano więc w ten obszar próbnik mocy PSI. Od­kryto narodziny nowego społeczeństwa. Zaskoczeni tak niezwykłym odkryciem badacze wysłali w stronę nowej społeczności standardowy komunikat PSI. Dziwne, ale nie otrzymano żadnej odpowiedzi. Kolej­ne transmisje przynosiły taki sam rezultat. To rzeczywiś­cie była rzadkość. Wyłoniono więc specjalną grupę eko­logiczną, która miała zbadać tę anomalię. Naukowcy odkryli, że źródłem sygnałów jest trzecia planeta systemu słonecznego klasy 10. Badania i obser­wacje wykazały jednak, że na planecie nie ma warunków dla rozwoju inteligentnego życia. Otaczająca ją powłoka gazowa nie posiadała cech umożliwiających odpowied­nią filtrację. Z tego powodu powierzchnia planety była narażona na olbrzymie promieniowanie. Co więcej, na skutek dużej szybkości obrotowej i in­nych czynników, całą planetę przenikało pole magnetycz­ne o ogromnej intensywności. To, łącznie z niezwykle wysokim stopniem promieniowania, najwyraźniej wywie­rało duży wpływ na raczkujące dopiero społeczeństwo. Z bliskiej odległości oddziaływanie PSI stawało się wręcz nie do zniesienia. Bez odpowiednich osłon lądo­wanie na samej planecie było dla badaczy niemożliwe. Mieli oni wrażenie, iż wykryta przez nich energia PSI nie była w żaden sposób kontrolowana, ani nie służyła świadomym celom. Jednak obserwacja wskazywała na początki struktur społecznych, istnienie tworów sztucz­nych i przekształcanie środowiska naturalnego.

Na szczęście jeden z członków załogi od dłuższego czasu pracował nad osobistym ekranem ochronnym PSI. On to właśnie zaofiarował się zejść na powierzchnię globu. Inni pozostali za osłoną niewielkiego, jałowego satelityplanety. Przygotowanie badacza do tak ekstremalnych warun­ków okazało się niewystarczające. Po krótkim czasie powrócił na pokład w stanie kompletnego wyczerpania umysłowego. Nawiązał jednak kontakty w różnych pun­ktach globu. Domysły potwierdziły się. Nowe społeczeń­stwo właśnie się tworzyło, ale w jakich warunkach! Nigdzie nie znano, nie rozumiano ani nie używano sił PSI. Kiedy podejmował próby komunikacji, mieszkańcy planety albo wpadali w panikę i uciekali, albo padali plackiem na ziemię emanując przy tym silnie fale PSI, zupełnie jakby znaleźli się przed obliczem Stwórcy. Zakrawało to na paradoks, ale próbki tych fal wykazały w umysłach tych istot przebłyski uniwersalnych praw, co oznaczałoby, iż rzeczywiście mogą się rozwinąć w strukturę socjalną zgodnie z przyjętym planem, pomi­mo tak niesprzyjającego środowiska. Po zebraniu tych informacji badacze powrócili do własnego społeczeństwa, aby w spokoju rozważyć ten problem. W późniejszych okresach inne, lepiej wyposa­żone ekipy od czasu do czasu odwiedzały tę planetę, aby się przypatrzeć pnącej się po szczeblach rozwoju in­teligencji. Wszystkie odwiedziny obwarowane były pra­wami stosowanymi wobec młodych społeczności  nie dochodziło więc do form kontaktów powodujących zdo­minowanie jednej kultury przez drugą. Bardzo rzadko odnajdowano przykłady świadomego stosowania PSI, i tylko na poziomie jednostek. Było to zachęcające, ciągle jednak, pomimo wszystkich środków ostrożności okazywało się, że odwiedziny takie utwierdzają jedynie mity i legendy, które pojawiły się w rezultacie poprze­dnich kontaktów. Wyjątkowo otrzymywano obiektyw­ne odpowiedzi dzięki próbkom PSI. Nigdy jednakże nie stało się to praktyką powszechną. W ostatnim czasie nastąpiła znacząca zmiana sytuacji. Rutynowe monitorowanie siły PSI oraz doniesienia in­teligencji niematerialnych wykazały, że badane społe­czeństwo wkroczyło już w erę atomu. Zastosowanie sił uzyskanych dzięki rozbiciu atomu niechybnie spowodu­je przezwyciężenie siły ciężkości, co w niedalekiej przy­szłości doprowadzić może do międzygwiezdnych po­dróży. Bez całkowitego zrozumienia i poznania pól PSI, następstwa kontaktów owej nowej rasy z innymi or­ganizacjami społecznymi byłyby fatalne. Bowiem kiedy możliwość podróży międzyplanetarnych zostaje osiąg­nięta, kontakty takie stają się nieuniknione. Mając to na uwadze, grupy naukowców wzmogły wysiłki w celu nawiązania kontaktów, lecz bez równo­ czesnego wpływu na dynamikę rozwijającego się społe­czeństwa. Było to trudne, ponieważ wciąż  napotykano na takie same przeszkody. Nieliczne kontakty w dal­szym ciągu interpretowane były jako  spotkania z is­totami boskimi. Osobnicy, z którymi nawiązano taki kontakt dzięki próbom PSI, tracili poczucie  rzeczywisto­ści i byli izolowani jako chorzy. Jakiekolwiek dłuższe seanse komunikacyjne uznawane były za  nierzeczywiste bądź za marzenia senne (termin używany w tamtym społeczeństwie dla określenia  nieskoordynowanej akty­wności PSI w okresie przejściowym, podobnie jak w okresie niemowlęctwa w  normalnych kulturach społecz­nych). Najwięcej frustracji przyniosły próby skomunikowa­nia się z przywódcami intelektualnymi. Nie dały żad­nych rezultatów. Badacze sugerowali, że to z powodu całkowitego skupienia na studiowaniu materii, odrzuce­nia koncepcji istnienia PSI oraz niemożności komuniko­wania się za pomocą innych czynników niż światło,  dźwięk (wibracje powłoki gazowej) i odmiany promie­niowania elektromagnetycznego (mechanicznie genero­wanego i przetwarzanego). Minimalne sukcesy odnoszono komunikując się jedy­nie z osobnikami nie poddanymi treningowi „nauko­wemu”. Ponieważ nie musieli się niczego oduczać, u kil­ku stosunkowo mało wykształconych mieszkańców  uda­ło się uzyskać pewną pozytywną zmianę w racjonalnym myśleniu. Na nieszczęście te niewykształcone  umysły interpretowały uzyskane dane w sposób bardzo wypa­czony. Co więcej, uznane autorytety tego  młodego społeczeństwa odrzucały dowody, posądzając równocześnie owych ludzi o ignorancję. Prace wciąż trwały. Zastosowano wysokiej klasy urządzenia emitujące siły PSI, w nadziei na dotarcie do  członków społeczeństwa w ich fazie aktywnej, kiedy nie zapadają w sen. Każdy osobnik mający pewien  stopień inteligencji połączony z ciekawością, uczony był, czasa­mi boleśnie, podstaw technik siły PSI.  Inni zostali chwi­lowo zabrani ze swego środowiska, w celu przebadania i znalezienia klucza do  rozwiązania tego problemu. Nie podjęto jednakże żadnej akcji bezpośredniej, co było zgodne z zasadami chroniącymi słabiej  rozwinięte społeczności. Jest bowiem faktem, wielokrotnie zresztą udowodnionym, że kontakty z bardziej  zaawansowany­mi cywilizacjami są dla młodych społeczeństw w kon­sekwencji zgubne. Detale tej hipotezy mogą być fałszywe, motywacje odmienne, ale same podstawy chyba nie są tak dalekie  od rzeczywistości. Być może rzeczywiście jesteśmy dla „nich” jedynie zwierzątkami laboratoryjnymi, użytecz­nymi w różnych eksperymentach, ale niczym więcej. Jeżeli taka komunikacja i eksperymenty były i są podejmowane, może to dać odpowiedź na wiele niewyja­śnionych faktów z historii ludzkości. Bez wątpienia w ogromnym stopniu zachwiałoby to podstawami wia­ry, jako że działanie Boga i jego wysłanników przybrało­by bardziej prozaiczną formę. Nauki biologiczne, szczególnie mające związek z umy­słem, osobowością i funkcjami neurologicznymi,  musia­łyby ulec drastycznej przemianie. Choroby ciała i umys­łu być może byłyby leczone przy użyciu innej wiedzy, która zastąpiłaby obecną. Najłatwiej adaptowałyby się nauki fizyczne. Dalsze eksperymentowanie byłoby stosunkowo proste, a nowe informacje i teorie znalazłyby solidną podstawę. Jeżeli chodzi o mnie, to opisana powyżej hipoteza mogłaby odpowiedzieć na wiele niewyjaśnionych do tej pory pytań dotyczących moich własnych doświadczeń. Jednak aby odnaleźć prawidłowe związki w każdym przypadku, konieczne byłoby ich ponowne drobiazgowe badanie. Tak jak filozofowie, psychiatrzy i inni przed­stawiciele nauki, którzy lata całe strawili na badaniach zmierzających w określonym kierunku, ja także wzdra­gam się przed zmianą kursu po raz wtóry. Jednak poniższe doznania nie mogą być tak po prostu zignorowane. Miały miejsce we wczesnym okresie eks­perymentowania i przytoczone są prawie dosłownie z mojego dziennika.

6 września 1960 r.  noc.

Leżałem w pozycji północpołudnie, kiedy nagle poczułem, że jestem skąpany i unieruchomiony przez bardzo silny pro­mień, wydający się dobiegać z północy, jakieś 30° ponad horyzontem. Byłem całkowicie bezsilny, pozbawiony woli i czu­łem jakbym znajdował się pod działaniem potężnej siły ­w osobistym z nią kontakcie. Posiadała ona inteligencję o formie, która była dla mnie niepojęta. i wnikając wprost (wzdłuż promienia?) w moją głowę wydawała się przeszukiwać każdą komórkę pamięci w moim umyśle. Byłem naprawdę przerażony, bowiem nic nie mogłem poradzić na to wtargnięcie. Owa inteligentna siła wniknęla w moją głowę tuż ponad czołem, nie oferując żadnej uspokajającej myśli czy słów. Wy­dawała się zupełnie nieświadoma moich uczuć czy emocji. Sprawiała wrażenie całkiem bezosobowej i pośpiesznie poszuki­wała czegoś w moim umyśle. Po pewnym czasie (może zaledwie po chwili) zniknęła, a ja „połączyłem” się, uniosłem i wstrząś­nięty wyszedłem na świeże powietrze.

16 września 1960 r.  noc.

To samo bezosobowe badanie, ta sama siła, z tego samego kierunku. Jednak tym razem odebrałem silne wrażenie związa­nia nieodwołalną lojalnością z tą inteligentną siłą, że zawsze tak było, i że mam tu na Ziemi do wykonania pewną pracę. Niekoniecznie musi mi się ona podobać, ale przeznaczono mnie do jej spełnienia. Odniosłem wrażenie, iż jestem pracownikiem „przepompowni”  że jest to brudna, zwyczajna robota, ale jest moja i nic, dosłownie nic nie może tego zmienić. Miałem wizję ogromnych rur, tak starych, że pokryte były kurzem i rdzą. Płynęło przez nie coś podobnego do oleju, ale ciecz ta posiadała o wiele więcej energii niż olej, energii nie­zbędnej do życia i cennej (założenie: nie na naszej planecie). Działo się tak przez wieki; były tu także zgrupowane inne rodzaje siły, pobierające ten sam materiał na zasadzie jakiegoś skomplikowanego  wspótzawodnictwa, a ten był przerabiany w jakimś odległym rejonie lub cywilizacji na coś niezbędnego tym istotom, lecz przekraczało to moją zdolność pojmowania. Także i tym razem owa inteligentna siła szybko zniknęła, wizyta była skończona. Po chwili wstałem i przybity poszedłem do łazienki, ponieważ odczuwałem nieodpartą potrzebę umycia rąk, jak zawsze po pracy (chociaż były czyste).

30 września 1960 r.  noc.

Podobne zdarzenie jak w 16 września. Jeszcze raz poczułem się jak pracownik przepompowni. Istota ponownie zeszła w dół promienia (?) aby przeszukać mój umysł. Tym razem odnios­łem jednak wrażenie, że specjalnie zależy jej na odnalezieniu tego, co kontroluje mój system oddechowy. Wydawało mi się, że pojmuję, iż szuka substancji umożliwiającej mi oddychanie w ziemskiej atmosferze. Równocześnie w moim umyśle ukazał się obraz worka, o przybliżonych wymiarach 5 na 7,5 cm i grubości 2,5cm, wiszącego na pasie w talii, ze stwierdzeniem: „Oto w jaki sposób teraz oddychamy”. Natchnęło mnie to odwagą, aby spróbować porozumieć się naprawdę. Mentalnie (a może także głosem?) zapytałem, kim są. Otrzy­małem odpowiedź, ale nie potrafię jej zrozumieć ani prze­tłumaczyć. Potem poczułem, że zaczynają się oddalać, po­prosiłem więc o jakiś znak, który świadczyłby o ich wizycie, ale tym razem odpowiedzią było jedynie rozbawienie. Potem wydawali się unosić do nieba, a ja błagalnym tonem wołałem za nimi. Później zrozumiałem, że ich mentalność i inteligencja znajdują się daleko poza moją zdolnością pojmo­wania. Była to bezosobowa zimna inteligencja, bez żadnych śladów tak  szanowanych przez nas uniesień miłosnych czy pasji, a jednak mogąca posiadać ten rodzaj wszechmocy, którą my zwiemy Bogiem. Takie wizyty u zarania dziejów ludzkości mogły stać się podstawą naszych wierzeń religijnych, a nasza dzisiejsza wiedza wcale nie zapewnia nam lepszych odpowiedzi niż tysiące lat temu. Wtedy doznałem olśnienia. Usiadłem i rozpłakałem się, jak jeszcze nigdy w życiu. Szlochałem jak małe dziecko, ponieważ wiedziałem już  bez żadnych dowodów i żadnych nadziei na przyszłość  że oto Bóg mojego dzieciństwa, kościołów i wszystkich religii świata wcale nie był taki, jakim pragnęlibyś­my aby był, i że przez resztę życia będę cierpiał z powodu „utraty” tej iluzji.

A więc czy jesteśmy już jedynie porzuconymi zwierząt­kami laboratoryjnymi? A może eksperyment jeszcze »trwa”?

 

Rozdziai dwudziesty pierwszy

 

TEZY: CZY RACJONALNE?

Tym, którzy posiadają wykształcenie humanistyczne, przedstawiony tu materiał może wydać się kontynuacją znanej od tysięcy lat linii. I tak faktycznie jest. Dlaczego jednak stało się to ważne właśnie teraz? Po pierwsze tekst ten nie powstał w wyniku lektury czy studiów nad przeszłością. Raczej miało to miejsce i wciąż jeszcze trwa w samym środku XX wieku. Porównania przyszły już po fakcie. Jeżeli wszystko to jest w jakiś sposób wiarygodne, współczesna technologia, poprzez poważne i zorganizowane badania nad postulatami Dru­giego Ciała, doprowadzić może ludzkość do wielkiego skoku, większego nawet niż rewolucja kopernikowska. Skok taki okazać się może prawdziwymi drzwiami, ot­wierającymi się na nową erę historii ludzkości.

TEZA: Granice istnienia człowieka

Częściowo na skutek naszego materialistycznie nasta­wionego społeczeństwa przyjęliśmy koncepcję, że istota ludzka związana jest nierozłącznie z ciałem  fizycznym. Stąd granica działalności żywej istoty ludzkiej  czyli obszar, który wpływa na człowieka i  podlega równo­cześnie jego wpływom  rozciąga się poza fizyczne ciało i świadomość. Obszar ten nie  składa się z materii ani ruchu, lecz z myśli i emocji. Transmisja i percepcja danych z tego obszaru jest  nieprzerwana, działa na poziomie zarówno świadomości jak i nieświadomości w każdej chwili życia tak na  jawie jak i podczas snu. Dane uzyskiwane w ten sposób przez istoty ludzkie mogą być zbawienne lub  destrukcyjne, w zależności od ich interpretacji przez podświadomość. Reakcją za ten nieustanny przypływ informacji zdaje się być  zmieniają­cy się stan umysłu i fizyczny jednostki. Przykładem zasięgu tego obszaru może być przebywa­jący gdzieś daleko przyjaciel, który myśli właśnie o  to­bie. W tym samym momencie, zupełnie niespodziewanie przychodzi ci on na myśl, bez żadnych skojarzeń  czy sugestii. Jest to tak zwyczajne i dzieje się tak często, że nie przywiązujemy już do tego wagi. Porównaj to  z nieskończoną różnorodnością odmian teraźniejszych i przeszłych związków człowieka jako jednostki.  Dopiero wtedy można wyobrazić sobie ogrom otrzymywanych danych. Etyka chrześcijańska wydaje się  próbować tłu­maczyć ten fakt poprzez mało obiektywne przypowieści. Kiedy myśli o tobie twój sąsiad,  przyjaciel czy wróg, myśli jego oddziaływują na twój umysł, a tą drogą znajdują odbicie w ciele fizycznym.  Oczywiście człowiek o szerokich kontaktach będzie otrzymywał więcej takich impulsów. Ciężar przywódców świata, wystawionych na wielomilionowe impulsy, pełne uwielbienia lub  złośliwo­ści, staje się niewyobrażalny. Rozważ, że to co nadajesz do innych, powraca do ciebie na  zasadzie sprzężenia zwrotnego. Spróbuj wyobrazić sobie niewidzialną sieć nerwową łączącą cię z każdym kogo spotkałeś. Sygnały  (myśli) bez ustanku podróżują po tej sieci do i od ciebie. Od tych, którzy myślą o tobie często, biegną  silnie roz­budowane kanały informacyjne. A są jeszcze i tacy, którzy myślą o tobie być może raz do roku.  Wyobraź sobie wszystkich ludzi, których spotkałeś lub znałeś, a także tych, na których miałeś wpływ nie  znając ich, a może zaczniesz rozumieć źródło wszystkich tych bez­przedmiotowych sygnałów  oddziałujących na ciebie w każdej właściwie chwili. Jakość owych sygnałów zmienia się oczywiście w zale­żności od stanu emocjonalnego w chwili  transmisji. Im bardziej intensywna emocja, tym silniejszy sygnał. Kwestia zabarwienia emocjonalnego  wpływa na jakość prze­kazu. Dokładnie w ten sam sposób sygnały płyną w stronę przeciwną. Nadajesz do tych, o których myślisz,  a oni są pod wrażeniem twoich myśli. „Myśl” odnosi się tu do przekazów mentalnych, z których prawie  wszystkie za­chodzą na poziomie podświadomości i są głównie natury emocjonalnej i subiektywnej.  Kiedy taki rodzaj przeka­zu i odbioru zachodzi przy pełnej świadomości oraz jest wywoływany celowo,  nazywamy to telepatią. Jednak w dalszym ciągu pozostaje wiele niejasności. Czy nadawanie i odbiór sygnałów nasila się podczas snu? Czy proces ten ustaje, kiedy istota ludzka „umie­ra”? Czy dotyczy to także zwierząt? Z każdą odpowie­dzią pojawia się setka nowych pytań. Jednak jest to  pierwszy krok na drodze szerszego pojmowania życia fizycznego.

TEZA: Realność istnienia stanu drugiego

Wiele, o ile nie wszystkie istoty ludzkie posiadają Drugie Ciało. Z nieznanej jeszcze przyczyny ogromna większość, a może wszyscy, oddzielają się  tymczasowo od swoich ciał fizycznych podczas snu. Poza rzadkimi przypadkami, dzieje się tak bez udziału  świadomej pa­mięci. Jeszcze rzadziej oddzielenie takie ma miejsce na skutek świadomego wysiłku. Ten drugi przypadek charakteryzuje się zaskakującą statystyką. Jest mało prawdopodobne, aby  „zdolność” ta była unikalna. Jeżeli jedna osoba potrafi dokonać oddzielenia, to muszą umieć też inni, być  może z lep­szym nawet efektem. Ale ile jest takich osób? Czy jedna na tysiąc? Na dziesięć tysięcy? Na sto  tysięcy? A może tylko jedna osoba na milion może działać w Drugim Ciele świadomie i konsekwentnie.  Oznaczałoby to, iż jest teraz około trzy tysiące pięćset osób, które potrafią działać w Drugim Ciele  prawdopodobnie lepiej niż ja. Taka grupa, gdyby była zorganizowana, mogłaby kont­rolować przeznaczenie  ludzkości. Prowadzi to do na stępującego pytania: „Czy ludzie tacy są już zorganizo­wani i czy rzeczywiście czuwają nad naszym  przeznacze­niem?” Zanim odrzucimy to jako absurd, przypomnijmy so­bie, że przecież ja sam byłem w stanie wpływać na inną istotę, która znajdowała się w swoim normalnym stanie fizycznym  mam tu na myśli epizod z „uszczypnięciem”.  Jeżeli potrafi tego dokonać jedna osoba, to inna także. Kolejne szczypnięcie w odpowiednim czasie ` może  zmienić świat. Nie trzeba wiele, aby wyobrazić sobie „przyszczypniętą” arterię w mózgu jako skutek ataku  apopleksji u jednego z przywódców świata. Albo ratujące życie „szczypnięcie” arterii u innego. Wszystko ‚ czego trzeba, to zdolności i chęci. Czyżby takie działania były celowo wstrzymywane? Ponadto osoba działająca w Drugim Ciele może wpływać psychicznie na inną istotę ludzką. Jak  dalece i w jaki sposób, nie jest dotąd pewne. Eksperymenty wykazują jednak, iż jest to możliwe.  Efektem takiej działalności mogą być zakłócenia snu. Mogą się też pojawiać czynności przymusowe,  obawy, neurozy czy działania irracjonalne. Na podstawie dostępnych da­nych wydaje się, że do  owego oddziaływania nie po­trzeba niczego więcej, prócz doskonałego opanowania techniki i  systematycznego stosowania jej zależnie od woli. Być może także i to zostało już zrobione. Świadome używanie Drugiego Ciała rodzi potencjal­e nie  tak wielką siłę, że praktycznie nic się jej nie oprze. Ludzie posiadający taką moc mogliby zniweczyć lub celowo zwrócić badania nad podobnymi fenomenami  w innym kierunku. Z historii ludzkości wynika, iż coś  wstrzymało rozwój takich badań. Po pierwsze, był to  mur ignorancji. Po drugie, zabobon. Dziś istnieją dwie  bariery: podejrzliwość zorganizowanych religii i wyszy­dzanie ze strony świata nauki. Z drugiej jednak strony użycie takich sił może wy­mknąć się spod kontroli, a wtedy mogą działać negatyw­nie lub niszcząco. Istnieją pewne wskazania, że tak  właśnie mogło być. Załóżmy jednak, iż jakiś doświadczony osobnik podej­mie poważne badanie Drugiego Ciała. Potem ludzie,  jeden po drugim nauczą się tej techniki i realność  Drugiego Ciała stanie się powszechnie akceptowana. Co  wtedy? Po pierwsze, człowiek uwolni się od wszelkich niepew­ności w stosunku do Boga. Miejsce ludzi w naturze i we  wszechświecie oparte będzie na konkretnej wiedzy. Będą  wiedzieć czy śmierć jest jedynie przejściem, czy ostatecz­nym zakończeniem istnienia. Z taką wiedzą i doświad­czeniem konflikty na tle religijnym staną się niemożliwe.  Prawdopodobnie katolicy, protestanci, Żydzi, czy bud­dyści zachowają sporo ze swej indywidualności wiedząc,  że wszyscy znajdą swoje miejsce w Obszarze II. Każdy  zrozumie przynajmniej, że jest to możliwe. Technika modlitwy mogłaby zostać na powrót od­kryta. Wiedza raczej niż wiara, mogłaby zmienić proce­dury przy ołtarzu. Człowiek mógłby systematycznie  przygotowywać się do życia w Obszarze II, wyzwolony  od błędnej interpretacji i wypaczonych wizji niedoinformowanych i stosunkowo mało wykształconych fanatyków sprzed wieków.  Człowiek taki musiałby zmierzyć  się z faktami niewygodnymi i niemiłymi. Tradycyjne  pojęcia dobra i zła musiałyby powtórnie być zweryfiko­wane. Prawda mogłaby być bolesna. Technika medyczna znacznie by się rozwinęła. Po­znanie zależności pomiędzy zdrowiem fizycznym a Dru­gim Ciałem miałoby ogromny wpływ na często mechani­czne metody diagnozowania i leczenia. Związek Drugie­go Ciała z ciałem fizycznym nie jest dziś jeszcze znany,  chociaż można się na ten temat wiele domyślać. Wzrost  osiągnięć medycyny psychosomatycznej dostarczy dodat­kowych wskazówek. Prawdziwym wyzwaniem jest myśl  o naukowej precyzji w tych obszarach. Psychologia i psychiatria szybko zniknęłyby pod na­wałem danych z Drugiego Stanu. Ten obszar wiedzy  ludzkiej uległby chyba jeszcze większej przemianie, niż  religia. Definicja neuroz, psychoz, podświadomości, su­perego czy „id” musiałyby ulec rewizji lub zniknąć. Już  dzisiaj wiadomo, że niektóre przyczyny chorób umys­łowych winny być określone na nowo. A to być może  oznacza, iż wiele osób uznanych za schizofreników  cierpi na jakiś rodzaj choroby Drugiego Ciała. Świadoma osoba, która równocześnie odbiera wraże­nia z Obszaru II, czy to przez jakiś defekt czy z innej  przyczyny, może nie rozumieć sygnałów podwójnej rze­czywistości. Tak więc „głosy”, o których wspomina  wielu „psychotyków”, mogą być zupełnie realne. Kata­tonia może być efektem jakiegoś niezwykłego odłącze­nia się od ciała, zupełnie jakby ktoś opuścił dom pozo­stawiwszy włączone wszystkie urządzenia. Halucynacje i przywidzenia paranoików mogłyby się okazać ingeren­cją podludzi z peryferii Obszaru II spowodowaną jakąś szczeliną w barierze. Ta nowa koncepcja mogłaby wyjaśnić pracę umysłu, funkcje mózgu, związki nadświadomości i ducha. Wyż­sze stany świadomości opisywane przez mistyków i filo­zofów mogłyby stać się codziennym doświadczeniem dla wszystkich, którzy tego pragną lub potrzebują. Ale możliwości te bledną w porównaniu ze wstrzą­sem, jaki nastąpiłby w codziennym życiu każdej istoty ludzkiej, gdyby koncepcja Drugiego Ciała stała się po­wszechnie akceptowanym faktem. Po pierwsze, przesypianie jednej trzeciej naszego życia byłoby już zrozumiałe. Może dalej nazywalibyśmy to snem, ale przynajmniej wiedzielibyśmy co wtedy robi­my. W ograniczonym sensie sen jest pierwszym z czyn­ników odnowy ale można by jej dokonywać automaty­cznie, poprzez oddzielenie Drugiego Ciała. Owo od­dzielenie mogłoby wynosić ułamek cm lub sięgać ogrom­nych odległości, nie do ogarnięcia przez nasze ograniczo­ne fizyczne zmysły. Jak regenerująco może działać takie oddzielenie, tego jeszcze nie wiadomo. Nie wiadomo też, dlaczego czasami pokonujemy ogromne odległości, a in­nym razem pozostajemy w bezpośredniej bliskości ciała fizycznego. To co dzisiaj nazywamy marzeniami sennymi, może mieć dwa wyjaśnienia. Może to być komputerowe dzia­łanie podświadomo.~ci, sortującej świeżo zdobyte dane lub żywe wspomnienie doznań, których doświadczyliśmy w trakcie podróży w Drugim Ciele. Mogą też istnieć inne warianty tych dwóch teorii. Określą to dopiero dalsze badania. W każdym razie ten przyjemny czy przerażający stan, który nazywamy snem, zostanie może wreszcie zrozumia­ny, a być może także sama potrzeba snu i wtedy okaże się, że dwie lub trzy godziny snu najzupełniej wystarczą. Nowe badania mogą nawet wykazać, iż dla uzyskania pełnej odnowy wystarczy jedynie pięć minut głębokiego snu. Być może ośmiogodzinny cykl snu jest jedynie na­wykiem narzuconym nam przez środowisko. Studia nad Stanem Drugim powinny rozproszyć te wątpliwości.

TEZA: Istnienie trzeciej siły

Oznacza to energię, dzięki której Drugie Ciało działa i która prawdopodobnie leży u podstaw procesu myś­lenia. Nie wiadomo czy energia ta jest właściwa tylko organizmom żywym, i czy jest obecna w polu siłowym i w jakiś sposób modulowana przez te organizmy. Jednak istnieje i posiada pewne charakterystyczne cechy. Wyka­zuje bliski związek z elektrycznością i magnetyzmem. Można by ją uznać za trzecią w cyklicznej triadzie. Elektryczność ma się do magnetyzmu tak, jak magne­tyzm do Siły X, a Siła X do elektryczności. Stąd okreś­lenie „trzecia siła”. Może w ten sposób powstała nasza teologiczna Trójca, jako zniekształcenie ustnego przekazu o tej energii sprzed wieków. Znając zależność pomiędzy elektrycznością i magnetyz­mem wydaje się prawdopodobne, iż istnienie jednej części triady tworzy równocześnie pozostałe. Więc być może kiedy myślimy, używamy tej trzeciej siły, której przeja­wem jest jedynie nieznaczny prąd elektryczny bądź zja­wiska magnetyczne. Przypuszcza się, że działanie trzeciej siły można wykrywać i mierzyć przyrządami, którymi nauka już obecnie dysponuje. Nie podjęto jednak żad­nych konsekwentnych, poważnych badań w tym za­kresie. Z drugiej jednak strony nie ma żadnego dowodu, że stosowanie elektryczności lub magnetyzmu, lub jakiej­kolwiek kombinacji promieniowania elektromagnetycz­nego, wzmacniałoby w jakiś znaczący sposób trzecią siłę. Wydają się jednak na nią wpływać, w taki sam sposób jak światło. Eksperymenty z jednym znanym przetwornikiem ­ludzkim mózgiem  wykazują, iż świadomość traktuje tę trzecią siłę jak elektryczność lub wibracje. „Widzi” i „czuje” przewody elektryczne, prądy, i często doświad­cza nawet fizycznego szoku próbując przetworzyć to pole energetyczne w coś znanego. W jednym z doświad­cze~ oddzielenie Drugiego Ciała nastąpiło wewnątrz naładowanej klatki Faraday’a, gdzie ciało fizyczne było całkowicie otoczone polem siłowym prądu stałego. Oka­zało się, że przeniknięcie Drugiego Ciała przez ściany klatki było niemożliwe. Udało się dopiero wtedy, kiedy wyłączono prąd. We wczesnym stadium eksperymentowania, próby podróży poza ciało na większą odległość udaremniało coś, co przypominało plątaninę kabli siłowych i przewo­dów, jakich wiele jeszcze mbżna spotkać na ulicach starych miast. Nie mogłem określić natury tej prze­szkody i jej związku z promieniowaniem elektromag­netycznym. Umysł, postrzegając te siły odbierał je jako „druty”. Po ich zidentyfikowaniu, przebycie bariery było już stosunkowo proste. Na Drugie Ciało oddziałuje również usytuowanie nad ulicą  co później sprawdziłem  i poruszanie się w obrębie pola magnetycznego wytworzonego przez napowietrzną linię wysokiego napięcia. Ujawniające się w Stanie Drugim działanie trzeciej siły zawsze począt­kowo interpretowałem jako elektryczność. Dla porządku muszę dodać, że nie istnieje jeszcze sprawdzona metoda detekcji czy pomiaru trzeciej siły, i nie powstanie, dopóki istnienie owej siły w triadzie nie zostanie poważnie rozważone.

TEZA: Istnienie OBSZARU II

Rzeczywistość ta mieści się w granicach niepojętych dla umysłu ludzkiego. Jednakże wszystkie eksperymenty prowadzą ku takiej właśnie konkluzji. Nietrudno jest rozpoznać Obszar II jako obiekt ludz­kich marzeń i kontemplacji. Nie jest też trudno zro­zumieć różnorodność opisów tego obszaru, zważywszy na olbrzymią ilość prób określenia tego co nieznane, bardziej zrozumiałym językiem. Na podstawie obecnych dowodów Obszar I1 rzeczywiście może być zarówno piekłem jak i niebem, podobnie jak nasza rzeczywistość. Jednak najważniejszym faktem wydaje się być to, iż większa część Obszaru II nie jest ani jednym, ani drugim.  Na podstawie przeprowadzonych eksperymentów nie wiadomo jeszcze czy każdy po śmierci automatycznie przechodzi do Obszaru II. Nie ma także dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, czy przebywanie w Ob­szarze II jest stałe. Może być i tak, że niczym wir tracimy stopniowo energię i opuszczając Obszar I zapa­damy się w Obszar II. Może w wyniku tego procesu poznajemy nieśmiertelność, nie jest to jednak pewne. Może im silniejsza osobowość, tym dłużej przebywa w Drugim Stanie. Tak więc doznanie śmierci może być zarówno rzeczywistością jak iluzją. Rozmiary Obszaru II wydają się nieograniczone. Żad­nymi środkami nie można oddać rozległości i głębi tego dziwnie znajomego miejsca. Ruch z jednego rejonu do drugiego jest zbyt szybki, by można było zauważyć rozmieszczenie poszczególnych części obszaru: O ile mogę stwierdzić, to nie istnieją żadne związki pomiędzy miejscami w Obszarze II a naszym fizycznym wszech­światem. Mogą one, choć nie muszą, leżeć obok siebie. Jednak z pewnością owa niematerialna rzeczywistość nie ma swego centrum, jak Ziemia, na której żyjemy. Wy­gląda raczej, jakby jedna bardzo mała cząstka tej rzeczy­wistości otaczała nasz świat, stanowiąc dla nas „punkt wejścia”. Jestem przekonany, że na obecnym etapie badań, całkowite zrozumienie rzeczywistości Obszaru II jest dla umysłu ludzkiego niemożliwe. To jakby zmuszać kom­puter do rozwiązywania zadań bez odpowiedniego pro­gramu. Świadomość jaką posiadamy, nie ogarnia tego rodzaju pojęć. Nie należy jednak zakładać, iż nasza świadomość nie mogłaby się rozwinąć w tym kierunku. Poprzez ćwiczenia i stosowanie odpowiednich technik mogłaby zostać poszerzona i pogłębiona do tego stop­nia, by ogarnąć i zaakceptować tę rzeczywistość. Z drugiej jednak strony jestem zupełnie pewien, że nadświadomość, superego, dusza  czy jakkolwiek na­zwiemy tę naszą niematerialną świadomość  jest do­skonale obeznana z Obszarem II. Sposób, w jaki to wpływa na naszą świadomą myśl był tematem rozważań wielu filozofów. Niektórzy sugerują, iż nasze działania na jawie zdominowane są przez ów wpływ. Eksperyme­nty wydają się to potwierdzać. Jesteśmy panami samych siebie, ale na poziomie świadomości. Działania w Ob­szarze II mogą mieć silny związek z naszą codzienną aktywnością, całkowicie niedostrzegany przez nasze świadome „ ja”. Mam dosłownie setki stron zapisanych relacjami z wi­zyt w Obszarze II. Większość tych wrażeń jest wciąż nieprzethtmaczalna na pojęcia znane w Obszarze I.

TEZA: Istnienie paradoksu

Dzielimy wraz ze zwierzętami i wszystkim co żyje jedno wspólne pragnienie, w dodatku już od chwili poczęcia. Przewyższa ono w zdecydowany sposób pozostałe in­stynkty. Ten zakodowany w nas najsilniej nakaz brzmi: PRZETRWAĆ ! On to właśnie tworzy w nas barierę strachu, która musi zostać pokonana, o ile ma nastąpić zgodne z naszą wolą oddzielenie się od ciała. Bowiem doznania poza ciałem w dużym stopniu przypominają śmierć, którą można by określić ostateczną porażką wobec tego naj­silniejszego nakazu.

Aby zaspokoić ów instynkt  jemy. Często jemy niejako przymusowo, bowiem jest to jedyny sposób zaspokojenia instynktu, nawet wtedy, gdy grozi nam zupełnie co innego. Tłumaczymy to potrzebą uzupeł­nienia zużytego materiału. Popęd do reprodukcji jest innym przejawem tego nakazu. Jakiekolwiek niebez­pieczeństwo naszego ego natychmiast wyzwala auto­matyczne mechanizmy obronne. Objaw samoobrony „walcz lub uciekaj” jest fizycznym przejawem instynktu przeżycia. Przeżycie jest bowiem pierwszym nakazem, oznaczającym unikanie śmierci wszystkimi dostępnymi środkami. Paradoks polega na tym, że wszelkie idealistyczne i szlachetne działania człowieka opierają się na zaprze­czeniu lub odrzuceniu owego zasadniczego nakazu. Człowiek, który oddaje swój chleb innemu, który broni swej rodziny nawet za cenę własnej śmierci, który służy społeczeństwu bez żadnych korzyści, który poświęca życie dla innych, uczynił Rzecz Właściwą. Tak więc najbardziej szanowany przez nas akt pozos­taje w bezpośredniej sprzeczności z boskim nakazem wobec wszelkich żyjących stworzeń. Co więcej, osiąg­nięcie Drugiego Stanu nie jest możliwe bez ujarzmienia lub podporządkowania sobie tego nakazu, w jego naj­bardziej pierwotnej formie. Nasze DNA jakoś pokonało tę pułapkę. Te podstawowe zasady rodzą setki dalszych tez, które niczym unoszące się z~ głębi oceanu bańki pną się coraz wyżej i wyżej, ku światłu. Warstwa za warstwą opadają osady błędnych pojęć i mylnych interpretacji. A może lepiej spalić wszystkie dowody, spróbować je zignoro­wać? A może, opierając się na zdobytym już potencjale, spróbować poszerzyć otwierające się przed nami wrota? To drugie rodzi Prawdopodobieństwo: w roku 2025 jakiś chłopiec w „Obszarze I naciska guzik w urządzeniu przypominającym trochę kieszonkowe radio. Wyczu­wam sygnał i kieruję ku niemu swoją uwagę. „Cześć, synu”  pozdrawiam go ciepło, a mój wspa­niały wnuk poznaje mnie i uśmiecha się.

 

Rozdziai dwudziesty drugi

EPILOG: 0 ROBERCIE MONROE

Robert Monroe zaprezentował się nam osobiście na spot­kaniu w Topeka Veterans Administration Hospital Research Department, mogliśmy więc dowiedzieć się czegoś więcej o związkach pomiędzy jego osobowością a doznawanymi przez niego przeżyciami poza ciałem. Głównym celem przeprowa­dzanych przez nas wywiadów była głęboka „ocena psycho­logiczna.” Monroe współpracował z nami chętnie i był nie­zwykle otwarty podczas niezliczonych rozmów oraz przeróż­nych psychologicznych testów, które skierowane były na ba­danie głębi jego podświadomego umysłu, systemu wartości, fantazji oraz humanistycznych i samorealizujących się aspek­tów jego umysłu. Przeprowadziliśmy także krótki psychofiz­jologiczny eksperyment, o którym wspomnę później. Otrzymawszy ogromną ilość materiału dotyczącą jego życia, pokusiłem się o próbę skrótu tego, co w nim najważniejsze. Przede wszystkim należy tu odnotować pewne aspekty jego doznań sprawiające, iż w jakiśsposób różnią się one od prze­żyć, o jakich donoszą inne osoby: Monroe, sześćdziesięcioletni biznesmen otrzymał stosunkowo solidne „zachodnie” wycho­wanie, chociaż pewne cechy indywidualne w jego życiu wska­zują, że był osobą niezwykłą już od wczesnego dzieciństwa, o niejednolicie rozwiniętych zdolnościach intelektualnych i emocjonalnych, oraz o niezywkle dojrzałym poczuciu własnej osoby i niezależności. Twierdzi, iż jego pierwsze doznanie poza ciałem nastąpiło już w okresie pełnoletności  kolejna różnica  ponieważ w naszej pracy często stwierdzamy, że większość ludzi doznaje przeżyć poza ciałem lub podobnych doznań w dzieciństwie. Pierwsze przeżycia tego typu związane są często w jakimiś ciężkimi przypadkami chorób fizycznych, porodami, nadużywaniem leków (w tym środków anestez­jologicznych), lub ekstremalnymi stanami napięć postrzega­nych jako zagrożenie fizyczne lub psychiczne. W czasie swoich pierwszych doznań poza ciałem Robert Monroe nie cierpiał na żadne poważniejsze dolegliwości fizyczne. Miał jednak wtedy czterdzieści dwa lata, a więc był w środku pewnych nieznacz­nych przystosowań i zmian, właściwych wiekowi średniemu. Należy także odnotować, iż jako dziecko przeszedł ostrą szkarlatynę, a więc chorobę, która charakteryzuje się znaczną gorączką. Jak sam twierdzi, choroba miała przebieg raczej ciężki, ale jego matka, lekarka, była w stanie opiekować się nim w domu. W późniejszym okresie w jego mózgu wykryto arteriosklerotyczne zwężenie naczyń krwionośnych, co mogło wytworzyć stan niskiego utlenienia, o którym wiadomo, że może przyśpieszyć tego typu doznania. Jednak najbardziej niezwykły jest sposób w jaki Monroe wykorzystał swoje przeżycia. Gdybyśmy to my doznali czegoś takiego, bez wątpienia większość z nas byłaby ogromnie prze­rażona i robiła wszystko, aby tego uniknąć. To znaczące, ale początkowe powtarzające się wizyty Monroe’a u lekarzy, mające na celu próby wyjaśnienia niezwykłych doznań, spo­wodowane były intelektualną i medyczną orientacją jego ro­dziców. To uderzające w jaki sposób postępowanie istoty ludzkiej odbija się na próbach zrozumienia uprzedzeń podświadomości poprzez działanie i eksperymentowanie. Jedną z najbardziej intrygujących spraw w życiu Monroe’a jest jego zainteresowa­nie powietrzem. Powietrze to jego medium. Już jako dziecko budował modele samolotów, uczył się pilotażu w szkole śred­niej, a w późniejszym wieku został licencjonowanym pilotem szybowcowym. Jak stwierdziłem jest to coś, co często wy­stępuje u osób mających osobiste i bezpośrednie doznania poza ciałem, w przeciwieństwie do ludzi, którzy jedynie badają bądź studiują ten fenomen. Zauważyłem też, że w dzieciństwie takich osób nie tylko występują podobne zazwyczaj fantazje, jak na przykład zabawy z wyimaginowanymi przyjaciółmi lub spotkania z wróżkami, lecz często pamiętają one także o sil­nym pragnieniu uniesienia się w powietrze i opowiadają o czę­stych snach tego typu. Innym znaczącym tematem w życiu Monroe’a jest jego zaabsorbowanie ruchem. Sięgając pamięcią wstecz, bardzo żywo przypominał sobie takie właśnie przeży­cia z dzieciństwa, szczególnie jazdę pociągami. Tematy związa­ne z ruchem przewijają się przez całe jego życie, co jednoznacz­nie wykazały testy psychologiczne. Monroe posiadał wiele nierówno rozwijających się talen­tów. Od najwcześniejszych lat był niezmiernie niezależny. Jego ojciec, spokojny i autorytatywny wykładowca akademicki, stanowił doskonały model zrównoważonego rodzica. Wiodącą rolę w domu odgrywała matka, choć nie w sposób nadmiernie dominujący. Monroe mógł rozwijać swoje zdolności w sposób raczej niezwykły w tradycyjnych rodzinach. Rodzice po od­kryciu jego talentów dali mu znaczną swobodę. Szczególną uwagę zwrócili na uzdolnienia mechaniczne, jakimi prócz niego nie mógł się poszczycić nikt w rodzinie.  Miał dwie starsze siostry, z których jedna starała się z nim rywalizować, oraz dużo młodszego brata.  Monroe umiał pisać i czytać w wieku czterech lat. Pomimo tego jego postępy w nauce były całkowicie  przeciętne, aż do szkoły średniej, kiedy to poznał nauczyciela, który go zaakceptował i poprowadził. Wtedy  szybko stał się jednym z najlepszych uczniów. Już jako dziecko był przywódcą swoich rówieśników.  Stanowił typ wysoce kreatywny, bezustannie poszukujący odpowiedzi. I jak wielu innych ludzi o  podobnych zdolnościach był samoukiem. Wy­kazywał także wspólną cechę ludzi badających odmienne  stany świadomości  uczył się i działał na podstawie własnych, subiektywnych doświadczeń i z dużą  dawką wiary podążał tropem tego, w co wierzył. Podczas naszej pracy z ludźmi doświadczającymi doznań poza ciałem przekonaliśmy się, iż w ich  osobowości występują pewne konkretne cechy. Monroe posiadał je także. Cechy te, to poczucie socjalnej  izolacji oraz wyobcowania, występujące już w bardzo wczesnym wieku i często charakteryzujące się  odbieraniem świata zewnętrznego jako czegoś obcego. Ta względna izolacja połączona jest z tendencją do  zachowywania anonimowości, lecz równocześnie z chęcią bycia przywódcą, agresywnym i szukającym  niebezpieczeństw. Monroe był w stanie wytworzyć pewne doznania, których większość ludzi z pewnością próbowałaby  uniknąć i umieścił je w wysoce twórczym kontekście, wykorzystając do tego celu swoje zdolności  przywódcze oraz związane z tym cechy chara­kteru. Jest to powodem, dla którego tacy ludzie jak Monroe  są w stanie wykorzystać swoje wewnętrzne przeżycia psychicz­ne do roli przewodnika w życiu. Monroe  nie szkolił się we wschodnich technikach medytacyjnych czy innych ezoterycz­nych dyscyplinach, lecz czasami  korzysta z nich, często in­tuicyinie. Monroe, tak jak inni, jest wizualizerem  osobą, która  zapamiętuje wzrokowo. Jego sny również są bardzo żywe, intensywne i kolorowe. Być może jedną z najpowszechniejszych tendencji w życiu Monroe’a jest przeświadczenie, że nie trzeba  bezustannie defi­niować świata zewnętrznego. Takie podejście umożliwiło mu podróże poprzez sfery  zwykle nieosiągalne dla ludzi, których styl życia wymaga stałego definiowania świata fizycznego. We  wczesnym okresie życia, Monroe przejawiał uporczywą ten­dencję do buntu przeciwko uznanym  wartościom, chociaż nie ma dowodów wskazujących by ten bunt, głównie wewnętrzny, spowodował  jakieś problemy w jego życiu. W dzieciństwie nie miał żadnych poważniejszych urazów, czy powikłań  okresu dojrzewania, które wymagałyby konsultacji psychiatrycznej. Wydaje mi się, iż było to rezultatem  jego doskonałych ukła­dów z rodzicami, którzy sami będąc stosunkowo niezależni, nie przejawiali  postawy wobec życia charakteryzującej przewa­żnie przedstawicieli klasy średniej. Jego matka, kobieta  wysoce dynamiczna, dążyła do omijania w życiu rzeczy nieprzyjem­nych  cecha ta pojawiała się także  podczas analizy w osobo­wości Monroe’a. Okazuje się, iż zarówno sam Monroe, jak i jego matka stosują  coś, co w klasycznej terminologii psychia­trycznej nazwać możemy zaprzeczeniem lub unikiem, z tym że  robią to świadomie. Monroe ma tendencję do wydobywania z ludzi tego co w nich najlepsze, poprzez  pośrednią formę komunikacji, podczas której skupia swą uwagę raczej na tym co syntetyzuje, niż na tym  co niszczy. Nie posiada żadnych urazów z dzieciństwa, chociaż o jednym przeżyciu mówi jako o wysoce traumatycznym  była to przeprowadzka z mniej­szego miasta do większego. Średnią szkołę medyczną roz­począł mając piętnaście lat. Ostatecznie został inżynierem z bardzo dobrymi ocenami na dyplomie, chociaż wybrane przez niego kursy były raczej nieszablonowe. We wczesnym okresie dojrzałego życia Monroe poświęcił się zajęciom typu impresaryjnego. Założył teatr, wyreżyserował wiele programów dla radia i telewizji, zaczynał i rzucał wiele różnych przedsięwzięć, za każdym razem potrafiąc zebrać dokoła siebie ludzi, którzy mu pomagali. Ten niezależny, pozbawiony pierwiastków religijnych, nieezoteryczny rozwój w stylu „Amerykańskiego Snu” umożliwił Monroe’owi doko­nywanie bezpośrednich i prostych obserwacji, tak często relac­jonowanych w tej książce i w późniejszych pracach. W jego związkach z samym sobą, z niezwykle bliską mu rodziną oraz innymi kolegami i przyjaciółmi występuje wyraźny nacisk na wagę wzajemnych relacji osobistych, a nie posiadanie dóbr materialnych, a także silna tendencja dostrzegania w ludziach tego co dobre. W jaki sposób Monroe może zaakceptować te wysoce ezoteryczne podróże opisywane w książce, będąc równocześnie odnoszącym sukcesy biznesmenem i ojcem, który nie jest fantastą, nie nosi dziwnych ubrań i nie wysuwa się bez przerwy na scenę, aby potwierdzić swoje szczególne talenty? Nieugięcie prowadzi własne badania nawiązując różne kontakty i od­powiedzialnie kieruje swoim życiem. Jeden z testów wykazał ponad wszelką wątpliwość, iż jest on typem jednostki samore­alizującej się, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności widze­nia oczywistych przeciwieństw w życiu, jako znacząco ze sobą związanych. Monroe wykazuje też cechy osób doznających odmiennych stanów świadomości  jest to mianowicie ten­ dencja do utrzymywania i zamykania pewnych intensywnych emocji w podświadomości, traktuje wyżej wspomniane przeci­wieństwa jako znaczące, wymaga także utrzymywania ich w sekrecie i wykorzystuje energię napięcia pomiędzy rozdzielo­nymi przeciwieństwami do dalszych twórczych wysiłków. Lu­dzie tacy często ujawniają intensywne myśli i uczucia z równo­czesną wrażliwością na krytykę. Testy badające jego stosunek do śmierci wykazały, że w po­równaniu z przeciętnymi osobami obawa i strach Monroe’a przed śmiercią są bardzo małe. Niektóre z prac i badań ludzi  doświadczających doznań poza ciałem, położyły szczególny nacisk na zjawisko zaprzeczenia śmierci. Z jednej strony wyda­je się to logiczne, jako że pierwsze doznania tego typu często pojawiają się w sytuacjach zagrażających życiu, a więc takich, którym większość z nas nigdy nie musiała stawiać czoła. Być może takie doświadczenie zostaje zakodowane gdzieś głęboko w świadomości i sprawia, że podświadomy umysł bez przerwy obawia się, iż może się ono powtórzyć. Głębsza analiza wy­ników testów psychologicznych Monroe’a nie ujawniła lęków przed śmiercią ani prób jej zaprzeczenia, lecz jedynie kontrolę i wykorzystywanie silnie rozdzielonych emocji w obrębie pod­świadomego umysłu. Jako przerywnik w testach, przeprowadziliśmy krótki eks­peryment wykorzystując do tego celu psychofizjologiczne la­boratorium szpitala. Drugim obserwatorem był dr Fowler Jones, psycholog z Kansas University Medical Center. Po­prosiliśmy Monroe’a, aby wytworzył u siebie stan, który jak twierdzi umożliwia mu oddzielenie się od ciała. Podłączyliśmy go do poligrafu, dokonując w ten sposób odczytu jego fal mózgowych i pomiarów poziomu lęku oraz poziomu czujności (GSR). Obserwowaliśmy go przez jednostronne lustro przez trzydzieści minut. Najbardziej uderzające było wolne tempo oddechu oraz intensywna głębia relaksu. Jego oddech był bardzo płytki i były nawet chwile, kiedy wcale nie oddychał, po czym oddech powracał w formie kilkakrotnego przełykania powietrza. Mniej więcej w tym czasie, gdy do naszego pokoju wszedł technik aby powiedzieć, że zmienia się zapis fal móz­gowych, dr Jones i ja równocześnie odnieśliśmy wrażenie zniekształcenia górnej części ciała Monroe’a, podobne do takiego, jakie wytwarza fala cieplna, podczas gdy dolna część w dalszym ciągu była ostra i wyraźna. Zniekształcenie to trwało około dwóch minut tuż przed zakończeniem ekspery­mentu. Wcześniej Monroe zapowiedział, że wydostanie się z ciała bardzo szybko, ale nie będzie mógł tego zasygnalizo­wać, będzie za to w stanie przekazać sygnał pięć sekund po powrocie, co też uczynił. Sygnał ten pokrywał się z ponowną zmianą jego fal mózgowych. Ponieważ wystąpiły pewne kłopo­ty z przewodami, technik wszedł do pokoju w czasie trwania eksperymentu, aby sprawdzić zamocowanie końcówek. In­teresujące było, że kiedy technik próbował poprawić koń­cóweki, nic nie wskazywało, by w jakikolwiek sposób wpłynę­ło to na wzrost poziomu GSR Monroe’a. Z naszych obser­wacji wynikało, że podczas przebywania poza ciałem poziom GSR Monroe’a wykazywał wzrost o około 150 mikrowoltów i od początku eksperymentu cechował się absolutnym brakiem zarówno specyficznych, jak i niespecyficznych reakcji, nawet wówczas, gdy technik dotykał jego ciała chcąc poprawić ułożenie elektrod. Jest to bardzo niezwykłe, ponieważ wykaz GSR jest ogromnie wrażliwy na tego typu interferencje. Tech­nik zauważył także, że skóra Monroe’a była bardzo sucha i gorąca. Po powrocie do ciała, Monroe był lekko zdezorien­towany i nie mógł od razu sobie przypomnieć czy opisać wszystkich doznań, chociaż później opowiedział, że opuścił pomieszczenie, w którym znajdował się w trakcie eksperymen­tu i przeniósł się do pokoju z urządzeniem poligraficznym i obsługującym go technikiem. Przed rozpoczęciem tego krót­kiego eksperymentu Monroe zaprezentował nam swą zdolność do poruszania igłą czułego woltometru, przesuwając po prostu nad nim ręką. Taki rodzaj manipulowania energią może wyjaśniać pewne problemy techniczne z tą bardzo wrażliwą aparaturą, która w trakcie doświadczeń niestety często zawo­dzi. Zupełnie jakby energia była bardzo gwałtowna i nie znajdowała się pod pełną kontrolą ani eksperymentatora, ani obiektu eksperymentu. Komputerowa analiza fal mózgowych Monroe’a wykazała, że większość z nich mieściła się w zakresie częstotliwości od czterech do pięciu (Theta) i nie przekraczała dziesięciu cykli na sekundę. Udało mu się więc skupić energię mózgu w bardzo wąskie pasmo częstotliwości. Na podobny fenomen natknęliś­my się podczas’ eksperymentów z opracowanym przez Mon­roe’a systemem taśmy dźwiękowej. Co prawda powyżej opisa­ne doświadczenie przeprowadzał bez taśm, ale i tak był w sta­nie skoncentrować swoją świadomość w taki sposób, że ener­gia jego mózgu znalazła się w bardzo wąskim pasie częstot­liwości. W tym samym czasie, kiedy technik zauważył zmianę zapisu EEG, wystąpiło coś co przypominało przepływ energii z lewej na prawą stronę mózgu Monroe’a. Jego zwykłe EEG było całkowicie normalne, bez żadnych śladów epilepsji czy niezwykłych reakcji na zwiększone tempo oddychania lub lekką stymulację. Późniejsza analiza statystyczna zapisu EEG (analiza zmiennych) wykazała, że w kategoriach częstotliwości jego fal mózgowych nie wystąpiły znaczące różnice pomiędzy prawą a lewą półkulą mózgu, ale w czasie kiedy przebywał poza ciałem częstotliwość tych fal była znacznie niższa, a zmiany w częstotliwości były zdecydowanie mniejsze, przy czym dużo mniejsze po prawej stronie mózgu niż po lewej. Różnice te statystycznie były bardzo znaczące (P<.OO1). Co to oznacza? Zasadniczo ten krótki eksperyment wyka­zał, iż Monroe podczas stanu określonego przez siebie jako „poza ciałem”, potrafił skoncentrować energię mózgu w wąs­kim pasie częstotliwości i wytworzył zauważone przez nas zniekształcenie ciała, co widziały dwie osoby w warunkach przyciemnionego oświetlenia. Był także w stanie osiągnąć niezwykle głęboki poziom relaksu fizycznego. Zupełnie jakby jego ciało zapadało wtedy w stan śpiączki, a nie w zwykły sen. W trakcie innych eksperymentów odkryliśmy odmienne typy reakcji fal mózgowych na stan określony jako „poza ciałem”, lecz wszystkie one wydawały się mieć jedną rzecz wspólną: spowolnienie fal mózgowych i przemieszczenie skupienia energii. W podsumowaniu możemy o Robercie Monroe powiedzieć, że jego dynamiczne życie o jasno określonym celu, a także potrzeba i namiętne pragnienie zrozumienia, stanowi dobrą ilustrację tego, co kiedyś powiedziała W. R. Inge: „Jedno jest pewne. Jakiekolwiek rzeczywiste spojrzenie pogłębiające nasze zrozumienie zagadnień życia w świecie w jakim żyjemy, jest dla nas bliższe prawdy niż takie, które to zrozumienie pomniejsza!

 

Stuart W. Twemlow, doktor medycyny i psychiatra Przewodniczący Research Service,

Topeka V. A. Hospital

Faculty, Menninger School of Psychiatry

 

Reklamy

4 Comments

  1. Posted 06/05/2013 at 12:35 | Permalink | Odpowiedz

    Is truly the water reservoir conveniently available and
    also not cramped for pouring water inside? is actually the pot by very easy
    to slip inside and out of the device? Can the coffee basket eliminate conveniently?
    Are the parts which need exclusive occasional maintaining very easy
    to extend to? . they coffee makers, even though
    these are typically less acquainted, offer something separate for coffee enthusiasts, whether
    or not through the sheer type of coffee types and flavors
    available for pod gadgets, or perhaps the Older planet tastes
    developed.

  2. Posted 08/06/2014 at 17:12 | Permalink | Odpowiedz

    What’s Going down i’m new to this, I stumbled upon this I’ve discovered It absolutely helpful and it has aided me out loads.
    I am hoping to contribute & aid other users like its helped me.
    Great job.

  3. Posted 26/07/2014 at 05:23 | Permalink | Odpowiedz

    Amazing challenges entirely, you just been given a fresh audience. What can you suggest regarding your article you designed some days previously? Just about any confident?

  4. Adolfo
    Posted 04/10/2014 at 01:59 | Permalink | Odpowiedz

    Hello There. I found your blog using msn. This is an extremely well written article.
    I will make sure to bookmark it and return to read more of
    your useful info. Thanks for the post. I will certainly comeback.

One Trackback

  1. By Luigi Wewege on 06/03/2015 at 12:52

    Luigi Wewege

    PODRÓŻE POZA CIAŁEM – Robert A. Monroe (e-book) « ***PUBLIC-DISORDER***

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: